Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretio
|
ich kaufe |
| 2. Person Singular |
appretias
|
du kaufst |
| 3. Person Singular |
appretiat
|
er/sie/es kauft |
| 1. Person Plural |
appretiamus
|
wir kaufen |
| 2. Person Plural |
appretiatis
|
ihr kauft |
| 3. Person Plural |
appretiant
|
sie kaufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretior
|
ich werde gekauft |
| 2. Person Singular |
appretiaris appretiare
|
du wirst gekauft |
| 3. Person Singular |
appretiatur
|
er/sie/es wird gekauft |
| 1. Person Plural |
appretiamur
|
wir werden gekauft |
| 2. Person Plural |
appretiamini
|
ihr werdet gekauft |
| 3. Person Plural |
appretiantur
|
sie werden gekauft |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiem
|
ich kaufe |
| 2. Person Singular |
appreties
|
du kaufest |
| 3. Person Singular |
appretiet
|
er/sie/es kaufe |
| 1. Person Plural |
appretiemus
|
wir kaufen |
| 2. Person Plural |
appretietis
|
ihr kaufet |
| 3. Person Plural |
appretient
|
sie kaufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretier
|
ich werde gekauft |
| 2. Person Singular |
appretieris appretiere
|
du werdest gekauft |
| 3. Person Singular |
appretietur
|
er/sie/es werde gekauft |
| 1. Person Plural |
appretiemur
|
wir werden gekauft |
| 2. Person Plural |
appretiemini
|
ihr werdet gekauft |
| 3. Person Plural |
appretientur
|
sie werden gekauft |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabam
|
ich kaufte |
| 2. Person Singular |
appretiabas
|
du kauftest |
| 3. Person Singular |
appretiabat
|
er/sie/es kaufte |
| 1. Person Plural |
appretiabamus
|
wir kauften |
| 2. Person Plural |
appretiabatis
|
ihr kauftet |
| 3. Person Plural |
appretiabant
|
sie kauften |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabar
|
ich wurde gekauft |
| 2. Person Singular |
appretiabaris appretiabare
|
du wurdest gekauft |
| 3. Person Singular |
appretiabatur
|
er/sie/es wurde gekauft |
| 1. Person Plural |
appretiabamur
|
wir wurden gekauft |
| 2. Person Plural |
appretiabamini
|
ihr wurdet gekauft |
| 3. Person Plural |
appretiabantur
|
sie wurden gekauft |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiarem
|
ich kaufte |
| 2. Person Singular |
appretiares
|
du kauftest |
| 3. Person Singular |
appretiaret
|
er/sie/es kaufte |
| 1. Person Plural |
appretiaremus
|
wir kauften |
| 2. Person Plural |
appretiaretis
|
ihr kauftet |
| 3. Person Plural |
appretiarent
|
sie kauften |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiarer
|
ich würde gekauft |
| 2. Person Singular |
appretiareris appretiarere
|
du würdest gekauft |
| 3. Person Singular |
appretiaretur
|
er/sie/es würde gekauft |
| 1. Person Plural |
appretiaremur
|
wir würden gekauft |
| 2. Person Plural |
appretiaremini
|
ihr würdet gekauft |
| 3. Person Plural |
appretiarentur
|
sie würden gekauft |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabo
|
ich werde kaufen |
| 2. Person Singular |
appretiabis
|
du wirst kaufen |
| 3. Person Singular |
appretiabit
|
er/sie/es wird kaufen |
| 1. Person Plural |
appretiabimus
|
wir werden kaufen |
| 2. Person Plural |
appretiabitis
|
ihr werdet kaufen |
| 3. Person Plural |
appretiabunt
|
sie werden kaufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabor
|
ich werde gekauft werden |
| 2. Person Singular |
appretiaberis appretiabere
|
du wirst gekauft werden |
| 3. Person Singular |
appretiabitur
|
er/sie/es wird gekauft werden |
| 1. Person Plural |
appretiabimur
|
wir werden gekauft werden |
| 2. Person Plural |
appretiabimini
|
ihr werdet gekauft werden |
| 3. Person Plural |
appretiabuntur
|
sie werden gekauft werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavi
|
ich habe gekauft |
| 2. Person Singular |
appretiavisti
|
du hast gekauft |
| 3. Person Singular |
appretiavit
|
er/sie/es hat gekauft |
| 1. Person Plural |
appretiavimus
|
wir haben gekauft |
| 2. Person Plural |
appretiavistis
|
ihr habt gekauft |
| 3. Person Plural |
appretiaverunt appretiavere
|
sie haben gekauft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus sum
|
ich bin gekauft worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus es
|
du bist gekauft worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus est
|
er/sie/es ist gekauft worden |
| 1. Person Plural |
appretiati sumus
|
wir sind gekauft worden |
| 2. Person Plural |
appretiati estis
|
ihr seid gekauft worden |
| 3. Person Plural |
appretiati sunt
|
sie sind gekauft worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiaverim
|
ich habe gekauft |
| 2. Person Singular |
appretiaveris
|
du habest gekauft |
| 3. Person Singular |
appretiaverit
|
er/sie/es habe gekauft |
| 1. Person Plural |
appretiaverimus
|
wir haben gekauft |
| 2. Person Plural |
appretiaveritis
|
ihr habet gekauft |
| 3. Person Plural |
appretiaverint
|
sie haben gekauft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus sim
|
ich sei gekauft worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus sis
|
du seiest gekauft worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus sit
|
er/sie/es sei gekauft worden |
| 1. Person Plural |
appretiati simus
|
wir seien gekauft worden |
| 2. Person Plural |
appretiati sitis
|
ihr seiet gekauft worden |
| 3. Person Plural |
appretiati sint
|
sie seien gekauft worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiaveram
|
ich hatte gekauft |
| 2. Person Singular |
appretiaveras
|
du hattest gekauft |
| 3. Person Singular |
appretiaverat
|
er/sie/es hatte gekauft |
| 1. Person Plural |
appretiaveramus
|
wir hatten gekauft |
| 2. Person Plural |
appretiaveratis
|
ihr hattet gekauft |
| 3. Person Plural |
appretiaverant
|
sie hatten gekauft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus eram
|
ich war gekauft worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus eras
|
du warst gekauft worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus erat
|
er/sie/es war gekauft worden |
| 1. Person Plural |
appretiati eramus
|
wir waren gekauft worden |
| 2. Person Plural |
appretiati eratis
|
ihr wart gekauft worden |
| 3. Person Plural |
appretiati erant
|
sie waren gekauft worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavissem
|
ich hätte gekauft |
| 2. Person Singular |
appretiavisses
|
du hättest gekauft |
| 3. Person Singular |
appretiavisset
|
er/sie/es hätte gekauft |
| 1. Person Plural |
appretiavissemus
|
wir hätten gekauft |
| 2. Person Plural |
appretiavissetis
|
ihr hättet gekauft |
| 3. Person Plural |
appretiavissent
|
