Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaro
|
ich mache klar |
| 2. Person Singular |
acclaras
|
du machst klar |
| 3. Person Singular |
acclarat
|
er/sie/es macht klar |
| 1. Person Plural |
acclaramus
|
wir machen klar |
| 2. Person Plural |
acclaratis
|
ihr macht klar |
| 3. Person Plural |
acclarant
|
sie machen klar |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaror
|
ich werde klargemacht |
| 2. Person Singular |
acclararis acclarare
|
du wirst klargemacht |
| 3. Person Singular |
acclaratur
|
er/sie/es wird klargemacht |
| 1. Person Plural |
acclaramur
|
wir werden klargemacht |
| 2. Person Plural |
acclaramini
|
ihr werdet klargemacht |
| 3. Person Plural |
acclarantur
|
sie werden klargemacht |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarem
|
ich mache klar |
| 2. Person Singular |
acclares
|
du machest klar |
| 3. Person Singular |
acclaret
|
er/sie/es mache klar |
| 1. Person Plural |
acclaremus
|
wir machen klar |
| 2. Person Plural |
acclaretis
|
ihr machet klar |
| 3. Person Plural |
acclarent
|
sie machen klar |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarer
|
ich werde klargemacht |
| 2. Person Singular |
acclareris acclarere
|
du werdest klargemacht |
| 3. Person Singular |
acclaretur
|
er/sie/es werde klargemacht |
| 1. Person Plural |
acclaremur
|
wir werden klargemacht |
| 2. Person Plural |
acclaremini
|
ihr werdet klargemacht |
| 3. Person Plural |
acclarentur
|
sie werden klargemacht |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarabam
|
ich machte klar |
| 2. Person Singular |
acclarabas
|
du machtest klar |
| 3. Person Singular |
acclarabat
|
er/sie/es machte klar |
| 1. Person Plural |
acclarabamus
|
wir machten klar |
| 2. Person Plural |
acclarabatis
|
ihr machtet klar |
| 3. Person Plural |
acclarabant
|
sie machten klar |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarabar
|
ich wurde klargemacht |
| 2. Person Singular |
acclarabaris acclarabare
|
du wurdest klargemacht |
| 3. Person Singular |
acclarabatur
|
er/sie/es wurde klargemacht |
| 1. Person Plural |
acclarabamur
|
wir wurden klargemacht |
| 2. Person Plural |
acclarabamini
|
ihr wurdet klargemacht |
| 3. Person Plural |
acclarabantur
|
sie wurden klargemacht |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclararem
|
ich machte klar |
| 2. Person Singular |
acclarares
|
du machtest klar |
| 3. Person Singular |
acclararet
|
er/sie/es machte klar |
| 1. Person Plural |
acclararemus
|
wir machten klar |
| 2. Person Plural |
acclararetis
|
ihr machtet klar |
| 3. Person Plural |
acclararent
|
sie machten klar |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclararer
|
ich würde klargemacht |
| 2. Person Singular |
acclarareris acclararere
|
du würdest klargemacht |
| 3. Person Singular |
acclararetur
|
er/sie/es würde klargemacht |
| 1. Person Plural |
acclararemur
|
wir würden klargemacht |
| 2. Person Plural |
acclararemini
|
ihr würdet klargemacht |
| 3. Person Plural |
acclararentur
|
sie würden klargemacht |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarabo
|
ich werde klarmachen |
| 2. Person Singular |
acclarabis
|
du wirst klarmachen |
| 3. Person Singular |
acclarabit
|
er/sie/es wird klarmachen |
| 1. Person Plural |
acclarabimus
|
wir werden klarmachen |
| 2. Person Plural |
acclarabitis
|
ihr werdet klarmachen |
| 3. Person Plural |
acclarabunt
|
sie werden klarmachen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarabor
