Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturio
|
ich stelle bereit |
| 2. Person Singular |
concenturias
|
du stellst bereit |
| 3. Person Singular |
concenturiat
|
er/sie/es stellt bereit |
| 1. Person Plural |
concenturiamus
|
wir stellen bereit |
| 2. Person Plural |
concenturiatis
|
ihr stellt bereit |
| 3. Person Plural |
concenturiant
|
sie stellen bereit |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturior
|
ich werde bereitgestellt |
| 2. Person Singular |
concenturiaris concenturiare
|
du wirst bereitgestellt |
| 3. Person Singular |
concenturiatur
|
er/sie/es wird bereitgestellt |
| 1. Person Plural |
concenturiamur
|
wir werden bereitgestellt |
| 2. Person Plural |
concenturiamini
|
ihr werdet bereitgestellt |
| 3. Person Plural |
concenturiantur
|
sie werden bereitgestellt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiem
|
ich stelle bereit |
| 2. Person Singular |
concenturies
|
du stellest bereit |
| 3. Person Singular |
concenturiet
|
er/sie/es stelle bereit |
| 1. Person Plural |
concenturiemus
|
wir stellen bereit |
| 2. Person Plural |
concenturietis
|
ihr stellet bereit |
| 3. Person Plural |
concenturient
|
sie stellen bereit |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturier
|
ich werde bereitgestellt |
| 2. Person Singular |
concenturieris concenturiere
|
du werdest bereitgestellt |
| 3. Person Singular |
concenturietur
|
er/sie/es werde bereitgestellt |
| 1. Person Plural |
concenturiemur
|
wir werden bereitgestellt |
| 2. Person Plural |
concenturiemini
|
ihr werdet bereitgestellt |
| 3. Person Plural |
concenturientur
|
sie werden bereitgestellt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabam
|
ich stellte bereit |
| 2. Person Singular |
concenturiabas
|
du stelltest bereit |
| 3. Person Singular |
concenturiabat
|
er/sie/es stellte bereit |
| 1. Person Plural |
concenturiabamus
|
wir stellten bereit |
| 2. Person Plural |
concenturiabatis
|
ihr stelltet bereit |
| 3. Person Plural |
concenturiabant
|
sie stellten bereit |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabar
|
ich wurde bereitgestellt |
| 2. Person Singular |
concenturiabaris concenturiabare
|
du wurdest bereitgestellt |
| 3. Person Singular |
concenturiabatur
|
er/sie/es wurde bereitgestellt |
| 1. Person Plural |
concenturiabamur
|
wir wurden bereitgestellt |
| 2. Person Plural |
concenturiabamini
|
ihr wurdet bereitgestellt |
| 3. Person Plural |
concenturiabantur
|
sie wurden bereitgestellt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiarem
|
ich stellte bereit |
| 2. Person Singular |
concenturiares
|
du stelltest bereit |
| 3. Person Singular |
concenturiaret
|
er/sie/es stellte bereit |
| 1. Person Plural |
concenturiaremus
|
wir stellten bereit |
| 2. Person Plural |
concenturiaretis
|
ihr stelltet bereit |
| 3. Person Plural |
concenturiarent
|
sie stellten bereit |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiarer
|
ich würde bereitgestellt |
| 2. Person Singular |
concenturiareris concenturiarere
|
du würdest bereitgestellt |
| 3. Person Singular |
concenturiaretur
|
er/sie/es würde bereitgestellt |
| 1. Person Plural |
concenturiaremur
|
wir würden bereitgestellt |
| 2. Person Plural |
concenturiaremini
|
ihr würdet bereitgestellt |
| 3. Person Plural |
concenturiarentur
|
sie würden bereitgestellt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabo
|
ich werde bereitstellen |
| 2. Person Singular |
concenturiabis
|
du wirst bereitstellen |
| 3. Person Singular |
concenturiabit
|
er/sie/es wird bereitstellen |
| 1. Person Plural |
concenturiabimus
|
wir werden bereitstellen |
| 2. Person Plural |
concenturiabitis
|
ihr werdet bereitstellen |
| 3. Person Plural |
concenturiabunt
|
sie werden bereitstellen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabor
|
ich werde bereitgestellt werden |
| 2. Person Singular |
concenturiaberis concenturiabere
|
du wirst bereitgestellt werden |
| 3. Person Singular |
concenturiabitur
|
er/sie/es wird bereitgestellt werden |
| 1. Person Plural |
concenturiabimur
|
wir werden bereitgestellt werden |
| 2. Person Plural |
concenturiabimini
|
ihr werdet bereitgestellt werden |
| 3. Person Plural |
concenturiabuntur
|
sie werden bereitgestellt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavi
|
ich habe bereitgestellt |
| 2. Person Singular |
concenturiavisti
|
du hast bereitgestellt |
| 3. Person Singular |
concenturiavit
|
er/sie/es hat bereitgestellt |
| 1. Person Plural |
concenturiavimus
|
wir haben bereitgestellt |
| 2. Person Plural |
concenturiavistis
|
ihr habt bereitgestellt |
| 3. Person Plural |
concenturiaverunt concenturiavere
|
sie haben bereitgestellt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus sum
|
ich bin bereitgestellt worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus es
|
du bist bereitgestellt worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus est
|
er/sie/es ist bereitgestellt worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati sumus
|
wir sind bereitgestellt worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati estis
|
ihr seid bereitgestellt worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati sunt
|
sie sind bereitgestellt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiaverim
|
ich habe bereitgestellt |
| 2. Person Singular |
concenturiaveris
|
du habest bereitgestellt |
| 3. Person Singular |
concenturiaverit
|
er/sie/es habe bereitgestellt |
| 1. Person Plural |
concenturiaverimus
|
wir haben bereitgestellt |
| 2. Person Plural |
concenturiaveritis
|
ihr habet bereitgestellt |
| 3. Person Plural |
concenturiaverint
|
sie haben bereitgestellt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus sim
|
ich sei bereitgestellt worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus sis
|
du seiest bereitgestellt worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus sit
|
er/sie/es sei bereitgestellt worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati simus
|
wir seien bereitgestellt worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati sitis
|
ihr seiet bereitgestellt worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati sint
