Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich stürme |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du stürmst |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es stürmt |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir stürmen |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr stürmt |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie stürmen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde gestürmt |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst gestürmt |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird gestürmt |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden gestürmt |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet gestürmt |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden gestürmt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich stürme |
| 2. Person Singular |
concites
|
du stürmest |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es stürme |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir stürmen |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr stürmet |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie stürmen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde gestürmt |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest gestürmt |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde gestürmt |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden gestürmt |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet gestürmt |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden gestürmt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich stürmte |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du stürmtest |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es stürmte |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir stürmten |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr stürmtet |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie stürmten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde gestürmt |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest gestürmt |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde gestürmt |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden gestürmt |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet gestürmt |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden gestürmt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich stürmte |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du stürmtest |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es stürmte |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir stürmten |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr stürmtet |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie stürmten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde gestürmt |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest gestürmt |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde gestürmt |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden gestürmt |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet gestürmt |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden gestürmt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde stürmen |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst stürmen |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird stürmen |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden stürmen |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet stürmen |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden stürmen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde gestürmt werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst gestürmt werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird gestürmt werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden gestürmt werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet gestürmt werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden gestürmt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe gestürmt |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast gestürmt |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat gestürmt |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben gestürmt |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt gestürmt |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben gestürmt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin gestürmt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist gestürmt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist gestürmt worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind gestürmt worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid gestürmt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind gestürmt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe gestürmt |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest gestürmt |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe gestürmt |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben gestürmt |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet gestürmt |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben gestürmt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei gestürmt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest gestürmt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei gestürmt worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien gestürmt worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet gestürmt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien gestürmt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte gestürmt |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest gestürmt |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte gestürmt |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten gestürmt |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet gestürmt |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten gestürmt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war gestürmt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst gestürmt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war gestürmt worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren gestürmt worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart gestürmt worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren gestürmt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte gestürmt |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest gestürmt |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte gestürmt |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten gestürmt |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet gestürmt |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten gestürmt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre gestürmt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest gestürmt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre gestürmt worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären gestürmt worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret gestürmt worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären gestürmt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde gestürmt haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst gestürmt haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird gestürmt haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden gestürmt haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet gestürmt haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden gestürmt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde gestürmt worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst gestürmt worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird gestürmt worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden gestürmt worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet gestürmt worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden gestürmt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
stürmen |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
gestürmt haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
stürmen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
gestürmt werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
gestürmt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig gestürmt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
stürme; stürm! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
stürmt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Stürmen |
| Genitiv |
concitandi
|
des Stürmens |
| Dativ |
concitando
|
dem Stürmen |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Stürmen |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Stürmen |
| Vokativ |
concitande
|
Stürmen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich sporne an |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du spornst an |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es spornt an |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir spornen an |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr spornt an |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie spornen an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde angespornt |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst angespornt |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird angespornt |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden angespornt |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet angespornt |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden angespornt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich sporne an |
| 2. Person Singular |
concites
|
du spornest an |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es sporne an |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir spornen an |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr spornet an |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie spornen an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde angespornt |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest angespornt |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde angespornt |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden angespornt |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet angespornt |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden angespornt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich spornte an |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du sporntest an |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es spornte an |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir spornten an |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr sporntet an |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie spornten an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde angespornt |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest angespornt |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde angespornt |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden angespornt |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet angespornt |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden angespornt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich spornte an |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du sporntest an |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es spornte an |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir spornten an |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr sporntet an |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie spornten an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde angespornt |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest angespornt |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde angespornt |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden angespornt |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet angespornt |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden angespornt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde anspornen |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst anspornen |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird anspornen |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden anspornen |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet anspornen |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden anspornen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde angespornt werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst angespornt werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird angespornt werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden angespornt werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet angespornt werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden angespornt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe angespornt |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast angespornt |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat angespornt |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben angespornt |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt angespornt |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben angespornt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin angespornt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist angespornt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist angespornt worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind angespornt worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid angespornt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind angespornt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe angespornt |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest angespornt |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe angespornt |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben angespornt |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet angespornt |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben angespornt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei angespornt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest angespornt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei angespornt worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien angespornt worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet angespornt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien angespornt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte angespornt |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest angespornt |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte angespornt |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten angespornt |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet angespornt |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten angespornt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war angespornt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst angespornt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war angespornt worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren angespornt worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart angespornt worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren angespornt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte angespornt |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest angespornt |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte angespornt |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten angespornt |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet angespornt |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten angespornt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre angespornt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest angespornt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre angespornt worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären angespornt worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret angespornt worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären angespornt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde angespornt haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst angespornt haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird angespornt haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden angespornt haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet angespornt haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden angespornt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde angespornt worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst angespornt worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird angespornt worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden angespornt worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet angespornt worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden angespornt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
