Kurzübersicht
| Latein | Typ | Flexionsart | Form | Deutsch |
|---|---|---|---|---|
| adgnoscere | Verb | konsonantische Konjugation | Infinitiv | anerkennen beanspruchen bemerken erkennen unterscheiden Verantwortung zugeben |
| adgnoscere | Verb | konsonantische Konjugation | 2. Person Singular Futur I Indikativ Passiv | du wirst anerkannt werden du wirst beansprucht werden du wirst bemerkt werden du wirst erkannt werden du wirst unterschieden werden |
| adgnoscere | Verb | konsonantische Konjugation | 2. Person Singular Präsens Indikativ Passiv | du wirst anerkannt du wirst beansprucht du wirst bemerkt du wirst erkannt du wirst unterschieden |
| adgnoscere | Verb | konsonantische Konjugation | 2. Person Singular Präsens Imperativ Passiv | erkenne an; erkenn an beanspruche; beanspruch bemerke; bemerk erkenne; erkenn unterscheide dich unterscheide |
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnosco |
ich erkenne an |
| 2. Person Singular | adgnoscis |
du erkennst an |
| 3. Person Singular | adgnoscit |
er/sie/es erkennt an |
| 1. Person Plural | adgnoscimus |
wir erkennen an |
| 2. Person Plural | adgnoscitis |
ihr erkennt an |
| 3. Person Plural | adgnoscunt |
sie erkennen an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscor |
ich werde anerkannt |
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
du wirst anerkannt |
| 3. Person Singular | adgnoscitur |
er/sie/es wird anerkannt |
| 1. Person Plural | adgnoscimur |
wir werden anerkannt |
| 2. Person Plural | adgnoscimini |
ihr werdet anerkannt |
| 3. Person Plural | adgnoscuntur |
sie werden anerkannt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
ich erkenne an |
| 2. Person Singular | adgnoscas |
du erkennest an |
| 3. Person Singular | adgnoscat |
er/sie/es erkenne an |
| 1. Person Plural | adgnoscamus |
wir erkennen an |
| 2. Person Plural | adgnoscatis |
ihr erkennet an |
| 3. Person Plural | adgnoscant |
sie erkennen an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
ich werde anerkannt |
| 2. Person Singular | adgnoscaris adgnoscare |
du werdest anerkannt |
| 3. Person Singular | adgnoscatur |
er/sie/es werde anerkannt |
| 1. Person Plural | adgnoscamur |
wir werden anerkannt |
| 2. Person Plural | adgnoscamini |
ihr werdet anerkannt |
| 3. Person Plural | adgnoscantur |
sie werden anerkannt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebam |
ich erkannte an |
| 2. Person Singular | adgnoscebas |
du erkanntest an |
| 3. Person Singular | adgnoscebat |
er/sie/es erkannte an |
| 1. Person Plural | adgnoscebamus |
wir erkannten an |
| 2. Person Plural | adgnoscebatis |
ihr erkanntet an |
| 3. Person Plural | adgnoscebant |
sie erkannten an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebar |
ich wurde anerkannt |
| 2. Person Singular | adgnoscebaris adgnoscebare |
du wurdest anerkannt |
| 3. Person Singular | adgnoscebatur |
er/sie/es wurde anerkannt |
| 1. Person Plural | adgnoscebamur |
wir wurden anerkannt |
| 2. Person Plural | adgnoscebamini |
ihr wurdet anerkannt |
| 3. Person Plural | adgnoscebantur |
sie wurden anerkannt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerem |
ich erkennte an |
| 2. Person Singular | adgnosceres |
du erkenntest an |
| 3. Person Singular | adgnosceret |
er/sie/es erkennte an |
| 1. Person Plural | adgnosceremus |
wir erkennten an |
| 2. Person Plural | adgnosceretis |
ihr erkenntet an |
| 3. Person Plural | adgnoscerent |
sie erkennten an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerer |
ich würde anerkannt |
| 2. Person Singular | adgnoscereris adgnoscerere |
du würdest anerkannt |
| 3. Person Singular | adgnosceretur |
er/sie/es würde anerkannt |
| 1. Person Plural | adgnosceremur |
wir würden anerkannt |
| 2. Person Plural | adgnosceremini |
ihr würdet anerkannt |
| 3. Person Plural | adgnoscerentur |
sie würden anerkannt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
ich werde anerkennen |
| 2. Person Singular | adgnosces |
du wirst anerkennen |
| 3. Person Singular | adgnoscet |
er/sie/es wird anerkennen |
| 1. Person Plural | adgnoscemus |
wir werden anerkennen |
| 2. Person Plural | adgnoscetis |
ihr werdet anerkennen |
| 3. Person Plural | adgnoscent |
sie werden anerkennen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
ich werde anerkannt werden |
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
du wirst anerkannt werden |
| 3. Person Singular | adgnoscetur |
er/sie/es wird anerkannt werden |
| 1. Person Plural | adgnoscemur |
wir werden anerkannt werden |
| 2. Person Plural | adgnoscemini |
ihr werdet anerkannt werden |
| 3. Person Plural | adgnoscentur |
sie werden anerkannt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovi |
ich habe anerkannt |
| 2. Person Singular | adgnovisti |
du hast anerkannt |
| 3. Person Singular | adgnovit |
er/sie/es hat anerkannt |
| 1. Person Plural | adgnovimus |
wir haben anerkannt |
| 2. Person Plural | adgnovistis |
ihr habt anerkannt |
| 3. Person Plural | adgnoverunt adgnovere |
sie haben anerkannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sum |
ich bin anerkannt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus es |
du bist anerkannt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus est |
er/sie/es ist anerkannt worden |
| 1. Person Plural | adgniti sumus |
wir sind anerkannt worden |
| 2. Person Plural | adgniti estis |
ihr seid anerkannt worden |
| 3. Person Plural | adgniti sunt |
sie sind anerkannt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoverim |
ich habe anerkannt |
| 2. Person Singular | adgnoveris |
du habest anerkannt |
| 3. Person Singular | adgnoverit |
er/sie/es habe anerkannt |
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
wir haben anerkannt |
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
ihr habet anerkannt |
| 3. Person Plural | adgnoverint |
sie haben anerkannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sim |
ich sei anerkannt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus sis |
du seiest anerkannt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus sit |
er/sie/es sei anerkannt worden |
| 1. Person Plural | adgniti simus |
wir seien anerkannt worden |
| 2. Person Plural | adgniti sitis |
ihr seiet anerkannt worden |
| 3. Person Plural | adgniti sint |
sie seien anerkannt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoveram |
ich hatte anerkannt |
| 2. Person Singular | adgnoveras |
du hattest anerkannt |
| 3. Person Singular | adgnoverat |
er/sie/es hatte anerkannt |
| 1. Person Plural | adgnoveramus |
wir hatten anerkannt |
| 2. Person Plural | adgnoveratis |
ihr hattet anerkannt |
| 3. Person Plural | adgnoverant |
sie hatten anerkannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus eram |
ich war anerkannt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus eras |
du warst anerkannt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus erat |
er/sie/es war anerkannt worden |
| 1. Person Plural | adgniti eramus |
wir waren anerkannt worden |
| 2. Person Plural | adgniti eratis |
ihr wart anerkannt worden |
| 3. Person Plural | adgniti erant |
sie waren anerkannt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovissem |
ich hätte anerkannt |
| 2. Person Singular | adgnovisses |
du hättest anerkannt |
| 3. Person Singular | adgnovisset |
er/sie/es hätte anerkannt |
| 1. Person Plural | adgnovissemus |
wir hätten anerkannt |
| 2. Person Plural | adgnovissetis |
ihr hättet anerkannt |
| 3. Person Plural | adgnovissent |
sie hätten anerkannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus essem |
ich wäre anerkannt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus esses |
du wärest anerkannt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus esset |
er/sie/es wäre anerkannt worden |
| 1. Person Plural | adgniti essemus |
wir wären anerkannt worden |
| 2. Person Plural | adgniti essetis |
ihr wäret anerkannt worden |
| 3. Person Plural | adgniti essent |
sie wären anerkannt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovero |
ich werde anerkannt haben |
| 2. Person Singular | adgnoveris |
du wirst anerkannt haben |
| 3. Person Singular | adgnoverit |
er/sie/es wird anerkannt haben |
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
wir werden anerkannt haben |
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
ihr werdet anerkannt haben |
| 3. Person Plural | adgnoverint |