|
sie seien bereitgestellt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiaveram
|
ich hatte bereitgestellt |
| 2. Person Singular |
concenturiaveras
|
du hattest bereitgestellt |
| 3. Person Singular |
concenturiaverat
|
er/sie/es hatte bereitgestellt |
| 1. Person Plural |
concenturiaveramus
|
wir hatten bereitgestellt |
| 2. Person Plural |
concenturiaveratis
|
ihr hattet bereitgestellt |
| 3. Person Plural |
concenturiaverant
|
sie hatten bereitgestellt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus eram
|
ich war bereitgestellt worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus eras
|
du warst bereitgestellt worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus erat
|
er/sie/es war bereitgestellt worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati eramus
|
wir waren bereitgestellt worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati eratis
|
ihr wart bereitgestellt worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati erant
|
sie waren bereitgestellt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavissem
|
ich hätte bereitgestellt |
| 2. Person Singular |
concenturiavisses
|
du hättest bereitgestellt |
| 3. Person Singular |
concenturiavisset
|
er/sie/es hätte bereitgestellt |
| 1. Person Plural |
concenturiavissemus
|
wir hätten bereitgestellt |
| 2. Person Plural |
concenturiavissetis
|
ihr hättet bereitgestellt |
| 3. Person Plural |
concenturiavissent
|
sie hätten bereitgestellt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus essem
|
ich wäre bereitgestellt worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus esses
|
du wärest bereitgestellt worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus esset
|
er/sie/es wäre bereitgestellt worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati essemus
|
wir wären bereitgestellt worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati essetis
|
ihr wäret bereitgestellt worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati essent
|
sie wären bereitgestellt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavero
|
ich werde bereitgestellt haben |
| 2. Person Singular |
concenturiaveris
|
du wirst bereitgestellt haben |
| 3. Person Singular |
concenturiaverit
|
er/sie/es wird bereitgestellt haben |
| 1. Person Plural |
concenturiaverimus
|
wir werden bereitgestellt haben |
| 2. Person Plural |
concenturiaveritis
|
ihr werdet bereitgestellt haben |
| 3. Person Plural |
concenturiaverint
|
sie werden bereitgestellt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus ero
|
ich werde bereitgestellt worden sein |
| 2. Person Singular |
concenturiatus eris
|
du wirst bereitgestellt worden sein |
| 3. Person Singular |
concenturiatus erit
|
er/sie/es wird bereitgestellt worden sein |
| 1. Person Plural |
concenturiati erimus
|
wir werden bereitgestellt worden sein |
| 2. Person Plural |
concenturiati eritis
|
ihr werdet bereitgestellt worden sein |
| 3. Person Plural |
concenturiati erunt
|
sie werden bereitgestellt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concenturiare
|
bereitstellen |
| Vorzeitigkeit |
concenturiavisse
|
bereitgestellt haben |
| Nachzeitigkeit |
concenturiaturum esse
|
bereitstellen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concenturiari concenturiarier
|
bereitgestellt werden |
| Vorzeitigkeit |
concenturiatum esse
|
bereitgestellt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concenturiatum iri
|
künftig bereitgestellt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concenturia
|
stelle bereit; stell bereit! |
| 2. Person Plural |
concenturiate
|
stellt bereit! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concenturiato
|
| 3. Person Singular |
concenturiato
|
| 2. Person Plural |
concenturiatote
|
| 3. Person Plural |
concenturianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concenturiare
|
das Bereitstellen |
| Genitiv |
concenturiandi
|
des Bereitstellens |
| Dativ |
concenturiando
|
dem Bereitstellen |
| Akkusativ |
concenturiandum
|
das Bereitstellen |
| Ablativ |
concenturiando
|
durch das Bereitstellen |
| Vokativ |
concenturiande
|
Bereitstellen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiandus
|
concenturianda
|
concenturiandum
|
| Genitiv |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturiandi
|
| Dativ |
concenturiando
|
concenturiandae
|
concenturiando
|
| Akkusativ |
concenturiandum
|
concenturiandam
|
concenturiandum
|
| Ablativ |
concenturiando
|
concenturianda
|
concenturiando
|
| Vokativ |
concenturiande
|
concenturianda
|
concenturiandum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturianda
|
| Genitiv |
concenturiandorum
|
concenturiandarum
|
concenturiandorum
|
| Dativ |
concenturiandis
|
concenturiandis
|
concenturiandis
|
| Akkusativ |
concenturiandos
|
concenturiandas
|
concenturianda
|
| Ablativ |
concenturiandis
|
concenturiandis
|
concenturiandis
|
| Vokativ |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturians
|
concenturians
|
concenturians
|
| Genitiv |
concenturiantis
|
concenturiantis
|
concenturiantis
|
| Dativ |
concenturianti
|
concenturianti
|
concenturianti
|
| Akkusativ |
concenturiantem
|
concenturiantem
|
concenturians
|
| Ablativ |
concenturianti concenturiante
|
concenturianti concenturiante
|
concenturianti concenturiante
|
| Vokativ |
concenturians
|
concenturians
|
concenturians
|
Plural
| Nominativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
| Genitiv |
concenturiantium concenturiantum
|
concenturiantium concenturiantum
|
concenturiantium concenturiantum
|
| Dativ |
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
| Akkusativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
| Ablativ |
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
| Vokativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiatus
|
concenturiata
|
concenturiatum
|
| Genitiv |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiati
|
| Dativ |
concenturiato
|
concenturiatae
|
concenturiato
|
| Akkusativ |
concenturiatum
|
concenturiatam
|
concenturiatum
|
| Ablativ |
concenturiato
|
concenturiata
|
concenturiato
|
| Vokativ |
