Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von
cognominari (Verb) entspricht Ihr Suchwort
cognominare auch noch Formen von:
cognominare (Verb)
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominor
|
ich benenne |
| 2. Person Singular |
cognominaris
cognominare
|
du benennst |
| 3. Person Singular |
cognominatur
|
er/sie/es benennt |
| 1. Person Plural |
cognominamur
|
wir benennen |
| 2. Person Plural |
cognominamini
|
ihr benennt |
| 3. Person Plural |
cognominantur
|
sie benennen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominer
|
ich benenne |
| 2. Person Singular |
cognomineris
cognominere
|
du benennest |
| 3. Person Singular |
cognominetur
|
er/sie/es benenne |
| 1. Person Plural |
cognominemur
|
wir benennen |
| 2. Person Plural |
cognominemini
|
ihr benennet |
| 3. Person Plural |
cognominentur
|
sie benennen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominabar
|
ich benannte |
| 2. Person Singular |
cognominabaris
cognominabare
|
du benanntest |
| 3. Person Singular |
cognominabatur
|
er/sie/es benannte |
| 1. Person Plural |
cognominabamur
|
wir benannten |
| 2. Person Plural |
cognominabamini
|
ihr benanntet |
| 3. Person Plural |
cognominabantur
|
sie benannten |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominarer
|
ich benennte |
| 2. Person Singular |
cognominareris
cognominarere
|
du benenntest |
| 3. Person Singular |
cognominaretur
|
er/sie/es benennte |
| 1. Person Plural |
cognominaremur
|
wir benennten |
| 2. Person Plural |
cognominaremini
|
ihr benenntet |
| 3. Person Plural |
cognominarentur
|
sie benennten |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominabor
|
ich werde benennen |
| 2. Person Singular |
cognominaberis
cognominabere
|
du wirst benennen |
| 3. Person Singular |
cognominabitur
|
er/sie/es wird benennen |
| 1. Person Plural |
cognominabimur
|
wir werden benennen |
| 2. Person Plural |
cognominabimini
|
ihr werdet benennen |
| 3. Person Plural |
cognominabuntur
|
sie werden benennen |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominatus sum
|
ich habe benannt |
| 2. Person Singular |
cognominatus es
|
du hast benannt |
| 3. Person Singular |
cognominatus est
|
er/sie/es hat benannt |
| 1. Person Plural |
cognominati sumus
|
wir haben benannt |
| 2. Person Plural |
cognominati estis
|
ihr habt benannt |
| 3. Person Plural |
cognominati sunt
|
sie haben benannt |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominatus sim
|
ich habe benannt |
| 2. Person Singular |
cognominatus sis
|
du habest benannt |
| 3. Person Singular |
cognominatus sit
|
er/sie/es habe benannt |
| 1. Person Plural |
cognominati simus
|
wir haben benannt |
| 2. Person Plural |
cognominati sitis
|
ihr habet benannt |
| 3. Person Plural |
cognominati sint
|
sie haben benannt |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominatus eram
|
ich hatte benannt |
| 2. Person Singular |
cognominatus eras
|
du hattest benannt |
| 3. Person Singular |
cognominatus erat
|
er/sie/es hatte benannt |
| 1. Person Plural |
cognominati eramus
|
wir hatten benannt |
| 2. Person Plural |
cognominati eratis
|
ihr hattet benannt |
| 3. Person Plural |
cognominati erant
|
sie hatten benannt |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominatus essem
|
ich hätte benannt |
| 2. Person Singular |
cognominatus esses
|
du hättest benannt |
| 3. Person Singular |
cognominatus esset
|
er/sie/es hätte benannt |
| 1. Person Plural |
cognominati essemus
|
wir hätten benannt |
| 2. Person Plural |
cognominati essetis
|
ihr hättet benannt |
| 3. Person Plural |
cognominati essent
|
sie hätten benannt |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominatus ero
|
ich werde benannt haben |
| 2. Person Singular |
