| Latein | Typ | Flexionsart | Form | Deutsch |
| beneplacere | Verb | E-Konjugation | Infinitiv | erfreuen erfreulich sein |
| beneplacere | Verb | E-Konjugation | 2. Person Singular Präsens Indikativ Passiv | du wirst erfreut |
| beneplacere | Verb | E-Konjugation | 2. Person Singular Präsens Imperativ Passiv | erfreue |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplaceo | ich erfreue |
| 2. Person Singular | beneplaces | du erfreust |
| 3. Person Singular | beneplacet | er/sie/es erfreut |
| 1. Person Plural | beneplacemus | wir erfreuen |
| 2. Person Plural | beneplacetis | ihr erfreut |
| 3. Person Plural | beneplacent | sie erfreuen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplaceor | ich werde erfreut |
| 2. Person Singular | beneplaceris beneplacere | du wirst erfreut |
| 3. Person Singular | beneplacetur | er/sie/es wird erfreut |
| 1. Person Plural | beneplacemur | wir werden erfreut |
| 2. Person Plural | beneplacemini | ihr werdet erfreut |
| 3. Person Plural | beneplacentur | sie werden erfreut |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplaceam | ich erfreue |
| 2. Person Singular | beneplaceas | du erfreuest |
| 3. Person Singular | beneplaceat | er/sie/es erfreue |
| 1. Person Plural | beneplaceamus | wir erfreuen |
| 2. Person Plural | beneplaceatis | ihr erfreuet |
| 3. Person Plural | beneplaceant | sie erfreuen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacear | ich werde erfreut |
| 2. Person Singular | beneplacearis beneplaceare | du werdest erfreut |
| 3. Person Singular | beneplaceatur | er/sie/es werde erfreut |
| 1. Person Plural | beneplaceamur | wir werden erfreut |
| 2. Person Plural | beneplaceamini | ihr werdet erfreut |
| 3. Person Plural | beneplaceantur | sie werden erfreut |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacebam | ich erfreute |
| 2. Person Singular | beneplacebas | du erfreutest |
| 3. Person Singular | beneplacebat | er/sie/es erfreute |
| 1. Person Plural | beneplacebamus | wir erfreuten |
| 2. Person Plural | beneplacebatis | ihr erfreutet |
| 3. Person Plural | beneplacebant | sie erfreuten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacebar | ich wurde erfreut |
| 2. Person Singular | beneplacebaris beneplacebare | du wurdest erfreut |
| 3. Person Singular | beneplacebatur | er/sie/es wurde erfreut |
| 1. Person Plural | beneplacebamur | wir wurden erfreut |
| 2. Person Plural | beneplacebamini | ihr wurdet erfreut |
| 3. Person Plural | beneplacebantur | sie wurden erfreut |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacerem | ich erfreute |
| 2. Person Singular | beneplaceres | du erfreutest |
| 3. Person Singular | beneplaceret | er/sie/es erfreute |
| 1. Person Plural | beneplaceremus | wir erfreuten |
| 2. Person Plural | beneplaceretis | ihr erfreutet |
| 3. Person Plural | beneplacerent | sie erfreuten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacerer | ich würde erfreut |
| 2. Person Singular | beneplacereris beneplacerere | du würdest erfreut |
| 3. Person Singular | beneplaceretur | er/sie/es würde erfreut |
| 1. Person Plural | beneplaceremur | wir würden erfreut |
| 2. Person Plural | beneplaceremini | ihr würdet erfreut |
| 3. Person Plural | beneplacerentur | sie würden erfreut |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacebo | ich werde erfreuen |
| 2. Person Singular | beneplacebis | du wirst erfreuen |
| 3. Person Singular | beneplacebit | er/sie/es wird erfreuen |
| 1. Person Plural | beneplacebimus | wir werden erfreuen |
| 2. Person Plural | beneplacebitis | ihr werdet erfreuen |