concenturiate
|
concenturiata
|
concenturiatum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiata
|
| Genitiv |
concenturiatorum
|
concenturiatarum
|
concenturiatorum
|
| Dativ |
concenturiatis
|
concenturiatis
|
concenturiatis
|
| Akkusativ |
concenturiatos
|
concenturiatas
|
concenturiata
|
| Ablativ |
concenturiatis
|
concenturiatis
|
concenturiatis
|
| Vokativ |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiaturus
|
concenturiatura
|
concenturiaturum
|
| Genitiv |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiaturi
|
| Dativ |
concenturiaturo
|
concenturiaturae
|
concenturiaturo
|
| Akkusativ |
concenturiaturum
|
concenturiaturam
|
concenturiaturum
|
| Ablativ |
concenturiaturo
|
concenturiatura
|
concenturiaturo
|
| Vokativ |
concenturiature
|
concenturiatura
|
concenturiaturum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiatura
|
| Genitiv |
concenturiaturorum
|
concenturiaturarum
|
concenturiaturorum
|
| Dativ |
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
| Akkusativ |
concenturiaturos
|
concenturiaturas
|
concenturiatura
|
| Ablativ |
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
| Vokativ |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concenturiatum
|
concenturiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturio
|
|
| 2. Person Singular |
concenturias
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiat
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiamus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiatis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturior
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiaris concenturiare
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiatur
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiamur
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiamini
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiem
|
|
| 2. Person Singular |
concenturies
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiet
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiemus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturietis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturier
|
|
| 2. Person Singular |
concenturieris concenturiere
|
|
| 3. Person Singular |
concenturietur
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiemur
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiemini
|
|
| 3. Person Plural |
concenturientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabam
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiabas
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiabat
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiabamus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiabatis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabar
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiabaris concenturiabare
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiabatur
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiabamur
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiabamini
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiarem
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiares
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiaret
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiaremus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiaretis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiarer
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiareris concenturiarere
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiaretur
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiaremur
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiaremini
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabo
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiabis
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiabit
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiabimus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiabitis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabor
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiaberis concenturiabere
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiabitur
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiabimur
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiabimini
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavi
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiavisti
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiavit
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiavimus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiavistis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiaverunt concenturiavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiatus es
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiatus est
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiati estis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiaverim
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiati simus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiaveram
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiaveras
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiaverat
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavissem
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiavisses
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiavisset
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavero
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
concenturiatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
concenturiatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
concenturiati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
concenturiati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
concenturiati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concenturiare
|
|
| Vorzeitigkeit |
concenturiavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
concenturiaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concenturiari concenturiarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
concenturiatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
concenturiatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concenturia