sie hätten gekauft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus essem
|
ich wäre gekauft worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus esses
|
du wärest gekauft worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus esset
|
er/sie/es wäre gekauft worden |
| 1. Person Plural |
appretiati essemus
|
wir wären gekauft worden |
| 2. Person Plural |
appretiati essetis
|
ihr wäret gekauft worden |
| 3. Person Plural |
appretiati essent
|
sie wären gekauft worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavero
|
ich werde gekauft haben |
| 2. Person Singular |
appretiaveris
|
du wirst gekauft haben |
| 3. Person Singular |
appretiaverit
|
er/sie/es wird gekauft haben |
| 1. Person Plural |
appretiaverimus
|
wir werden gekauft haben |
| 2. Person Plural |
appretiaveritis
|
ihr werdet gekauft haben |
| 3. Person Plural |
appretiaverint
|
sie werden gekauft haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus ero
|
ich werde gekauft worden sein |
| 2. Person Singular |
appretiatus eris
|
du wirst gekauft worden sein |
| 3. Person Singular |
appretiatus erit
|
er/sie/es wird gekauft worden sein |
| 1. Person Plural |
appretiati erimus
|
wir werden gekauft worden sein |
| 2. Person Plural |
appretiati eritis
|
ihr werdet gekauft worden sein |
| 3. Person Plural |
appretiati erunt
|
sie werden gekauft worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
appretiare
|
kaufen |
| Vorzeitigkeit |
appretiavisse
|
gekauft haben |
| Nachzeitigkeit |
appretiaturum esse
|
kaufen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
appretiari appretiarier
|
gekauft werden |
| Vorzeitigkeit |
appretiatum esse
|
gekauft worden sein |
| Nachzeitigkeit |
appretiatum iri
|
künftig gekauft werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
appretia
|
kaufe; kauf! |
| 2. Person Plural |
appretiate
|
kauft! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
appretiato
|
| 3. Person Singular |
appretiato
|
| 2. Person Plural |
appretiatote
|
| 3. Person Plural |
appretianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
appretiare
|
das Kaufen |
| Genitiv |
appretiandi
|
des Kaufens |
| Dativ |
appretiando
|
dem Kaufen |
| Akkusativ |
appretiandum
|
das Kaufen |
| Ablativ |
appretiando
|
durch das Kaufen |
| Vokativ |
appretiande
|
Kaufen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiandus
|
appretianda
|
appretiandum
|
| Genitiv |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretiandi
|
| Dativ |
appretiando
|
appretiandae
|
appretiando
|
| Akkusativ |
appretiandum
|
appretiandam
|
appretiandum
|
| Ablativ |
appretiando
|
appretianda
|
appretiando
|
| Vokativ |
appretiande
|
appretianda
|
appretiandum
|
Plural
| Nominativ |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretianda
|
| Genitiv |
appretiandorum
|
appretiandarum
|
appretiandorum
|
| Dativ |
appretiandis
|
appretiandis
|
appretiandis
|
| Akkusativ |
appretiandos
|
appretiandas
|
appretianda
|
| Ablativ |
appretiandis
|
appretiandis
|
appretiandis
|
| Vokativ |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretians
|
appretians
|
appretians
|
| Genitiv |
appretiantis
|
appretiantis
|
appretiantis
|
| Dativ |
appretianti
|
appretianti
|
appretianti
|
| Akkusativ |
appretiantem
|
appretiantem
|
appretians
|
| Ablativ |
appretianti appretiante
|
appretianti appretiante
|
appretianti appretiante
|
| Vokativ |
appretians
|
appretians
|
appretians
|
Plural
| Nominativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
| Genitiv |
appretiantium appretiantum
|
appretiantium appretiantum
|
appretiantium appretiantum
|
| Dativ |
appretiantibus
|
appretiantibus
|
appretiantibus
|
| Akkusativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
| Ablativ |
appretiantibus
|
appretiantibus
|
appretiantibus
|
| Vokativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiatus
|
appretiata
|
appretiatum
|
| Genitiv |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiati
|
| Dativ |
appretiato
|
appretiatae
|
appretiato
|
| Akkusativ |
appretiatum
|
appretiatam
|
appretiatum
|
| Ablativ |
appretiato
|
appretiata
|
appretiato
|
| Vokativ |
appretiate
|
appretiata
|
appretiatum
|
Plural
| Nominativ |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiata
|
| Genitiv |
appretiatorum
|
appretiatarum
|
appretiatorum
|
| Dativ |
appretiatis
|
appretiatis
|
appretiatis
|
| Akkusativ |
appretiatos
|
appretiatas
|
appretiata
|
| Ablativ |
appretiatis
|
appretiatis
|
appretiatis
|
| Vokativ |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiaturus
|
appretiatura
|
appretiaturum
|
| Genitiv |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiaturi
|
| Dativ |
appretiaturo
|
appretiaturae
|
appretiaturo
|
| Akkusativ |
appretiaturum
|
appretiaturam
|
appretiaturum
|
| Ablativ |
appretiaturo
|
appretiatura
|
appretiaturo
|
| Vokativ |
appretiature
|
appretiatura
|
appretiaturum
|
Plural
| Nominativ |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiatura
|
| Genitiv |
appretiaturorum
|
appretiaturarum
|
appretiaturorum
|
| Dativ |
appretiaturis
|
appretiaturis
|
appretiaturis
|
| Akkusativ |
appretiaturos
|
appretiaturas
|
appretiatura
|
| Ablativ |
appretiaturis
|
appretiaturis
|
appretiaturis
|
| Vokativ |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
appretiatum
|
appretiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretio
|
ich schätze |
| 2. Person Singular |
appretias
|
du schätzt |
| 3. Person Singular |
appretiat
|
er/sie/es schätzt |
| 1. Person Plural |
appretiamus
|
wir schätzen |
| 2. Person Plural |
appretiatis
|
ihr schätzt |
| 3. Person Plural |
appretiant
|
sie schätzen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretior
|
ich werde geschätzt |
| 2. Person Singular |
appretiaris appretiare
|
du wirst geschätzt |
| 3. Person Singular |
appretiatur
|
er/sie/es wird geschätzt |
| 1. Person Plural |
appretiamur
|
wir werden geschätzt |
| 2. Person Plural |
appretiamini
|
ihr werdet geschätzt |
| 3. Person Plural |
appretiantur
|
sie werden geschätzt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiem
|
ich schätze |
| 2. Person Singular |
appreties
|
du schätzest |
| 3. Person Singular |
appretiet
|
er/sie/es schätze |
| 1. Person Plural |
appretiemus
|
wir schätzen |
| 2. Person Plural |
appretietis
|
ihr schätzet |
| 3. Person Plural |
appretient
|
sie schätzen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretier
|
ich werde geschätzt |
| 2. Person Singular |
appretieris appretiere
|
du werdest geschätzt |
| 3. Person Singular |
appretietur
|
er/sie/es werde geschätzt |
