Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich erwerbe |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du erwirbst |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es erwirbt |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir erwerben |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr erwerbt |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie erwerben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
ich werde erworben |
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
du wirst erworben |
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
er/sie/es wird erworben |
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
wir werden erworben |
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
ihr werdet erworben |
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
sie werden erworben |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich erwerbe |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du erwerbest |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es erwerbe |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir erwerben |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr erwerbet |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie erwerben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
ich werde erworben |
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
du werdest erworben |
| 3. Person Singular |
concilietur
|
er/sie/es werde erworben |
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
wir werden erworben |
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
ihr werdet erworben |
| 3. Person Plural |
concilientur
|
sie werden erworben |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich erwarb |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du erwarbst |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es erwarb |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir erwarben |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr erwarbt |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie erwarben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
ich wurde erworben |
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
du wurdest erworben |
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
er/sie/es wurde erworben |
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
wir wurden erworben |
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
ihr wurdet erworben |
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
sie wurden erworben |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich erwürbe |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du erwürbest |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es erwürbe |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir erwürben |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr erwürbet |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie erwürben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
ich würde erworben |
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
du würdest erworben |
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
er/sie/es würde erworben |
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
wir würden erworben |
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
ihr würdet erworben |
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
sie würden erworben |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde erwerben |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst erwerben |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird erwerben |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden erwerben |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet erwerben |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden erwerben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
ich werde erworben werden |
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
du wirst erworben werden |
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
er/sie/es wird erworben werden |
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
wir werden erworben werden |
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
ihr werdet erworben werden |
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
sie werden erworben werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe erworben |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast erworben |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat erworben |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben erworben |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt erworben |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben erworben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
ich bin erworben worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
du bist erworben worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
er/sie/es ist erworben worden |
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
wir sind erworben worden |
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
ihr seid erworben worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
sie sind erworben worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe erworben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest erworben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe erworben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben erworben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet erworben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben erworben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
ich sei erworben worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
du seiest erworben worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
er/sie/es sei erworben worden |
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
wir seien erworben worden |
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
ihr seiet erworben worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
sie seien erworben worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte erworben |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest erworben |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte erworben |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten erworben |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet erworben |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten erworben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
ich war erworben worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
du warst erworben worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
er/sie/es war erworben worden |
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
wir waren erworben worden |
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
ihr wart erworben worden |
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
sie waren erworben worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte erworben |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest erworben |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte erworben |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten erworben |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet erworben |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten erworben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
ich wäre erworben worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
du wärest erworben worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
er/sie/es wäre erworben worden |
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
wir wären erworben worden |
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
ihr wäret erworben worden |
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
sie wären erworben worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde erworben haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst erworben haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird erworben haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden erworben haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet erworben haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden erworben haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
ich werde erworben worden sein |
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
du wirst erworben worden sein |
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
er/sie/es wird erworben worden sein |
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
wir werden erworben worden sein |
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
ihr werdet erworben worden sein |
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
sie werden erworben worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
erwerben |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
erworben haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
erwerben werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
erworben werden |
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
erworben worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
künftig erworben werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
erwirb! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
erwerbt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Erwerben |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Erwerbens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Erwerben |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Erwerben |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Erwerben |
| Vokativ |
conciliande
|
Erwerben! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich gewinne |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du gewinnst |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es gewinnt |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir gewinnen |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr gewinnt |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie gewinnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
ich werde gewonnen |
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
du wirst gewonnen |
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
er/sie/es wird gewonnen |
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
wir werden gewonnen |
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
ihr werdet gewonnen |
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
sie werden gewonnen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich gewinne |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du gewinnest |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es gewinne |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir gewinnen |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr gewinnet |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie gewinnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
ich werde gewonnen |
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
du werdest gewonnen |
| 3. Person Singular |
concilietur
|
er/sie/es werde gewonnen |
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
wir werden gewonnen |
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
ihr werdet gewonnen |
| 3. Person Plural |
concilientur
|
sie werden gewonnen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich gewann |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du gewannst |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es gewann |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir gewannen |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr gewannt |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie gewannen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
ich wurde gewonnen |
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
du wurdest gewonnen |
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
er/sie/es wurde gewonnen |
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
wir wurden gewonnen |
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
ihr wurdet gewonnen |
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
sie wurden gewonnen |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich gewönne; gewänne |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du gewönnest; gewännest |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es gewönne; gewänne |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir gewönnen; gewännen |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr gewönnet; gewännet |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie gewönnen; gewännen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
ich würde gewonnen |
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
du würdest gewonnen |
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
er/sie/es würde gewonnen |
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
wir würden gewonnen |
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
ihr würdet gewonnen |
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
sie würden gewonnen |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde gewinnen |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst gewinnen |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird gewinnen |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden gewinnen |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet gewinnen |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden gewinnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
ich werde gewonnen werden |
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
du wirst gewonnen werden |
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
er/sie/es wird gewonnen werden |
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
wir werden gewonnen werden |
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
ihr werdet gewonnen werden |
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