| 3. Person Plural | beneplacebunt | sie werden erfreuen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacebor | ich werde erfreut |
| 2. Person Singular | beneplaceberis beneplacebere | du wirst erfreut |
| 3. Person Singular | beneplacebitur | er/sie/es wird erfreut |
| 1. Person Plural | beneplacebimur | wir werden erfreut |
| 2. Person Plural | beneplacebimini | ihr werdet erfreut |
| 3. Person Plural | beneplacebuntur | sie werden erfreut |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacui | ich habe erfreut |
| 2. Person Singular | beneplacuisti | du hast erfreut |
| 3. Person Singular | beneplacuit | er/sie/es hat erfreut |
| 1. Person Plural | beneplacuimus | wir haben erfreut |
| 2. Person Plural | beneplacuistis | ihr habt erfreut |
| 3. Person Plural | beneplacuerunt beneplacuere | sie haben erfreut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacitus sum | ich bin erfreut worden |
| 2. Person Singular | beneplacitus es | du bist erfreut worden |
| 3. Person Singular | beneplacitus est | er/sie/es ist erfreut worden |
| 1. Person Plural | beneplaciti sumus | wir sind erfreut worden |
| 2. Person Plural | beneplaciti estis | ihr seid erfreut worden |
| 3. Person Plural | beneplaciti sunt | sie sind erfreut worden |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacuerim | ich habe erfreut |
| 2. Person Singular | beneplacueris | du habest erfreut |
| 3. Person Singular | beneplacuerit | er/sie/es habe erfreut |
| 1. Person Plural | beneplacuerimus | wir haben erfreut |
| 2. Person Plural | beneplacueritis | ihr habet erfreut |
| 3. Person Plural | beneplacuerint | sie haben erfreut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacitus sim | ich sei erfreut worden |
| 2. Person Singular | beneplacitus sis | du seiest erfreut worden |
| 3. Person Singular | beneplacitus sit | er/sie/es sei erfreut worden |
| 1. Person Plural | beneplaciti simus | wir seien erfreut worden |
| 2. Person Plural | beneplaciti sitis | ihr seiet erfreut worden |
| 3. Person Plural | beneplaciti sint | sie seien erfreut worden |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacueram | ich hatte erfreut |
| 2. Person Singular | beneplacueras | du hattest erfreut |
| 3. Person Singular | beneplacuerat | er/sie/es hatte erfreut |
| 1. Person Plural | beneplacueramus | wir hatten erfreut |
| 2. Person Plural | beneplacueratis | ihr hattet erfreut |
| 3. Person Plural | beneplacuerant | sie hatten erfreut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacitus eram | ich war erfreut worden |
| 2. Person Singular | beneplacitus eras | du warst erfreut worden |
| 3. Person Singular | beneplacitus erat | er/sie/es war erfreut worden |
| 1. Person Plural | beneplaciti eramus | wir waren erfreut worden |
| 2. Person Plural | beneplaciti eratis | ihr warst erfreut worden |
| 3. Person Plural | beneplaciti erant | sie waren erfreut worden |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacuissem | ich hätte erfreut |
| 2. Person Singular | beneplacuisses | du hättest erfreut |
| 3. Person Singular | beneplacuisset | er/sie/es hätte erfreut |
| 1. Person Plural | beneplacuissemus | wir hätten erfreut |
| 2. Person Plural | beneplacuissetis | ihr hättet erfreut |
| 3. Person Plural | beneplacuissent | sie hätten erfreut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacitus essem | ich wäre erfreut worden |
| 2. Person Singular | beneplacitus esses | du wärest erfreut worden |
| 3. Person Singular | beneplacitus esset | er/sie/es wäre erfreut worden |
| 1. Person Plural | beneplaciti essemus | wir wären erfreut worden |
| 2. Person Plural | beneplaciti essetis | ihr wäret erfreut worden |