anspornen |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
angespornt haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
anspornen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
angespornt werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
angespornt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig angespornt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
sporne an; sporn an! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
spornt an! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Anspornen |
| Genitiv |
concitandi
|
des Anspornens |
| Dativ |
concitando
|
dem Anspornen |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Anspornen |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Anspornen |
| Vokativ |
concitande
|
Anspornen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich treibe an |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du treibst an |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es treibt an |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir treiben an |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr treibt an |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie treiben an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde angetrieben |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst angetrieben |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird angetrieben |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden angetrieben |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet angetrieben |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden angetrieben |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich treibe an |
| 2. Person Singular |
concites
|
du treibest an |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es treibe an |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir treiben an |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr treibet an |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie treiben an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde angetrieben |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest angetrieben |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde angetrieben |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden angetrieben |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet angetrieben |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden angetrieben |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich trieb an |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du triebst an |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es trieb an |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir trieben an |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr triebt an |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie trieben an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde angetrieben |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest angetrieben |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde angetrieben |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden angetrieben |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet angetrieben |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden angetrieben |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich triebe an |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du triebest an |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es triebe an |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir trieben an |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr triebet an |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie trieben an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde angetrieben |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest angetrieben |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde angetrieben |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden angetrieben |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet angetrieben |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden angetrieben |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde antreiben |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst antreiben |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird antreiben |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden antreiben |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet antreiben |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden antreiben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde angetrieben werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst angetrieben werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird angetrieben werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden angetrieben werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet angetrieben werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden angetrieben werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe angetrieben |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast angetrieben |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat angetrieben |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben angetrieben |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt angetrieben |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben angetrieben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin angetrieben worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist angetrieben worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist angetrieben worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind angetrieben worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid angetrieben worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind angetrieben worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe angetrieben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest angetrieben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe angetrieben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben angetrieben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet angetrieben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben angetrieben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei angetrieben worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest angetrieben worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei angetrieben worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien angetrieben worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet angetrieben worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien angetrieben worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte angetrieben |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest angetrieben |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte angetrieben |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten angetrieben |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet angetrieben |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten angetrieben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war angetrieben worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst angetrieben worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war angetrieben worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren angetrieben worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart angetrieben worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren angetrieben worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte angetrieben |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest angetrieben |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte angetrieben |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten angetrieben |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet angetrieben |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten angetrieben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre angetrieben worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest angetrieben worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre angetrieben worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären angetrieben worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret angetrieben worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären angetrieben worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde angetrieben haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst angetrieben haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird angetrieben haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden angetrieben haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet angetrieben haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden angetrieben haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde angetrieben worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst angetrieben worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird angetrieben worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden angetrieben worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet angetrieben worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden angetrieben worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
antreiben |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
angetrieben haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
antreiben werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
angetrieben werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
angetrieben worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig angetrieben werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
treibe an; treib an! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
treibt an! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Antreiben |
| Genitiv |
concitandi
|
des Antreibens |
| Dativ |
concitando
|
dem Antreiben |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Antreiben |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Antreiben |
| Vokativ |
concitande
|
Antreiben! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich rege auf |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du regst auf |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es regt auf |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir regen auf |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr regt auf |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie regen auf |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde aufgeregt |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst aufgeregt |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird aufgeregt |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden aufgeregt |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet aufgeregt |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden aufgeregt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich rege auf |
| 2. Person Singular |
concites
|
du regest auf |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es rege auf |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir regen auf |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr reget auf |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie regen auf |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde aufgeregt |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest aufgeregt |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde aufgeregt |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden aufgeregt |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet aufgeregt |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden aufgeregt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich regte auf |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du regtest auf |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es regte auf |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir regten auf |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr regtet auf |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie regten auf |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde aufgeregt |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest aufgeregt |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde aufgeregt |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden aufgeregt |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet aufgeregt |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden aufgeregt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich regte auf |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du regtest auf |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es regte auf |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir regten auf |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr regtet auf |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie regten auf |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde aufgeregt |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest aufgeregt |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde aufgeregt |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden aufgeregt |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet aufgeregt |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden aufgeregt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde aufregen |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst aufregen |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird aufregen |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden aufregen |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet aufregen |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden aufregen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde aufgeregt werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst aufgeregt werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird aufgeregt werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden aufgeregt werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet aufgeregt werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden aufgeregt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe aufgeregt |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast aufgeregt |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat aufgeregt |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben aufgeregt |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt aufgeregt |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben aufgeregt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin aufgeregt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist aufgeregt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist aufgeregt worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind aufgeregt worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid aufgeregt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind aufgeregt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe aufgeregt |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest aufgeregt |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe aufgeregt |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben aufgeregt |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet aufgeregt |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben aufgeregt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei aufgeregt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest aufgeregt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei aufgeregt worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien aufgeregt worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet aufgeregt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien aufgeregt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte aufgeregt |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest aufgeregt |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte aufgeregt |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten aufgeregt |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet aufgeregt |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten aufgeregt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war aufgeregt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst aufgeregt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war aufgeregt worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren aufgeregt worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart aufgeregt worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren aufgeregt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte aufgeregt |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest aufgeregt |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte aufgeregt |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten aufgeregt |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet aufgeregt |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten aufgeregt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre aufgeregt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest aufgeregt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre aufgeregt worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären aufgeregt worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret aufgeregt worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären aufgeregt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde aufgeregt haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst aufgeregt haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird aufgeregt haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden aufgeregt haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet aufgeregt haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden aufgeregt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde aufgeregt worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst aufgeregt worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird aufgeregt worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden aufgeregt worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet aufgeregt worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden aufgeregt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
aufregen |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
aufgeregt haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
aufregen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
aufgeregt werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
aufgeregt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig aufgeregt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
rege auf; reg auf! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
regt auf! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Aufregen |
| Genitiv |
concitandi
|
des Aufregens |
| Dativ |
concitando
|
dem Aufregen |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Aufregen |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Aufregen |
| Vokativ |
concitande
|
Aufregen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich rühre auf |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du rührst auf |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es rührt auf |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir rühren auf |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr rührt auf |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie rühren auf |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde aufgerührt |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst aufgerührt |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird aufgerührt |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden aufgerührt |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet aufgerührt |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden aufgerührt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich rühre auf |
| 2. Person Singular |
concites
|
du rührest auf |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es rühre auf |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir rühren auf |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr rühret auf |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie rühren auf |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde aufgerührt |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest aufgerührt |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde aufgerührt |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden aufgerührt |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet aufgerührt |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden aufgerührt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich rührte auf |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du rührtest auf |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es rührte auf |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir rührten auf |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr rührtet auf |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie rührten auf |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde aufgerührt |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest aufgerührt |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde aufgerührt |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden aufgerührt |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet aufgerührt |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden aufgerührt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich rührte auf |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du rührtest auf |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es rührte auf |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir rührten auf |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr rührtet auf |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie rührten auf |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde aufgerührt |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest aufgerührt |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde aufgerührt |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden aufgerührt |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet aufgerührt |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden aufgerührt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde aufrühren |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst aufrühren |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird aufrühren |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden aufrühren |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet aufrühren |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden aufrühren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde aufgerührt werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst aufgerührt werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird aufgerührt werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden aufgerührt werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet aufgerührt werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden aufgerührt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe aufgerührt |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast aufgerührt |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat aufgerührt |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben aufgerührt |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt aufgerührt |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben aufgerührt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin aufgerührt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist aufgerührt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist aufgerührt worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind aufgerührt worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid aufgerührt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind aufgerührt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe aufgerührt |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest aufgerührt |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe aufgerührt |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben aufgerührt |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet aufgerührt |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben aufgerührt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei aufgerührt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest aufgerührt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei aufgerührt worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien aufgerührt worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet aufgerührt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien aufgerührt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte aufgerührt |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest aufgerührt |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte aufgerührt |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten aufgerührt |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet aufgerührt |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten aufgerührt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war aufgerührt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst aufgerührt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war aufgerührt worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren aufgerührt worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart aufgerührt worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren aufgerührt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte aufgerührt |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest aufgerührt |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte aufgerührt |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten aufgerührt |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet aufgerührt |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten aufgerührt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre aufgerührt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest aufgerührt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre aufgerührt worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären aufgerührt worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret aufgerührt worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären aufgerührt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde aufgerührt haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst aufgerührt haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird aufgerührt haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden aufgerührt haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet aufgerührt haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden aufgerührt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde aufgerührt worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst aufgerührt worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird aufgerührt worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden aufgerührt worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet aufgerührt worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden aufgerührt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
aufrühren |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
aufgerührt haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
aufrühren werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
aufgerührt werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
aufgerührt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig aufgerührt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
rühre auf; rühr auf! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
rührt auf! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Aufrühren |
| Genitiv |
concitandi
|
des Aufrührens |
| Dativ |
concitando
|
dem Aufrühren |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Aufrühren |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Aufrühren |
| Vokativ |
concitande
|
Aufrühren! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich entflamme |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du entflammst |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es entflammt |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir entflammen |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr entflammt |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie entflammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde entflammt |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst entflammt |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird entflammt |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden entflammt |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet entflammt |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden entflammt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich entflamme |
| 2. Person Singular |
concites
|