sie werden anerkannt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus ero |
ich werde anerkannt worden sein |
| 2. Person Singular | adgnitus eris |
du wirst anerkannt worden sein |
| 3. Person Singular | adgnitus erit |
er/sie/es wird anerkannt worden sein |
| 1. Person Plural | adgniti erimus |
wir werden anerkannt worden sein |
| 2. Person Plural | adgniti eritis |
ihr werdet anerkannt worden sein |
| 3. Person Plural | adgniti erunt |
sie werden anerkannt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnoscere |
anerkennen |
| Vorzeitigkeit | adgnovisse |
anerkannt haben |
| Nachzeitigkeit | adgniturum esse |
anerkennen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnosci adgnoscier |
anerkannt werden |
| Vorzeitigkeit | adgnitum esse |
anerkannt worden sein |
| Nachzeitigkeit | adgnitum iri |
künftig anerkannt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | adgnosce |
erkenne an; erkenn an! |
| 2. Person Plural | adgnoscite |
erkennt an! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | adgnoscito |
| 3. Person Singular | adgnoscito |
| 2. Person Plural | adgnoscitote |
| 3. Person Plural | adgnoscunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | adgnoscere |
das Anerkennen |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
des Anerkennens |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
dem Anerkennen |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
das Anerkennen |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
durch das Anerkennen |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
Anerkennen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscendus adgnoscundus |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendi adgnoscundi |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
adgnoscendam adgnoscundam |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
Plural
| Nominativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Genitiv | adgnoscendorum adgnoscundorum |
adgnoscendarum adgnoscundarum |
adgnoscendorum adgnoscundorum |
| Dativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Akkusativ | adgnoscendos adgnoscundos |
adgnoscendas adgnoscundas |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Ablativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Vokativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
| Genitiv | adgnoscentis |
adgnoscentis |
adgnoscentis |
| Dativ | adgnoscenti |
adgnoscenti |
adgnoscenti |
| Akkusativ | adgnoscentem |
adgnoscentem |
adgnoscens |
| Ablativ | adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
| Vokativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
Plural
| Nominativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Genitiv | adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
| Dativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Akkusativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Ablativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Vokativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnitus |
adgnita |
adgnitum |
| Genitiv | adgniti |
adgnitae |
adgniti |
| Dativ | adgnito |
adgnitae |
adgnito |
| Akkusativ | adgnitum |
adgnitam |
adgnitum |
| Ablativ | adgnito |
adgnita |
adgnito |
| Vokativ | adgnite |
adgnita |
adgnitum |
Plural
| Nominativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
| Genitiv | adgnitorum |
adgnitarum |
adgnitorum |
| Dativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Akkusativ | adgnitos |
adgnitas |
adgnita |
| Ablativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Vokativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgniturus |
adgnitura |
adgniturum |
| Genitiv | adgnituri |
adgniturae |
adgnituri |
| Dativ | adgnituro |
adgniturae |
adgnituro |
| Akkusativ | adgniturum |
adgnituram |
adgniturum |
| Ablativ | adgnituro |
adgnitura |
adgnituro |
| Vokativ | adgniture |
adgnitura |
adgniturum |
Plural
| Nominativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
| Genitiv | adgniturorum |
adgniturarum |
adgniturorum |
| Dativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Akkusativ | adgnituros |
adgnituras |
adgnitura |
| Ablativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Vokativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| adgnitum |
adgnitu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnosco |
ich beanspruche |
| 2. Person Singular | adgnoscis |
du beanspruchst |
| 3. Person Singular | adgnoscit |
er/sie/es beansprucht |
| 1. Person Plural | adgnoscimus |
wir beanspruchen |
| 2. Person Plural | adgnoscitis |
ihr beansprucht |
| 3. Person Plural | adgnoscunt |
sie beanspruchen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscor |
ich werde beansprucht |
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
du wirst beansprucht |
| 3. Person Singular | adgnoscitur |
er/sie/es wird beansprucht |
| 1. Person Plural | adgnoscimur |
wir werden beansprucht |
| 2. Person Plural | adgnoscimini |
ihr werdet beansprucht |
| 3. Person Plural | adgnoscuntur |
sie werden beansprucht |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
ich beanspruche |
| 2. Person Singular | adgnoscas |
du beanspruchest |
| 3. Person Singular | adgnoscat |
er/sie/es beanspruche |
| 1. Person Plural | adgnoscamus |
wir beanspruchen |
| 2. Person Plural | adgnoscatis |
ihr beanspruchet |
| 3. Person Plural | adgnoscant |
sie beanspruchen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
ich werde beansprucht |
| 2. Person Singular | adgnoscaris adgnoscare |
du werdest beansprucht |
| 3. Person Singular | adgnoscatur |
er/sie/es werde beansprucht |
| 1. Person Plural | adgnoscamur |
wir werden beansprucht |
| 2. Person Plural | adgnoscamini |
ihr werdet beansprucht |
| 3. Person Plural | adgnoscantur |
sie werden beansprucht |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebam |
ich beanspruchte |
| 2. Person Singular | adgnoscebas |
du beanspruchtest |
| 3. Person Singular | adgnoscebat |
er/sie/es beanspruchte |
| 1. Person Plural | adgnoscebamus |
wir beanspruchten |
| 2. Person Plural | adgnoscebatis |
ihr beanspruchtet |
| 3. Person Plural | adgnoscebant |
sie beanspruchten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebar |
ich wurde beansprucht |
| 2. Person Singular | adgnoscebaris adgnoscebare |
du wurdest beansprucht |
| 3. Person Singular | adgnoscebatur |
er/sie/es wurde beansprucht |
| 1. Person Plural | adgnoscebamur |
wir wurden beansprucht |
| 2. Person Plural | adgnoscebamini |
ihr wurdet beansprucht |
| 3. Person Plural | adgnoscebantur |
sie wurden beansprucht |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerem |
ich beanspruchte |
| 2. Person Singular | adgnosceres |
du beanspruchtest |
| 3. Person Singular | adgnosceret |
er/sie/es beanspruchte |
| 1. Person Plural | adgnosceremus |
wir beanspruchten |
| 2. Person Plural | adgnosceretis |
ihr beanspruchtet |
| 3. Person Plural | adgnoscerent |
sie beanspruchten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerer |
ich würde beansprucht |
| 2. Person Singular | adgnoscereris adgnoscerere |
du würdest beansprucht |
| 3. Person Singular | adgnosceretur |
er/sie/es würde beansprucht |
| 1. Person Plural | adgnosceremur |
wir würden beansprucht |
| 2. Person Plural | adgnosceremini |
ihr würdet beansprucht |
| 3. Person Plural | adgnoscerentur |
sie würden beansprucht |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
ich werde beanspruchen |
| 2. Person Singular | adgnosces |
du wirst beanspruchen |
| 3. Person Singular | adgnoscet |
er/sie/es wird beanspruchen |
| 1. Person Plural | adgnoscemus |
wir werden beanspruchen |
| 2. Person Plural | adgnoscetis |
ihr werdet beanspruchen |
| 3. Person Plural | adgnoscent |
sie werden beanspruchen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
ich werde beansprucht werden |
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
du wirst beansprucht werden |
| 3. Person Singular | adgnoscetur |
er/sie/es wird beansprucht werden |
| 1. Person Plural | adgnoscemur |
wir werden beansprucht werden |
| 2. Person Plural | adgnoscemini |
ihr werdet beansprucht werden |
| 3. Person Plural | adgnoscentur |
sie werden beansprucht werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovi |
ich habe beansprucht |
| 2. Person Singular | adgnovisti |
du hast beansprucht |
| 3. Person Singular | adgnovit |
er/sie/es hat beansprucht |
| 1. Person Plural | adgnovimus |
wir haben beansprucht |
| 2. Person Plural | adgnovistis |