| 3. Person Plural | beneplaciti essent | sie wären erfreut worden |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacuero | ich werde erfreut haben |
| 2. Person Singular | beneplacueris | du wirst erfreut haben |
| 3. Person Singular | beneplacuerit | er/sie/es wird erfreut haben |
| 1. Person Plural | beneplacuerimus | wir werden erfreut haben |
| 2. Person Plural | beneplacueritis | ihr werdet erfreut haben |
| 3. Person Plural | beneplacuerint | sie werden erfreut haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacitus ero | ich werde erfreut worden sein |
| 2. Person Singular | beneplacitus eris | du werdest erfreut worden sein |
| 3. Person Singular | beneplacitus erit | er/sie/es werde erfreut worden sein |
| 1. Person Plural | beneplaciti erimus | wir werden erfreut worden sein |
| 2. Person Plural | beneplaciti eritis | ihr werdet erfreut worden sein |
| 3. Person Plural | beneplaciti erunt | sie werden erfreut worden sein |
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | beneplacere | erfreuen |
| Vorzeitigkeit | beneplacuisse | erfreut haben |
| Nachzeitigkeit | beneplaciturum esse | erfreuen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | beneplaceri beneplacerier | erfreut werden |
| Vorzeitigkeit | beneplacitum esse | erfreut worden sein |
| Nachzeitigkeit | beneplacitum iri | künftig erfreut werden |
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | beneplace | erfreue! |
| 2. Person Plural | beneplacete | erfreut! |
| Latein | |
| 2. Person Singular | beneplaceto |
| 3. Person Singular | beneplaceto |
| 2. Person Plural | beneplacetote |
| 3. Person Plural | beneplacento |
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | beneplacere | das Erfreuen |
| Genitiv | beneplacendi | des Erfreuens |
| Dativ | beneplacendo | dem Erfreuen |
| Akkusativ | beneplacendum | das Erfreuen |
| Ablativ | beneplacendo | durch das Erfreuen |
| Vokativ | beneplacende | Erfreuen! |
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | beneplacendus | beneplacenda | beneplacendum |
| Genitiv | beneplacendi | beneplacendae | beneplacendi |
| Dativ | beneplacendo | beneplacendae | beneplacendo |
| Akkusativ | beneplacendum | beneplacendam | beneplacendum |
| Ablativ | beneplacendo | beneplacenda | beneplacendo |
| Vokativ | beneplacende | beneplacenda | beneplacendum |
| Nominativ | beneplacendi | beneplacendae | beneplacenda |
| Genitiv | beneplacendorum | beneplacendarum | beneplacendorum |
| Dativ | existiert nicht | existiert nicht | existiert nicht |
| Akkusativ | beneplacendos | beneplacendas | beneplacenda |
| Ablativ | existiert nicht | existiert nicht | existiert nicht |
| Vokativ | beneplacendi | beneplacendae | beneplacenda |
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | beneplacens | beneplacens | beneplacens |
| Genitiv | beneplacentis | beneplacentis | beneplacentis |
| Dativ | beneplacenti | beneplacenti | beneplacenti |
| Akkusativ | beneplacentem | beneplacentem | beneplacens |
| Ablativ | beneplacenti beneplacente | beneplacenti beneplacente | beneplacenti beneplacente |
| Vokativ | beneplacens | beneplacens | beneplacens |
| Nominativ | beneplacentes | beneplacentes | beneplacentia |
| Genitiv | beneplacentium beneplacentum | beneplacentium beneplacentum | beneplacentium beneplacentum |
| Dativ | beneplacentibus | beneplacentibus | beneplacentibus |
| Akkusativ | beneplacentes | beneplacentes | beneplacentia |
| Ablativ | beneplacentibus | beneplacentibus | beneplacentibus |
| Vokativ | beneplacentes | beneplacentes | beneplacentia |
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | beneplacitus | beneplacita | beneplacitum |