| 1. Person Plural |
appretiemur
|
wir werden geschätzt |
| 2. Person Plural |
appretiemini
|
ihr werdet geschätzt |
| 3. Person Plural |
appretientur
|
sie werden geschätzt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabam
|
ich schätzte |
| 2. Person Singular |
appretiabas
|
du schätztest |
| 3. Person Singular |
appretiabat
|
er/sie/es schätzte |
| 1. Person Plural |
appretiabamus
|
wir schätzten |
| 2. Person Plural |
appretiabatis
|
ihr schätztet |
| 3. Person Plural |
appretiabant
|
sie schätzten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabar
|
ich wurde geschätzt |
| 2. Person Singular |
appretiabaris appretiabare
|
du wurdest geschätzt |
| 3. Person Singular |
appretiabatur
|
er/sie/es wurde geschätzt |
| 1. Person Plural |
appretiabamur
|
wir wurden geschätzt |
| 2. Person Plural |
appretiabamini
|
ihr wurdet geschätzt |
| 3. Person Plural |
appretiabantur
|
sie wurden geschätzt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiarem
|
ich schätzte |
| 2. Person Singular |
appretiares
|
du schätztest |
| 3. Person Singular |
appretiaret
|
er/sie/es schätzte |
| 1. Person Plural |
appretiaremus
|
wir schätzten |
| 2. Person Plural |
appretiaretis
|
ihr schätztet |
| 3. Person Plural |
appretiarent
|
sie schätzten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiarer
|
ich würde geschätzt |
| 2. Person Singular |
appretiareris appretiarere
|
du würdest geschätzt |
| 3. Person Singular |
appretiaretur
|
er/sie/es würde geschätzt |
| 1. Person Plural |
appretiaremur
|
wir würden geschätzt |
| 2. Person Plural |
appretiaremini
|
ihr würdet geschätzt |
| 3. Person Plural |
appretiarentur
|
sie würden geschätzt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabo
|
ich werde schätzen |
| 2. Person Singular |
appretiabis
|
du wirst schätzen |
| 3. Person Singular |
appretiabit
|
er/sie/es wird schätzen |
| 1. Person Plural |
appretiabimus
|
wir werden schätzen |
| 2. Person Plural |
appretiabitis
|
ihr werdet schätzen |
| 3. Person Plural |
appretiabunt
|
sie werden schätzen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabor
|
ich werde geschätzt werden |
| 2. Person Singular |
appretiaberis appretiabere
|
du wirst geschätzt werden |
| 3. Person Singular |
appretiabitur
|
er/sie/es wird geschätzt werden |
| 1. Person Plural |
appretiabimur
|
wir werden geschätzt werden |
| 2. Person Plural |
appretiabimini
|
ihr werdet geschätzt werden |
| 3. Person Plural |
appretiabuntur
|
sie werden geschätzt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavi
|
ich habe geschätzt |
| 2. Person Singular |
appretiavisti
|
du hast geschätzt |
| 3. Person Singular |
appretiavit
|
er/sie/es hat geschätzt |
| 1. Person Plural |
appretiavimus
|
wir haben geschätzt |
| 2. Person Plural |
appretiavistis
|
ihr habt geschätzt |
| 3. Person Plural |
appretiaverunt appretiavere
|
sie haben geschätzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus sum
|
ich bin geschätzt worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus es
|
du bist geschätzt worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus est
|
er/sie/es ist geschätzt worden |
| 1. Person Plural |
appretiati sumus
|
wir sind geschätzt worden |
| 2. Person Plural |
appretiati estis
|
ihr seid geschätzt worden |
| 3. Person Plural |
appretiati sunt
|
sie sind geschätzt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiaverim
|
ich habe geschätzt |
| 2. Person Singular |
appretiaveris
|
du habest geschätzt |
| 3. Person Singular |
appretiaverit
|
er/sie/es habe geschätzt |
| 1. Person Plural |
appretiaverimus
|
wir haben geschätzt |
| 2. Person Plural |
appretiaveritis
|
ihr habet geschätzt |
| 3. Person Plural |
appretiaverint
|
sie haben geschätzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus sim
|
ich sei geschätzt worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus sis
|
du seiest geschätzt worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus sit
|
er/sie/es sei geschätzt worden |
| 1. Person Plural |
appretiati simus
|
wir seien geschätzt worden |
| 2. Person Plural |
appretiati sitis
|
ihr seiet geschätzt worden |
| 3. Person Plural |
appretiati sint
|
sie seien geschätzt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiaveram
|
ich hatte geschätzt |
| 2. Person Singular |
appretiaveras
|
du hattest geschätzt |
| 3. Person Singular |
appretiaverat
|
er/sie/es hatte geschätzt |
| 1. Person Plural |
appretiaveramus
|
wir hatten geschätzt |
| 2. Person Plural |
appretiaveratis
|
ihr hattet geschätzt |
| 3. Person Plural |
appretiaverant
|
sie hatten geschätzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus eram
|
ich war geschätzt worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus eras
|
du warst geschätzt worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus erat
|
er/sie/es war geschätzt worden |
| 1. Person Plural |
appretiati eramus
|
wir waren geschätzt worden |
| 2. Person Plural |
appretiati eratis
|
ihr wart geschätzt worden |
| 3. Person Plural |
appretiati erant
|
sie waren geschätzt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavissem
|
ich hätte geschätzt |
| 2. Person Singular |
appretiavisses
|
du hättest geschätzt |
| 3. Person Singular |
appretiavisset
|
er/sie/es hätte geschätzt |
| 1. Person Plural |
appretiavissemus
|
wir hätten geschätzt |
| 2. Person Plural |
appretiavissetis
|
ihr hättet geschätzt |
| 3. Person Plural |
appretiavissent
|
sie hätten geschätzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus essem
|
ich wäre geschätzt worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus esses
|
du wärest geschätzt worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus esset
|
er/sie/es wäre geschätzt worden |
| 1. Person Plural |
appretiati essemus
|
wir wären geschätzt worden |
| 2. Person Plural |
appretiati essetis
|
ihr wäret geschätzt worden |
| 3. Person Plural |
appretiati essent
|
sie wären geschätzt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavero
|
ich werde geschätzt haben |
| 2. Person Singular |
appretiaveris
|
du wirst geschätzt haben |
| 3. Person Singular |
appretiaverit
|
er/sie/es wird geschätzt haben |
| 1. Person Plural |
appretiaverimus
|
wir werden geschätzt haben |
| 2. Person Plural |
appretiaveritis
|
ihr werdet geschätzt haben |
| 3. Person Plural |
appretiaverint
|
sie werden geschätzt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus ero
|
ich werde geschätzt worden sein |
| 2. Person Singular |
appretiatus eris
|
du wirst geschätzt worden sein |