ihr habt beansprucht |
| 3. Person Plural | adgnoverunt adgnovere |
sie haben beansprucht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sum |
ich bin beansprucht worden |
| 2. Person Singular | adgnitus es |
du bist beansprucht worden |
| 3. Person Singular | adgnitus est |
er/sie/es ist beansprucht worden |
| 1. Person Plural | adgniti sumus |
wir sind beansprucht worden |
| 2. Person Plural | adgniti estis |
ihr seid beansprucht worden |
| 3. Person Plural | adgniti sunt |
sie sind beansprucht worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoverim |
ich habe beansprucht |
| 2. Person Singular | adgnoveris |
du habest beansprucht |
| 3. Person Singular | adgnoverit |
er/sie/es habe beansprucht |
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
wir haben beansprucht |
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
ihr habet beansprucht |
| 3. Person Plural | adgnoverint |
sie haben beansprucht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sim |
ich sei beansprucht worden |
| 2. Person Singular | adgnitus sis |
du seiest beansprucht worden |
| 3. Person Singular | adgnitus sit |
er/sie/es sei beansprucht worden |
| 1. Person Plural | adgniti simus |
wir seien beansprucht worden |
| 2. Person Plural | adgniti sitis |
ihr seiet beansprucht worden |
| 3. Person Plural | adgniti sint |
sie seien beansprucht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoveram |
ich hatte beansprucht |
| 2. Person Singular | adgnoveras |
du hattest beansprucht |
| 3. Person Singular | adgnoverat |
er/sie/es hatte beansprucht |
| 1. Person Plural | adgnoveramus |
wir hatten beansprucht |
| 2. Person Plural | adgnoveratis |
ihr hattet beansprucht |
| 3. Person Plural | adgnoverant |
sie hatten beansprucht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus eram |
ich war beansprucht worden |
| 2. Person Singular | adgnitus eras |
du warst beansprucht worden |
| 3. Person Singular | adgnitus erat |
er/sie/es war beansprucht worden |
| 1. Person Plural | adgniti eramus |
wir waren beansprucht worden |
| 2. Person Plural | adgniti eratis |
ihr wart beansprucht worden |
| 3. Person Plural | adgniti erant |
sie waren beansprucht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovissem |
ich hätte beansprucht |
| 2. Person Singular | adgnovisses |
du hättest beansprucht |
| 3. Person Singular | adgnovisset |
er/sie/es hätte beansprucht |
| 1. Person Plural | adgnovissemus |
wir hätten beansprucht |
| 2. Person Plural | adgnovissetis |
ihr hättet beansprucht |
| 3. Person Plural | adgnovissent |
sie hätten beansprucht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus essem |
ich wäre beansprucht worden |
| 2. Person Singular | adgnitus esses |
du wärest beansprucht worden |
| 3. Person Singular | adgnitus esset |
er/sie/es wäre beansprucht worden |
| 1. Person Plural | adgniti essemus |
wir wären beansprucht worden |
| 2. Person Plural | adgniti essetis |
ihr wäret beansprucht worden |
| 3. Person Plural | adgniti essent |
sie wären beansprucht worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovero |
ich werde beansprucht haben |
| 2. Person Singular | adgnoveris |
du wirst beansprucht haben |
| 3. Person Singular | adgnoverit |
er/sie/es wird beansprucht haben |
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
wir werden beansprucht haben |
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
ihr werdet beansprucht haben |
| 3. Person Plural | adgnoverint |
sie werden beansprucht haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus ero |
ich werde beansprucht worden sein |
| 2. Person Singular | adgnitus eris |
du wirst beansprucht worden sein |
| 3. Person Singular | adgnitus erit |
er/sie/es wird beansprucht worden sein |
| 1. Person Plural | adgniti erimus |
wir werden beansprucht worden sein |
| 2. Person Plural | adgniti eritis |
ihr werdet beansprucht worden sein |
| 3. Person Plural | adgniti erunt |
sie werden beansprucht worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnoscere |
beanspruchen |
| Vorzeitigkeit | adgnovisse |
beansprucht haben |
| Nachzeitigkeit | adgniturum esse |
beanspruchen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnosci adgnoscier |
beansprucht werden |
| Vorzeitigkeit | adgnitum esse |
beansprucht worden sein |
| Nachzeitigkeit | adgnitum iri |
künftig beansprucht werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | adgnosce |
beanspruche; beanspruch! |
| 2. Person Plural | adgnoscite |
beansprucht! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | adgnoscito |
| 3. Person Singular | adgnoscito |
| 2. Person Plural | adgnoscitote |
| 3. Person Plural | adgnoscunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | adgnoscere |
das Beanspruchen |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
des Beanspruchens |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
dem Beanspruchen |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
das Beanspruchen |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
durch das Beanspruchen |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
Beanspruchen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscendus adgnoscundus |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendi adgnoscundi |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
adgnoscendam adgnoscundam |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
Plural
| Nominativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Genitiv | adgnoscendorum adgnoscundorum |
adgnoscendarum adgnoscundarum |
adgnoscendorum adgnoscundorum |
| Dativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Akkusativ | adgnoscendos adgnoscundos |
adgnoscendas adgnoscundas |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Ablativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Vokativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
| Genitiv | adgnoscentis |
adgnoscentis |
adgnoscentis |
| Dativ | adgnoscenti |
adgnoscenti |
adgnoscenti |
| Akkusativ | adgnoscentem |
adgnoscentem |
adgnoscens |
| Ablativ | adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
| Vokativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
Plural
| Nominativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Genitiv | adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
| Dativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Akkusativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Ablativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Vokativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnitus |
adgnita |
adgnitum |
| Genitiv | adgniti |
adgnitae |
adgniti |
| Dativ | adgnito |
adgnitae |
adgnito |
| Akkusativ | adgnitum |
adgnitam |
adgnitum |
| Ablativ | adgnito |
adgnita |
adgnito |
| Vokativ | adgnite |
adgnita |
adgnitum |
Plural
| Nominativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
| Genitiv | adgnitorum |
adgnitarum |
adgnitorum |
| Dativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Akkusativ | adgnitos |
adgnitas |
adgnita |
| Ablativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Vokativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgniturus |
adgnitura |
adgniturum |
| Genitiv | adgnituri |
adgniturae |
adgnituri |
| Dativ | adgnituro |
adgniturae |
adgnituro |
| Akkusativ | adgniturum |
adgnituram |
adgniturum |
| Ablativ | adgnituro |
adgnitura |
adgnituro |
| Vokativ | adgniture |
adgnitura |
adgniturum |
Plural
| Nominativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
| Genitiv | adgniturorum |
adgniturarum |
adgniturorum |
| Dativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Akkusativ | adgnituros |
adgnituras |
adgnitura |
| Ablativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Vokativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| adgnitum |
adgnitu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnosco |
ich bemerke |
| 2. Person Singular | adgnoscis |
du bemerkst |
| 3. Person Singular | adgnoscit |
er/sie/es bemerkt |
| 1. Person Plural | adgnoscimus |
wir bemerken |
| 2. Person Plural | adgnoscitis |
ihr bemerkt |
| 3. Person Plural | adgnoscunt |
sie bemerken |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscor |
ich werde bemerkt |
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
du wirst bemerkt |
| 3. Person Singular | adgnoscitur |
er/sie/es wird bemerkt |
| 1. Person Plural | adgnoscimur |
wir werden bemerkt |
| 2. Person Plural | adgnoscimini |
ihr werdet bemerkt |