|
ich werde klargemacht |
| 2. Person Singular |
acclaraberis acclarabere
|
du wirst klargemacht |
| 3. Person Singular |
acclarabitur
|
er/sie/es wird klargemacht |
| 1. Person Plural |
acclarabimur
|
wir werden klargemacht |
| 2. Person Plural |
acclarabimini
|
ihr werdet klargemacht |
| 3. Person Plural |
acclarabuntur
|
sie werden klargemacht |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaravi
|
ich habe klargemacht |
| 2. Person Singular |
acclaravisti
|
du hast klargemacht |
| 3. Person Singular |
acclaravit
|
er/sie/es hat klargemacht |
| 1. Person Plural |
acclaravimus
|
wir haben klargemacht |
| 2. Person Plural |
acclaravistis
|
ihr habt klargemacht |
| 3. Person Plural |
acclaraverunt acclaravere
|
sie haben klargemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaratus sum
|
ich bin klargemacht worden |
| 2. Person Singular |
acclaratus es
|
du bist klargemacht worden |
| 3. Person Singular |
acclaratus est
|
er/sie/es ist klargemacht worden |
| 1. Person Plural |
acclarati sumus
|
wir sind klargemacht worden |
| 2. Person Plural |
acclarati estis
|
ihr seid klargemacht worden |
| 3. Person Plural |
acclarati sunt
|
sie sind klargemacht worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaraverim
|
ich habe klargemacht |
| 2. Person Singular |
acclaraveris
|
du habest klargemacht |
| 3. Person Singular |
acclaraverit
|
er/sie/es habe klargemacht |
| 1. Person Plural |
acclaraverimus
|
wir haben klargemacht |
| 2. Person Plural |
acclaraveritis
|
ihr habet klargemacht |
| 3. Person Plural |
acclaraverint
|
sie haben klargemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaratus sim
|
ich sei klargemacht worden |
| 2. Person Singular |
acclaratus sis
|
du seiest klargemacht worden |
| 3. Person Singular |
acclaratus sit
|
er/sie/es sei klargemacht worden |
| 1. Person Plural |
acclarati simus
|
wir seien klargemacht worden |
| 2. Person Plural |
acclarati sitis
|
ihr seiet klargemacht worden |
| 3. Person Plural |
acclarati sint
|
sie seien klargemacht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaraveram
|
ich hatte klargemacht |
| 2. Person Singular |
acclaraveras
|
du hattest klargemacht |
| 3. Person Singular |
acclaraverat
|
er/sie/es hatte klargemacht |
| 1. Person Plural |
acclaraveramus
|
wir hatten klargemacht |
| 2. Person Plural |
acclaraveratis
|
ihr hattet klargemacht |
| 3. Person Plural |
acclaraverant
|
sie hatten klargemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaratus eram
|
ich war klargemacht worden |
| 2. Person Singular |
acclaratus eras
|
du warst klargemacht worden |
| 3. Person Singular |
acclaratus erat
|
er/sie/es war klargemacht worden |
| 1. Person Plural |
acclarati eramus
|
wir waren klargemacht worden |
| 2. Person Plural |
acclarati eratis
|
ihr warst klargemacht worden |
| 3. Person Plural |
acclarati erant
|
sie waren klargemacht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaravissem
|
ich hätte klargemacht |
| 2. Person Singular |
acclaravisses
|
du hättest klargemacht |
| 3. Person Singular |
acclaravisset
|
er/sie/es hätte klargemacht |
| 1. Person Plural |
acclaravissemus
|
wir hätten klargemacht |
| 2. Person Plural |
acclaravissetis
|
ihr hättet klargemacht |
| 3. Person Plural |
acclaravissent
|
sie hätten klargemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaratus essem
|
ich wäre klargemacht worden |
| 2. Person Singular |
acclaratus esses