|
! |
| 2. Person Plural |
concenturiate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concenturiato
|
| 3. Person Singular |
concenturiato
|
| 2. Person Plural |
concenturiatote
|
| 3. Person Plural |
concenturianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concenturiare
|
|
| Genitiv |
concenturiandi
|
|
| Dativ |
concenturiando
|
|
| Akkusativ |
concenturiandum
|
|
| Ablativ |
concenturiando
|
|
| Vokativ |
concenturiande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiandus
|
concenturianda
|
concenturiandum
|
| Genitiv |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturiandi
|
| Dativ |
concenturiando
|
concenturiandae
|
concenturiando
|
| Akkusativ |
concenturiandum
|
concenturiandam
|
concenturiandum
|
| Ablativ |
concenturiando
|
concenturianda
|
concenturiando
|
| Vokativ |
concenturiande
|
concenturianda
|
concenturiandum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturianda
|
| Genitiv |
concenturiandorum
|
concenturiandarum
|
concenturiandorum
|
| Dativ |
concenturiandis
|
concenturiandis
|
concenturiandis
|
| Akkusativ |
concenturiandos
|
concenturiandas
|
concenturianda
|
| Ablativ |
concenturiandis
|
concenturiandis
|
concenturiandis
|
| Vokativ |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturians
|
concenturians
|
concenturians
|
| Genitiv |
concenturiantis
|
concenturiantis
|
concenturiantis
|
| Dativ |
concenturianti
|
concenturianti
|
concenturianti
|
| Akkusativ |
concenturiantem
|
concenturiantem
|
concenturians
|
| Ablativ |
concenturianti concenturiante
|
concenturianti concenturiante
|
concenturianti concenturiante
|
| Vokativ |
concenturians
|
concenturians
|
concenturians
|
Plural
| Nominativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
| Genitiv |
concenturiantium concenturiantum
|
concenturiantium concenturiantum
|
concenturiantium concenturiantum
|
| Dativ |
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
| Akkusativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
| Ablativ |
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
| Vokativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiatus
|
concenturiata
|
concenturiatum
|
| Genitiv |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiati
|
| Dativ |
concenturiato
|
concenturiatae
|
concenturiato
|
| Akkusativ |
concenturiatum
|
concenturiatam
|
concenturiatum
|
| Ablativ |
concenturiato
|
concenturiata
|
concenturiato
|
| Vokativ |
concenturiate
|
concenturiata
|
concenturiatum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiata
|
| Genitiv |
concenturiatorum
|
concenturiatarum
|
concenturiatorum
|
| Dativ |
concenturiatis
|
concenturiatis
|
concenturiatis
|
| Akkusativ |
concenturiatos
|
concenturiatas
|
concenturiata
|
| Ablativ |
concenturiatis
|
concenturiatis
|
concenturiatis
|
| Vokativ |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiaturus
|
concenturiatura
|
concenturiaturum
|
| Genitiv |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiaturi
|
| Dativ |
concenturiaturo
|
concenturiaturae
|
concenturiaturo
|
| Akkusativ |
concenturiaturum
|
concenturiaturam
|
concenturiaturum
|
| Ablativ |
concenturiaturo
|
concenturiatura
|
concenturiaturo
|
| Vokativ |
concenturiature
|
concenturiatura
|
concenturiaturum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiatura
|
| Genitiv |
concenturiaturorum
|
concenturiaturarum
|
concenturiaturorum
|
| Dativ |
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
| Akkusativ |
concenturiaturos
|
concenturiaturas
|
concenturiatura
|
| Ablativ |
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
| Vokativ |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concenturiatum
|
concenturiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturio
|
ich ordne |
| 2. Person Singular |
concenturias
|
du ordnest |
| 3. Person Singular |
concenturiat
|
er/sie/es ordnet |
| 1. Person Plural |
concenturiamus
|
wir ordnen |
| 2. Person Plural |
concenturiatis
|
ihr ordnet |
| 3. Person Plural |
concenturiant
|
sie ordnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturior
|
ich werde geordnet |
| 2. Person Singular |
concenturiaris concenturiare
|
du wirst geordnet |
| 3. Person Singular |
concenturiatur
|
er/sie/es wird geordnet |
| 1. Person Plural |
concenturiamur
|
wir werden geordnet |
| 2. Person Plural |
concenturiamini
|
ihr werdet geordnet |
| 3. Person Plural |
concenturiantur
|
sie werden geordnet |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiem
|
ich ordne |
| 2. Person Singular |
concenturies
|
du ordnest |
| 3. Person Singular |
concenturiet
|
er/sie/es ordne |
| 1. Person Plural |
concenturiemus
|
wir ordnen |
| 2. Person Plural |
concenturietis
|
ihr ordnet |
| 3. Person Plural |
concenturient
|
sie ordnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturier
|
ich werde geordnet |
| 2. Person Singular |
concenturieris concenturiere
|
du werdest geordnet |
| 3. Person Singular |
concenturietur
|
er/sie/es werde geordnet |
| 1. Person Plural |
concenturiemur
|
wir werden geordnet |
| 2. Person Plural |
concenturiemini
|
ihr werdet geordnet |
| 3. Person Plural |
concenturientur
|
sie werden geordnet |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabam
|
ich ordnete |
| 2. Person Singular |
concenturiabas
|
du ordnetest |
| 3. Person Singular |
concenturiabat
|
er/sie/es ordnete |
| 1. Person Plural |
concenturiabamus
|
wir ordneten |
| 2. Person Plural |
concenturiabatis
|
ihr ordnetet |
| 3. Person Plural |
concenturiabant
|
sie ordneten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabar
|
ich wurde geordnet |
| 2. Person Singular |
concenturiabaris concenturiabare
|
du wurdest geordnet |
| 3. Person Singular |
concenturiabatur
|
er/sie/es wurde geordnet |
| 1. Person Plural |
concenturiabamur
|
wir wurden geordnet |
| 2. Person Plural |
concenturiabamini
|
ihr wurdet geordnet |
| 3. Person Plural |
concenturiabantur
|
sie wurden geordnet |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiarem
|
ich ordnete |
| 2. Person Singular |
concenturiares
|
du ordnetest |
| 3. Person Singular |
concenturiaret
|
er/sie/es ordnete |
| 1. Person Plural |
concenturiaremus