| 3. Person Plural | adgnoscuntur |
sie werden bemerkt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
ich bemerke |
| 2. Person Singular | adgnoscas |
du bemerkest |
| 3. Person Singular | adgnoscat |
er/sie/es bemerke |
| 1. Person Plural | adgnoscamus |
wir bemerken |
| 2. Person Plural | adgnoscatis |
ihr bemerket |
| 3. Person Plural | adgnoscant |
sie bemerken |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
ich werde bemerkt |
| 2. Person Singular | adgnoscaris adgnoscare |
du werdest bemerkt |
| 3. Person Singular | adgnoscatur |
er/sie/es werde bemerkt |
| 1. Person Plural | adgnoscamur |
wir werden bemerkt |
| 2. Person Plural | adgnoscamini |
ihr werdet bemerkt |
| 3. Person Plural | adgnoscantur |
sie werden bemerkt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebam |
ich bemerkte |
| 2. Person Singular | adgnoscebas |
du bemerktest |
| 3. Person Singular | adgnoscebat |
er/sie/es bemerkte |
| 1. Person Plural | adgnoscebamus |
wir bemerkten |
| 2. Person Plural | adgnoscebatis |
ihr bemerktet |
| 3. Person Plural | adgnoscebant |
sie bemerkten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebar |
ich wurde bemerkt |
| 2. Person Singular | adgnoscebaris adgnoscebare |
du wurdest bemerkt |
| 3. Person Singular | adgnoscebatur |
er/sie/es wurde bemerkt |
| 1. Person Plural | adgnoscebamur |
wir wurden bemerkt |
| 2. Person Plural | adgnoscebamini |
ihr wurdet bemerkt |
| 3. Person Plural | adgnoscebantur |
sie wurden bemerkt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerem |
ich bemerkte |
| 2. Person Singular | adgnosceres |
du bemerktest |
| 3. Person Singular | adgnosceret |
er/sie/es bemerkte |
| 1. Person Plural | adgnosceremus |
wir bemerkten |
| 2. Person Plural | adgnosceretis |
ihr bemerktet |
| 3. Person Plural | adgnoscerent |
sie bemerkten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerer |
ich würde bemerkt |
| 2. Person Singular | adgnoscereris adgnoscerere |
du würdest bemerkt |
| 3. Person Singular | adgnosceretur |
er/sie/es würde bemerkt |
| 1. Person Plural | adgnosceremur |
wir würden bemerkt |
| 2. Person Plural | adgnosceremini |
ihr würdet bemerkt |
| 3. Person Plural | adgnoscerentur |
sie würden bemerkt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
ich werde bemerken |
| 2. Person Singular | adgnosces |
du wirst bemerken |
| 3. Person Singular | adgnoscet |
er/sie/es wird bemerken |
| 1. Person Plural | adgnoscemus |
wir werden bemerken |
| 2. Person Plural | adgnoscetis |
ihr werdet bemerken |
| 3. Person Plural | adgnoscent |
sie werden bemerken |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
ich werde bemerkt werden |
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
du wirst bemerkt werden |
| 3. Person Singular | adgnoscetur |
er/sie/es wird bemerkt werden |
| 1. Person Plural | adgnoscemur |
wir werden bemerkt werden |
| 2. Person Plural | adgnoscemini |
ihr werdet bemerkt werden |
| 3. Person Plural | adgnoscentur |
sie werden bemerkt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovi |
ich habe bemerkt |
| 2. Person Singular | adgnovisti |
du hast bemerkt |
| 3. Person Singular | adgnovit |
er/sie/es hat bemerkt |
| 1. Person Plural | adgnovimus |
wir haben bemerkt |
| 2. Person Plural | adgnovistis |
ihr habt bemerkt |
| 3. Person Plural | adgnoverunt adgnovere |
sie haben bemerkt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sum |
ich bin bemerkt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus es |
du bist bemerkt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus est |
er/sie/es ist bemerkt worden |
| 1. Person Plural | adgniti sumus |
wir sind bemerkt worden |
| 2. Person Plural | adgniti estis |
ihr seid bemerkt worden |
| 3. Person Plural | adgniti sunt |
sie sind bemerkt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoverim |
ich habe bemerkt |
| 2. Person Singular | adgnoveris |
du habest bemerkt |
| 3. Person Singular | adgnoverit |
er/sie/es habe bemerkt |
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
wir haben bemerkt |
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
ihr habet bemerkt |
| 3. Person Plural | adgnoverint |
sie haben bemerkt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sim |
ich sei bemerkt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus sis |
du seiest bemerkt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus sit |
er/sie/es sei bemerkt worden |
| 1. Person Plural | adgniti simus |
wir seien bemerkt worden |
| 2. Person Plural | adgniti sitis |
ihr seiet bemerkt worden |
| 3. Person Plural | adgniti sint |
sie seien bemerkt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoveram |
ich hatte bemerkt |
| 2. Person Singular | adgnoveras |
du hattest bemerkt |
| 3. Person Singular | adgnoverat |
er/sie/es hatte bemerkt |
| 1. Person Plural | adgnoveramus |
wir hatten bemerkt |
| 2. Person Plural | adgnoveratis |
ihr hattet bemerkt |
| 3. Person Plural | adgnoverant |
sie hatten bemerkt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus eram |
ich war bemerkt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus eras |
du warst bemerkt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus erat |
er/sie/es war bemerkt worden |
| 1. Person Plural | adgniti eramus |
wir waren bemerkt worden |
| 2. Person Plural | adgniti eratis |
ihr wart bemerkt worden |
| 3. Person Plural | adgniti erant |
sie waren bemerkt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovissem |
ich hätte bemerkt |
| 2. Person Singular | adgnovisses |
du hättest bemerkt |
| 3. Person Singular | adgnovisset |
er/sie/es hätte bemerkt |
| 1. Person Plural | adgnovissemus |
wir hätten bemerkt |
| 2. Person Plural | adgnovissetis |
ihr hättet bemerkt |
| 3. Person Plural | adgnovissent |
sie hätten bemerkt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus essem |
ich wäre bemerkt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus esses |
du wärest bemerkt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus esset |
er/sie/es wäre bemerkt worden |
| 1. Person Plural | adgniti essemus |
wir wären bemerkt worden |
| 2. Person Plural | adgniti essetis |
ihr wäret bemerkt worden |
| 3. Person Plural | adgniti essent |
sie wären bemerkt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovero |
ich werde bemerkt haben |
| 2. Person Singular | adgnoveris |
du wirst bemerkt haben |
| 3. Person Singular | adgnoverit |
er/sie/es wird bemerkt haben |
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
wir werden bemerkt haben |
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
ihr werdet bemerkt haben |
| 3. Person Plural | adgnoverint |
sie werden bemerkt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus ero |
ich werde bemerkt worden sein |
| 2. Person Singular | adgnitus eris |
du wirst bemerkt worden sein |
| 3. Person Singular | adgnitus erit |
er/sie/es wird bemerkt worden sein |
| 1. Person Plural | adgniti erimus |
wir werden bemerkt worden sein |
| 2. Person Plural | adgniti eritis |
ihr werdet bemerkt worden sein |
| 3. Person Plural | adgniti erunt |
sie werden bemerkt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnoscere |
bemerken |
| Vorzeitigkeit | adgnovisse |
bemerkt haben |
| Nachzeitigkeit | adgniturum esse |
bemerken werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnosci adgnoscier |
bemerkt werden |
| Vorzeitigkeit | adgnitum esse |
bemerkt worden sein |
| Nachzeitigkeit | adgnitum iri |
künftig bemerkt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | adgnosce |
bemerke; bemerk! |
| 2. Person Plural | adgnoscite |
bemerkt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | adgnoscito |
| 3. Person Singular | adgnoscito |
| 2. Person Plural | adgnoscitote |
| 3. Person Plural | adgnoscunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | adgnoscere |
das Bemerken |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
des Bemerkens |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
dem Bemerken |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
das Bemerken |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
durch das Bemerken |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
Bemerken! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscendus adgnoscundus |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendi adgnoscundi |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
adgnoscendam adgnoscundam |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