| 3. Person Singular |
appretiatus erit
|
er/sie/es wird geschätzt worden sein |
| 1. Person Plural |
appretiati erimus
|
wir werden geschätzt worden sein |
| 2. Person Plural |
appretiati eritis
|
ihr werdet geschätzt worden sein |
| 3. Person Plural |
appretiati erunt
|
sie werden geschätzt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
appretiare
|
schätzen |
| Vorzeitigkeit |
appretiavisse
|
geschätzt haben |
| Nachzeitigkeit |
appretiaturum esse
|
schätzen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
appretiari appretiarier
|
geschätzt werden |
| Vorzeitigkeit |
appretiatum esse
|
geschätzt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
appretiatum iri
|
künftig geschätzt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
appretia
|
schätze; schätz! |
| 2. Person Plural |
appretiate
|
schätzt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
appretiato
|
| 3. Person Singular |
appretiato
|
| 2. Person Plural |
appretiatote
|
| 3. Person Plural |
appretianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
appretiare
|
das Schätzen |
| Genitiv |
appretiandi
|
des Schätzens |
| Dativ |
appretiando
|
dem Schätzen |
| Akkusativ |
appretiandum
|
das Schätzen |
| Ablativ |
appretiando
|
durch das Schätzen |
| Vokativ |
appretiande
|
Schätzen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiandus
|
appretianda
|
appretiandum
|
| Genitiv |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretiandi
|
| Dativ |
appretiando
|
appretiandae
|
appretiando
|
| Akkusativ |
appretiandum
|
appretiandam
|
appretiandum
|
| Ablativ |
appretiando
|
appretianda
|
appretiando
|
| Vokativ |
appretiande
|
appretianda
|
appretiandum
|
Plural
| Nominativ |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretianda
|
| Genitiv |
appretiandorum
|
appretiandarum
|
appretiandorum
|
| Dativ |
appretiandis
|
appretiandis
|
appretiandis
|
| Akkusativ |
appretiandos
|
appretiandas
|
appretianda
|
| Ablativ |
appretiandis
|
appretiandis
|
appretiandis
|
| Vokativ |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretians
|
appretians
|
appretians
|
| Genitiv |
appretiantis
|
appretiantis
|
appretiantis
|
| Dativ |
appretianti
|
appretianti
|
appretianti
|
| Akkusativ |
appretiantem
|
appretiantem
|
appretians
|
| Ablativ |
appretianti appretiante
|
appretianti appretiante
|
appretianti appretiante
|
| Vokativ |
appretians
|
appretians
|
appretians
|
Plural
| Nominativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
| Genitiv |
appretiantium appretiantum
|
appretiantium appretiantum
|
appretiantium appretiantum
|
| Dativ |
appretiantibus
|
appretiantibus
|
appretiantibus
|
| Akkusativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
| Ablativ |
appretiantibus
|
appretiantibus
|
appretiantibus
|
| Vokativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiatus
|
appretiata
|
appretiatum
|
| Genitiv |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiati
|
| Dativ |
appretiato
|
appretiatae
|
appretiato
|
| Akkusativ |
appretiatum
|
appretiatam
|
appretiatum
|
| Ablativ |
appretiato
|
appretiata
|
appretiato
|
| Vokativ |
appretiate
|
appretiata
|
appretiatum
|
Plural
| Nominativ |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiata
|
| Genitiv |
appretiatorum
|
appretiatarum
|
appretiatorum
|
| Dativ |
appretiatis
|
appretiatis
|
appretiatis
|
| Akkusativ |
appretiatos
|
appretiatas
|
appretiata
|
| Ablativ |
appretiatis
|
appretiatis
|
appretiatis
|
| Vokativ |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiaturus
|
appretiatura
|
appretiaturum
|
| Genitiv |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiaturi
|
| Dativ |
appretiaturo
|
appretiaturae
|
appretiaturo
|
| Akkusativ |
appretiaturum
|
appretiaturam
|
appretiaturum
|
| Ablativ |
appretiaturo
|
appretiatura
|
appretiaturo
|
| Vokativ |
appretiature
|
appretiatura
|
appretiaturum
|
Plural
| Nominativ |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiatura
|
| Genitiv |
appretiaturorum
|
appretiaturarum
|
appretiaturorum
|
| Dativ |
appretiaturis
|
appretiaturis
|
appretiaturis
|
| Akkusativ |
appretiaturos
|
appretiaturas
|
appretiatura
|
| Ablativ |
appretiaturis
|
appretiaturis
|
appretiaturis
|
| Vokativ |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
appretiatum
|
appretiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretio
|
|
| 2. Person Singular |
appretias
|
|
| 3. Person Singular |
appretiat
|
|
| 1. Person Plural |
appretiamus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiatis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretior
|
|
| 2. Person Singular |
appretiaris appretiare
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatur
|
|
| 1. Person Plural |
appretiamur
|
|
| 2. Person Plural |
appretiamini
|
|
| 3. Person Plural |
appretiantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiem
|
|
| 2. Person Singular |
appreties
|
|
| 3. Person Singular |
appretiet
|
|
| 1. Person Plural |
appretiemus
|
|
| 2. Person Plural |
appretietis
|
|
| 3. Person Plural |
appretient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretier
|
|
| 2. Person Singular |
appretieris appretiere
|
|
| 3. Person Singular |
appretietur
|
|
| 1. Person Plural |
appretiemur
|
|
| 2. Person Plural |
appretiemini
|
|
| 3. Person Plural |
appretientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabam
|
|
| 2. Person Singular |
appretiabas
|
|
| 3. Person Singular |
appretiabat
|
|
| 1. Person Plural |
appretiabamus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiabatis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabar
|
|
| 2. Person Singular |
appretiabaris appretiabare
|
|
| 3. Person Singular |
appretiabatur
|
|
| 1. Person Plural |
appretiabamur
|
|
| 2. Person Plural |
appretiabamini
|
|
| 3. Person Plural |
appretiabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiarem
|
|
| 2. Person Singular |
appretiares
|
|
| 3. Person Singular |
appretiaret
|
|
| 1. Person Plural |
appretiaremus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiaretis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiarer
|
|
| 2. Person Singular |
appretiareris appretiarere
|
|
| 3. Person Singular |
appretiaretur
|
|
| 1. Person Plural |
appretiaremur
|
|
| 2. Person Plural |
appretiaremini
|
|
| 3. Person Plural |
appretiarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabo
|
|
| 2. Person Singular |
appretiabis
|
|
| 3. Person Singular |
appretiabit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiabimus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiabitis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabor
|
|
| 2. Person Singular |
appretiaberis appretiabere
|
|
| 3. Person Singular |
appretiabitur
|
|
| 1. Person Plural |
appretiabimur
|
|
| 2. Person Plural |
appretiabimini
|
|
| 3. Person Plural |
appretiabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavi
|
|
| 2. Person Singular |
appretiavisti
|
|
| 3. Person Singular |
appretiavit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiavimus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiavistis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiaverunt appretiavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
appretiatus es
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatus est
|
|
| 1. Person Plural |
appretiati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiati estis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiaverim
|
|
| 2. Person Singular |
appretiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
appretiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
appretiatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiati simus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiaveram
|
|
| 2. Person Singular |
appretiaveras
|
|
| 3. Person Singular |
appretiaverat
|
|
| 1. Person Plural |
appretiaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
appretiatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
appretiati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavissem
|
|
| 2. Person Singular |
appretiavisses
|
|
| 3. Person Singular |
appretiavisset
|
|
| 1. Person Plural |
appretiavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
appretiatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
appretiati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavero
|
|
| 2. Person Singular |
appretiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
appretiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
appretiatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
appretiare
|
|
| Vorzeitigkeit |
appretiavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
appretiaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
appretiari appretiarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
appretiatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
appretiatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
appretia
|
! |
| 2. Person Plural |
appretiate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
appretiato
|
| 3. Person Singular |
appretiato
|
| 2. Person Plural |
appretiatote
|
| 3. Person Plural |
appretianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
appretiare
|
|
| Genitiv |
appretiandi
|
|
| Dativ |
appretiando
|
|
| Akkusativ |
appretiandum
|
|
| Ablativ |
appretiando
|
|
| Vokativ |
appretiande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiandus
|
appretianda
|
appretiandum
|
| Genitiv |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretiandi
|
| Dativ |
appretiando
|
appretiandae
|
appretiando
|
| Akkusativ |
appretiandum
|
appretiandam
|
appretiandum
|
| Ablativ |
appretiando
|
appretianda
|
appretiando
|
| Vokativ |
appretiande
|
appretianda
|
appretiandum
|
Plural
| Nominativ |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretianda
|
| Genitiv |
appretiandorum
|
appretiandarum
|
appretiandorum
|
| Dativ |
appretiandis
|
appretiandis
|
appretiandis
|
| Akkusativ |
appretiandos
|
appretiandas
|
appretianda
|
| Ablativ |
appretiandis
|
appretiandis
|
appretiandis
|
| Vokativ |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretians
|
appretians
|
appretians
|
| Genitiv |
appretiantis
|
appretiantis
|
appretiantis
|
| Dativ |
appretianti
|
appretianti
|
appretianti
|
| Akkusativ |
appretiantem
|
appretiantem
|
appretians
|
| Ablativ |
appretianti appretiante
|
appretianti appretiante
|
appretianti appretiante
|
| Vokativ |
appretians
|
appretians
|
appretians
|
Plural
| Nominativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
| Genitiv |
appretiantium appretiantum
|
appretiantium appretiantum
|
appretiantium appretiantum
|
| Dativ |
appretiantibus
|
appretiantibus
|
appretiantibus
|
| Akkusativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
| Ablativ |
appretiantibus
|
appretiantibus
|
appretiantibus
|
| Vokativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiatus
|
appretiata
|
appretiatum
|
| Genitiv |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiati
|
| Dativ |
appretiato
|
appretiatae
|
appretiato
|
| Akkusativ |
appretiatum
|
appretiatam
|
appretiatum
|
| Ablativ |
appretiato
|
appretiata
|
appretiato
|
| Vokativ |
appretiate
|
appretiata
|
appretiatum
|
Plural
| Nominativ |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiata
|
| Genitiv |
appretiatorum
|
appretiatarum
|
appretiatorum
|
| Dativ |
appretiatis
|
appretiatis
|
appretiatis
|
| Akkusativ |
appretiatos
|
appretiatas
|
appretiata
|
| Ablativ |
appretiatis
|
appretiatis
|
appretiatis
|
| Vokativ |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiaturus
|
appretiatura
|
appretiaturum
|
| Genitiv |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiaturi
|
| Dativ |
appretiaturo
|
appretiaturae
|
appretiaturo
|
| Akkusativ |
appretiaturum
|
appretiaturam
|
appretiaturum
|
| Ablativ |
appretiaturo
|
appretiatura
|
appretiaturo
|
| Vokativ |
appretiature
|
appretiatura
|
appretiaturum
|
Plural
| Nominativ |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiatura
|
| Genitiv |
appretiaturorum
|
appretiaturarum
|
appretiaturorum
|
| Dativ |
appretiaturis
|
appretiaturis
|
appretiaturis
|
| Akkusativ |
appretiaturos
|
appretiaturas
|
appretiatura
|
| Ablativ |
appretiaturis
|
appretiaturis
|
appretiaturis
|
| Vokativ |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
appretiatum
|
appretiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretio
|
|
| 2. Person Singular |
appretias
|
|
| 3. Person Singular |
appretiat
|
|
| 1. Person Plural |
appretiamus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiatis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretior
|
|
| 2. Person Singular |
appretiaris appretiare
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatur
|
|
| 1. Person Plural |
appretiamur
|
|
| 2. Person Plural |
appretiamini
|
|
| 3. Person Plural |
appretiantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiem
|
|
| 2. Person Singular |
appreties
|
|
| 3. Person Singular |
appretiet
|
|
| 1. Person Plural |
appretiemus
|
|
| 2. Person Plural |
appretietis
|
|
| 3. Person Plural |