|
wir ordneten |
| 2. Person Plural |
concenturiaretis
|
ihr ordnetet |
| 3. Person Plural |
concenturiarent
|
sie ordneten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiarer
|
ich würde geordnet |
| 2. Person Singular |
concenturiareris concenturiarere
|
du würdest geordnet |
| 3. Person Singular |
concenturiaretur
|
er/sie/es würde geordnet |
| 1. Person Plural |
concenturiaremur
|
wir würden geordnet |
| 2. Person Plural |
concenturiaremini
|
ihr würdet geordnet |
| 3. Person Plural |
concenturiarentur
|
sie würden geordnet |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabo
|
ich werde ordnen |
| 2. Person Singular |
concenturiabis
|
du wirst ordnen |
| 3. Person Singular |
concenturiabit
|
er/sie/es wird ordnen |
| 1. Person Plural |
concenturiabimus
|
wir werden ordnen |
| 2. Person Plural |
concenturiabitis
|
ihr werdet ordnen |
| 3. Person Plural |
concenturiabunt
|
sie werden ordnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabor
|
ich werde geordnet werden |
| 2. Person Singular |
concenturiaberis concenturiabere
|
du wirst geordnet werden |
| 3. Person Singular |
concenturiabitur
|
er/sie/es wird geordnet werden |
| 1. Person Plural |
concenturiabimur
|
wir werden geordnet werden |
| 2. Person Plural |
concenturiabimini
|
ihr werdet geordnet werden |
| 3. Person Plural |
concenturiabuntur
|
sie werden geordnet werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavi
|
ich habe geordnet |
| 2. Person Singular |
concenturiavisti
|
du hast geordnet |
| 3. Person Singular |
concenturiavit
|
er/sie/es hat geordnet |
| 1. Person Plural |
concenturiavimus
|
wir haben geordnet |
| 2. Person Plural |
concenturiavistis
|
ihr habt geordnet |
| 3. Person Plural |
concenturiaverunt concenturiavere
|
sie haben geordnet |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus sum
|
ich bin geordnet worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus es
|
du bist geordnet worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus est
|
er/sie/es ist geordnet worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati sumus
|
wir sind geordnet worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati estis
|
ihr seid geordnet worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati sunt
|
sie sind geordnet worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiaverim
|
ich habe geordnet |
| 2. Person Singular |
concenturiaveris
|
du habest geordnet |
| 3. Person Singular |
concenturiaverit
|
er/sie/es habe geordnet |
| 1. Person Plural |
concenturiaverimus
|
wir haben geordnet |
| 2. Person Plural |
concenturiaveritis
|
ihr habet geordnet |
| 3. Person Plural |
concenturiaverint
|
sie haben geordnet |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus sim
|
ich sei geordnet worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus sis
|
du seiest geordnet worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus sit
|
er/sie/es sei geordnet worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati simus
|
wir seien geordnet worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati sitis
|
ihr seiet geordnet worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati sint
|
sie seien geordnet worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiaveram
|
ich hatte geordnet |
| 2. Person Singular |
concenturiaveras
|
du hattest geordnet |
| 3. Person Singular |
concenturiaverat
|
er/sie/es hatte geordnet |
| 1. Person Plural |
concenturiaveramus
|
wir hatten geordnet |
| 2. Person Plural |
concenturiaveratis
|
ihr hattet geordnet |
| 3. Person Plural |
concenturiaverant
|
sie hatten geordnet |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus eram
|
ich war geordnet worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus eras
|
du warst geordnet worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus erat
|
er/sie/es war geordnet worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati eramus
|
wir waren geordnet worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati eratis
|
ihr wart geordnet worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati erant
|
sie waren geordnet worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavissem
|
ich hätte geordnet |
| 2. Person Singular |
concenturiavisses
|
du hättest geordnet |
| 3. Person Singular |
concenturiavisset
|
er/sie/es hätte geordnet |
| 1. Person Plural |
concenturiavissemus
|
wir hätten geordnet |
| 2. Person Plural |
concenturiavissetis
|
ihr hättet geordnet |
| 3. Person Plural |
concenturiavissent
|
sie hätten geordnet |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus essem
|
ich wäre geordnet worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus esses
|
du wärest geordnet worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus esset
|
er/sie/es wäre geordnet worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati essemus
|
wir wären geordnet worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati essetis
|
ihr wäret geordnet worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati essent
|
sie wären geordnet worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavero
|
ich werde geordnet haben |
| 2. Person Singular |
concenturiaveris
|
du wirst geordnet haben |
| 3. Person Singular |
concenturiaverit
|
er/sie/es wird geordnet haben |
| 1. Person Plural |
concenturiaverimus
|
wir werden geordnet haben |
| 2. Person Plural |
concenturiaveritis
|
ihr werdet geordnet haben |
| 3. Person Plural |
concenturiaverint
|
sie werden geordnet haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus ero
|
ich werde geordnet worden sein |
| 2. Person Singular |
concenturiatus eris
|
du wirst geordnet worden sein |
| 3. Person Singular |
concenturiatus erit
|
er/sie/es wird geordnet worden sein |
| 1. Person Plural |
concenturiati erimus
|
wir werden geordnet worden sein |
| 2. Person Plural |
concenturiati eritis
|
ihr werdet geordnet worden sein |
| 3. Person Plural |
concenturiati erunt
|
sie werden geordnet worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concenturiare
|
ordnen |
| Vorzeitigkeit |
concenturiavisse
|
geordnet haben |
| Nachzeitigkeit |
concenturiaturum esse