|
du wärest klargemacht worden |
| 3. Person Singular |
acclaratus esset
|
er/sie/es wäre klargemacht worden |
| 1. Person Plural |
acclarati essemus
|
wir wären klargemacht worden |
| 2. Person Plural |
acclarati essetis
|
ihr wäret klargemacht worden |
| 3. Person Plural |
acclarati essent
|
sie wären klargemacht worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaravero
|
ich werde klargemacht haben |
| 2. Person Singular |
acclaraveris
|
du wirst klargemacht haben |
| 3. Person Singular |
acclaraverit
|
er/sie/es wird klargemacht haben |
| 1. Person Plural |
acclaraverimus
|
wir werden klargemacht haben |
| 2. Person Plural |
acclaraveritis
|
ihr werdet klargemacht haben |
| 3. Person Plural |
acclaraverint
|
sie werden klargemacht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaratus ero
|
ich werde klargemacht worden sein |
| 2. Person Singular |
acclaratus eris
|
du werdest klargemacht worden sein |
| 3. Person Singular |
acclaratus erit
|
er/sie/es werde klargemacht worden sein |
| 1. Person Plural |
acclarati erimus
|
wir werden klargemacht worden sein |
| 2. Person Plural |
acclarati eritis
|
ihr werdet klargemacht worden sein |
| 3. Person Plural |
acclarati erunt
|
sie werden klargemacht worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
acclarare
|
klarmachen |
| Vorzeitigkeit |
acclaravisse
|
klargemacht haben |
| Nachzeitigkeit |
acclaraturum esse
|
klarmachen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
acclarari acclararier
|
klargemacht werden |
| Vorzeitigkeit |
acclaratum esse
|
klargemacht worden sein |
| Nachzeitigkeit |
acclaratum iri
|
künftig klargemacht werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
acclara
|
mache klar! |
| 2. Person Plural |
acclarate
|
macht klar! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
acclarato
|
| 3. Person Singular |
acclarato
|
| 2. Person Plural |
acclaratote
|
| 3. Person Plural |
acclaranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
acclarare
|
das Klarmachen |
| Genitiv |
acclarandi
|
des Klarmachens |
| Dativ |
acclarando
|
dem Klarmachen |
| Akkusativ |
acclarandum
|
das Klarmachen |
| Ablativ |
acclarando
|
durch das Klarmachen |
| Vokativ |
acclarande
|
Klarmachen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
acclarandus
|
acclaranda
|
acclarandum
|
| Genitiv |
acclarandi
|
acclarandae
|
acclarandi
|
| Dativ |
acclarando
|
acclarandae
|
acclarando
|
| Akkusativ |
acclarandum
|
acclarandam
|
acclarandum
|
| Ablativ |
acclarando
|
acclaranda
|
acclarando
|
| Vokativ |
acclarande
|
acclaranda
|
acclarandum
|
Plural
| Nominativ |
acclarandi
|
acclarandae
|
acclaranda
|
| Genitiv |
acclarandorum
|
acclarandarum
|
acclarandorum
|
| Dativ |
existiert nicht |
existiert nicht |
existiert nicht |
| Akkusativ |
acclarandos
|
acclarandas
|
acclaranda
|
| Ablativ |
existiert nicht |
existiert nicht |
existiert nicht |
| Vokativ |
acclarandi
|
acclarandae
|
acclaranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
acclarans
|
acclarans
|
acclarans
|
| Genitiv |
acclarantis
|
acclarantis
|
acclarantis
|
| Dativ |
acclaranti
|
acclaranti
|
acclaranti
|
| Akkusativ |
acclarantem
|
acclarantem
|
acclarans
|
| Ablativ |
acclaranti acclarante
|
acclaranti acclarante
|
acclaranti acclarante
|
| Vokativ |
acclarans
|
acclarans
|
acclarans
|
Plural
| Nominativ |
acclarantes
|
acclarantes
|
acclarantia
|
| Genitiv |
acclarantium acclarantum
|
acclarantium acclarantum