appretient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretier
|
|
| 2. Person Singular |
appretieris appretiere
|
|
| 3. Person Singular |
appretietur
|
|
| 1. Person Plural |
appretiemur
|
|
| 2. Person Plural |
appretiemini
|
|
| 3. Person Plural |
appretientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabam
|
|
| 2. Person Singular |
appretiabas
|
|
| 3. Person Singular |
appretiabat
|
|
| 1. Person Plural |
appretiabamus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiabatis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabar
|
|
| 2. Person Singular |
appretiabaris appretiabare
|
|
| 3. Person Singular |
appretiabatur
|
|
| 1. Person Plural |
appretiabamur
|
|
| 2. Person Plural |
appretiabamini
|
|
| 3. Person Plural |
appretiabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiarem
|
|
| 2. Person Singular |
appretiares
|
|
| 3. Person Singular |
appretiaret
|
|
| 1. Person Plural |
appretiaremus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiaretis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiarer
|
|
| 2. Person Singular |
appretiareris appretiarere
|
|
| 3. Person Singular |
appretiaretur
|
|
| 1. Person Plural |
appretiaremur
|
|
| 2. Person Plural |
appretiaremini
|
|
| 3. Person Plural |
appretiarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabo
|
|
| 2. Person Singular |
appretiabis
|
|
| 3. Person Singular |
appretiabit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiabimus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiabitis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabor
|
|
| 2. Person Singular |
appretiaberis appretiabere
|
|
| 3. Person Singular |
appretiabitur
|
|
| 1. Person Plural |
appretiabimur
|
|
| 2. Person Plural |
appretiabimini
|
|
| 3. Person Plural |
appretiabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavi
|
|
| 2. Person Singular |
appretiavisti
|
|
| 3. Person Singular |
appretiavit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiavimus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiavistis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiaverunt appretiavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
appretiatus es
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatus est
|
|
| 1. Person Plural |
appretiati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiati estis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiaverim
|
|
| 2. Person Singular |
appretiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
appretiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
appretiatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiati simus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiaveram
|
|
| 2. Person Singular |
appretiaveras
|
|
| 3. Person Singular |
appretiaverat
|
|
| 1. Person Plural |
appretiaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
appretiatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
appretiati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavissem
|
|
| 2. Person Singular |
appretiavisses
|
|
| 3. Person Singular |
appretiavisset
|
|
| 1. Person Plural |
appretiavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
appretiatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
appretiati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavero
|
|
| 2. Person Singular |
appretiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
appretiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
appretiatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
appretiatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
appretiati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
appretiati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
appretiati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
appretiare
|
|
| Vorzeitigkeit |
appretiavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
appretiaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
appretiari appretiarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
appretiatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
appretiatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
appretia
|
! |
| 2. Person Plural |
appretiate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
appretiato
|
| 3. Person Singular |
appretiato
|
| 2. Person Plural |
appretiatote
|
| 3. Person Plural |
appretianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
appretiare
|
|
| Genitiv |
appretiandi
|
|
| Dativ |
appretiando
|
|
| Akkusativ |
appretiandum
|
|
| Ablativ |
appretiando
|
|
| Vokativ |
appretiande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiandus
|
appretianda
|
appretiandum
|
| Genitiv |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretiandi
|
| Dativ |
appretiando
|
appretiandae
|
appretiando
|
| Akkusativ |
appretiandum
|
appretiandam
|
appretiandum
|
| Ablativ |
appretiando
|
appretianda
|
appretiando
|
| Vokativ |
appretiande
|
appretianda
|
appretiandum
|
Plural
| Nominativ |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretianda
|
| Genitiv |
appretiandorum
|
appretiandarum
|
appretiandorum
|
| Dativ |
appretiandis
|
appretiandis
|
appretiandis
|
| Akkusativ |
appretiandos
|
appretiandas
|
appretianda
|
| Ablativ |
appretiandis
|
appretiandis
|
appretiandis
|
| Vokativ |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretians
|
appretians
|
appretians
|
| Genitiv |
appretiantis
|
appretiantis
|
appretiantis
|
| Dativ |
appretianti
|
appretianti
|
appretianti
|
| Akkusativ |
appretiantem
|
appretiantem
|
appretians
|
| Ablativ |
appretianti appretiante
|
appretianti appretiante
|
appretianti appretiante
|
| Vokativ |
appretians
|
appretians
|
appretians
|
Plural
| Nominativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
| Genitiv |
appretiantium appretiantum
|
appretiantium appretiantum
|
appretiantium appretiantum
|
| Dativ |
appretiantibus
|
appretiantibus
|
appretiantibus
|
| Akkusativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
| Ablativ |
appretiantibus
|
appretiantibus
|
appretiantibus
|
| Vokativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiatus
|
appretiata
|
appretiatum
|
| Genitiv |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiati
|
| Dativ |
appretiato
|
appretiatae
|
appretiato
|
| Akkusativ |
appretiatum
|
appretiatam
|
appretiatum
|
| Ablativ |
appretiato
|
appretiata
|
appretiato
|
| Vokativ |
appretiate
|
appretiata
|
appretiatum
|
Plural
| Nominativ |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiata
|
| Genitiv |
appretiatorum
|
appretiatarum