Plural
| Nominativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Genitiv | adgnoscendorum adgnoscundorum |
adgnoscendarum adgnoscundarum |
adgnoscendorum adgnoscundorum |
| Dativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Akkusativ | adgnoscendos adgnoscundos |
adgnoscendas adgnoscundas |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Ablativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Vokativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
| Genitiv | adgnoscentis |
adgnoscentis |
adgnoscentis |
| Dativ | adgnoscenti |
adgnoscenti |
adgnoscenti |
| Akkusativ | adgnoscentem |
adgnoscentem |
adgnoscens |
| Ablativ | adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
| Vokativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
Plural
| Nominativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Genitiv | adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
| Dativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Akkusativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Ablativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Vokativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnitus |
adgnita |
adgnitum |
| Genitiv | adgniti |
adgnitae |
adgniti |
| Dativ | adgnito |
adgnitae |
adgnito |
| Akkusativ | adgnitum |
adgnitam |
adgnitum |
| Ablativ | adgnito |
adgnita |
adgnito |
| Vokativ | adgnite |
adgnita |
adgnitum |
Plural
| Nominativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
| Genitiv | adgnitorum |
adgnitarum |
adgnitorum |
| Dativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Akkusativ | adgnitos |
adgnitas |
adgnita |
| Ablativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Vokativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgniturus |
adgnitura |
adgniturum |
| Genitiv | adgnituri |
adgniturae |
adgnituri |
| Dativ | adgnituro |
adgniturae |
adgnituro |
| Akkusativ | adgniturum |
adgnituram |
adgniturum |
| Ablativ | adgnituro |
adgnitura |
adgnituro |
| Vokativ | adgniture |
adgnitura |
adgniturum |
Plural
| Nominativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
| Genitiv | adgniturorum |
adgniturarum |
adgniturorum |
| Dativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Akkusativ | adgnituros |
adgnituras |
adgnitura |
| Ablativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Vokativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| adgnitum |
adgnitu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnosco |
ich erkenne |
| 2. Person Singular | adgnoscis |
du erkennst |
| 3. Person Singular | adgnoscit |
er/sie/es erkennt |
| 1. Person Plural | adgnoscimus |
wir erkennen |
| 2. Person Plural | adgnoscitis |
ihr erkennt |
| 3. Person Plural | adgnoscunt |
sie erkennen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscor |
ich werde erkannt |
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
du wirst erkannt |
| 3. Person Singular | adgnoscitur |
er/sie/es wird erkannt |
| 1. Person Plural | adgnoscimur |
wir werden erkannt |
| 2. Person Plural | adgnoscimini |
ihr werdet erkannt |
| 3. Person Plural | adgnoscuntur |
sie werden erkannt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
ich erkenne |
| 2. Person Singular | adgnoscas |
du erkennest |
| 3. Person Singular | adgnoscat |
er/sie/es erkenne |
| 1. Person Plural | adgnoscamus |
wir erkennen |
| 2. Person Plural | adgnoscatis |
ihr erkennet |
| 3. Person Plural | adgnoscant |
sie erkennen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
ich werde erkannt |
| 2. Person Singular | adgnoscaris adgnoscare |
du werdest erkannt |
| 3. Person Singular | adgnoscatur |
er/sie/es werde erkannt |
| 1. Person Plural | adgnoscamur |
wir werden erkannt |
| 2. Person Plural | adgnoscamini |
ihr werdet erkannt |
| 3. Person Plural | adgnoscantur |
sie werden erkannt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebam |
ich erkannte |
| 2. Person Singular | adgnoscebas |
du erkanntest |
| 3. Person Singular | adgnoscebat |
er/sie/es erkannte |
| 1. Person Plural | adgnoscebamus |
wir erkannten |
| 2. Person Plural | adgnoscebatis |
ihr erkanntet |
| 3. Person Plural | adgnoscebant |
sie erkannten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebar |
ich wurde erkannt |
| 2. Person Singular | adgnoscebaris adgnoscebare |
du wurdest erkannt |
| 3. Person Singular | adgnoscebatur |
er/sie/es wurde erkannt |
| 1. Person Plural | adgnoscebamur |
wir wurden erkannt |
| 2. Person Plural | adgnoscebamini |
ihr wurdet erkannt |
| 3. Person Plural | adgnoscebantur |
sie wurden erkannt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerem |
ich erkennte |
| 2. Person Singular | adgnosceres |
du erkenntest |
| 3. Person Singular | adgnosceret |
er/sie/es erkennte |
| 1. Person Plural | adgnosceremus |
wir erkennten |
| 2. Person Plural | adgnosceretis |
ihr erkenntet |
| 3. Person Plural | adgnoscerent |
sie erkennten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerer |
ich würde erkannt |
| 2. Person Singular | adgnoscereris adgnoscerere |
du würdest erkannt |
| 3. Person Singular | adgnosceretur |
er/sie/es würde erkannt |
| 1. Person Plural | adgnosceremur |
wir würden erkannt |
| 2. Person Plural | adgnosceremini |
ihr würdet erkannt |
| 3. Person Plural | adgnoscerentur |
sie würden erkannt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
ich werde erkennen |
| 2. Person Singular | adgnosces |
du wirst erkennen |
| 3. Person Singular | adgnoscet |
er/sie/es wird erkennen |
| 1. Person Plural | adgnoscemus |
wir werden erkennen |
| 2. Person Plural | adgnoscetis |
ihr werdet erkennen |
| 3. Person Plural | adgnoscent |
sie werden erkennen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
ich werde erkannt werden |
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
du wirst erkannt werden |
| 3. Person Singular | adgnoscetur |
er/sie/es wird erkannt werden |
| 1. Person Plural | adgnoscemur |
wir werden erkannt werden |
| 2. Person Plural | adgnoscemini |
ihr werdet erkannt werden |
| 3. Person Plural | adgnoscentur |
sie werden erkannt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovi |
ich habe erkannt |
| 2. Person Singular | adgnovisti |
du hast erkannt |
| 3. Person Singular | adgnovit |
er/sie/es hat erkannt |
| 1. Person Plural | adgnovimus |
wir haben erkannt |
| 2. Person Plural | adgnovistis |
ihr habt erkannt |
| 3. Person Plural | adgnoverunt adgnovere |
sie haben erkannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sum |
ich bin erkannt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus es |
du bist erkannt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus est |
er/sie/es ist erkannt worden |
| 1. Person Plural | adgniti sumus |
wir sind erkannt worden |
| 2. Person Plural | adgniti estis |
ihr seid erkannt worden |
| 3. Person Plural | adgniti sunt |
sie sind erkannt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoverim |
ich habe erkannt |
| 2. Person Singular | adgnoveris |
du habest erkannt |
| 3. Person Singular | adgnoverit |
er/sie/es habe erkannt |
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
wir haben erkannt |
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
ihr habet erkannt |
| 3. Person Plural | adgnoverint |
sie haben erkannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sim |
ich sei erkannt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus sis |
du seiest erkannt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus sit |
er/sie/es sei erkannt worden |
| 1. Person Plural | adgniti simus |
wir seien erkannt worden |
| 2. Person Plural | adgniti sitis |
ihr seiet erkannt worden |
| 3. Person Plural | adgniti sint |
sie seien erkannt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoveram |
ich hatte erkannt |
| 2. Person Singular | adgnoveras |
du hattest erkannt |
| 3. Person Singular | adgnoverat |
er/sie/es hatte erkannt |
| 1. Person Plural | adgnoveramus |
wir hatten erkannt |
| 2. Person Plural | adgnoveratis |
ihr hattet erkannt |
| 3. Person Plural | adgnoverant |
sie hatten erkannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus eram |
ich war erkannt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus eras |
du warst erkannt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus erat |
er/sie/es war erkannt worden |
| 1. Person Plural | adgniti eramus |
wir waren erkannt worden |
| 2. Person Plural | adgniti eratis |
ihr wart erkannt worden |