|
ordnen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concenturiari concenturiarier
|
geordnet werden |
| Vorzeitigkeit |
concenturiatum esse
|
geordnet worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concenturiatum iri
|
künftig geordnet werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concenturia
|
ordne! |
| 2. Person Plural |
concenturiate
|
ordnet! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concenturiato
|
| 3. Person Singular |
concenturiato
|
| 2. Person Plural |
concenturiatote
|
| 3. Person Plural |
concenturianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concenturiare
|
das Ordnen |
| Genitiv |
concenturiandi
|
des Ordnens |
| Dativ |
concenturiando
|
dem Ordnen |
| Akkusativ |
concenturiandum
|
das Ordnen |
| Ablativ |
concenturiando
|
durch das Ordnen |
| Vokativ |
concenturiande
|
Ordnen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiandus
|
concenturianda
|
concenturiandum
|
| Genitiv |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturiandi
|
| Dativ |
concenturiando
|
concenturiandae
|
concenturiando
|
| Akkusativ |
concenturiandum
|
concenturiandam
|
concenturiandum
|
| Ablativ |
concenturiando
|
concenturianda
|
concenturiando
|
| Vokativ |
concenturiande
|
concenturianda
|
concenturiandum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturianda
|
| Genitiv |
concenturiandorum
|
concenturiandarum
|
concenturiandorum
|
| Dativ |
concenturiandis
|
concenturiandis
|
concenturiandis
|
| Akkusativ |
concenturiandos
|
concenturiandas
|
concenturianda
|
| Ablativ |
concenturiandis
|
concenturiandis
|
concenturiandis
|
| Vokativ |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturians
|
concenturians
|
concenturians
|
| Genitiv |
concenturiantis
|
concenturiantis
|
concenturiantis
|
| Dativ |
concenturianti
|
concenturianti
|
concenturianti
|
| Akkusativ |
concenturiantem
|
concenturiantem
|
concenturians
|
| Ablativ |
concenturianti concenturiante
|
concenturianti concenturiante
|
concenturianti concenturiante
|
| Vokativ |
concenturians
|
concenturians
|
concenturians
|
Plural
| Nominativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
| Genitiv |
concenturiantium concenturiantum
|
concenturiantium concenturiantum
|
concenturiantium concenturiantum
|
| Dativ |
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
| Akkusativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
| Ablativ |
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
| Vokativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiatus
|
concenturiata
|
concenturiatum
|
| Genitiv |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiati
|
| Dativ |
concenturiato
|
concenturiatae
|
concenturiato
|
| Akkusativ |
concenturiatum
|
concenturiatam
|
concenturiatum
|
| Ablativ |
concenturiato
|
concenturiata
|
concenturiato
|
| Vokativ |
concenturiate
|
concenturiata
|
concenturiatum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiata
|
| Genitiv |
concenturiatorum
|
concenturiatarum
|
concenturiatorum
|
| Dativ |
concenturiatis
|
concenturiatis
|
concenturiatis
|
| Akkusativ |
concenturiatos
|
concenturiatas
|
concenturiata
|
| Ablativ |
concenturiatis
|
concenturiatis
|
concenturiatis
|
| Vokativ |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiaturus
|
concenturiatura
|
concenturiaturum
|
| Genitiv |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiaturi
|
| Dativ |
concenturiaturo
|
concenturiaturae
|
concenturiaturo
|
| Akkusativ |
concenturiaturum
|
concenturiaturam
|
concenturiaturum
|
| Ablativ |
concenturiaturo
|
concenturiatura
|
concenturiaturo
|
| Vokativ |
concenturiature
|
concenturiatura
|
concenturiaturum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiatura
|
| Genitiv |
concenturiaturorum
|
concenturiaturarum
|
concenturiaturorum
|
| Dativ |
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
| Akkusativ |
concenturiaturos
|
concenturiaturas
|
concenturiatura
|
| Ablativ |
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
| Vokativ |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concenturiatum
|
concenturiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturio
|
ich rufe zusammen |
| 2. Person Singular |
concenturias
|
du rufst zusammen |
| 3. Person Singular |
concenturiat
|
er/sie/es ruft zusammen |
| 1. Person Plural |
concenturiamus
|
wir rufen zusammen |
| 2. Person Plural |
concenturiatis
|
ihr ruft zusammen |
| 3. Person Plural |
concenturiant
|
sie rufen zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturior
|
ich werde zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concenturiaris concenturiare
|
du wirst zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concenturiatur
|
er/sie/es wird zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concenturiamur
|
wir werden zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concenturiamini
|
ihr werdet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concenturiantur
|
sie werden zusammengerufen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiem
|
ich rufe zusammen |
| 2. Person Singular |
concenturies
|
du rufest zusammen |
| 3. Person Singular |
concenturiet
|
er/sie/es rufe zusammen |
| 1. Person Plural |
concenturiemus
|
wir rufen zusammen |
| 2. Person Plural |
concenturietis
|
ihr rufet zusammen |
| 3. Person Plural |
concenturient
|
sie rufen zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturier
|
ich werde zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concenturieris concenturiere
|
du werdest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concenturietur
|
er/sie/es werde zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concenturiemur
|
wir werden zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concenturiemini
|
ihr werdet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concenturientur
|
sie werden zusammengerufen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabam
|
ich rief zusammen |
| 2. Person Singular |
concenturiabas
|
du riefst zusammen |
| 3. Person Singular |
concenturiabat
|
er/sie/es rief zusammen |
| 1. Person Plural |
concenturiabamus
|
wir riefen zusammen |
| 2. Person Plural |