du entflammest |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es entflamme |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir entflammen |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr entflammet |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie entflammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde entflammt |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest entflammt |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde entflammt |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden entflammt |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet entflammt |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden entflammt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich entflammte |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du entflammtest |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es entflammte |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir entflammten |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr entflammtet |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie entflammten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde entflammt |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest entflammt |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde entflammt |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden entflammt |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet entflammt |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden entflammt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich entflammte |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du entflammtest |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es entflammte |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir entflammten |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr entflammtet |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie entflammten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde entflammt |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest entflammt |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde entflammt |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden entflammt |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet entflammt |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden entflammt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde entflammen |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst entflammen |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird entflammen |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden entflammen |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet entflammen |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden entflammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde entflammt werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst entflammt werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird entflammt werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden entflammt werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet entflammt werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden entflammt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe entflammt |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast entflammt |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat entflammt |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben entflammt |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt entflammt |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben entflammt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin entflammt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist entflammt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist entflammt worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind entflammt worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid entflammt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind entflammt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe entflammt |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest entflammt |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe entflammt |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben entflammt |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet entflammt |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben entflammt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei entflammt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest entflammt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei entflammt worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien entflammt worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet entflammt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien entflammt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte entflammt |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest entflammt |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte entflammt |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten entflammt |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet entflammt |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten entflammt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war entflammt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst entflammt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war entflammt worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren entflammt worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart entflammt worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren entflammt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte entflammt |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest entflammt |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte entflammt |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten entflammt |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet entflammt |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten entflammt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre entflammt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest entflammt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre entflammt worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären entflammt worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret entflammt worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären entflammt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde entflammt haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst entflammt haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird entflammt haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden entflammt haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet entflammt haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden entflammt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde entflammt worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst entflammt worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird entflammt worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden entflammt worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet entflammt worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden entflammt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
entflammen |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
entflammt haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
entflammen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
entflammt werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
entflammt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig entflammt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
entflamme; entflamm! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
entflammt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Entflammen |
| Genitiv |
concitandi
|
des Entflammens |
| Dativ |
concitando
|
dem Entflammen |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Entflammen |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Entflammen |
| Vokativ |
concitande
|
Entflammen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich entlade |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du entlädst |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es entlädt |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir entladen |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr entladet |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie entladen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde entladen |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst entladen |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird entladen |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden entladen |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet entladen |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden entladen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich entlade |
| 2. Person Singular |
concites
|
du entladest |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es entlade |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir entladen |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr entladet |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie entladen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde entladen |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest entladen |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde entladen |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden entladen |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet entladen |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden entladen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich entlud |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du entludest |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es entlud |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir entluden |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr entludet |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie entluden |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde entladen |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest entladen |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde entladen |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden entladen |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet entladen |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden entladen |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich entlüde |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du entlüdest |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es entlüde |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir entlüden |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr entlüdet |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie entlüden |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde entladen |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest entladen |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde entladen |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden entladen |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet entladen |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden entladen |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde entladen |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst entladen |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird entladen |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden entladen |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet entladen |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden entladen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde entladen werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst entladen werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird entladen werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden entladen werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet entladen werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden entladen werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe entladen |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast entladen |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat entladen |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben entladen |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt entladen |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben entladen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin entladen worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist entladen worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist entladen worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind entladen worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid entladen worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind entladen worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe entladen |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest entladen |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe entladen |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben entladen |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet entladen |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben entladen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei entladen worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest entladen worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei entladen worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien entladen worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet entladen worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien entladen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte entladen |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest entladen |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte entladen |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten entladen |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet entladen |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten entladen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war entladen worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst entladen worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war entladen worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren entladen worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart entladen worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren entladen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte entladen |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest entladen |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte entladen |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten entladen |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet entladen |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten entladen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre entladen worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest entladen worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre entladen worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären entladen worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret entladen worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären entladen worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde entladen haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst entladen haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird entladen haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden entladen haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet entladen haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden entladen haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde entladen worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst entladen worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird entladen worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden entladen worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet entladen worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden entladen worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
entladen |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
entladen haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
entladen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
entladen werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
entladen worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig entladen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