|
acclarantium acclarantum
|
| Dativ |
acclarantibus
|
acclarantibus
|
acclarantibus
|
| Akkusativ |
acclarantes
|
acclarantes
|
acclarantia
|
| Ablativ |
acclarantibus
|
acclarantibus
|
acclarantibus
|
| Vokativ |
acclarantes
|
acclarantes
|
acclarantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
acclaratus
|
acclarata
|
acclaratum
|
| Genitiv |
acclarati
|
acclaratae
|
acclarati
|
| Dativ |
acclarato
|
acclaratae
|
acclarato
|
| Akkusativ |
acclaratum
|
acclaratam
|
acclaratum
|
| Ablativ |
acclarato
|
acclarata
|
acclarato
|
| Vokativ |
acclarate
|
acclarata
|
acclaratum
|
Plural
| Nominativ |
acclarati
|
acclaratae
|
acclarata
|
| Genitiv |
acclaratorum
|
acclaratarum
|
acclaratorum
|
| Dativ |
acclaratis
|
acclaratis
|
acclaratis
|
| Akkusativ |
acclaratos
|
acclaratas
|
acclarata
|
| Ablativ |
acclaratis
|
acclaratis
|
acclaratis
|
| Vokativ |
acclarati
|
acclaratae
|
acclarata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
acclaraturus
|
acclaratura
|
acclaraturum
|
| Genitiv |
acclaraturi
|
acclaraturae
|
acclaraturi
|
| Dativ |
acclaraturo
|
acclaraturae
|
acclaraturo
|
| Akkusativ |
acclaraturum
|
acclaraturam
|
acclaraturum
|
| Ablativ |
acclaraturo
|
acclaratura
|
acclaraturo
|
| Vokativ |
acclarature
|
acclaratura
|
acclaraturum
|
Plural
| Nominativ |
acclaraturi
|
acclaraturae
|
acclaratura
|
| Genitiv |
acclaraturorum
|
acclaraturarum
|
acclaraturorum
|
| Dativ |
acclaraturis
|
acclaraturis
|
acclaraturis
|
| Akkusativ |
acclaraturos
|
acclaraturas
|
acclaratura
|
| Ablativ |
acclaraturis
|
acclaraturis
|
acclaraturis
|
| Vokativ |
acclaraturi
|
acclaraturae
|
acclaratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
acclaratum
|
acclaratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaro
|
ich offenbare |
| 2. Person Singular |
acclaras
|
du offenbarst |
| 3. Person Singular |
acclarat
|
er/sie/es offenbart |
| 1. Person Plural |
acclaramus
|
wir offenbaren |
| 2. Person Plural |
acclaratis
|
ihr offenbart |
| 3. Person Plural |
acclarant
|
sie offenbaren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaror
|
ich werde geoffenbart |
| 2. Person Singular |
acclararis acclarare
|
du wirst geoffenbart |
| 3. Person Singular |
acclaratur
|
er/sie/es wird geoffenbart |
| 1. Person Plural |
acclaramur
|
wir werden geoffenbart |
| 2. Person Plural |
acclaramini
|
ihr werdet geoffenbart |
| 3. Person Plural |
acclarantur
|
sie werden geoffenbart |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarem
|
ich offenbare |
| 2. Person Singular |
acclares
|
du offenbarest |
| 3. Person Singular |
acclaret
|
er/sie/es offenbare |
| 1. Person Plural |
acclaremus
|
wir offenbaren |
| 2. Person Plural |
acclaretis
|
ihr offenbaret |
| 3. Person Plural |
acclarent
|
sie offenbaren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarer
|
ich werde geoffenbart |
| 2. Person Singular |
acclareris acclarere
|
du werdest geoffenbart |
| 3. Person Singular |
acclaretur
|
er/sie/es werde geoffenbart |
| 1. Person Plural |
acclaremur
|
wir werden geoffenbart |
| 2. Person Plural |
acclaremini
|
ihr werdet geoffenbart |
| 3. Person Plural |
acclarentur
|
sie werden geoffenbart |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarabam
|
ich offenbarte |
| 2. Person Singular |
acclarabas
|
du offenbartest |
| 3. Person Singular |
acclarabat
|
er/sie/es offenbarte |
| 1. Person Plural |
acclarabamus
|
wir offenbarten |
| 2. Person Plural |