sie werden gewonnen werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe gewonnen |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast gewonnen |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat gewonnen |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben gewonnen |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt gewonnen |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben gewonnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
ich bin gewonnen worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
du bist gewonnen worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
er/sie/es ist gewonnen worden |
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
wir sind gewonnen worden |
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
ihr seid gewonnen worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
sie sind gewonnen worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe gewonnen |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest gewonnen |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe gewonnen |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben gewonnen |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet gewonnen |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben gewonnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
ich sei gewonnen worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
du seiest gewonnen worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
er/sie/es sei gewonnen worden |
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
wir seien gewonnen worden |
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
ihr seiet gewonnen worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
sie seien gewonnen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte gewonnen |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest gewonnen |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte gewonnen |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten gewonnen |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet gewonnen |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten gewonnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
ich war gewonnen worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
du warst gewonnen worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
er/sie/es war gewonnen worden |
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
wir waren gewonnen worden |
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
ihr wart gewonnen worden |
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
sie waren gewonnen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte gewonnen |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest gewonnen |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte gewonnen |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten gewonnen |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet gewonnen |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten gewonnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
ich wäre gewonnen worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
du wärest gewonnen worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
er/sie/es wäre gewonnen worden |
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
wir wären gewonnen worden |
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
ihr wäret gewonnen worden |
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
sie wären gewonnen worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde gewonnen haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst gewonnen haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird gewonnen haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden gewonnen haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet gewonnen haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden gewonnen haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
ich werde gewonnen worden sein |
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
du wirst gewonnen worden sein |
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
er/sie/es wird gewonnen worden sein |
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
wir werden gewonnen worden sein |
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
ihr werdet gewonnen worden sein |
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
sie werden gewonnen worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
gewinnen |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
gewonnen haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
gewinnen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
gewonnen werden |
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
gewonnen worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
künftig gewonnen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
gewinne; gewinn! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
gewinnt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Gewinnen |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Gewinnens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Gewinnen |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Gewinnen |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Gewinnen |
| Vokativ |
conciliande
|
Gewinnen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich locke an |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du lockst an |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es lockt an |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir locken an |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr lockt an |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie locken an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
ich werde angelockt |
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
du wirst angelockt |
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
er/sie/es wird angelockt |
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
wir werden angelockt |
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
ihr werdet angelockt |
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
sie werden angelockt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich locke an |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du lockest an |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es locke an |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir locken an |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr locket an |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie locken an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
ich werde angelockt |
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
du werdest angelockt |
| 3. Person Singular |
concilietur
|
er/sie/es werde angelockt |
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
wir werden angelockt |
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
ihr werdet angelockt |
| 3. Person Plural |
concilientur
|
sie werden angelockt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich lockte an |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du locktest an |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es lockte an |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir lockten an |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr locktet an |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie lockten an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
ich wurde angelockt |
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
du wurdest angelockt |
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
er/sie/es wurde angelockt |
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
wir wurden angelockt |
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
ihr wurdet angelockt |
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
sie wurden angelockt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich lockte an |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du locktest an |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es lockte an |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir lockten an |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr locktet an |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie lockten an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
ich würde angelockt |
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
du würdest angelockt |
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
er/sie/es würde angelockt |
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
wir würden angelockt |
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
ihr würdet angelockt |
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
sie würden angelockt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde anlocken |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst anlocken |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird anlocken |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden anlocken |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet anlocken |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden anlocken |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
ich werde angelockt werden |
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
du wirst angelockt werden |
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
er/sie/es wird angelockt werden |
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
wir werden angelockt werden |
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
ihr werdet angelockt werden |
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
sie werden angelockt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe angelockt |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast angelockt |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat angelockt |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben angelockt |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt angelockt |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben angelockt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
ich bin angelockt worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
du bist angelockt worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
er/sie/es ist angelockt worden |
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
wir sind angelockt worden |
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
ihr seid angelockt worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
sie sind angelockt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe angelockt |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest angelockt |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe angelockt |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben angelockt |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet angelockt |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben angelockt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
ich sei angelockt worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
du seiest angelockt worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
er/sie/es sei angelockt worden |
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
wir seien angelockt worden |
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
ihr seiet angelockt worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
sie seien angelockt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte angelockt |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest angelockt |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte angelockt |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten angelockt |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet angelockt |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten angelockt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
ich war angelockt worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
du warst angelockt worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
er/sie/es war angelockt worden |
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
wir waren angelockt worden |
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
ihr wart angelockt worden |
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
sie waren angelockt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte angelockt |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest angelockt |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte angelockt |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten angelockt |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet angelockt |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten angelockt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
ich wäre angelockt worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
du wärest angelockt worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
er/sie/es wäre angelockt worden |
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
wir wären angelockt worden |
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
ihr wäret angelockt worden |
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
sie wären angelockt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde angelockt haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst angelockt haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird angelockt haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden angelockt haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet angelockt haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden angelockt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
ich werde angelockt worden sein |
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
du wirst angelockt worden sein |
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
er/sie/es wird angelockt worden sein |
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
wir werden angelockt worden sein |
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
ihr werdet angelockt worden sein |
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
sie werden angelockt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
anlocken |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