entlade! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
entladet! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Entladen |
| Genitiv |
concitandi
|
des Entladens |
| Dativ |
concitando
|
dem Entladen |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Entladen |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Entladen |
| Vokativ |
concitande
|
Entladen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich errege |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du erregst |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es erregt |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir erregen |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr erregt |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie erregen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde erregt |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst erregt |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird erregt |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden erregt |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet erregt |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden erregt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich errege |
| 2. Person Singular |
concites
|
du erregest |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es errege |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir erregen |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr erreget |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie erregen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde erregt |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest erregt |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde erregt |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden erregt |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet erregt |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden erregt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich erregte |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du erregtest |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es erregte |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir erregten |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr erregtet |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie erregten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde erregt |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest erregt |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde erregt |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden erregt |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet erregt |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden erregt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich erregte |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du erregtest |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es erregte |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir erregten |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr erregtet |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie erregten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde erregt |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest erregt |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde erregt |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden erregt |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet erregt |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden erregt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde erregen |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst erregen |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird erregen |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden erregen |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet erregen |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden erregen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde erregt werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst erregt werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird erregt werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden erregt werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet erregt werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden erregt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe erregt |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast erregt |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat erregt |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben erregt |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt erregt |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben erregt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin erregt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist erregt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist erregt worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind erregt worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid erregt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind erregt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe erregt |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest erregt |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe erregt |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben erregt |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet erregt |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben erregt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei erregt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest erregt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei erregt worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien erregt worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet erregt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien erregt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte erregt |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest erregt |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte erregt |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten erregt |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet erregt |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten erregt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war erregt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst erregt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war erregt worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren erregt worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart erregt worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren erregt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte erregt |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest erregt |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte erregt |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten erregt |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet erregt |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten erregt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre erregt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest erregt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre erregt worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären erregt worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret erregt worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären erregt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde erregt haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst erregt haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird erregt haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden erregt haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet erregt haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden erregt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde erregt worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst erregt worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird erregt worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden erregt worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet erregt worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden erregt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
erregen |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
erregt haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
erregen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
erregt werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
erregt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig erregt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
errege; erreg! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
erregt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Erregen |
| Genitiv |
concitandi
|
des Erregens |
| Dativ |
concitando
|
dem Erregen |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Erregen |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Erregen |
| Vokativ |
concitande
|
Erregen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich erzürne |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du erzürnst |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es erzürnt |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir erzürnen |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr erzürnt |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie erzürnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde erzürnt |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst erzürnt |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird erzürnt |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden erzürnt |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet erzürnt |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden erzürnt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich erzürne |
| 2. Person Singular |
concites
|
du erzürnest |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es erzürne |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir erzürnen |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr erzürnet |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie erzürnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde erzürnt |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest erzürnt |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde erzürnt |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden erzürnt |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet erzürnt |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden erzürnt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich erzürnte |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du erzürntest |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es erzürnte |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir erzürnten |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr erzürntet |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie erzürnten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde erzürnt |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest erzürnt |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde erzürnt |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden erzürnt |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet erzürnt |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden erzürnt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich erzürnte |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du erzürntest |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es erzürnte |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir erzürnten |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr erzürntet |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie erzürnten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde erzürnt |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest erzürnt |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde erzürnt |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden erzürnt |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet erzürnt |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden erzürnt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde erzürnen |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst erzürnen |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird erzürnen |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden erzürnen |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet erzürnen |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden erzürnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde erzürnt werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst erzürnt werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird erzürnt werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden erzürnt werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet erzürnt werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden erzürnt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe erzürnt |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast erzürnt |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat erzürnt |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben erzürnt |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt erzürnt |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben erzürnt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin erzürnt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist erzürnt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist erzürnt worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind erzürnt worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid erzürnt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind erzürnt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe erzürnt |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest erzürnt |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe erzürnt |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben erzürnt |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet erzürnt |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben erzürnt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei erzürnt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest erzürnt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei erzürnt worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien erzürnt worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet erzürnt worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien erzürnt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte erzürnt |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest erzürnt |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte erzürnt |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten erzürnt |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet erzürnt |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten erzürnt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war erzürnt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst erzürnt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war erzürnt worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren erzürnt worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart erzürnt worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren erzürnt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte erzürnt |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest erzürnt |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte erzürnt |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten erzürnt |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet erzürnt |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten erzürnt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre erzürnt worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest erzürnt worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre erzürnt worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären erzürnt worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret erzürnt worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären erzürnt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde erzürnt haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst erzürnt haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird erzürnt haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden erzürnt haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet erzürnt haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden erzürnt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde erzürnt worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst erzürnt worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird erzürnt worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden erzürnt worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet erzürnt worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden erzürnt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