| 3. Person Plural | adgniti erant |
sie waren erkannt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovissem |
ich hätte erkannt |
| 2. Person Singular | adgnovisses |
du hättest erkannt |
| 3. Person Singular | adgnovisset |
er/sie/es hätte erkannt |
| 1. Person Plural | adgnovissemus |
wir hätten erkannt |
| 2. Person Plural | adgnovissetis |
ihr hättet erkannt |
| 3. Person Plural | adgnovissent |
sie hätten erkannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus essem |
ich wäre erkannt worden |
| 2. Person Singular | adgnitus esses |
du wärest erkannt worden |
| 3. Person Singular | adgnitus esset |
er/sie/es wäre erkannt worden |
| 1. Person Plural | adgniti essemus |
wir wären erkannt worden |
| 2. Person Plural | adgniti essetis |
ihr wäret erkannt worden |
| 3. Person Plural | adgniti essent |
sie wären erkannt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovero |
ich werde erkannt haben |
| 2. Person Singular | adgnoveris |
du wirst erkannt haben |
| 3. Person Singular | adgnoverit |
er/sie/es wird erkannt haben |
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
wir werden erkannt haben |
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
ihr werdet erkannt haben |
| 3. Person Plural | adgnoverint |
sie werden erkannt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus ero |
ich werde erkannt worden sein |
| 2. Person Singular | adgnitus eris |
du wirst erkannt worden sein |
| 3. Person Singular | adgnitus erit |
er/sie/es wird erkannt worden sein |
| 1. Person Plural | adgniti erimus |
wir werden erkannt worden sein |
| 2. Person Plural | adgniti eritis |
ihr werdet erkannt worden sein |
| 3. Person Plural | adgniti erunt |
sie werden erkannt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnoscere |
erkennen |
| Vorzeitigkeit | adgnovisse |
erkannt haben |
| Nachzeitigkeit | adgniturum esse |
erkennen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnosci adgnoscier |
erkannt werden |
| Vorzeitigkeit | adgnitum esse |
erkannt worden sein |
| Nachzeitigkeit | adgnitum iri |
künftig erkannt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | adgnosce |
erkenne; erkenn! |
| 2. Person Plural | adgnoscite |
erkennt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | adgnoscito |
| 3. Person Singular | adgnoscito |
| 2. Person Plural | adgnoscitote |
| 3. Person Plural | adgnoscunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | adgnoscere |
das Erkennen |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
des Erkennens |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
dem Erkennen |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
das Erkennen |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
durch das Erkennen |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
Erkennen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscendus adgnoscundus |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendi adgnoscundi |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
adgnoscendam adgnoscundam |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
Plural
| Nominativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Genitiv | adgnoscendorum adgnoscundorum |
adgnoscendarum adgnoscundarum |
adgnoscendorum adgnoscundorum |
| Dativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Akkusativ | adgnoscendos adgnoscundos |
adgnoscendas adgnoscundas |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Ablativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Vokativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
| Genitiv | adgnoscentis |
adgnoscentis |
adgnoscentis |
| Dativ | adgnoscenti |
adgnoscenti |
adgnoscenti |
| Akkusativ | adgnoscentem |
adgnoscentem |
adgnoscens |
| Ablativ | adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
| Vokativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
Plural
| Nominativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Genitiv | adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
| Dativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Akkusativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Ablativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Vokativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnitus |
adgnita |
adgnitum |
| Genitiv | adgniti |
adgnitae |
adgniti |
| Dativ | adgnito |
adgnitae |
adgnito |
| Akkusativ | adgnitum |
adgnitam |
adgnitum |
| Ablativ | adgnito |
adgnita |
adgnito |
| Vokativ | adgnite |
adgnita |
adgnitum |
Plural
| Nominativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
| Genitiv | adgnitorum |
adgnitarum |
adgnitorum |
| Dativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Akkusativ | adgnitos |
adgnitas |
adgnita |
| Ablativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Vokativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgniturus |
adgnitura |
adgniturum |
| Genitiv | adgnituri |
adgniturae |
adgnituri |
| Dativ | adgnituro |
adgniturae |
adgnituro |
| Akkusativ | adgniturum |
adgnituram |
adgniturum |
| Ablativ | adgnituro |
adgnitura |
adgnituro |
| Vokativ | adgniture |
adgnitura |
adgniturum |
Plural
| Nominativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
| Genitiv | adgniturorum |
adgniturarum |
adgniturorum |
| Dativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Akkusativ | adgnituros |
adgnituras |
adgnitura |
| Ablativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Vokativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| adgnitum |
adgnitu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnosco |
ich unterscheide mich |
| 2. Person Singular | adgnoscis |
du unterscheidest dich |
| 3. Person Singular | adgnoscit |
er/sie/es unterscheidet sich |
| 1. Person Plural | adgnoscimus |
wir unterscheiden uns |
| 2. Person Plural | adgnoscitis |
ihr unterscheidet euch |
| 3. Person Plural | adgnoscunt |
sie unterscheiden sich |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscor |
|
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
|
| 3. Person Singular | adgnoscitur |
|
| 1. Person Plural | adgnoscimur |
|
| 2. Person Plural | adgnoscimini |
|
| 3. Person Plural | adgnoscuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
ich unterscheide mich |
| 2. Person Singular | adgnoscas |
du unterscheidest dich |
| 3. Person Singular | adgnoscat |
er/sie/es unterscheide sich |
| 1. Person Plural | adgnoscamus |
wir unterscheiden uns |
| 2. Person Plural | adgnoscatis |
ihr unterscheidet euch |
| 3. Person Plural | adgnoscant |
sie unterscheiden sich |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
|
| 2. Person Singular | adgnoscaris adgnoscare |
|
| 3. Person Singular | adgnoscatur |
|
| 1. Person Plural | adgnoscamur |
|
| 2. Person Plural | adgnoscamini |
|
| 3. Person Plural | adgnoscantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebam |
ich unterschied mich |
| 2. Person Singular | adgnoscebas |
du unterschiedest dich |
| 3. Person Singular | adgnoscebat |
er/sie/es unterschied sich |
| 1. Person Plural | adgnoscebamus |
wir unterschieden uns |
| 2. Person Plural | adgnoscebatis |
ihr unterschiedet euch |
| 3. Person Plural | adgnoscebant |
sie unterschieden sich |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebar |
|
| 2. Person Singular | adgnoscebaris adgnoscebare |
|
| 3. Person Singular | adgnoscebatur |
|
| 1. Person Plural | adgnoscebamur |
|
| 2. Person Plural | adgnoscebamini |
|
| 3. Person Plural | adgnoscebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerem |
ich unterschiede mich |
| 2. Person Singular | adgnosceres |
du unterschiedest dich |
| 3. Person Singular | adgnosceret |
er/sie/es unterschiede sich |
| 1. Person Plural | adgnosceremus |
wir unterschieden uns |
| 2. Person Plural | adgnosceretis |
ihr unterschiedet euch |
| 3. Person Plural | adgnoscerent |
sie unterschieden sich |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerer |
|
| 2. Person Singular | adgnoscereris adgnoscerere |
|
| 3. Person Singular | adgnosceretur |
|
| 1. Person Plural | adgnosceremur |
|
| 2. Person Plural | adgnosceremini |
|
| 3. Person Plural | adgnoscerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
ich werde mich unterscheiden |
| 2. Person Singular | adgnosces |
du wirst dich unterscheiden |
| 3. Person Singular | adgnoscet |
er/sie/es wird sich unterscheiden |
| 1. Person Plural | adgnoscemus |
wir werden uns unterscheiden |
| 2. Person Plural | adgnoscetis |