angelockt haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
anlocken werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
angelockt werden |
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
angelockt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
künftig angelockt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
locke an; lock an! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
lockt an! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Anlocken |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Anlockens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Anlocken |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Anlocken |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Anlocken |
| Vokativ |
conciliande
|
Anlocken! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
|
| 2. Person Singular |
concilias
|
|
| 3. Person Singular |
conciliat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
|
| 2. Person Singular |
concilies
|
|
| 3. Person Singular |
conciliet
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
|
| 2. Person Plural |
concilietis
|
|
| 3. Person Plural |
concilient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
|
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
|
| 3. Person Singular |
concilietur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
|
| 3. Person Plural |
concilientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliares
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
|
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
|
| Genitiv |
conciliandi
|
|
| Dativ |
conciliando
|
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
|
| Ablativ |
conciliando
|
|
| Vokativ |
conciliande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich beschaffe |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du beschaffst |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es beschafft |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir beschaffen |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr beschafft |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie beschaffen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
ich werde beschafft |
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
du wirst beschafft |
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
er/sie/es wird beschafft |
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
wir werden beschafft |
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
ihr werdet beschafft |
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
sie werden beschafft |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich beschaffe |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du beschaffest |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es beschaffe |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir beschaffen |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr beschaffet |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie beschaffen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
ich werde beschafft |
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
du werdest beschafft |
| 3. Person Singular |
concilietur
|
er/sie/es werde beschafft |
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
wir werden beschafft |
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
ihr werdet beschafft |
| 3. Person Plural |
concilientur
|
sie werden beschafft |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich beschaffte |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du beschafftest |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es beschaffte |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir beschafften |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr beschafftet |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie beschafften |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
ich wurde beschafft |
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
du wurdest beschafft |
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
er/sie/es wurde beschafft |
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
wir wurden beschafft |
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
ihr wurdet beschafft |
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
sie wurden beschafft |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich beschaffte |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du beschafftest |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es beschaffte |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir beschafften |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr beschafftet |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie beschafften |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
ich würde beschafft |
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
du würdest beschafft |
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
er/sie/es würde beschafft |
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
wir würden beschafft |
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
ihr würdet beschafft |
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
sie würden beschafft |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde beschaffen |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst beschaffen |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird beschaffen |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden beschaffen |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet beschaffen |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden beschaffen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
ich werde beschafft werden |
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
du wirst beschafft werden |
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
er/sie/es wird beschafft werden |
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
wir werden beschafft werden |
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
ihr werdet beschafft werden |
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
sie werden beschafft werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe beschafft |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast beschafft |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat beschafft |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben beschafft |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt beschafft |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben beschafft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
ich bin beschafft worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
du bist beschafft worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
er/sie/es ist beschafft worden |
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
wir sind beschafft worden |
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
ihr seid beschafft worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
sie sind beschafft worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe beschafft |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest beschafft |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe beschafft |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben beschafft |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet beschafft |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben beschafft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
ich sei beschafft worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
du seiest beschafft worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
er/sie/es sei beschafft worden |
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
wir seien beschafft worden |
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
ihr seiet beschafft worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
sie seien beschafft worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte beschafft |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest beschafft |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte beschafft |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten beschafft |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet beschafft |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten beschafft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
ich war beschafft worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
du warst beschafft worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
er/sie/es war beschafft worden |
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
wir waren beschafft worden |
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
ihr wart beschafft worden |
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
sie waren beschafft worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte beschafft |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest beschafft |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte beschafft |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten beschafft |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet beschafft |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten beschafft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
ich wäre beschafft worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
du wärest beschafft worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
er/sie/es wäre beschafft worden |
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
wir wären beschafft worden |
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
ihr wäret beschafft worden |
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
sie wären beschafft worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde beschafft haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst beschafft haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird beschafft haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden beschafft haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet beschafft haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden beschafft haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
ich werde beschafft worden sein |
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
du wirst beschafft worden sein |
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
er/sie/es wird beschafft worden sein |
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
wir werden beschafft worden sein |
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
ihr werdet beschafft worden sein |
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
sie werden beschafft worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
beschaffen |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
beschafft haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
beschaffen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
beschafft werden |
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
beschafft worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
künftig beschafft werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
beschaffe; beschaff! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
beschafft! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Beschaffen |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Beschaffens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Beschaffen |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Beschaffen |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Beschaffen |
| Vokativ |
conciliande
|
Beschaffen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
|
| 2. Person Singular |
concilias
|
|
| 3. Person Singular |
conciliat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
|
| 2. Person Singular |
concilies
|
|
| 3. Person Singular |
conciliet
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
|
| 2. Person Plural |
concilietis
|
|
| 3. Person Plural |
concilient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
|
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
|
| 3. Person Singular |
concilietur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
|
| 3. Person Plural |
concilientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliares
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
|
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
|
| Genitiv |
conciliandi
|
|
| Dativ |
conciliando
|
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
|
| Ablativ |
conciliando
|
|
| Vokativ |
conciliande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
|
| 2. Person Singular |
concilias
|
|
| 3. Person Singular |
conciliat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
|
| 2. Person Singular |
concilies
|
|
| 3. Person Singular |
conciliet
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
|
| 2. Person Plural |
concilietis
|
|
| 3. Person Plural |
concilient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
|
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
|
| 3. Person Singular |
concilietur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
|
| 3. Person Plural |
concilientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliares
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
|
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
|
| Genitiv |
conciliandi
|
|
| Dativ |
conciliando
|
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
|
| Ablativ |
conciliando
|
|
| Vokativ |
conciliande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich empfehle |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du empfiehlst |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es empfiehlt |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir empfehlen |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr empfehlt |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie empfehlen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
ich werde empfohlen |
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
du wirst empfohlen |
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
er/sie/es wird empfohlen |
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