acclarabatis
|
ihr offenbartet |
| 3. Person Plural |
acclarabant
|
sie offenbarten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarabar
|
ich wurde geoffenbart |
| 2. Person Singular |
acclarabaris acclarabare
|
du wurdest geoffenbart |
| 3. Person Singular |
acclarabatur
|
er/sie/es wurde geoffenbart |
| 1. Person Plural |
acclarabamur
|
wir wurden geoffenbart |
| 2. Person Plural |
acclarabamini
|
ihr wurdet geoffenbart |
| 3. Person Plural |
acclarabantur
|
sie wurden geoffenbart |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclararem
|
ich offenbarte |
| 2. Person Singular |
acclarares
|
du offenbartest |
| 3. Person Singular |
acclararet
|
er/sie/es offenbarte |
| 1. Person Plural |
acclararemus
|
wir offenbarten |
| 2. Person Plural |
acclararetis
|
ihr offenbartet |
| 3. Person Plural |
acclararent
|
sie offenbarten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclararer
|
ich würde geoffenbart |
| 2. Person Singular |
acclarareris acclararere
|
du würdest geoffenbart |
| 3. Person Singular |
acclararetur
|
er/sie/es würde geoffenbart |
| 1. Person Plural |
acclararemur
|
wir würden geoffenbart |
| 2. Person Plural |
acclararemini
|
ihr würdet geoffenbart |
| 3. Person Plural |
acclararentur
|
sie würden geoffenbart |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarabo
|
ich werde offenbaren |
| 2. Person Singular |
acclarabis
|
du wirst offenbaren |
| 3. Person Singular |
acclarabit
|
er/sie/es wird offenbaren |
| 1. Person Plural |
acclarabimus
|
wir werden offenbaren |
| 2. Person Plural |
acclarabitis
|
ihr werdet offenbaren |
| 3. Person Plural |
acclarabunt
|
sie werden offenbaren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclarabor
|
ich werde geoffenbart |
| 2. Person Singular |
acclaraberis acclarabere
|
du wirst geoffenbart |
| 3. Person Singular |
acclarabitur
|
er/sie/es wird geoffenbart |
| 1. Person Plural |
acclarabimur
|
wir werden geoffenbart |
| 2. Person Plural |
acclarabimini
|
ihr werdet geoffenbart |
| 3. Person Plural |
acclarabuntur
|
sie werden geoffenbart |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaravi
|
ich habe geoffenbart |
| 2. Person Singular |
acclaravisti
|
du hast geoffenbart |
| 3. Person Singular |
acclaravit
|
er/sie/es hat geoffenbart |
| 1. Person Plural |
acclaravimus
|
wir haben geoffenbart |
| 2. Person Plural |
acclaravistis
|
ihr habt geoffenbart |
| 3. Person Plural |
acclaraverunt acclaravere
|
sie haben geoffenbart |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaratus sum
|
ich bin geoffenbart worden |
| 2. Person Singular |
acclaratus es
|
du bist geoffenbart worden |
| 3. Person Singular |
acclaratus est
|
er/sie/es ist geoffenbart worden |
| 1. Person Plural |
acclarati sumus
|
wir sind geoffenbart worden |
| 2. Person Plural |
acclarati estis
|
ihr seid geoffenbart worden |
| 3. Person Plural |
acclarati sunt
|
sie sind geoffenbart worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaraverim
|
ich habe geoffenbart |
| 2. Person Singular |
acclaraveris
|
du habest geoffenbart |
| 3. Person Singular |
acclaraverit
|
er/sie/es habe geoffenbart |
| 1. Person Plural |
acclaraverimus
|
wir haben geoffenbart |
| 2. Person Plural |
acclaraveritis
|
ihr habet geoffenbart |
| 3. Person Plural |
acclaraverint
|
sie haben geoffenbart |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaratus sim
|
ich sei geoffenbart worden |
| 2. Person Singular |
acclaratus sis