| Genitiv | beneplaciti | beneplacitae | beneplaciti |
| Dativ | beneplacito | beneplacitae | beneplacito |
| Akkusativ | beneplacitum | beneplacitam | beneplacitum |
| Ablativ | beneplacito | beneplacita | beneplacito |
| Vokativ | beneplacite | beneplacita | beneplacitum |
| Nominativ | beneplaciti | beneplacitae | beneplacita |
| Genitiv | beneplacitorum | beneplacitarum | beneplacitorum |
| Dativ | beneplacitis | beneplacitis | beneplacitis |
| Akkusativ | beneplacitos | beneplacitas | beneplacita |
| Ablativ | beneplacitis | beneplacitis | beneplacitis |
| Vokativ | beneplaciti | beneplacitae | beneplacita |
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | beneplaciturus | beneplacitura | beneplaciturum |
| Genitiv | beneplacituri | beneplaciturae | beneplacituri |
| Dativ | beneplacituro | beneplaciturae | beneplacituro |
| Akkusativ | beneplaciturum | beneplacituram | beneplaciturum |
| Ablativ | beneplacituro | beneplacitura | beneplacituro |
| Vokativ | beneplaciture | beneplacitura | beneplaciturum |
| Nominativ | beneplacituri | beneplaciturae | beneplacitura |
| Genitiv | beneplaciturorum | beneplaciturarum | beneplaciturorum |
| Dativ | beneplacituris | beneplacituris | beneplacituris |
| Akkusativ | beneplacituros | beneplacituras | beneplacitura |
| Ablativ | beneplacituris | beneplacituris | beneplacituris |
| Vokativ | beneplacituri | beneplaciturae | beneplacitura |
| Supin I | Supin II |
| beneplacitu | beneplacitum |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplaceo | |
| 2. Person Singular | beneplaces | |
| 3. Person Singular | beneplacet | |
| 1. Person Plural | beneplacemus | |
| 2. Person Plural | beneplacetis | |
| 3. Person Plural | beneplacent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplaceor | |
| 2. Person Singular | beneplaceris beneplacere | |
| 3. Person Singular | beneplacetur | |
| 1. Person Plural | beneplacemur | |
| 2. Person Plural | beneplacemini | |
| 3. Person Plural | beneplacentur |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplaceam | |
| 2. Person Singular | beneplaceas | |
| 3. Person Singular | beneplaceat | |
| 1. Person Plural | beneplaceamus | |
| 2. Person Plural | beneplaceatis | |
| 3. Person Plural | beneplaceant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacear | |
| 2. Person Singular | beneplacearis beneplaceare | |
| 3. Person Singular | beneplaceatur | |
| 1. Person Plural | beneplaceamur | |
| 2. Person Plural | beneplaceamini | |
| 3. Person Plural | beneplaceantur |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacebam | |
| 2. Person Singular | beneplacebas | |
| 3. Person Singular | beneplacebat | |
| 1. Person Plural | beneplacebamus | |
| 2. Person Plural | beneplacebatis | |
| 3. Person Plural | beneplacebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacebar | |
| 2. Person Singular | beneplacebaris beneplacebare | |
| 3. Person Singular | beneplacebatur | |
| 1. Person Plural | beneplacebamur | |
| 2. Person Plural | beneplacebamini | |
| 3. Person Plural | beneplacebantur |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacerem | |
| 2. Person Singular | beneplaceres | |
| 3. Person Singular | beneplaceret | |
| 1. Person Plural | beneplaceremus | |
| 2. Person Plural | beneplaceretis | |
| 3. Person Plural | beneplacerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacerer | |
| 2. Person Singular | beneplacereris beneplacerere | |
| 3. Person Singular | beneplaceretur | |
| 1. Person Plural | beneplaceremur | |
| 2. Person Plural | beneplaceremini | |
| 3. Person Plural | beneplacerentur |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacebo | |
| 2. Person Singular | beneplacebis | |
| 3. Person Singular | beneplacebit | |
| 1. Person Plural | beneplacebimus | |
| 2. Person Plural | beneplacebitis | |
| 3. Person Plural | beneplacebunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacebor | |
| 2. Person Singular | beneplaceberis beneplacebere | |
| 3. Person Singular | beneplacebitur | |
| 1. Person Plural | beneplacebimur | |
| 2. Person Plural | beneplacebimini | |
| 3. Person Plural | beneplacebuntur |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacui | |
| 2. Person Singular | beneplacuisti | |
| 3. Person Singular | beneplacuit | |
| 1. Person Plural | beneplacuimus | |
| 2. Person Plural | beneplacuistis | |
| 3. Person Plural | beneplacuerunt beneplacuere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacitus sum | |
| 2. Person Singular | beneplacitus es | |
| 3. Person Singular | beneplacitus est | |
| 1. Person Plural | beneplaciti sumus | |
| 2. Person Plural | beneplaciti estis | |
| 3. Person Plural | beneplaciti sunt |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacuerim | |
| 2. Person Singular | beneplacueris | |
| 3. Person Singular | beneplacuerit | |
| 1. Person Plural | beneplacuerimus | |
| 2. Person Plural | beneplacueritis | |
| 3. Person Plural | beneplacuerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacitus sim | |
| 2. Person Singular | beneplacitus sis | |
| 3. Person Singular | beneplacitus sit | |
| 1. Person Plural | beneplaciti simus | |
| 2. Person Plural | beneplaciti sitis | |
| 3. Person Plural | beneplaciti sint |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacueram | |
| 2. Person Singular | beneplacueras | |
| 3. Person Singular | beneplacuerat | |
| 1. Person Plural | beneplacueramus | |
| 2. Person Plural | beneplacueratis | |
| 3. Person Plural | beneplacuerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacitus eram | |
| 2. Person Singular | beneplacitus eras | |
| 3. Person Singular | beneplacitus erat | |
| 1. Person Plural | beneplaciti eramus | |
| 2. Person Plural | beneplaciti eratis | |
| 3. Person Plural | beneplaciti erant |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacuissem | |
| 2. Person Singular | beneplacuisses | |
| 3. Person Singular | beneplacuisset | |
| 1. Person Plural | beneplacuissemus | |
| 2. Person Plural | beneplacuissetis | |
| 3. Person Plural | beneplacuissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacitus essem | |
| 2. Person Singular | beneplacitus esses | |
| 3. Person Singular | beneplacitus esset | |
| 1. Person Plural | beneplaciti essemus | |
| 2. Person Plural | beneplaciti essetis | |
| 3. Person Plural | beneplaciti essent |
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacuero | |
| 2. Person Singular | beneplacueris | |
| 3. Person Singular | beneplacuerit | |
| 1. Person Plural | beneplacuerimus | |
| 2. Person Plural | beneplacueritis | |
| 3. Person Plural | beneplacuerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | beneplacitus ero | |
| 2. Person Singular | beneplacitus eris | |
| 3. Person Singular | beneplacitus erit | |
| 1. Person Plural | beneplaciti erimus | |
| 2. Person Plural | beneplaciti eritis | |
| 3. Person Plural | beneplaciti erunt |
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | beneplacere | |
| Vorzeitigkeit | beneplacuisse | |
| Nachzeitigkeit | beneplaciturum esse | |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | beneplaceri beneplacerier | |
| Vorzeitigkeit | beneplacitum esse | |
| Nachzeitigkeit | beneplacitum iri |
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | beneplace | ! |