wir werden empfohlen |
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
ihr werdet empfohlen |
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
sie werden empfohlen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich empfehle |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du empfehlest |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es empfehle |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir empfehlen |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr empfehlet |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie empfehlen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
ich werde empfohlen |
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
du werdest empfohlen |
| 3. Person Singular |
concilietur
|
er/sie/es werde empfohlen |
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
wir werden empfohlen |
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
ihr werdet empfohlen |
| 3. Person Plural |
concilientur
|
sie werden empfohlen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich empfahl |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du empfahlst |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es empfahl |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir empfahlen |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr empfahlt |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie empfahlen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
ich wurde empfohlen |
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
du wurdest empfohlen |
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
er/sie/es wurde empfohlen |
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
wir wurden empfohlen |
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
ihr wurdet empfohlen |
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
sie wurden empfohlen |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich empföhle; empfähle |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du empföhlest; empfählest |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es empföhle; empfähle |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir empföhlen; empfählen |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr empföhlet; empfählet |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie empföhlen; empfählen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
ich würde empfohlen |
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
du würdest empfohlen |
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
er/sie/es würde empfohlen |
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
wir würden empfohlen |
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
ihr würdet empfohlen |
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
sie würden empfohlen |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde empfehlen |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst empfehlen |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird empfehlen |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden empfehlen |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet empfehlen |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden empfehlen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
ich werde empfohlen werden |
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
du wirst empfohlen werden |
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
er/sie/es wird empfohlen werden |
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
wir werden empfohlen werden |
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
ihr werdet empfohlen werden |
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
sie werden empfohlen werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe empfohlen |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast empfohlen |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat empfohlen |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben empfohlen |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt empfohlen |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben empfohlen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
ich bin empfohlen worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
du bist empfohlen worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
er/sie/es ist empfohlen worden |
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
wir sind empfohlen worden |
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
ihr seid empfohlen worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
sie sind empfohlen worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe empfohlen |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest empfohlen |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe empfohlen |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben empfohlen |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet empfohlen |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben empfohlen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
ich sei empfohlen worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
du seiest empfohlen worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
er/sie/es sei empfohlen worden |
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
wir seien empfohlen worden |
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
ihr seiet empfohlen worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
sie seien empfohlen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte empfohlen |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest empfohlen |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte empfohlen |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten empfohlen |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet empfohlen |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten empfohlen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
ich war empfohlen worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
du warst empfohlen worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
er/sie/es war empfohlen worden |
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
wir waren empfohlen worden |
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
ihr wart empfohlen worden |
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
sie waren empfohlen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte empfohlen |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest empfohlen |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte empfohlen |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten empfohlen |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet empfohlen |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten empfohlen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
ich wäre empfohlen worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
du wärest empfohlen worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
er/sie/es wäre empfohlen worden |
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
wir wären empfohlen worden |
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
ihr wäret empfohlen worden |
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
sie wären empfohlen worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde empfohlen haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst empfohlen haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird empfohlen haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden empfohlen haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet empfohlen haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden empfohlen haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
ich werde empfohlen worden sein |
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
du wirst empfohlen worden sein |
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
er/sie/es wird empfohlen worden sein |
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
wir werden empfohlen worden sein |
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
ihr werdet empfohlen worden sein |
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
sie werden empfohlen worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
empfehlen |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
empfohlen haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
empfehlen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
empfohlen werden |
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
empfohlen worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
künftig empfohlen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
empfiehl! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
empfehlt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Empfehlen |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Empfehlens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Empfehlen |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Empfehlen |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Empfehlen |
| Vokativ |
conciliande
|
Empfehlen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
|
| 2. Person Singular |
concilias
|
|
| 3. Person Singular |
conciliat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
|
| 2. Person Singular |
concilies
|
|
| 3. Person Singular |
conciliet
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
|
| 2. Person Plural |
concilietis
|
|
| 3. Person Plural |
concilient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
|
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
|
| 3. Person Singular |
concilietur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
|
| 3. Person Plural |
concilientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliares
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
|
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
|
| Genitiv |
conciliandi
|
|
| Dativ |
conciliando
|
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
|
| Ablativ |
conciliando
|
|
| Vokativ |
conciliande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
|
| 2. Person Singular |
concilias
|
|
| 3. Person Singular |
conciliat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
|
| 2. Person Singular |
concilies
|
|
| 3. Person Singular |
conciliet
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
|
| 2. Person Plural |
concilietis
|
|
| 3. Person Plural |
concilient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
|
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
|
| 3. Person Singular |
concilietur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
|
| 3. Person Plural |
concilientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliares
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
|
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
|
| Genitiv |
conciliandi
|
|
| Dativ |
conciliando
|
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
|
| Ablativ |
conciliando
|
|
| Vokativ |
conciliande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich führe herbei |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du führst herbei |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es führt herbei |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir führen herbei |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr führt herbei |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie führen herbei |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
ich werde herbeigeführt |
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
du wirst herbeigeführt |
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
er/sie/es wird herbeigeführt |
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
wir werden herbeigeführt |
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
ihr werdet herbeigeführt |
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
sie werden herbeigeführt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich führe herbei |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du führest herbei |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es führe herbei |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir führen herbei |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr führet herbei |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie führen herbei |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
ich werde herbeigeführt |
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
du werdest herbeigeführt |
| 3. Person Singular |
concilietur
|
er/sie/es werde herbeigeführt |
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
wir werden herbeigeführt |
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
ihr werdet herbeigeführt |
| 3. Person Plural |
concilientur
|
sie werden herbeigeführt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich führte herbei |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du führtest herbei |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es führte herbei |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir führten herbei |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr führtet herbei |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie führten herbei |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
ich wurde herbeigeführt |
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
du wurdest herbeigeführt |
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
er/sie/es wurde herbeigeführt |
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
wir wurden herbeigeführt |
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
ihr wurdet herbeigeführt |
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
sie wurden herbeigeführt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich führte herbei |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du führtest herbei |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es führte herbei |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir führten herbei |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr führtet herbei |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie führten herbei |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