|
appretiatorum
|
| Dativ |
appretiatis
|
appretiatis
|
appretiatis
|
| Akkusativ |
appretiatos
|
appretiatas
|
appretiata
|
| Ablativ |
appretiatis
|
appretiatis
|
appretiatis
|
| Vokativ |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiaturus
|
appretiatura
|
appretiaturum
|
| Genitiv |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiaturi
|
| Dativ |
appretiaturo
|
appretiaturae
|
appretiaturo
|
| Akkusativ |
appretiaturum
|
appretiaturam
|
appretiaturum
|
| Ablativ |
appretiaturo
|
appretiatura
|
appretiaturo
|
| Vokativ |
appretiature
|
appretiatura
|
appretiaturum
|
Plural
| Nominativ |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiatura
|
| Genitiv |
appretiaturorum
|
appretiaturarum
|
appretiaturorum
|
| Dativ |
appretiaturis
|
appretiaturis
|
appretiaturis
|
| Akkusativ |
appretiaturos
|
appretiaturas
|
appretiatura
|
| Ablativ |
appretiaturis
|
appretiaturis
|
appretiaturis
|
| Vokativ |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
appretiatum
|
appretiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretio
|
ich taxiere |
| 2. Person Singular |
appretias
|
du taxierst |
| 3. Person Singular |
appretiat
|
er/sie/es taxiert |
| 1. Person Plural |
appretiamus
|
wir taxieren |
| 2. Person Plural |
appretiatis
|
ihr taxiert |
| 3. Person Plural |
appretiant
|
sie taxieren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretior
|
ich werde taxiert |
| 2. Person Singular |
appretiaris appretiare
|
du wirst taxiert |
| 3. Person Singular |
appretiatur
|
er/sie/es wird taxiert |
| 1. Person Plural |
appretiamur
|
wir werden taxiert |
| 2. Person Plural |
appretiamini
|
ihr werdet taxiert |
| 3. Person Plural |
appretiantur
|
sie werden taxiert |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiem
|
ich taxiere |
| 2. Person Singular |
appreties
|
du taxierest |
| 3. Person Singular |
appretiet
|
er/sie/es taxiere |
| 1. Person Plural |
appretiemus
|
wir taxieren |
| 2. Person Plural |
appretietis
|
ihr taxieret |
| 3. Person Plural |
appretient
|
sie taxieren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretier
|
ich werde taxiert |
| 2. Person Singular |
appretieris appretiere
|
du werdest taxiert |
| 3. Person Singular |
appretietur
|
er/sie/es werde taxiert |
| 1. Person Plural |
appretiemur
|
wir werden taxiert |
| 2. Person Plural |
appretiemini
|
ihr werdet taxiert |
| 3. Person Plural |
appretientur
|
sie werden taxiert |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabam
|
ich taxierte |
| 2. Person Singular |
appretiabas
|
du taxiertest |
| 3. Person Singular |
appretiabat
|
er/sie/es taxierte |
| 1. Person Plural |
appretiabamus
|
wir taxierten |
| 2. Person Plural |
appretiabatis
|
ihr taxiertet |
| 3. Person Plural |
appretiabant
|
sie taxierten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabar
|
ich wurde taxiert |
| 2. Person Singular |
appretiabaris appretiabare
|
du wurdest taxiert |
| 3. Person Singular |
appretiabatur
|
er/sie/es wurde taxiert |
| 1. Person Plural |
appretiabamur
|
wir wurden taxiert |
| 2. Person Plural |
appretiabamini
|
ihr wurdet taxiert |
| 3. Person Plural |
appretiabantur
|
sie wurden taxiert |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiarem
|
ich taxierte |
| 2. Person Singular |
appretiares
|
du taxiertest |
| 3. Person Singular |
appretiaret
|
er/sie/es taxierte |
| 1. Person Plural |
appretiaremus
|
wir taxierten |
| 2. Person Plural |
appretiaretis
|
ihr taxiertet |
| 3. Person Plural |
appretiarent
|
sie taxierten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiarer
|
ich würde taxiert |
| 2. Person Singular |
appretiareris appretiarere
|
du würdest taxiert |
| 3. Person Singular |
appretiaretur
|
er/sie/es würde taxiert |
| 1. Person Plural |
appretiaremur
|
wir würden taxiert |
| 2. Person Plural |
appretiaremini
|
ihr würdet taxiert |
| 3. Person Plural |
appretiarentur
|
sie würden taxiert |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabo
|
ich werde taxieren |
| 2. Person Singular |
appretiabis
|
du wirst taxieren |
| 3. Person Singular |
appretiabit
|
er/sie/es wird taxieren |
| 1. Person Plural |
appretiabimus
|
wir werden taxieren |
| 2. Person Plural |
appretiabitis
|
ihr werdet taxieren |
| 3. Person Plural |
appretiabunt
|
sie werden taxieren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiabor
|
ich werde taxiert werden |
| 2. Person Singular |
appretiaberis appretiabere
|
du wirst taxiert werden |
| 3. Person Singular |
appretiabitur
|
er/sie/es wird taxiert werden |
| 1. Person Plural |
appretiabimur
|
wir werden taxiert werden |
| 2. Person Plural |
appretiabimini
|
ihr werdet taxiert werden |
| 3. Person Plural |
appretiabuntur
|
sie werden taxiert werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavi
|
ich habe taxiert |
| 2. Person Singular |
appretiavisti
|
du hast taxiert |
| 3. Person Singular |
appretiavit
|
er/sie/es hat taxiert |
| 1. Person Plural |
appretiavimus
|
wir haben taxiert |
| 2. Person Plural |
appretiavistis
|
ihr habt taxiert |
| 3. Person Plural |
appretiaverunt appretiavere
|
sie haben taxiert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus sum
|
ich bin taxiert worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus es
|
du bist taxiert worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus est
|
er/sie/es ist taxiert worden |
| 1. Person Plural |
appretiati sumus
|
wir sind taxiert worden |
| 2. Person Plural |
appretiati estis
|
ihr seid taxiert worden |
| 3. Person Plural |
appretiati sunt
|
sie sind taxiert worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiaverim
|
ich habe taxiert |
| 2. Person Singular |
appretiaveris
|
du habest taxiert |
| 3. Person Singular |
appretiaverit
|
er/sie/es habe taxiert |
| 1. Person Plural |
appretiaverimus
|
wir haben taxiert |
| 2. Person Plural |
appretiaveritis
|
ihr habet taxiert |
| 3. Person Plural |
appretiaverint
|
sie haben taxiert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus sim
|
ich sei taxiert worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus sis
|
du seiest taxiert worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus sit
|
er/sie/es sei taxiert worden |
| 1. Person Plural |
appretiati simus
|
wir seien taxiert worden |
| 2. Person Plural |
appretiati sitis
|
ihr seiet taxiert worden |
| 3. Person Plural |
appretiati sint
|
sie seien taxiert worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiaveram
|
ich hatte taxiert |
| 2. Person Singular |
appretiaveras
|
du hattest taxiert |
| 3. Person Singular |