concenturiabatis
|
ihr rieft zusammen |
| 3. Person Plural |
concenturiabant
|
sie riefen zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabar
|
ich wurde zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concenturiabaris concenturiabare
|
du wurdest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concenturiabatur
|
er/sie/es wurde zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concenturiabamur
|
wir wurden zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concenturiabamini
|
ihr wurdet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concenturiabantur
|
sie wurden zusammengerufen |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiarem
|
ich riefe zusammen |
| 2. Person Singular |
concenturiares
|
du riefest zusammen |
| 3. Person Singular |
concenturiaret
|
er/sie/es riefe zusammen |
| 1. Person Plural |
concenturiaremus
|
wir riefen zusammen |
| 2. Person Plural |
concenturiaretis
|
ihr riefet zusammen |
| 3. Person Plural |
concenturiarent
|
sie riefen zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiarer
|
ich würde zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concenturiareris concenturiarere
|
du würdest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concenturiaretur
|
er/sie/es würde zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concenturiaremur
|
wir würden zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concenturiaremini
|
ihr würdet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concenturiarentur
|
sie würden zusammengerufen |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabo
|
ich werde zusammenrufen |
| 2. Person Singular |
concenturiabis
|
du wirst zusammenrufen |
| 3. Person Singular |
concenturiabit
|
er/sie/es wird zusammenrufen |
| 1. Person Plural |
concenturiabimus
|
wir werden zusammenrufen |
| 2. Person Plural |
concenturiabitis
|
ihr werdet zusammenrufen |
| 3. Person Plural |
concenturiabunt
|
sie werden zusammenrufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiabor
|
ich werde zusammengerufen werden |
| 2. Person Singular |
concenturiaberis concenturiabere
|
du wirst zusammengerufen werden |
| 3. Person Singular |
concenturiabitur
|
er/sie/es wird zusammengerufen werden |
| 1. Person Plural |
concenturiabimur
|
wir werden zusammengerufen werden |
| 2. Person Plural |
concenturiabimini
|
ihr werdet zusammengerufen werden |
| 3. Person Plural |
concenturiabuntur
|
sie werden zusammengerufen werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavi
|
ich habe zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concenturiavisti
|
du hast zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concenturiavit
|
er/sie/es hat zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concenturiavimus
|
wir haben zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concenturiavistis
|
ihr habt zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concenturiaverunt concenturiavere
|
sie haben zusammengerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus sum
|
ich bin zusammengerufen worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus es
|
du bist zusammengerufen worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus est
|
er/sie/es ist zusammengerufen worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati sumus
|
wir sind zusammengerufen worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati estis
|
ihr seid zusammengerufen worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati sunt
|
sie sind zusammengerufen worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiaverim
|
ich habe zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concenturiaveris
|
du habest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concenturiaverit
|
er/sie/es habe zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concenturiaverimus
|
wir haben zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concenturiaveritis
|
ihr habet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concenturiaverint
|
sie haben zusammengerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus sim
|
ich sei zusammengerufen worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus sis
|
du seiest zusammengerufen worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus sit
|
er/sie/es sei zusammengerufen worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati simus
|
wir seien zusammengerufen worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati sitis
|
ihr seiet zusammengerufen worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati sint
|
sie seien zusammengerufen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiaveram
|
ich hatte zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concenturiaveras
|
du hattest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concenturiaverat
|
er/sie/es hatte zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concenturiaveramus
|
wir hatten zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concenturiaveratis
|
ihr hattet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concenturiaverant
|
sie hatten zusammengerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus eram
|
ich war zusammengerufen worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus eras
|
du warst zusammengerufen worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus erat
|
er/sie/es war zusammengerufen worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati eramus
|
wir waren zusammengerufen worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati eratis
|
ihr wart zusammengerufen worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati erant
|
sie waren zusammengerufen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavissem
|
ich hätte zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concenturiavisses
|
du hättest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concenturiavisset
|
er/sie/es hätte zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concenturiavissemus
|
wir hätten zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concenturiavissetis
|
ihr hättet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concenturiavissent
|