ich würde herbeigeführt |
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
du würdest herbeigeführt |
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
er/sie/es würde herbeigeführt |
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
wir würden herbeigeführt |
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
ihr würdet herbeigeführt |
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
sie würden herbeigeführt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde herbeiführen |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst herbeiführen |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird herbeiführen |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden herbeiführen |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet herbeiführen |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden herbeiführen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
ich werde herbeigeführt werden |
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
du wirst herbeigeführt werden |
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
er/sie/es wird herbeigeführt werden |
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
wir werden herbeigeführt werden |
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
ihr werdet herbeigeführt werden |
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
sie werden herbeigeführt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe herbeigeführt |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast herbeigeführt |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat herbeigeführt |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben herbeigeführt |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt herbeigeführt |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben herbeigeführt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
ich bin herbeigeführt worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
du bist herbeigeführt worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
er/sie/es ist herbeigeführt worden |
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
wir sind herbeigeführt worden |
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
ihr seid herbeigeführt worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
sie sind herbeigeführt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe herbeigeführt |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest herbeigeführt |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe herbeigeführt |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben herbeigeführt |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet herbeigeführt |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben herbeigeführt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
ich sei herbeigeführt worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
du seiest herbeigeführt worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
er/sie/es sei herbeigeführt worden |
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
wir seien herbeigeführt worden |
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
ihr seiet herbeigeführt worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
sie seien herbeigeführt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte herbeigeführt |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest herbeigeführt |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte herbeigeführt |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten herbeigeführt |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet herbeigeführt |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten herbeigeführt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
ich war herbeigeführt worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
du warst herbeigeführt worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
er/sie/es war herbeigeführt worden |
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
wir waren herbeigeführt worden |
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
ihr wart herbeigeführt worden |
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
sie waren herbeigeführt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte herbeigeführt |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest herbeigeführt |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte herbeigeführt |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten herbeigeführt |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet herbeigeführt |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten herbeigeführt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
ich wäre herbeigeführt worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
du wärest herbeigeführt worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
er/sie/es wäre herbeigeführt worden |
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
wir wären herbeigeführt worden |
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
ihr wäret herbeigeführt worden |
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
sie wären herbeigeführt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde herbeigeführt haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst herbeigeführt haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird herbeigeführt haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden herbeigeführt haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet herbeigeführt haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden herbeigeführt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
ich werde herbeigeführt worden sein |
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
du wirst herbeigeführt worden sein |
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
er/sie/es wird herbeigeführt worden sein |
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
wir werden herbeigeführt worden sein |
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
ihr werdet herbeigeführt worden sein |
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
sie werden herbeigeführt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
herbeiführen |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
herbeigeführt haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
herbeiführen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
herbeigeführt werden |
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
herbeigeführt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
künftig herbeigeführt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
führe herbei; führ herbei! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
führt herbei! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Herbeiführen |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Herbeiführens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Herbeiführen |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Herbeiführen |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Herbeiführen |
| Vokativ |
conciliande
|
Herbeiführen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich kaufe |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du kaufst |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es kauft |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir kaufen |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr kauft |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie kaufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
ich werde gekauft |
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
du wirst gekauft |
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
er/sie/es wird gekauft |
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
wir werden gekauft |
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
ihr werdet gekauft |
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
sie werden gekauft |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich kaufe |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du kaufest |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es kaufe |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir kaufen |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr kaufet |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie kaufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
ich werde gekauft |
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
du werdest gekauft |
| 3. Person Singular |
concilietur
|
er/sie/es werde gekauft |
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
wir werden gekauft |
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
ihr werdet gekauft |
| 3. Person Plural |
concilientur
|
sie werden gekauft |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich kaufte |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du kauftest |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es kaufte |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir kauften |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr kauftet |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie kauften |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
ich wurde gekauft |
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
du wurdest gekauft |
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
er/sie/es wurde gekauft |
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
wir wurden gekauft |
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
ihr wurdet gekauft |
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
sie wurden gekauft |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich kaufte |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du kauftest |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es kaufte |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir kauften |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr kauftet |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie kauften |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
ich würde gekauft |
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
du würdest gekauft |
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
er/sie/es würde gekauft |
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
wir würden gekauft |
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
ihr würdet gekauft |
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
sie würden gekauft |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde kaufen |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst kaufen |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird kaufen |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden kaufen |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet kaufen |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden kaufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
ich werde gekauft werden |
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
du wirst gekauft werden |
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
er/sie/es wird gekauft werden |
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
wir werden gekauft werden |
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
ihr werdet gekauft werden |
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
sie werden gekauft werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe gekauft |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast gekauft |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat gekauft |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben gekauft |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt gekauft |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben gekauft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
ich bin gekauft worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
du bist gekauft worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
er/sie/es ist gekauft worden |
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
wir sind gekauft worden |
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
ihr seid gekauft worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
sie sind gekauft worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe gekauft |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest gekauft |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe gekauft |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben gekauft |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet gekauft |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben gekauft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
ich sei gekauft worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
du seiest gekauft worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
er/sie/es sei gekauft worden |
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
wir seien gekauft worden |
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
ihr seiet gekauft worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
sie seien gekauft worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte gekauft |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest gekauft |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte gekauft |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten gekauft |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet gekauft |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten gekauft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
ich war gekauft worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
du warst gekauft worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
er/sie/es war gekauft worden |
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
wir waren gekauft worden |
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
ihr wart gekauft worden |
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