erzürnen |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
erzürnt haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
erzürnen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
erzürnt werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
erzürnt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig erzürnt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
erzürne; erzürn! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
erzürnt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Erzürnen |
| Genitiv |
concitandi
|
des Erzürnens |
| Dativ |
concitando
|
dem Erzürnen |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Erzürnen |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Erzürnen |
| Vokativ |
concitande
|
Erzürnen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
|
| 2. Person Singular |
concitas
|
|
| 3. Person Singular |
concitat
|
|
| 1. Person Plural |
concitamus
|
|
| 2. Person Plural |
concitatis
|
|
| 3. Person Plural |
concitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
|
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
|
| 3. Person Singular |
concitatur
|
|
| 1. Person Plural |
concitamur
|
|
| 2. Person Plural |
concitamini
|
|
| 3. Person Plural |
concitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
|
| 2. Person Singular |
concites
|
|
| 3. Person Singular |
concitet
|
|
| 1. Person Plural |
concitemus
|
|
| 2. Person Plural |
concitetis
|
|
| 3. Person Plural |
concitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
|
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
|
| 3. Person Singular |
concitetur
|
|
| 1. Person Plural |
concitemur
|
|
| 2. Person Plural |
concitemini
|
|
| 3. Person Plural |
concitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
|
| 2. Person Singular |
concitabas
|
|
| 3. Person Singular |
concitabat
|
|
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
concitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
|
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
|
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
|
| 2. Person Singular |
concitares
|
|
| 3. Person Singular |
concitaret
|
|
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
concitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
|
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
|
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
|
| 2. Person Singular |
concitabis
|
|
| 3. Person Singular |
concitabit
|
|
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
|
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
|
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
|
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
concitavit
|
|
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
|
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
|
| Genitiv |
concitandi
|
|
| Dativ |
concitando
|
|
| Akkusativ |
concitandum
|
|
| Ablativ |
concitando
|
|
| Vokativ |
concitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
|
| 2. Person Singular |
concitas
|
|
| 3. Person Singular |
concitat
|
|
| 1. Person Plural |
concitamus
|
|
| 2. Person Plural |
concitatis
|
|
| 3. Person Plural |
concitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
|
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
|
| 3. Person Singular |
concitatur
|
|
| 1. Person Plural |
concitamur
|
|
| 2. Person Plural |
concitamini
|
|
| 3. Person Plural |
concitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
|
| 2. Person Singular |
concites
|
|
| 3. Person Singular |
concitet
|
|
| 1. Person Plural |
concitemus
|
|
| 2. Person Plural |
concitetis
|
|
| 3. Person Plural |
concitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
|
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
|
| 3. Person Singular |
concitetur
|
|
| 1. Person Plural |
concitemur
|
|
| 2. Person Plural |
concitemini
|
|
| 3. Person Plural |
concitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
|
| 2. Person Singular |
concitabas
|
|
| 3. Person Singular |
concitabat
|
|
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
concitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
|
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
|
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
|
| 2. Person Singular |
concitares
|
|
| 3. Person Singular |
concitaret
|
|
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
concitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
|
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
|
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
|
| 2. Person Singular |
concitabis
|
|
| 3. Person Singular |
concitabit
|
|
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
|
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
|
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
|
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
concitavit
|
|
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
|
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
|
| Genitiv |
concitandi
|
|
| Dativ |
concitando
|
|
| Akkusativ |
concitandum
|
|
| Ablativ |
concitando
|
|
| Vokativ |
concitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich störe |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du störst |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es stört |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir stören |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr stört |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie stören |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde gestört |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst gestört |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird gestört |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden gestört |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet gestört |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden gestört |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich störe |
| 2. Person Singular |
concites
|
du störest |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es störe |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir stören |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr störet |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie stören |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde gestört |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest gestört |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde gestört |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden gestört |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet gestört |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden gestört |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich störte |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du störtest |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es störte |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir störten |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr störtet |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie störten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde gestört |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest gestört |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde gestört |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden gestört |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet gestört |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden gestört |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich störte |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du störtest |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es störte |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir störten |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr störtet |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie störten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde gestört |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest gestört |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde gestört |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden gestört |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet gestört |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden gestört |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde stören |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst stören |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird stören |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden stören |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet stören |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden stören |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde gestört werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst gestört werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird gestört werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden gestört werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet gestört werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden gestört werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe gestört |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast gestört |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat gestört |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben gestört |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt gestört |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben gestört |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin gestört worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist gestört worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist gestört worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind gestört worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid gestört worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind gestört worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe gestört |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest gestört |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe gestört |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben gestört |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet gestört |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben gestört |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei gestört worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest gestört worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei gestört worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien gestört worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet gestört worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien gestört worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte gestört |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest gestört |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte gestört |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten gestört |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet gestört |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten gestört |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war gestört worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst gestört worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war gestört worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren gestört worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart gestört worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren gestört worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte gestört |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest gestört |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte gestört |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten gestört |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet gestört |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten gestört |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre gestört worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest gestört worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre gestört worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären gestört worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret gestört worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären gestört worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde gestört haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst gestört haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird gestört haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden gestört haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet gestört haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden gestört haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde gestört worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst gestört worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird gestört worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden gestört worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet gestört worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden gestört worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
stören |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
gestört haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
stören werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
gestört werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
gestört worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig gestört werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
störe; stör! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
stört! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Stören |
| Genitiv |
concitandi
|
des Störens |
| Dativ |
concitando
|
dem Stören |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Stören |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Stören |
| Vokativ |
concitande
|
Stören! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich verursache |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du verursachst |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es verursacht |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir verursachen |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr verursacht |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie verursachen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde verursacht |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst verursacht |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird verursacht |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden verursacht |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet verursacht |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden verursacht |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich verursache |