ihr werdet euch unterscheiden |
| 3. Person Plural | adgnoscent |
sie werden sich unterscheiden |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
|
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
|
| 3. Person Singular | adgnoscetur |
|
| 1. Person Plural | adgnoscemur |
|
| 2. Person Plural | adgnoscemini |
|
| 3. Person Plural | adgnoscentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovi |
ich habe mich unterschieden |
| 2. Person Singular | adgnovisti |
du hast dich unterschieden |
| 3. Person Singular | adgnovit |
er/sie/es hat sich unterschieden |
| 1. Person Plural | adgnovimus |
wir haben uns unterschieden |
| 2. Person Plural | adgnovistis |
ihr habt euch unterschieden |
| 3. Person Plural | adgnoverunt adgnovere |
sie haben sich unterschieden |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sum |
|
| 2. Person Singular | adgnitus es |
|
| 3. Person Singular | adgnitus est |
|
| 1. Person Plural | adgniti sumus |
|
| 2. Person Plural | adgniti estis |
|
| 3. Person Plural | adgniti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoverim |
ich habe mich unterschieden |
| 2. Person Singular | adgnoveris |
du habest dich unterschieden |
| 3. Person Singular | adgnoverit |
er/sie/es habe sich unterschieden |
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
wir haben uns unterschieden |
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
ihr habet euch unterschieden |
| 3. Person Plural | adgnoverint |
sie haben sich unterschieden |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sim |
|
| 2. Person Singular | adgnitus sis |
|
| 3. Person Singular | adgnitus sit |
|
| 1. Person Plural | adgniti simus |
|
| 2. Person Plural | adgniti sitis |
|
| 3. Person Plural | adgniti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoveram |
ich hatte mich unterschieden |
| 2. Person Singular | adgnoveras |
du hattest dich unterschieden |
| 3. Person Singular | adgnoverat |
er/sie/es hatte sich unterschieden |
| 1. Person Plural | adgnoveramus |
wir hatten uns unterschieden |
| 2. Person Plural | adgnoveratis |
ihr hattet euch unterschieden |
| 3. Person Plural | adgnoverant |
sie hatten sich unterschieden |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus eram |
|
| 2. Person Singular | adgnitus eras |
|
| 3. Person Singular | adgnitus erat |
|
| 1. Person Plural | adgniti eramus |
|
| 2. Person Plural | adgniti eratis |
|
| 3. Person Plural | adgniti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovissem |
ich hätte mich unterschieden |
| 2. Person Singular | adgnovisses |
du hättest dich unterschieden |
| 3. Person Singular | adgnovisset |
er/sie/es hätte sich unterschieden |
| 1. Person Plural | adgnovissemus |
wir hätten uns unterschieden |
| 2. Person Plural | adgnovissetis |
ihr hättet euch unterschieden |
| 3. Person Plural | adgnovissent |
sie hätten sich unterschieden |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus essem |
|
| 2. Person Singular | adgnitus esses |
|
| 3. Person Singular | adgnitus esset |
|
| 1. Person Plural | adgniti essemus |
|
| 2. Person Plural | adgniti essetis |
|
| 3. Person Plural | adgniti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovero |
ich werde mich unterschieden haben |
| 2. Person Singular | adgnoveris |
du wirst dich unterschieden haben |
| 3. Person Singular | adgnoverit |
er/sie/es wird sich unterschieden haben |
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
wir werden uns unterschieden haben |
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
ihr werdet euch unterschieden haben |
| 3. Person Plural | adgnoverint |
sie werden sich unterschieden haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus ero |
|
| 2. Person Singular | adgnitus eris |
|
| 3. Person Singular | adgnitus erit |
|
| 1. Person Plural | adgniti erimus |
|
| 2. Person Plural | adgniti eritis |
|
| 3. Person Plural | adgniti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnoscere |
sich unterscheiden |
| Vorzeitigkeit | adgnovisse |
sich unterschieden haben |
| Nachzeitigkeit | adgniturum esse |
sich unterscheiden werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnosci adgnoscier |
|
| Vorzeitigkeit | adgnitum esse |
|
| Nachzeitigkeit | adgnitum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | adgnosce |
unterscheide dich! |
| 2. Person Plural | adgnoscite |
unterscheidet euch! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | adgnoscito |
| 3. Person Singular | adgnoscito |
| 2. Person Plural | adgnoscitote |
| 3. Person Plural | adgnoscunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | adgnoscere |
das Sich unterscheiden |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
des Sich unterscheidens |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
dem Sich unterscheiden |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
das Sich unterscheiden |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
durch das Sich unterscheiden |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
Sich unterscheiden! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscendus adgnoscundus |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendi adgnoscundi |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
adgnoscendam adgnoscundam |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
Plural
| Nominativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Genitiv | adgnoscendorum adgnoscundorum |
adgnoscendarum adgnoscundarum |
adgnoscendorum adgnoscundorum |
| Dativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Akkusativ | adgnoscendos adgnoscundos |
adgnoscendas adgnoscundas |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Ablativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Vokativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
| Genitiv | adgnoscentis |
adgnoscentis |
adgnoscentis |
| Dativ | adgnoscenti |
adgnoscenti |
adgnoscenti |
| Akkusativ | adgnoscentem |
adgnoscentem |
adgnoscens |
| Ablativ | adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
| Vokativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
Plural
| Nominativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Genitiv | adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
| Dativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Akkusativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Ablativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Vokativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnitus |
adgnita |
adgnitum |
| Genitiv | adgniti |
adgnitae |
adgniti |
| Dativ | adgnito |
adgnitae |
adgnito |
| Akkusativ | adgnitum |
adgnitam |
adgnitum |
| Ablativ | adgnito |
adgnita |
adgnito |
| Vokativ | adgnite |
adgnita |
adgnitum |
Plural
| Nominativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
| Genitiv | adgnitorum |
adgnitarum |
adgnitorum |
| Dativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Akkusativ | adgnitos |
adgnitas |
adgnita |
| Ablativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Vokativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgniturus |
adgnitura |
adgniturum |
| Genitiv | adgnituri |
adgniturae |
adgnituri |
| Dativ | adgnituro |
adgniturae |
adgnituro |
| Akkusativ | adgniturum |
adgnituram |
adgniturum |
| Ablativ | adgnituro |
adgnitura |
adgnituro |
| Vokativ | adgniture |
adgnitura |
adgniturum |
Plural
| Nominativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
| Genitiv | adgniturorum |
adgniturarum |
adgniturorum |
| Dativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Akkusativ | adgnituros |
adgnituras |
adgnitura |
| Ablativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Vokativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| adgnitum |
adgnitu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnosco |
|
| 2. Person Singular | adgnoscis |
|
| 3. Person Singular | adgnoscit |
|
| 1. Person Plural | adgnoscimus |
|
| 2. Person Plural | adgnoscitis |
|
| 3. Person Plural | adgnoscunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscor |
|
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
|
| 3. Person Singular | adgnoscitur |
|
| 1. Person Plural | adgnoscimur |
|
| 2. Person Plural | adgnoscimini |
|
| 3. Person Plural | adgnoscuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
|
| 2. Person Singular | adgnoscas |
|
| 3. Person Singular | adgnoscat |
|
| 1. Person Plural | adgnoscamus |
|
| 2. Person Plural | adgnoscatis |
|