sie waren gekauft worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte gekauft |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest gekauft |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte gekauft |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten gekauft |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet gekauft |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten gekauft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
ich wäre gekauft worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
du wärest gekauft worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
er/sie/es wäre gekauft worden |
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
wir wären gekauft worden |
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
ihr wäret gekauft worden |
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
sie wären gekauft worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde gekauft haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst gekauft haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird gekauft haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden gekauft haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet gekauft haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden gekauft haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
ich werde gekauft worden sein |
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
du wirst gekauft worden sein |
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
er/sie/es wird gekauft worden sein |
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
wir werden gekauft worden sein |
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
ihr werdet gekauft worden sein |
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
sie werden gekauft worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
kaufen |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
gekauft haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
kaufen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
gekauft werden |
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
gekauft worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
künftig gekauft werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
kaufe; kauf! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
kauft! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Kaufen |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Kaufens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Kaufen |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Kaufen |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Kaufen |
| Vokativ |
conciliande
|
Kaufen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
|
| 2. Person Singular |
concilias
|
|
| 3. Person Singular |
conciliat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
|
| 2. Person Singular |
concilies
|
|
| 3. Person Singular |
conciliet
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
|
| 2. Person Plural |
concilietis
|
|
| 3. Person Plural |
concilient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
|
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
|
| 3. Person Singular |
concilietur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
|
| 3. Person Plural |
concilientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliares
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
|
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
|
| Genitiv |
conciliandi
|
|
| Dativ |
conciliando
|
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
|
| Ablativ |
conciliando
|
|
| Vokativ |
conciliande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich vereinige mich |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du vereinigst dich |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es vereinigt sich |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir vereinigen uns |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr vereinigt euch |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie vereinigen sich |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich vereinige mich |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du vereinigest dich |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es vereinige sich |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir vereinigen uns |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr vereiniget euch |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie vereinigen sich |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
|
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
|
| 3. Person Singular |
concilietur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
|
| 3. Person Plural |
concilientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich vereinigte mich |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du vereinigtest dich |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es vereinigte sich |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir vereinigten uns |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr vereinigtet euch |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie vereinigten sich |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
|
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich vereinigte mich |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du vereinigtest dich |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es vereinigte sich |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir vereinigten uns |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr vereinigtet euch |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie vereinigten sich |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
|
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde mich vereinigen |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst dich vereinigen |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird sich vereinigen |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden uns vereinigen |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet euch vereinigen |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden sich vereinigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
|
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
|
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe mich vereinigt |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast dich vereinigt |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat sich vereinigt |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben uns vereinigt |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt euch vereinigt |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben sich vereinigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe mich vereinigt |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest dich vereinigt |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe sich vereinigt |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben uns vereinigt |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet euch vereinigt |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben sich vereinigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte mich vereinigt |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest dich vereinigt |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte sich vereinigt |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten uns vereinigt |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet euch vereinigt |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten sich vereinigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte mich vereinigt |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest dich vereinigt |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte sich vereinigt |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten uns vereinigt |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet euch vereinigt |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten sich vereinigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde mich vereinigt haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst dich vereinigt haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird sich vereinigt haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden uns vereinigt haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet euch vereinigt haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden sich vereinigt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
sich vereinigen |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
sich vereinigt haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
sich vereinigen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
vereinige dich; vereinig dich! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
vereinigt euch! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Sich vereinigen |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Sich vereinigens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Sich vereinigen |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Sich vereinigen |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Sich vereinigen |
| Vokativ |
conciliande
|
Sich vereinigen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich verheirate |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du verheiratest |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es verheiratet |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir verheiraten |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr verheiratet |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie verheiraten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
ich werde verheiratet |
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
du wirst verheiratet |
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
er/sie/es wird verheiratet |
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
wir werden verheiratet |
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
ihr werdet verheiratet |
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
sie werden verheiratet |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich verheirate |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du verheiratest |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es verheirate |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir verheiraten |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr verheiratet |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie verheiraten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
ich werde verheiratet |
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
du werdest verheiratet |
| 3. Person Singular |
concilietur
|
er/sie/es werde verheiratet |
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
wir werden verheiratet |
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
ihr werdet verheiratet |
| 3. Person Plural |
concilientur
|
sie werden verheiratet |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich verheiratete |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du verheiratetest |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es verheiratete |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir verheirateten |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr verheiratetet |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie verheirateten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
ich wurde verheiratet |
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
du wurdest verheiratet |
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
er/sie/es wurde verheiratet |
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
wir wurden verheiratet |
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
ihr wurdet verheiratet |
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
sie wurden verheiratet |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich verheiratete |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du verheiratetest |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es verheiratete |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir verheirateten |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr verheiratetet |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie verheirateten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
ich würde verheiratet |
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
du würdest verheiratet |
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
er/sie/es würde verheiratet |
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
wir würden verheiratet |
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
ihr würdet verheiratet |
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
sie würden verheiratet |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde verheiraten |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst verheiraten |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird verheiraten |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden verheiraten |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet verheiraten |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden verheiraten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
ich werde verheiratet werden |
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
du wirst verheiratet werden |
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
er/sie/es wird verheiratet werden |
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
wir werden verheiratet werden |
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
ihr werdet verheiratet werden |
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
sie werden verheiratet werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe verheiratet |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast verheiratet |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat verheiratet |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben verheiratet |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt verheiratet |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben verheiratet |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
ich bin verheiratet worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