appretiaverat
|
er/sie/es hatte taxiert |
| 1. Person Plural |
appretiaveramus
|
wir hatten taxiert |
| 2. Person Plural |
appretiaveratis
|
ihr hattet taxiert |
| 3. Person Plural |
appretiaverant
|
sie hatten taxiert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus eram
|
ich war taxiert worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus eras
|
du warst taxiert worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus erat
|
er/sie/es war taxiert worden |
| 1. Person Plural |
appretiati eramus
|
wir waren taxiert worden |
| 2. Person Plural |
appretiati eratis
|
ihr wart taxiert worden |
| 3. Person Plural |
appretiati erant
|
sie waren taxiert worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavissem
|
ich hätte taxiert |
| 2. Person Singular |
appretiavisses
|
du hättest taxiert |
| 3. Person Singular |
appretiavisset
|
er/sie/es hätte taxiert |
| 1. Person Plural |
appretiavissemus
|
wir hätten taxiert |
| 2. Person Plural |
appretiavissetis
|
ihr hättet taxiert |
| 3. Person Plural |
appretiavissent
|
sie hätten taxiert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus essem
|
ich wäre taxiert worden |
| 2. Person Singular |
appretiatus esses
|
du wärest taxiert worden |
| 3. Person Singular |
appretiatus esset
|
er/sie/es wäre taxiert worden |
| 1. Person Plural |
appretiati essemus
|
wir wären taxiert worden |
| 2. Person Plural |
appretiati essetis
|
ihr wäret taxiert worden |
| 3. Person Plural |
appretiati essent
|
sie wären taxiert worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiavero
|
ich werde taxiert haben |
| 2. Person Singular |
appretiaveris
|
du wirst taxiert haben |
| 3. Person Singular |
appretiaverit
|
er/sie/es wird taxiert haben |
| 1. Person Plural |
appretiaverimus
|
wir werden taxiert haben |
| 2. Person Plural |
appretiaveritis
|
ihr werdet taxiert haben |
| 3. Person Plural |
appretiaverint
|
sie werden taxiert haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
appretiatus ero
|
ich werde taxiert worden sein |
| 2. Person Singular |
appretiatus eris
|
du wirst taxiert worden sein |
| 3. Person Singular |
appretiatus erit
|
er/sie/es wird taxiert worden sein |
| 1. Person Plural |
appretiati erimus
|
wir werden taxiert worden sein |
| 2. Person Plural |
appretiati eritis
|
ihr werdet taxiert worden sein |
| 3. Person Plural |
appretiati erunt
|
sie werden taxiert worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
appretiare
|
taxieren |
| Vorzeitigkeit |
appretiavisse
|
taxiert haben |
| Nachzeitigkeit |
appretiaturum esse
|
taxieren werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
appretiari appretiarier
|
taxiert werden |
| Vorzeitigkeit |
appretiatum esse
|
taxiert worden sein |
| Nachzeitigkeit |
appretiatum iri
|
künftig taxiert werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
appretia
|
taxiere; taxier! |
| 2. Person Plural |
appretiate
|
taxiert! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
appretiato
|
| 3. Person Singular |
appretiato
|
| 2. Person Plural |
appretiatote
|
| 3. Person Plural |
appretianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
appretiare
|
das Taxieren |
| Genitiv |
appretiandi
|
des Taxierens |
| Dativ |
appretiando
|
dem Taxieren |
| Akkusativ |
appretiandum
|
das Taxieren |
| Ablativ |
appretiando
|
durch das Taxieren |
| Vokativ |
appretiande
|
Taxieren! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiandus
|
appretianda
|
appretiandum
|
| Genitiv |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretiandi
|
| Dativ |
appretiando
|
appretiandae
|
appretiando
|
| Akkusativ |
appretiandum
|
appretiandam
|
appretiandum
|
| Ablativ |
appretiando
|
appretianda
|
appretiando
|
| Vokativ |
appretiande
|
appretianda
|
appretiandum
|
Plural
| Nominativ |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretianda
|
| Genitiv |
appretiandorum
|
appretiandarum
|
appretiandorum
|
| Dativ |
appretiandis
|
appretiandis
|
appretiandis
|
| Akkusativ |
appretiandos
|
appretiandas
|
appretianda
|
| Ablativ |
appretiandis
|
appretiandis
|
appretiandis
|
| Vokativ |
appretiandi
|
appretiandae
|
appretianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretians
|
appretians
|
appretians
|
| Genitiv |
appretiantis
|
appretiantis
|
appretiantis
|
| Dativ |
appretianti
|
appretianti
|
appretianti
|
| Akkusativ |
appretiantem
|
appretiantem
|
appretians
|
| Ablativ |
appretianti appretiante
|
appretianti appretiante
|
appretianti appretiante
|
| Vokativ |
appretians
|
appretians
|
appretians
|
Plural
| Nominativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
| Genitiv |
appretiantium appretiantum
|
appretiantium appretiantum
|
appretiantium appretiantum
|
| Dativ |
appretiantibus
|
appretiantibus
|
appretiantibus
|
| Akkusativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
| Ablativ |
appretiantibus
|
appretiantibus
|
appretiantibus
|
| Vokativ |
appretiantes
|
appretiantes
|
appretiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiatus
|
appretiata
|
appretiatum
|
| Genitiv |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiati
|
| Dativ |
appretiato
|
appretiatae
|
appretiato
|
| Akkusativ |
appretiatum
|
appretiatam
|
appretiatum
|
| Ablativ |
appretiato
|
appretiata
|
appretiato
|
| Vokativ |
appretiate
|
appretiata
|
appretiatum
|
Plural
| Nominativ |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiata
|
| Genitiv |
appretiatorum
|
appretiatarum
|
appretiatorum
|
| Dativ |
appretiatis
|
appretiatis
|
appretiatis
|
| Akkusativ |
appretiatos
|
appretiatas
|
appretiata
|
| Ablativ |
appretiatis
|
appretiatis
|
appretiatis
|
| Vokativ |
appretiati
|
appretiatae
|
appretiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
appretiaturus
|
appretiatura
|
appretiaturum
|
| Genitiv |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiaturi
|
| Dativ |
appretiaturo
|
appretiaturae
|
appretiaturo
|
| Akkusativ |
appretiaturum
|
appretiaturam
|
appretiaturum
|
| Ablativ |
appretiaturo
|
appretiatura
|
appretiaturo
|
| Vokativ |
appretiature
|
appretiatura
|
appretiaturum
|
Plural
| Nominativ |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiatura
|
| Genitiv |
appretiaturorum
|
appretiaturarum
|
appretiaturorum
|
| Dativ |
appretiaturis
|
appretiaturis
|
appretiaturis
|
| Akkusativ |
appretiaturos
|
appretiaturas
|
appretiatura
|
| Ablativ |
appretiaturis
|
appretiaturis
|
appretiaturis
|
| Vokativ |
appretiaturi
|
appretiaturae
|
appretiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
appretiatum
|
appretiatu
|