| 3. Person Plural | adgnoscant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
|
| 2. Person Singular | adgnoscaris adgnoscare |
|
| 3. Person Singular | adgnoscatur |
|
| 1. Person Plural | adgnoscamur |
|
| 2. Person Plural | adgnoscamini |
|
| 3. Person Plural | adgnoscantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebam |
|
| 2. Person Singular | adgnoscebas |
|
| 3. Person Singular | adgnoscebat |
|
| 1. Person Plural | adgnoscebamus |
|
| 2. Person Plural | adgnoscebatis |
|
| 3. Person Plural | adgnoscebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscebar |
|
| 2. Person Singular | adgnoscebaris adgnoscebare |
|
| 3. Person Singular | adgnoscebatur |
|
| 1. Person Plural | adgnoscebamur |
|
| 2. Person Plural | adgnoscebamini |
|
| 3. Person Plural | adgnoscebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerem |
|
| 2. Person Singular | adgnosceres |
|
| 3. Person Singular | adgnosceret |
|
| 1. Person Plural | adgnosceremus |
|
| 2. Person Plural | adgnosceretis |
|
| 3. Person Plural | adgnoscerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscerer |
|
| 2. Person Singular | adgnoscereris adgnoscerere |
|
| 3. Person Singular | adgnosceretur |
|
| 1. Person Plural | adgnosceremur |
|
| 2. Person Plural | adgnosceremini |
|
| 3. Person Plural | adgnoscerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscam |
|
| 2. Person Singular | adgnosces |
|
| 3. Person Singular | adgnoscet |
|
| 1. Person Plural | adgnoscemus |
|
| 2. Person Plural | adgnoscetis |
|
| 3. Person Plural | adgnoscent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoscar |
|
| 2. Person Singular | adgnosceris adgnoscere |
|
| 3. Person Singular | adgnoscetur |
|
| 1. Person Plural | adgnoscemur |
|
| 2. Person Plural | adgnoscemini |
|
| 3. Person Plural | adgnoscentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovi |
|
| 2. Person Singular | adgnovisti |
|
| 3. Person Singular | adgnovit |
|
| 1. Person Plural | adgnovimus |
|
| 2. Person Plural | adgnovistis |
|
| 3. Person Plural | adgnoverunt adgnovere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sum |
|
| 2. Person Singular | adgnitus es |
|
| 3. Person Singular | adgnitus est |
|
| 1. Person Plural | adgniti sumus |
|
| 2. Person Plural | adgniti estis |
|
| 3. Person Plural | adgniti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoverim |
|
| 2. Person Singular | adgnoveris |
|
| 3. Person Singular | adgnoverit |
|
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
|
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
|
| 3. Person Plural | adgnoverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus sim |
|
| 2. Person Singular | adgnitus sis |
|
| 3. Person Singular | adgnitus sit |
|
| 1. Person Plural | adgniti simus |
|
| 2. Person Plural | adgniti sitis |
|
| 3. Person Plural | adgniti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnoveram |
|
| 2. Person Singular | adgnoveras |
|
| 3. Person Singular | adgnoverat |
|
| 1. Person Plural | adgnoveramus |
|
| 2. Person Plural | adgnoveratis |
|
| 3. Person Plural | adgnoverant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus eram |
|
| 2. Person Singular | adgnitus eras |
|
| 3. Person Singular | adgnitus erat |
|
| 1. Person Plural | adgniti eramus |
|
| 2. Person Plural | adgniti eratis |
|
| 3. Person Plural | adgniti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovissem |
|
| 2. Person Singular | adgnovisses |
|
| 3. Person Singular | adgnovisset |
|
| 1. Person Plural | adgnovissemus |
|
| 2. Person Plural | adgnovissetis |
|
| 3. Person Plural | adgnovissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus essem |
|
| 2. Person Singular | adgnitus esses |
|
| 3. Person Singular | adgnitus esset |
|
| 1. Person Plural | adgniti essemus |
|
| 2. Person Plural | adgniti essetis |
|
| 3. Person Plural | adgniti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | adgnovero |
|
| 2. Person Singular | adgnoveris |
|
| 3. Person Singular | adgnoverit |
|
| 1. Person Plural | adgnoverimus |
|
| 2. Person Plural | adgnoveritis |
|
| 3. Person Plural | adgnoverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | adgnitus ero |
|
| 2. Person Singular | adgnitus eris |
|
| 3. Person Singular | adgnitus erit |
|
| 1. Person Plural | adgniti erimus |
|
| 2. Person Plural | adgniti eritis |
|
| 3. Person Plural | adgniti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnoscere |
|
| Vorzeitigkeit | adgnovisse |
|
| Nachzeitigkeit | adgniturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | adgnosci adgnoscier |
|
| Vorzeitigkeit | adgnitum esse |
|
| Nachzeitigkeit | adgnitum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | adgnosce |
! |
| 2. Person Plural | adgnoscite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | adgnoscito |
| 3. Person Singular | adgnoscito |
| 2. Person Plural | adgnoscitote |
| 3. Person Plural | adgnoscunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | adgnoscere |
|
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
|
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
|
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
|
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
|
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscendus adgnoscundus |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Genitiv | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendi adgnoscundi |
| Dativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Akkusativ | adgnoscendum adgnoscundum |
adgnoscendam adgnoscundam |
adgnoscendum adgnoscundum |
| Ablativ | adgnoscendo adgnoscundo |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendo adgnoscundo |
| Vokativ | adgnoscende adgnoscunde |
adgnoscenda adgnoscunda |
adgnoscendum adgnoscundum |
Plural
| Nominativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Genitiv | adgnoscendorum adgnoscundorum |
adgnoscendarum adgnoscundarum |
adgnoscendorum adgnoscundorum |
| Dativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Akkusativ | adgnoscendos adgnoscundos |
adgnoscendas adgnoscundas |
adgnoscenda adgnoscunda |
| Ablativ | adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
adgnoscendis adgnoscundis |
| Vokativ | adgnoscendi adgnoscundi |
adgnoscendae adgnoscundae |
adgnoscenda adgnoscunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
| Genitiv | adgnoscentis |
adgnoscentis |
adgnoscentis |
| Dativ | adgnoscenti |
adgnoscenti |
adgnoscenti |
| Akkusativ | adgnoscentem |
adgnoscentem |
adgnoscens |
| Ablativ | adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
adgnoscenti adgnoscente |
| Vokativ | adgnoscens |
adgnoscens |
adgnoscens |
Plural
| Nominativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Genitiv | adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
adgnoscentium adgnoscentum |
| Dativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Akkusativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
| Ablativ | adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
adgnoscentibus |
| Vokativ | adgnoscentes |
adgnoscentes |
adgnoscentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgnitus |
adgnita |
adgnitum |
| Genitiv | adgniti |
adgnitae |
adgniti |
| Dativ | adgnito |
adgnitae |
adgnito |
| Akkusativ | adgnitum |
adgnitam |
adgnitum |
| Ablativ | adgnito |
adgnita |
adgnito |
| Vokativ | adgnite |
adgnita |
adgnitum |
Plural
| Nominativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
| Genitiv | adgnitorum |
adgnitarum |
adgnitorum |
| Dativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Akkusativ | adgnitos |
adgnitas |
adgnita |
| Ablativ | adgnitis |
adgnitis |
adgnitis |
| Vokativ | adgniti |
adgnitae |
adgnita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | adgniturus |
adgnitura |
adgniturum |
| Genitiv | adgnituri |
adgniturae |
adgnituri |
| Dativ | adgnituro |
adgniturae |
adgnituro |
| Akkusativ | adgniturum |
adgnituram |
adgniturum |
| Ablativ | adgnituro |
adgnitura |
adgnituro |
| Vokativ | adgniture |
adgnitura |
adgniturum |
Plural
| Nominativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
| Genitiv | adgniturorum |
adgniturarum |
adgniturorum |
| Dativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Akkusativ | adgnituros |
adgnituras |
adgnitura |
| Ablativ | adgnituris |
adgnituris |
adgnituris |
| Vokativ | adgnituri |
adgniturae |
adgnitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| adgnitum |
adgnitu |