cognominatus eris
|
du wirst benannt haben |
| 3. Person Singular |
cognominatus erit
|
er/sie/es wird benannt haben |
| 1. Person Plural |
cognominati erimus
|
wir werden benannt haben |
| 2. Person Plural |
cognominati eritis
|
ihr werdet benannt haben |
| 3. Person Plural |
cognominati erunt
|
sie werden benannt haben |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
cognominari
cognominarier
|
benennen |
| Vorzeitigkeit |
cognominatus esse
|
benannt haben |
| Nachzeitigkeit |
cognominaturum esse
|
benennen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
cognominare
|
benenne; benenn! |
| 2. Person Plural |
cognominamini
|
benennt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
cognominator
|
| 3. Person Singular |
cognominator
|
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
| 3. Person Plural |
cognominantor
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
cognominari
cognominarier
|
das Benennen |
| Genitiv |
cognominandi
|
des Benennens |
| Dativ |
cognominando
|
dem Benennen |
| Akkusativ |
cognominandum
|
das Benennen |
| Ablativ |
cognominando
|
durch das Benennen |
| Vokativ |
cognominande
|
Benennen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
cognominandus
|
cognominanda
|
cognominandum
|
| Genitiv |
cognominandi
|
cognominandae
|
cognominandi
|
| Dativ |
cognominando
|
cognominandae
|
cognominando
|
| Akkusativ |
cognominandum
|
cognominandam
|
cognominandum
|
| Ablativ |
cognominando
|
cognominanda
|
cognominando
|
| Vokativ |
cognominande
|
cognominanda
|
cognominandum
|
Plural
| Nominativ |
cognominandi
|
cognominandae
|
cognominanda
|
| Genitiv |
cognominandorum
|
cognominandarum
|
cognominandorum
|
| Dativ |
cognominandis
|
cognominandis
|
cognominandis
|
| Akkusativ |
cognominandos
|
cognominandas
|
cognominanda
|
| Ablativ |
cognominandis
|
cognominandis
|
cognominandis
|
| Vokativ |
cognominandi
|
cognominandae
|
cognominanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
cognominans
|
cognominans
|
cognominans
|
| Genitiv |
cognominantis
|
cognominantis
|
cognominantis
|
| Dativ |
cognominanti
|
cognominanti
|
cognominanti
|
| Akkusativ |
cognominantem
|
cognominantem
|
cognominans
|
| Ablativ |
cognominanti
cognominante
|
cognominanti
cognominante
|
cognominanti
cognominante
|
| Vokativ |
cognominans
|
cognominans
|
cognominans
|
Plural
| Nominativ |
cognominantes
|
cognominantes
|
cognominantia
|
| Genitiv |
cognominantium
cognominantum
|
cognominantium
cognominantum
|
cognominantium
cognominantum
|
| Dativ |
cognominantibus
|
cognominantibus
|
cognominantibus
|
| Akkusativ |
cognominantes
|
cognominantes
|
cognominantia
|
| Ablativ |
cognominantibus
|
cognominantibus
|
cognominantibus
|
| Vokativ |
cognominantes
|
cognominantes
|
cognominantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
cognominatus
|
cognominata
|
cognominatum
|
| Genitiv |
cognominati
|
cognominatae
|
cognominati
|
| Dativ |
cognominato
|
cognominatae
|
cognominato
|
| Akkusativ |
cognominatum
|
cognominatam
|
cognominatum
|
| Ablativ |
cognominato
|
cognominata
|
cognominato
|
| Vokativ |
cognominate
|
cognominata
|
cognominatum
|
Plural
| Nominativ |
cognominati
|
cognominatae
|
cognominata
|
| Genitiv |
cognominatorum
|
cognominatarum
|
cognominatorum
|
| Dativ |
cognominatis
|
cognominatis
|
cognominatis
|
| Akkusativ |
cognominatos
|
cognominatas
|
cognominata
|
| Ablativ |
cognominatis
|
cognominatis
|
cognominatis
|
| Vokativ |
cognominati
|
cognominatae
|
cognominata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
cognominaturus
|
cognominatura
|
cognominaturum
|
| Genitiv |
cognominaturi
|
cognominaturae
|
cognominaturi
|
| Dativ |
cognominaturo
|
cognominaturae
|
cognominaturo
|
| Akkusativ |
cognominaturum
|
cognominaturam
|