| 2. Person Singular |
concites
|
du verursachest |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es verursache |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir verursachen |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr verursachet |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie verursachen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde verursacht |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest verursacht |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde verursacht |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden verursacht |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet verursacht |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden verursacht |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich verursachte |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du verursachtest |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es verursachte |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir verursachten |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr verursachtet |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie verursachten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde verursacht |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest verursacht |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde verursacht |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden verursacht |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet verursacht |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden verursacht |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich verursachte |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du verursachtest |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es verursachte |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir verursachten |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr verursachtet |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie verursachten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde verursacht |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest verursacht |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde verursacht |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden verursacht |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet verursacht |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden verursacht |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde verursachen |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst verursachen |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird verursachen |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden verursachen |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet verursachen |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden verursachen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde verursacht werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst verursacht werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird verursacht werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden verursacht werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet verursacht werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden verursacht werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe verursacht |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast verursacht |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat verursacht |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben verursacht |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt verursacht |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben verursacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin verursacht worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist verursacht worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist verursacht worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind verursacht worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid verursacht worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind verursacht worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe verursacht |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest verursacht |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe verursacht |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben verursacht |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet verursacht |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben verursacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei verursacht worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest verursacht worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei verursacht worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien verursacht worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet verursacht worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien verursacht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte verursacht |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest verursacht |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte verursacht |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten verursacht |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet verursacht |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten verursacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war verursacht worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst verursacht worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war verursacht worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren verursacht worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart verursacht worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren verursacht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte verursacht |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest verursacht |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte verursacht |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten verursacht |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet verursacht |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten verursacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre verursacht worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest verursacht worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre verursacht worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären verursacht worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret verursacht worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären verursacht worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde verursacht haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst verursacht haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird verursacht haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden verursacht haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet verursacht haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden verursacht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde verursacht worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst verursacht worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird verursacht worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden verursacht worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet verursacht worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden verursacht worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
verursachen |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
verursacht haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
verursachen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
verursacht werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
verursacht worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig verursacht werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
verursache; verursach! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
verursacht! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Verursachen |
| Genitiv |
concitandi
|
des Verursachens |
| Dativ |
concitando
|
dem Verursachen |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Verursachen |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Verursachen |
| Vokativ |
concitande
|
Verursachen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich treibe voran |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du treibst voran |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es treibt voran |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir treiben voran |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr treibt voran |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie treiben voran |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde vorangetrieben |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst vorangetrieben |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird vorangetrieben |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden vorangetrieben |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet vorangetrieben |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden vorangetrieben |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich treibe voran |
| 2. Person Singular |
concites
|
du treibest voran |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es treibe voran |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir treiben voran |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr treibet voran |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie treiben voran |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde vorangetrieben |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest vorangetrieben |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde vorangetrieben |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden vorangetrieben |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet vorangetrieben |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden vorangetrieben |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich trieb voran |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du triebst voran |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es trieb voran |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir trieben voran |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr triebt voran |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie trieben voran |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde vorangetrieben |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest vorangetrieben |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde vorangetrieben |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden vorangetrieben |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet vorangetrieben |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden vorangetrieben |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich triebe voran |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du triebest voran |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es triebe voran |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir trieben voran |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr triebet voran |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie trieben voran |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde vorangetrieben |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest vorangetrieben |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde vorangetrieben |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden vorangetrieben |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet vorangetrieben |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden vorangetrieben |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde vorantreiben |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst vorantreiben |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird vorantreiben |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden vorantreiben |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet vorantreiben |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden vorantreiben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde vorangetrieben werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst vorangetrieben werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird vorangetrieben werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden vorangetrieben werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet vorangetrieben werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden vorangetrieben werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe vorangetrieben |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast vorangetrieben |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat vorangetrieben |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben vorangetrieben |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt vorangetrieben |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben vorangetrieben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin vorangetrieben worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist vorangetrieben worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist vorangetrieben worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind vorangetrieben worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid vorangetrieben worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind vorangetrieben worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe vorangetrieben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest vorangetrieben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe vorangetrieben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben vorangetrieben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet vorangetrieben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben vorangetrieben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei vorangetrieben worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest vorangetrieben worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei vorangetrieben worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien vorangetrieben worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet vorangetrieben worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien vorangetrieben worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte vorangetrieben |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest vorangetrieben |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte vorangetrieben |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten vorangetrieben |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet vorangetrieben |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten vorangetrieben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war vorangetrieben worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst vorangetrieben worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war vorangetrieben worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren vorangetrieben worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart vorangetrieben worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren vorangetrieben worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte vorangetrieben |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest vorangetrieben |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte vorangetrieben |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten vorangetrieben |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet vorangetrieben |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten vorangetrieben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre vorangetrieben worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest vorangetrieben worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre vorangetrieben worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären vorangetrieben worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret vorangetrieben worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären vorangetrieben worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde vorangetrieben haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst vorangetrieben haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird vorangetrieben haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden vorangetrieben haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet vorangetrieben haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden vorangetrieben haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde vorangetrieben worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst vorangetrieben worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird vorangetrieben worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden vorangetrieben worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet vorangetrieben worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden vorangetrieben worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