|
du seiest geoffenbart worden |
| 3. Person Singular |
acclaratus sit
|
er/sie/es sei geoffenbart worden |
| 1. Person Plural |
acclarati simus
|
wir seien geoffenbart worden |
| 2. Person Plural |
acclarati sitis
|
ihr seiet geoffenbart worden |
| 3. Person Plural |
acclarati sint
|
sie seien geoffenbart worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaraveram
|
ich hatte geoffenbart |
| 2. Person Singular |
acclaraveras
|
du hattest geoffenbart |
| 3. Person Singular |
acclaraverat
|
er/sie/es hatte geoffenbart |
| 1. Person Plural |
acclaraveramus
|
wir hatten geoffenbart |
| 2. Person Plural |
acclaraveratis
|
ihr hattet geoffenbart |
| 3. Person Plural |
acclaraverant
|
sie hatten geoffenbart |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaratus eram
|
ich war geoffenbart worden |
| 2. Person Singular |
acclaratus eras
|
du warst geoffenbart worden |
| 3. Person Singular |
acclaratus erat
|
er/sie/es war geoffenbart worden |
| 1. Person Plural |
acclarati eramus
|
wir waren geoffenbart worden |
| 2. Person Plural |
acclarati eratis
|
ihr warst geoffenbart worden |
| 3. Person Plural |
acclarati erant
|
sie waren geoffenbart worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaravissem
|
ich hätte geoffenbart |
| 2. Person Singular |
acclaravisses
|
du hättest geoffenbart |
| 3. Person Singular |
acclaravisset
|
er/sie/es hätte geoffenbart |
| 1. Person Plural |
acclaravissemus
|
wir hätten geoffenbart |
| 2. Person Plural |
acclaravissetis
|
ihr hättet geoffenbart |
| 3. Person Plural |
acclaravissent
|
sie hätten geoffenbart |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaratus essem
|
ich wäre geoffenbart worden |
| 2. Person Singular |
acclaratus esses
|
du wärest geoffenbart worden |
| 3. Person Singular |
acclaratus esset
|
er/sie/es wäre geoffenbart worden |
| 1. Person Plural |
acclarati essemus
|
wir wären geoffenbart worden |
| 2. Person Plural |
acclarati essetis
|
ihr wäret geoffenbart worden |
| 3. Person Plural |
acclarati essent
|
sie wären geoffenbart worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaravero
|
ich werde geoffenbart haben |
| 2. Person Singular |
acclaraveris
|
du wirst geoffenbart haben |
| 3. Person Singular |
acclaraverit
|
er/sie/es wird geoffenbart haben |
| 1. Person Plural |
acclaraverimus
|
wir werden geoffenbart haben |
| 2. Person Plural |
acclaraveritis
|
ihr werdet geoffenbart haben |
| 3. Person Plural |
acclaraverint
|
sie werden geoffenbart haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
acclaratus ero
|
ich werde geoffenbart worden sein |
| 2. Person Singular |
acclaratus eris
|
du werdest geoffenbart worden sein |
| 3. Person Singular |
acclaratus erit
|
er/sie/es werde geoffenbart worden sein |
| 1. Person Plural |
acclarati erimus
|
wir werden geoffenbart worden sein |
| 2. Person Plural |
acclarati eritis
|
ihr werdet geoffenbart worden sein |
| 3. Person Plural |
acclarati erunt
|
sie werden geoffenbart worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
acclarare
|
offenbaren |
| Vorzeitigkeit |
acclaravisse
|
geoffenbart haben |
| Nachzeitigkeit |
acclaraturum esse
|
offenbaren werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
acclarari acclararier
|
geoffenbart werden |
| Vorzeitigkeit |
acclaratum esse
|
geoffenbart worden sein |
| Nachzeitigkeit |
acclaratum iri
|
künftig geoffenbart werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
acclara
|