cognominaturum
|
| Ablativ |
cognominaturo
|
cognominatura
|
cognominaturo
|
| Vokativ |
cognominature
|
cognominatura
|
cognominaturum
|
Plural
| Nominativ |
cognominaturi
|
cognominaturae
|
cognominatura
|
| Genitiv |
cognominaturorum
|
cognominaturarum
|
cognominaturorum
|
| Dativ |
cognominaturis
|
cognominaturis
|
cognominaturis
|
| Akkusativ |
cognominaturos
|
cognominaturas
|
cognominatura
|
| Ablativ |
cognominaturis
|
cognominaturis
|
cognominaturis
|
| Vokativ |
cognominaturi
|
cognominaturae
|
cognominatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
cognominatum
|
cognominatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominor
|
|
| 2. Person Singular |
cognominaris
cognominare
|
|
| 3. Person Singular |
cognominatur
|
|
| 1. Person Plural |
cognominamur
|
|
| 2. Person Plural |
cognominamini
|
|
| 3. Person Plural |
cognominantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominer
|
|
| 2. Person Singular |
cognomineris
cognominere
|
|
| 3. Person Singular |
cognominetur
|
|
| 1. Person Plural |
cognominemur
|
|
| 2. Person Plural |
cognominemini
|
|
| 3. Person Plural |
cognominentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominabar
|
|
| 2. Person Singular |
cognominabaris
cognominabare
|
|
| 3. Person Singular |
cognominabatur
|
|
| 1. Person Plural |
cognominabamur
|
|
| 2. Person Plural |
cognominabamini
|
|
| 3. Person Plural |
cognominabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominarer
|
|
| 2. Person Singular |
cognominareris
cognominarere
|
|
| 3. Person Singular |
cognominaretur
|
|
| 1. Person Plural |
cognominaremur
|
|
| 2. Person Plural |
cognominaremini
|
|
| 3. Person Plural |
cognominarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominabor
|
|
| 2. Person Singular |
cognominaberis
cognominabere
|
|
| 3. Person Singular |
cognominabitur
|
|
| 1. Person Plural |
cognominabimur
|
|
| 2. Person Plural |
cognominabimini
|
|
| 3. Person Plural |
cognominabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
cognominatus es
|
|
| 3. Person Singular |
cognominatus est
|
|
| 1. Person Plural |
cognominati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
cognominati estis
|
|
| 3. Person Plural |
cognominati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
cognominatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
cognominatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
cognominati simus
|
|
| 2. Person Plural |
cognominati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
cognominati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
cognominatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
cognominatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
cognominati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
cognominati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
cognominati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
cognominatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
cognominatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
cognominati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
cognominati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
cognominati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
cognominatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
cognominatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
cognominatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
cognominati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
cognominati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
cognominati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
cognominari
cognominarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
cognominatus esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