du bist verheiratet worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
er/sie/es ist verheiratet worden |
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
wir sind verheiratet worden |
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
ihr seid verheiratet worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
sie sind verheiratet worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe verheiratet |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest verheiratet |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe verheiratet |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben verheiratet |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet verheiratet |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben verheiratet |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
ich sei verheiratet worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
du seiest verheiratet worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
er/sie/es sei verheiratet worden |
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
wir seien verheiratet worden |
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
ihr seiet verheiratet worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
sie seien verheiratet worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte verheiratet |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest verheiratet |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte verheiratet |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten verheiratet |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet verheiratet |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten verheiratet |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
ich war verheiratet worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
du warst verheiratet worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
er/sie/es war verheiratet worden |
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
wir waren verheiratet worden |
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
ihr wart verheiratet worden |
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
sie waren verheiratet worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte verheiratet |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest verheiratet |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte verheiratet |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten verheiratet |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet verheiratet |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten verheiratet |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
ich wäre verheiratet worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
du wärest verheiratet worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
er/sie/es wäre verheiratet worden |
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
wir wären verheiratet worden |
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
ihr wäret verheiratet worden |
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
sie wären verheiratet worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde verheiratet haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst verheiratet haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird verheiratet haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden verheiratet haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet verheiratet haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden verheiratet haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
ich werde verheiratet worden sein |
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
du wirst verheiratet worden sein |
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
er/sie/es wird verheiratet worden sein |
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
wir werden verheiratet worden sein |
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
ihr werdet verheiratet worden sein |
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
sie werden verheiratet worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
verheiraten |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
verheiratet haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
verheiraten werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
verheiratet werden |
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
verheiratet worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
künftig verheiratet werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
verheirate! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
verheiratet! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Verheiraten |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Verheiratens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Verheiraten |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Verheiraten |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Verheiraten |
| Vokativ |
conciliande
|
Verheiraten! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich verursache |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du verursachst |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es verursacht |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir verursachen |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr verursacht |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie verursachen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
ich werde verursacht |
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
du wirst verursacht |
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
er/sie/es wird verursacht |
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
wir werden verursacht |
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
ihr werdet verursacht |
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
sie werden verursacht |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich verursache |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du verursachest |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es verursache |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir verursachen |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr verursachet |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie verursachen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
ich werde verursacht |
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
du werdest verursacht |
| 3. Person Singular |
concilietur
|
er/sie/es werde verursacht |
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
wir werden verursacht |
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
ihr werdet verursacht |
| 3. Person Plural |
concilientur
|
sie werden verursacht |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich verursachte |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du verursachtest |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es verursachte |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir verursachten |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr verursachtet |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie verursachten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
ich wurde verursacht |
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
du wurdest verursacht |
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
er/sie/es wurde verursacht |
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
wir wurden verursacht |
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
ihr wurdet verursacht |
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
sie wurden verursacht |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich verursachte |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du verursachtest |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es verursachte |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir verursachten |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr verursachtet |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie verursachten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
ich würde verursacht |
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
du würdest verursacht |
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
er/sie/es würde verursacht |
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
wir würden verursacht |
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
ihr würdet verursacht |
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
sie würden verursacht |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde verursachen |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst verursachen |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird verursachen |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden verursachen |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet verursachen |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden verursachen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
ich werde verursacht werden |
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
du wirst verursacht werden |
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
er/sie/es wird verursacht werden |
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
wir werden verursacht werden |
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
ihr werdet verursacht werden |
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
sie werden verursacht werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe verursacht |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast verursacht |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat verursacht |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben verursacht |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt verursacht |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben verursacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
ich bin verursacht worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
du bist verursacht worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
er/sie/es ist verursacht worden |
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
wir sind verursacht worden |
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
ihr seid verursacht worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
sie sind verursacht worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe verursacht |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest verursacht |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe verursacht |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben verursacht |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet verursacht |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben verursacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
ich sei verursacht worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
du seiest verursacht worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
er/sie/es sei verursacht worden |
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
wir seien verursacht worden |
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
ihr seiet verursacht worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
sie seien verursacht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte verursacht |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest verursacht |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte verursacht |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten verursacht |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet verursacht |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten verursacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
ich war verursacht worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
du warst verursacht worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
er/sie/es war verursacht worden |
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
wir waren verursacht worden |
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
ihr wart verursacht worden |
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
sie waren verursacht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte verursacht |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest verursacht |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte verursacht |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten verursacht |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet verursacht |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten verursacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
ich wäre verursacht worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
du wärest verursacht worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
er/sie/es wäre verursacht worden |
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
wir wären verursacht worden |
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
ihr wäret verursacht worden |
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
sie wären verursacht worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde verursacht haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst verursacht haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird verursacht haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden verursacht haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet verursacht haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden verursacht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
ich werde verursacht worden sein |
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
du wirst verursacht worden sein |
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
er/sie/es wird verursacht worden sein |
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
wir werden verursacht worden sein |
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
ihr werdet verursacht worden sein |
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
sie werden verursacht worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