| 2. Person Plural | beneplacete | ! |
| Latein | |
| 2. Person Singular | beneplaceto |
| 3. Person Singular | beneplaceto |
| 2. Person Plural | beneplacetote |
| 3. Person Plural | beneplacento |
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | beneplacere | das |
| Genitiv | beneplacendi | des es |
| Dativ | beneplacendo | dem |
| Akkusativ | beneplacendum | das |
| Ablativ | beneplacendo | durch das |
| Vokativ | beneplacende | ! |
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | beneplacendus | beneplacenda | beneplacendum |
| Genitiv | beneplacendi | beneplacendae | beneplacendi |
| Dativ | beneplacendo | beneplacendae | beneplacendo |
| Akkusativ | beneplacendum | beneplacendam | beneplacendum |
| Ablativ | beneplacendo | beneplacenda | beneplacendo |
| Vokativ | beneplacende | beneplacenda | beneplacendum |
| Nominativ | beneplacendi | beneplacendae | beneplacenda |
| Genitiv | beneplacendorum | beneplacendarum | beneplacendorum |
| Dativ | existiert nicht | existiert nicht | existiert nicht |
| Akkusativ | beneplacendos | beneplacendas | beneplacenda |
| Ablativ | existiert nicht | existiert nicht | existiert nicht |
| Vokativ | beneplacendi | beneplacendae | beneplacenda |
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | beneplacens | beneplacens | beneplacens |
| Genitiv | beneplacentis | beneplacentis | beneplacentis |
| Dativ | beneplacenti | beneplacenti | beneplacenti |
| Akkusativ | beneplacentem | beneplacentem | beneplacens |
| Ablativ | beneplacenti beneplacente | beneplacenti beneplacente | beneplacenti beneplacente |
| Vokativ | beneplacens | beneplacens | beneplacens |
| Nominativ | beneplacentes | beneplacentes | beneplacentia |
| Genitiv | beneplacentium beneplacentum | beneplacentium beneplacentum | beneplacentium beneplacentum |
| Dativ | beneplacentibus | beneplacentibus | beneplacentibus |
| Akkusativ | beneplacentes | beneplacentes | beneplacentia |
| Ablativ | beneplacentibus | beneplacentibus | beneplacentibus |
| Vokativ | beneplacentes | beneplacentes | beneplacentia |
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | beneplacitus | beneplacita | beneplacitum |
| Genitiv | beneplaciti | beneplacitae | beneplaciti |
| Dativ | beneplacito | beneplacitae | beneplacito |
| Akkusativ | beneplacitum | beneplacitam | beneplacitum |
| Ablativ | beneplacito | beneplacita | beneplacito |
| Vokativ | beneplacite | beneplacita | beneplacitum |
| Nominativ | beneplaciti | beneplacitae | beneplacita |
| Genitiv | beneplacitorum | beneplacitarum | beneplacitorum |
| Dativ | beneplacitis | beneplacitis | beneplacitis |
| Akkusativ | beneplacitos | beneplacitas | beneplacita |
| Ablativ | beneplacitis | beneplacitis | beneplacitis |
| Vokativ | beneplaciti | beneplacitae | beneplacita |
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | beneplaciturus | beneplacitura | beneplaciturum |
| Genitiv | beneplacituri | beneplaciturae | beneplacituri |
| Dativ | beneplacituro | beneplaciturae | beneplacituro |
| Akkusativ | beneplaciturum | beneplacituram | beneplaciturum |
| Ablativ | beneplacituro | beneplacitura | beneplacituro |
| Vokativ | beneplaciture | beneplacitura | beneplaciturum |
| Nominativ | beneplacituri | beneplaciturae | beneplacitura |
| Genitiv | beneplaciturorum | beneplaciturarum | beneplaciturorum |
| Dativ | beneplacituris | beneplacituris | beneplacituris |
| Akkusativ | beneplacituros | beneplacituras | beneplacitura |
| Ablativ | beneplacituris | beneplacituris | beneplacituris |
| Vokativ | beneplacituri | beneplaciturae | beneplacitura |
| Supin I | Supin II |
| beneplacitu | beneplacitum |