cognominaturum esse
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
cognominare
|
! |
| 2. Person Plural |
cognominamini
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
cognominator
|
| 3. Person Singular |
cognominator
|
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
| 3. Person Plural |
cognominantor
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
cognominari
cognominarier
|
|
| Genitiv |
cognominandi
|
|
| Dativ |
cognominando
|
|
| Akkusativ |
cognominandum
|
|
| Ablativ |
cognominando
|
|
| Vokativ |
cognominande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
cognominandus
|
cognominanda
|
cognominandum
|
| Genitiv |
cognominandi
|
cognominandae
|
cognominandi
|
| Dativ |
cognominando
|
cognominandae
|
cognominando
|
| Akkusativ |
cognominandum
|
cognominandam
|
cognominandum
|
| Ablativ |
cognominando
|
cognominanda
|
cognominando
|
| Vokativ |
cognominande
|
cognominanda
|
cognominandum
|
Plural
| Nominativ |
cognominandi
|
cognominandae
|
cognominanda
|
| Genitiv |
cognominandorum
|
cognominandarum
|
cognominandorum
|
| Dativ |
cognominandis
|
cognominandis
|
cognominandis
|
| Akkusativ |
cognominandos
|
cognominandas
|
cognominanda
|
| Ablativ |
cognominandis
|
cognominandis
|
cognominandis
|
| Vokativ |
cognominandi
|
cognominandae
|
cognominanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
cognominans
|
cognominans
|
cognominans
|
| Genitiv |
cognominantis
|
cognominantis
|
cognominantis
|
| Dativ |
cognominanti
|
cognominanti
|
cognominanti
|
| Akkusativ |
cognominantem
|
cognominantem
|
cognominans
|
| Ablativ |
cognominanti
cognominante
|
cognominanti
cognominante
|
cognominanti
cognominante
|
| Vokativ |
cognominans
|
cognominans
|
cognominans
|
Plural
| Nominativ |
cognominantes
|
cognominantes
|
cognominantia
|
| Genitiv |
cognominantium
cognominantum
|
cognominantium
cognominantum
|
cognominantium
cognominantum
|
| Dativ |
cognominantibus
|
cognominantibus
|
cognominantibus
|
| Akkusativ |
cognominantes
|
cognominantes
|
cognominantia
|
| Ablativ |
cognominantibus
|
cognominantibus
|
cognominantibus
|
| Vokativ |
cognominantes
|
cognominantes
|
cognominantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
cognominatus
|
cognominata
|
cognominatum
|
| Genitiv |
cognominati
|
cognominatae
|
cognominati
|
| Dativ |
cognominato
|
cognominatae
|
cognominato
|
| Akkusativ |
cognominatum
|
cognominatam
|
cognominatum
|
| Ablativ |
cognominato
|
cognominata
|
cognominato
|
| Vokativ |
cognominate
|
cognominata
|
cognominatum
|
Plural
| Nominativ |
cognominati
|
cognominatae
|
cognominata
|
| Genitiv |
cognominatorum
|
cognominatarum
|
cognominatorum
|
| Dativ |
cognominatis
|
cognominatis
|
cognominatis
|
| Akkusativ |
cognominatos
|
cognominatas
|
cognominata
|
| Ablativ |
cognominatis
|
cognominatis
|
cognominatis
|
| Vokativ |
cognominati
|
cognominatae
|
cognominata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
cognominaturus
|
cognominatura
|
cognominaturum
|
| Genitiv |
cognominaturi
|
cognominaturae
|
cognominaturi
|
| Dativ |
cognominaturo
|
cognominaturae
|
cognominaturo
|
| Akkusativ |
cognominaturum
|
cognominaturam
|
cognominaturum
|
| Ablativ |
cognominaturo
|
cognominatura
|
cognominaturo
|
| Vokativ |
cognominature
|
cognominatura
|
cognominaturum
|
Plural
| Nominativ |
cognominaturi
|
cognominaturae
|
cognominatura
|
| Genitiv |
cognominaturorum
|
cognominaturarum
|
cognominaturorum
|
| Dativ |
cognominaturis
|
cognominaturis
|
cognominaturis
|
| Akkusativ |
cognominaturos
|
cognominaturas
|
cognominatura
|
| Ablativ |
cognominaturis
|
cognominaturis
|
cognominaturis
|
| Vokativ |
cognominaturi
|
cognominaturae
|
cognominatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
cognominatum
|
cognominatu
|