offenbare! |
| 2. Person Plural |
acclarate
|
offenbart! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
acclarato
|
| 3. Person Singular |
acclarato
|
| 2. Person Plural |
acclaratote
|
| 3. Person Plural |
acclaranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
acclarare
|
das Offenbaren |
| Genitiv |
acclarandi
|
des Offenbarens |
| Dativ |
acclarando
|
dem Offenbaren |
| Akkusativ |
acclarandum
|
das Offenbaren |
| Ablativ |
acclarando
|
durch das Offenbaren |
| Vokativ |
acclarande
|
Offenbaren! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
acclarandus
|
acclaranda
|
acclarandum
|
| Genitiv |
acclarandi
|
acclarandae
|
acclarandi
|
| Dativ |
acclarando
|
acclarandae
|
acclarando
|
| Akkusativ |
acclarandum
|
acclarandam
|
acclarandum
|
| Ablativ |
acclarando
|
acclaranda
|
acclarando
|
| Vokativ |
acclarande
|
acclaranda
|
acclarandum
|
Plural
| Nominativ |
acclarandi
|
acclarandae
|
acclaranda
|
| Genitiv |
acclarandorum
|
acclarandarum
|
acclarandorum
|
| Dativ |
existiert nicht |
existiert nicht |
existiert nicht |
| Akkusativ |
acclarandos
|
acclarandas
|
acclaranda
|
| Ablativ |
existiert nicht |
existiert nicht |
existiert nicht |
| Vokativ |
acclarandi
|
acclarandae
|
acclaranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
acclarans
|
acclarans
|
acclarans
|
| Genitiv |
acclarantis
|
acclarantis
|
acclarantis
|
| Dativ |
acclaranti
|
acclaranti
|
acclaranti
|
| Akkusativ |
acclarantem
|
acclarantem
|
acclarans
|
| Ablativ |
acclaranti acclarante
|
acclaranti acclarante
|
acclaranti acclarante
|
| Vokativ |
acclarans
|
acclarans
|
acclarans
|
Plural
| Nominativ |
acclarantes
|
acclarantes
|
acclarantia
|
| Genitiv |
acclarantium acclarantum
|
acclarantium acclarantum
|
acclarantium acclarantum
|
| Dativ |
acclarantibus
|
acclarantibus
|
acclarantibus
|
| Akkusativ |
acclarantes
|
acclarantes
|
acclarantia
|
| Ablativ |
acclarantibus
|
acclarantibus
|
acclarantibus
|
| Vokativ |
acclarantes
|
acclarantes
|
acclarantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
acclaratus
|
acclarata
|
acclaratum
|
| Genitiv |
acclarati
|
acclaratae
|
acclarati
|
| Dativ |
acclarato
|
acclaratae
|
acclarato
|
| Akkusativ |
acclaratum
|
acclaratam
|
acclaratum
|
| Ablativ |
acclarato
|
acclarata
|
acclarato
|
| Vokativ |
acclarate
|
acclarata
|
acclaratum
|
Plural
| Nominativ |
acclarati
|
acclaratae
|
acclarata
|
| Genitiv |
acclaratorum
|
acclaratarum
|
acclaratorum
|
| Dativ |
acclaratis
|
acclaratis
|
acclaratis
|
| Akkusativ |
acclaratos
|
acclaratas
|
acclarata
|
| Ablativ |
acclaratis
|
acclaratis
|
acclaratis
|
| Vokativ |
acclarati
|
acclaratae
|
acclarata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
acclaraturus
|
acclaratura
|
acclaraturum
|
| Genitiv |
acclaraturi
|
acclaraturae
|
acclaraturi
|
| Dativ |
acclaraturo
|
acclaraturae
|
acclaraturo
|
| Akkusativ |
acclaraturum
|
acclaraturam
|
acclaraturum
|
| Ablativ |
acclaraturo
|
acclaratura
|
acclaraturo
|
| Vokativ |
acclarature
|
acclaratura
|
acclaraturum
|
Plural
| Nominativ |
acclaraturi
|
acclaraturae
|
acclaratura
|
| Genitiv |
acclaraturorum
|
acclaraturarum
|
acclaraturorum
|
| Dativ |
acclaraturis
|
acclaraturis
|
acclaraturis
|
| Akkusativ |
acclaraturos
|
acclaraturas
|
acclaratura
|
| Ablativ |
acclaraturis
|
acclaraturis
|
acclaraturis
|
| Vokativ |
acclaraturi
|
acclaraturae
|
acclaratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
acclaratum
|
acclaratu
|