sie hätten zusammengerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus essem
|
ich wäre zusammengerufen worden |
| 2. Person Singular |
concenturiatus esses
|
du wärest zusammengerufen worden |
| 3. Person Singular |
concenturiatus esset
|
er/sie/es wäre zusammengerufen worden |
| 1. Person Plural |
concenturiati essemus
|
wir wären zusammengerufen worden |
| 2. Person Plural |
concenturiati essetis
|
ihr wäret zusammengerufen worden |
| 3. Person Plural |
concenturiati essent
|
sie wären zusammengerufen worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiavero
|
ich werde zusammengerufen haben |
| 2. Person Singular |
concenturiaveris
|
du wirst zusammengerufen haben |
| 3. Person Singular |
concenturiaverit
|
er/sie/es wird zusammengerufen haben |
| 1. Person Plural |
concenturiaverimus
|
wir werden zusammengerufen haben |
| 2. Person Plural |
concenturiaveritis
|
ihr werdet zusammengerufen haben |
| 3. Person Plural |
concenturiaverint
|
sie werden zusammengerufen haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concenturiatus ero
|
ich werde zusammengerufen worden sein |
| 2. Person Singular |
concenturiatus eris
|
du wirst zusammengerufen worden sein |
| 3. Person Singular |
concenturiatus erit
|
er/sie/es wird zusammengerufen worden sein |
| 1. Person Plural |
concenturiati erimus
|
wir werden zusammengerufen worden sein |
| 2. Person Plural |
concenturiati eritis
|
ihr werdet zusammengerufen worden sein |
| 3. Person Plural |
concenturiati erunt
|
sie werden zusammengerufen worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concenturiare
|
zusammenrufen |
| Vorzeitigkeit |
concenturiavisse
|
zusammengerufen haben |
| Nachzeitigkeit |
concenturiaturum esse
|
zusammenrufen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concenturiari concenturiarier
|
zusammengerufen werden |
| Vorzeitigkeit |
concenturiatum esse
|
zusammengerufen worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concenturiatum iri
|
künftig zusammengerufen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concenturia
|
rufe zusammen; ruf zusammen! |
| 2. Person Plural |
concenturiate
|
ruft zusammen! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concenturiato
|
| 3. Person Singular |
concenturiato
|
| 2. Person Plural |
concenturiatote
|
| 3. Person Plural |
concenturianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concenturiare
|
das Zusammenrufen |
| Genitiv |
concenturiandi
|
des Zusammenrufens |
| Dativ |
concenturiando
|
dem Zusammenrufen |
| Akkusativ |
concenturiandum
|
das Zusammenrufen |
| Ablativ |
concenturiando
|
durch das Zusammenrufen |
| Vokativ |
concenturiande
|
Zusammenrufen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiandus
|
concenturianda
|
concenturiandum
|
| Genitiv |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturiandi
|
| Dativ |
concenturiando
|
concenturiandae
|
concenturiando
|
| Akkusativ |
concenturiandum
|
concenturiandam
|
concenturiandum
|
| Ablativ |
concenturiando
|
concenturianda
|
concenturiando
|
| Vokativ |
concenturiande
|
concenturianda
|
concenturiandum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturianda
|
| Genitiv |
concenturiandorum
|
concenturiandarum
|
concenturiandorum
|
| Dativ |
concenturiandis
|
concenturiandis
|
concenturiandis
|
| Akkusativ |
concenturiandos
|
concenturiandas
|
concenturianda
|
| Ablativ |
concenturiandis
|
concenturiandis
|
concenturiandis
|
| Vokativ |
concenturiandi
|
concenturiandae
|
concenturianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturians
|
concenturians
|
concenturians
|
| Genitiv |
concenturiantis
|
concenturiantis
|
concenturiantis
|
| Dativ |
concenturianti
|
concenturianti
|
concenturianti
|
| Akkusativ |
concenturiantem
|
concenturiantem
|
concenturians
|
| Ablativ |
concenturianti concenturiante
|
concenturianti concenturiante
|
concenturianti concenturiante
|
| Vokativ |
concenturians
|
concenturians
|
concenturians
|
Plural
| Nominativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
| Genitiv |
concenturiantium concenturiantum
|
concenturiantium concenturiantum
|
concenturiantium concenturiantum
|
| Dativ |
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
| Akkusativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
| Ablativ |
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
concenturiantibus
|
| Vokativ |
concenturiantes
|
concenturiantes
|
concenturiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiatus
|
concenturiata
|
concenturiatum
|
| Genitiv |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiati
|
| Dativ |
concenturiato
|
concenturiatae
|
concenturiato
|
| Akkusativ |
concenturiatum
|
concenturiatam
|
concenturiatum
|
| Ablativ |
concenturiato
|
concenturiata
|
concenturiato
|
| Vokativ |
concenturiate
|
concenturiata
|
concenturiatum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiata
|
| Genitiv |
concenturiatorum
|
concenturiatarum
|
concenturiatorum
|
| Dativ |
concenturiatis
|
concenturiatis
|
concenturiatis
|
| Akkusativ |
concenturiatos
|
concenturiatas
|
concenturiata
|
| Ablativ |
concenturiatis
|
concenturiatis
|
concenturiatis
|
| Vokativ |
concenturiati
|
concenturiatae
|
concenturiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concenturiaturus
|
concenturiatura
|
concenturiaturum
|
| Genitiv |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiaturi
|
| Dativ |
concenturiaturo
|
concenturiaturae
|
concenturiaturo
|
| Akkusativ |
concenturiaturum
|
concenturiaturam
|
concenturiaturum
|
| Ablativ |
concenturiaturo
|
concenturiatura
|
concenturiaturo
|
| Vokativ |
concenturiature
|
concenturiatura
|
concenturiaturum
|
Plural
| Nominativ |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiatura
|
| Genitiv |
concenturiaturorum
|
concenturiaturarum
|
concenturiaturorum
|
| Dativ |
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
| Akkusativ |
concenturiaturos
|
concenturiaturas
|
concenturiatura
|
| Ablativ |
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
concenturiaturis
|
| Vokativ |
concenturiaturi
|
concenturiaturae
|
concenturiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concenturiatum
|
concenturiatu
|