verursachen |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
verursacht haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
verursachen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
verursacht werden |
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
verursacht worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
künftig verursacht werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
verursache; verursach! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
verursacht! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Verursachen |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Verursachens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Verursachen |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Verursachen |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Verursachen |
| Vokativ |
conciliande
|
Verursachen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concilio
|
ich bringe zusammen |
| 2. Person Singular |
concilias
|
du bringst zusammen |
| 3. Person Singular |
conciliat
|
er/sie/es bringt zusammen |
| 1. Person Plural |
conciliamus
|
wir bringen zusammen |
| 2. Person Plural |
conciliatis
|
ihr bringt zusammen |
| 3. Person Plural |
conciliant
|
sie bringen zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilior
|
ich werde zusammengebracht |
| 2. Person Singular |
conciliaris conciliare
|
du wirst zusammengebracht |
| 3. Person Singular |
conciliatur
|
er/sie/es wird zusammengebracht |
| 1. Person Plural |
conciliamur
|
wir werden zusammengebracht |
| 2. Person Plural |
conciliamini
|
ihr werdet zusammengebracht |
| 3. Person Plural |
conciliantur
|
sie werden zusammengebracht |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliem
|
ich bringe zusammen |
| 2. Person Singular |
concilies
|
du bringest zusammen |
| 3. Person Singular |
conciliet
|
er/sie/es bringe zusammen |
| 1. Person Plural |
conciliemus
|
wir bringen zusammen |
| 2. Person Plural |
concilietis
|
ihr bringet zusammen |
| 3. Person Plural |
concilient
|
sie bringen zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concilier
|
ich werde zusammengebracht |
| 2. Person Singular |
concilieris conciliere
|
du werdest zusammengebracht |
| 3. Person Singular |
concilietur
|
er/sie/es werde zusammengebracht |
| 1. Person Plural |
conciliemur
|
wir werden zusammengebracht |
| 2. Person Plural |
conciliemini
|
ihr werdet zusammengebracht |
| 3. Person Plural |
concilientur
|
sie werden zusammengebracht |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabam
|
ich brachte zusammen |
| 2. Person Singular |
conciliabas
|
du brachtest zusammen |
| 3. Person Singular |
conciliabat
|
er/sie/es brachte zusammen |
| 1. Person Plural |
conciliabamus
|
wir brachten zusammen |
| 2. Person Plural |
conciliabatis
|
ihr brachtet zusammen |
| 3. Person Plural |
conciliabant
|
sie brachten zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabar
|
ich wurde zusammengebracht |
| 2. Person Singular |
conciliabaris conciliabare
|
du wurdest zusammengebracht |
| 3. Person Singular |
conciliabatur
|
er/sie/es wurde zusammengebracht |
| 1. Person Plural |
conciliabamur
|
wir wurden zusammengebracht |
| 2. Person Plural |
conciliabamini
|
ihr wurdet zusammengebracht |
| 3. Person Plural |
conciliabantur
|
sie wurden zusammengebracht |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarem
|
ich brächte zusammen |
| 2. Person Singular |
conciliares
|
du brächtest zusammen |
| 3. Person Singular |
conciliaret
|
er/sie/es brächte zusammen |
| 1. Person Plural |
conciliaremus
|
wir brächten zusammen |
| 2. Person Plural |
conciliaretis
|
ihr brächtet zusammen |
| 3. Person Plural |
conciliarent
|
sie brächten zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliarer
|
ich würde zusammengebracht |
| 2. Person Singular |
conciliareris conciliarere
|
du würdest zusammengebracht |
| 3. Person Singular |
conciliaretur
|
er/sie/es würde zusammengebracht |
| 1. Person Plural |
conciliaremur
|
wir würden zusammengebracht |
| 2. Person Plural |
conciliaremini
|
ihr würdet zusammengebracht |
| 3. Person Plural |
conciliarentur
|
sie würden zusammengebracht |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabo
|
ich werde zusammenbringen |
| 2. Person Singular |
conciliabis
|
du wirst zusammenbringen |
| 3. Person Singular |
conciliabit
|
er/sie/es wird zusammenbringen |
| 1. Person Plural |
conciliabimus
|
wir werden zusammenbringen |
| 2. Person Plural |
conciliabitis
|
ihr werdet zusammenbringen |
| 3. Person Plural |
conciliabunt
|
sie werden zusammenbringen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliabor
|
ich werde zusammengebracht werden |
| 2. Person Singular |
conciliaberis conciliabere
|
du wirst zusammengebracht werden |
| 3. Person Singular |
conciliabitur
|
er/sie/es wird zusammengebracht werden |
| 1. Person Plural |
conciliabimur
|
wir werden zusammengebracht werden |
| 2. Person Plural |
conciliabimini
|
ihr werdet zusammengebracht werden |
| 3. Person Plural |
conciliabuntur
|
sie werden zusammengebracht werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavi
|
ich habe zusammengebracht |
| 2. Person Singular |
conciliavisti
|
du hast zusammengebracht |
| 3. Person Singular |
conciliavit
|
er/sie/es hat zusammengebracht |
| 1. Person Plural |
conciliavimus
|
wir haben zusammengebracht |
| 2. Person Plural |
conciliavistis
|
ihr habt zusammengebracht |
| 3. Person Plural |
conciliaverunt conciliavere
|
sie haben zusammengebracht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sum
|
ich bin zusammengebracht worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus es
|
du bist zusammengebracht worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus est
|
er/sie/es ist zusammengebracht worden |
| 1. Person Plural |
conciliati sumus
|
wir sind zusammengebracht worden |
| 2. Person Plural |
conciliati estis
|
ihr seid zusammengebracht worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sunt
|
sie sind zusammengebracht worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaverim
|
ich habe zusammengebracht |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du habest zusammengebracht |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es habe zusammengebracht |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir haben zusammengebracht |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr habet zusammengebracht |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie haben zusammengebracht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus sim
|
ich sei zusammengebracht worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus sis
|
du seiest zusammengebracht worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus sit
|
er/sie/es sei zusammengebracht worden |
| 1. Person Plural |
conciliati simus
|
wir seien zusammengebracht worden |
| 2. Person Plural |
conciliati sitis
|
ihr seiet zusammengebracht worden |
| 3. Person Plural |
conciliati sint
|
sie seien zusammengebracht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliaveram
|
ich hatte zusammengebracht |
| 2. Person Singular |
conciliaveras
|
du hattest zusammengebracht |
| 3. Person Singular |
conciliaverat
|
er/sie/es hatte zusammengebracht |
| 1. Person Plural |
conciliaveramus
|
wir hatten zusammengebracht |
| 2. Person Plural |
conciliaveratis
|
ihr hattet zusammengebracht |
| 3. Person Plural |
conciliaverant
|
sie hatten zusammengebracht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus eram
|
ich war zusammengebracht worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus eras
|
du warst zusammengebracht worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus erat
|
er/sie/es war zusammengebracht worden |
| 1. Person Plural |
conciliati eramus
|
wir waren zusammengebracht worden |
| 2. Person Plural |
conciliati eratis
|
ihr wart zusammengebracht worden |
| 3. Person Plural |
conciliati erant
|
sie waren zusammengebracht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavissem
|
ich hätte zusammengebracht |
| 2. Person Singular |
conciliavisses
|
du hättest zusammengebracht |
| 3. Person Singular |
conciliavisset
|
er/sie/es hätte zusammengebracht |
| 1. Person Plural |
conciliavissemus
|
wir hätten zusammengebracht |
| 2. Person Plural |
conciliavissetis
|
ihr hättet zusammengebracht |
| 3. Person Plural |
conciliavissent
|
sie hätten zusammengebracht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus essem
|
ich wäre zusammengebracht worden |
| 2. Person Singular |
conciliatus esses
|
du wärest zusammengebracht worden |
| 3. Person Singular |
conciliatus esset
|
er/sie/es wäre zusammengebracht worden |
| 1. Person Plural |
conciliati essemus
|
wir wären zusammengebracht worden |
| 2. Person Plural |
conciliati essetis
|
ihr wäret zusammengebracht worden |
| 3. Person Plural |
conciliati essent
|
sie wären zusammengebracht worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliavero
|
ich werde zusammengebracht haben |
| 2. Person Singular |
conciliaveris
|
du wirst zusammengebracht haben |
| 3. Person Singular |
conciliaverit
|
er/sie/es wird zusammengebracht haben |
| 1. Person Plural |
conciliaverimus
|
wir werden zusammengebracht haben |
| 2. Person Plural |
conciliaveritis
|
ihr werdet zusammengebracht haben |
| 3. Person Plural |
conciliaverint
|
sie werden zusammengebracht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciliatus ero
|
ich werde zusammengebracht worden sein |
| 2. Person Singular |
conciliatus eris
|
du wirst zusammengebracht worden sein |
| 3. Person Singular |
conciliatus erit
|
er/sie/es wird zusammengebracht worden sein |
| 1. Person Plural |
conciliati erimus
|
wir werden zusammengebracht worden sein |
| 2. Person Plural |
conciliati eritis
|
ihr werdet zusammengebracht worden sein |
| 3. Person Plural |
conciliati erunt
|
sie werden zusammengebracht worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliare
|
zusammenbringen |
| Vorzeitigkeit |
conciliavisse
|
zusammengebracht haben |
| Nachzeitigkeit |
conciliaturum esse
|
zusammenbringen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conciliari conciliarier
|
zusammengebracht werden |
| Vorzeitigkeit |
conciliatum esse
|
zusammengebracht worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conciliatum iri
|
künftig zusammengebracht werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concilia
|
bringe zusammen; bring zusammen! |
| 2. Person Plural |
conciliate
|
bringt zusammen! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conciliato
|
| 3. Person Singular |
conciliato
|
| 2. Person Plural |
conciliatote
|
| 3. Person Plural |
concilianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conciliare
|
das Zusammenbringen |
| Genitiv |
conciliandi
|
des Zusammenbringens |
| Dativ |
conciliando
|
dem Zusammenbringen |
| Akkusativ |
conciliandum
|
das Zusammenbringen |
| Ablativ |
conciliando
|
durch das Zusammenbringen |
| Vokativ |
conciliande
|
Zusammenbringen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliandus
|
concilianda
|
conciliandum
|
| Genitiv |
conciliandi
|
conciliandae
|
conciliandi
|
| Dativ |
conciliando
|
conciliandae
|
conciliando
|
| Akkusativ |
conciliandum
|
conciliandam
|
conciliandum
|
| Ablativ |
conciliando
|
concilianda
|
conciliando
|
| Vokativ |
conciliande
|
concilianda
|
conciliandum
|
Plural
| Nominativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
| Genitiv |
conciliandorum
|
conciliandarum
|
conciliandorum
|
| Dativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Akkusativ |
conciliandos
|
conciliandas
|
concilianda
|
| Ablativ |
conciliandis
|
conciliandis
|
conciliandis
|
| Vokativ |
conciliandi
|
conciliandae
|
concilianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
| Genitiv |
conciliantis
|
conciliantis
|
conciliantis
|
| Dativ |
concilianti
|
concilianti
|
concilianti
|
| Akkusativ |
conciliantem
|
conciliantem
|
concilians
|
| Ablativ |
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
concilianti conciliante
|
| Vokativ |
concilians
|
concilians
|
concilians
|
Plural
| Nominativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Genitiv |
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
conciliantium conciliantum
|
| Dativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Akkusativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
| Ablativ |
conciliantibus
|
conciliantibus
|
conciliantibus
|
| Vokativ |
conciliantes
|
conciliantes
|
conciliantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliatus
|
conciliata
|
conciliatum
|
| Genitiv |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliati
|
| Dativ |
conciliato
|
conciliatae
|
conciliato
|
| Akkusativ |
conciliatum
|
conciliatam
|
conciliatum
|
| Ablativ |
conciliato
|
conciliata
|
conciliato
|
| Vokativ |
conciliate
|
conciliata
|
conciliatum
|
Plural
| Nominativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
| Genitiv |
conciliatorum
|
conciliatarum
|
conciliatorum
|
| Dativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Akkusativ |
conciliatos
|
conciliatas
|
conciliata
|
| Ablativ |
conciliatis
|
conciliatis
|
conciliatis
|
| Vokativ |
conciliati
|
conciliatae
|
conciliata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conciliaturus
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
| Genitiv |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliaturi
|
| Dativ |
conciliaturo
|
conciliaturae
|
conciliaturo
|
| Akkusativ |
conciliaturum
|
conciliaturam
|
conciliaturum
|
| Ablativ |
conciliaturo
|
conciliatura
|
conciliaturo
|
| Vokativ |
conciliature
|
conciliatura
|
conciliaturum
|
Plural
| Nominativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
| Genitiv |
conciliaturorum
|
conciliaturarum
|
conciliaturorum
|
| Dativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Akkusativ |
conciliaturos
|
conciliaturas
|
conciliatura
|
| Ablativ |
conciliaturis
|
conciliaturis
|
conciliaturis
|
| Vokativ |
conciliaturi
|
conciliaturae
|
conciliatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conciliatum
|
conciliatu
|