vorantreiben |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
vorangetrieben haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
vorantreiben werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
vorangetrieben werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
vorangetrieben worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig vorangetrieben werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
treibe voran; treib voran! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
treibt voran! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Vorantreiben |
| Genitiv |
concitandi
|
des Vorantreibens |
| Dativ |
concitando
|
dem Vorantreiben |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Vorantreiben |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Vorantreiben |
| Vokativ |
concitande
|
Vorantreiben! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concito
|
ich rufe zusammen |
| 2. Person Singular |
concitas
|
du rufst zusammen |
| 3. Person Singular |
concitat
|
er/sie/es ruft zusammen |
| 1. Person Plural |
concitamus
|
wir rufen zusammen |
| 2. Person Plural |
concitatis
|
ihr ruft zusammen |
| 3. Person Plural |
concitant
|
sie rufen zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitor
|
ich werde zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concitaris concitare
|
du wirst zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concitatur
|
er/sie/es wird zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concitamur
|
wir werden zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concitamini
|
ihr werdet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concitantur
|
sie werden zusammengerufen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitem
|
ich rufe zusammen |
| 2. Person Singular |
concites
|
du rufest zusammen |
| 3. Person Singular |
concitet
|
er/sie/es rufe zusammen |
| 1. Person Plural |
concitemus
|
wir rufen zusammen |
| 2. Person Plural |
concitetis
|
ihr rufet zusammen |
| 3. Person Plural |
concitent
|
sie rufen zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conciter
|
ich werde zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
conciteris concitere
|
du werdest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concitetur
|
er/sie/es werde zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concitemur
|
wir werden zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concitemini
|
ihr werdet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concitentur
|
sie werden zusammengerufen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabam
|
ich rief zusammen |
| 2. Person Singular |
concitabas
|
du riefst zusammen |
| 3. Person Singular |
concitabat
|
er/sie/es rief zusammen |
| 1. Person Plural |
concitabamus
|
wir riefen zusammen |
| 2. Person Plural |
concitabatis
|
ihr rieft zusammen |
| 3. Person Plural |
concitabant
|
sie riefen zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabar
|
ich wurde zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concitabaris concitabare
|
du wurdest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concitabatur
|
er/sie/es wurde zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concitabamur
|
wir wurden zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concitabamini
|
ihr wurdet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concitabantur
|
sie wurden zusammengerufen |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarem
|
ich riefe zusammen |
| 2. Person Singular |
concitares
|
du riefest zusammen |
| 3. Person Singular |
concitaret
|
er/sie/es riefe zusammen |
| 1. Person Plural |
concitaremus
|
wir riefen zusammen |
| 2. Person Plural |
concitaretis
|
ihr riefet zusammen |
| 3. Person Plural |
concitarent
|
sie riefen zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitarer
|
ich würde zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concitareris concitarere
|
du würdest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concitaretur
|
er/sie/es würde zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concitaremur
|
wir würden zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concitaremini
|
ihr würdet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concitarentur
|
sie würden zusammengerufen |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabo
|
ich werde zusammenrufen |
| 2. Person Singular |
concitabis
|
du wirst zusammenrufen |
| 3. Person Singular |
concitabit
|
er/sie/es wird zusammenrufen |
| 1. Person Plural |
concitabimus
|
wir werden zusammenrufen |
| 2. Person Plural |
concitabitis
|
ihr werdet zusammenrufen |
| 3. Person Plural |
concitabunt
|
sie werden zusammenrufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitabor
|
ich werde zusammengerufen werden |
| 2. Person Singular |
concitaberis concitabere
|
du wirst zusammengerufen werden |
| 3. Person Singular |
concitabitur
|
er/sie/es wird zusammengerufen werden |
| 1. Person Plural |
concitabimur
|
wir werden zusammengerufen werden |
| 2. Person Plural |
concitabimini
|
ihr werdet zusammengerufen werden |
| 3. Person Plural |
concitabuntur
|
sie werden zusammengerufen werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavi
|
ich habe zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concitavisti
|
du hast zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concitavit
|
er/sie/es hat zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concitavimus
|
wir haben zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concitavistis
|
ihr habt zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concitaverunt concitavere
|
sie haben zusammengerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sum
|
ich bin zusammengerufen worden |
| 2. Person Singular |
concitatus es
|
du bist zusammengerufen worden |
| 3. Person Singular |
concitatus est
|
er/sie/es ist zusammengerufen worden |
| 1. Person Plural |
concitati sumus
|
wir sind zusammengerufen worden |
| 2. Person Plural |
concitati estis
|
ihr seid zusammengerufen worden |
| 3. Person Plural |
concitati sunt
|
sie sind zusammengerufen worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaverim
|
ich habe zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du habest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es habe zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir haben zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr habet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie haben zusammengerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus sim
|
ich sei zusammengerufen worden |
| 2. Person Singular |
concitatus sis
|
du seiest zusammengerufen worden |
| 3. Person Singular |
concitatus sit
|
er/sie/es sei zusammengerufen worden |
| 1. Person Plural |
concitati simus
|
wir seien zusammengerufen worden |
| 2. Person Plural |
concitati sitis
|
ihr seiet zusammengerufen worden |
| 3. Person Plural |
concitati sint
|
sie seien zusammengerufen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitaveram
|
ich hatte zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concitaveras
|
du hattest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concitaverat
|
er/sie/es hatte zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concitaveramus
|
wir hatten zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concitaveratis
|
ihr hattet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concitaverant
|
sie hatten zusammengerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus eram
|
ich war zusammengerufen worden |
| 2. Person Singular |
concitatus eras
|
du warst zusammengerufen worden |
| 3. Person Singular |
concitatus erat
|
er/sie/es war zusammengerufen worden |
| 1. Person Plural |
concitati eramus
|
wir waren zusammengerufen worden |
| 2. Person Plural |
concitati eratis
|
ihr wart zusammengerufen worden |
| 3. Person Plural |
concitati erant
|
sie waren zusammengerufen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavissem
|
ich hätte zusammengerufen |
| 2. Person Singular |
concitavisses
|
du hättest zusammengerufen |
| 3. Person Singular |
concitavisset
|
er/sie/es hätte zusammengerufen |
| 1. Person Plural |
concitavissemus
|
wir hätten zusammengerufen |
| 2. Person Plural |
concitavissetis
|
ihr hättet zusammengerufen |
| 3. Person Plural |
concitavissent
|
sie hätten zusammengerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus essem
|
ich wäre zusammengerufen worden |
| 2. Person Singular |
concitatus esses
|
du wärest zusammengerufen worden |
| 3. Person Singular |
concitatus esset
|
er/sie/es wäre zusammengerufen worden |
| 1. Person Plural |
concitati essemus
|
wir wären zusammengerufen worden |
| 2. Person Plural |
concitati essetis
|
ihr wäret zusammengerufen worden |
| 3. Person Plural |
concitati essent
|
sie wären zusammengerufen worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concitavero
|
ich werde zusammengerufen haben |
| 2. Person Singular |
concitaveris
|
du wirst zusammengerufen haben |
| 3. Person Singular |
concitaverit
|
er/sie/es wird zusammengerufen haben |
| 1. Person Plural |
concitaverimus
|
wir werden zusammengerufen haben |
| 2. Person Plural |
concitaveritis
|
ihr werdet zusammengerufen haben |
| 3. Person Plural |
concitaverint
|
sie werden zusammengerufen haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concitatus ero
|
ich werde zusammengerufen worden sein |
| 2. Person Singular |
concitatus eris
|
du wirst zusammengerufen worden sein |
| 3. Person Singular |
concitatus erit
|
er/sie/es wird zusammengerufen worden sein |
| 1. Person Plural |
concitati erimus
|
wir werden zusammengerufen worden sein |
| 2. Person Plural |
concitati eritis
|
ihr werdet zusammengerufen worden sein |
| 3. Person Plural |
concitati erunt
|
sie werden zusammengerufen worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitare
|
zusammenrufen |
| Vorzeitigkeit |
concitavisse
|
zusammengerufen haben |
| Nachzeitigkeit |
concitaturum esse
|
zusammenrufen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concitari concitarier
|
zusammengerufen werden |
| Vorzeitigkeit |
concitatum esse
|
zusammengerufen worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concitatum iri
|
künftig zusammengerufen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concita
|
rufe zusammen; ruf zusammen! |
| 2. Person Plural |
concitate
|
ruft zusammen! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concitato
|
| 3. Person Singular |
concitato
|
| 2. Person Plural |
concitatote
|
| 3. Person Plural |
concitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concitare
|
das Zusammenrufen |
| Genitiv |
concitandi
|
des Zusammenrufens |
| Dativ |
concitando
|
dem Zusammenrufen |
| Akkusativ |
concitandum
|
das Zusammenrufen |
| Ablativ |
concitando
|
durch das Zusammenrufen |
| Vokativ |
concitande
|
Zusammenrufen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitandus
|
concitanda
|
concitandum
|
| Genitiv |
concitandi
|
concitandae
|
concitandi
|
| Dativ |
concitando
|
concitandae
|
concitando
|
| Akkusativ |
concitandum
|
concitandam
|
concitandum
|
| Ablativ |
concitando
|
concitanda
|
concitando
|
| Vokativ |
concitande
|
concitanda
|
concitandum
|
Plural
| Nominativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
| Genitiv |
concitandorum
|
concitandarum
|
concitandorum
|
| Dativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Akkusativ |
concitandos
|
concitandas
|
concitanda
|
| Ablativ |
concitandis
|
concitandis
|
concitandis
|
| Vokativ |
concitandi
|
concitandae
|
concitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
| Genitiv |
concitantis
|
concitantis
|
concitantis
|
| Dativ |
concitanti
|
concitanti
|
concitanti
|
| Akkusativ |
concitantem
|
concitantem
|
concitans
|
| Ablativ |
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
concitanti concitante
|
| Vokativ |
concitans
|
concitans
|
concitans
|
Plural
| Nominativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Genitiv |
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
concitantium concitantum
|
| Dativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Akkusativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
| Ablativ |
concitantibus
|
concitantibus
|
concitantibus
|
| Vokativ |
concitantes
|
concitantes
|
concitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitatus
|
concitata
|
concitatum
|
| Genitiv |
concitati
|
concitatae
|
concitati
|
| Dativ |
concitato
|
concitatae
|
concitato
|
| Akkusativ |
concitatum
|
concitatam
|
concitatum
|
| Ablativ |
concitato
|
concitata
|
concitato
|
| Vokativ |
concitate
|
concitata
|
concitatum
|
Plural
| Nominativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
| Genitiv |
concitatorum
|
concitatarum
|
concitatorum
|
| Dativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Akkusativ |
concitatos
|
concitatas
|
concitata
|
| Ablativ |
concitatis
|
concitatis
|
concitatis
|
| Vokativ |
concitati
|
concitatae
|
concitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concitaturus
|
concitatura
|
concitaturum
|
| Genitiv |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitaturi
|
| Dativ |
concitaturo
|
concitaturae
|
concitaturo
|
| Akkusativ |
concitaturum
|
concitaturam
|
concitaturum
|
| Ablativ |
concitaturo
|
concitatura
|
concitaturo
|
| Vokativ |
concitature
|
concitatura
|
concitaturum
|
Plural
| Nominativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
| Genitiv |
concitaturorum
|
concitaturarum
|
concitaturorum
|
| Dativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Akkusativ |
concitaturos
|
concitaturas
|
concitatura
|
| Ablativ |
concitaturis
|
concitaturis
|
concitaturis
|
| Vokativ |
concitaturi
|
concitaturae
|
concitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concitatum
|
concitatu
|