Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamito
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitas
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitat
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitamus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitatis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitor
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaris conclamitare
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitamur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitamini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitem
|
|
| 2. Person Singular |
conclamites
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitet
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitemus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitetis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamiter
|
|
| 2. Person Singular |
conclamiteris conclamitere
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitetur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitemur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitemini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabam
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitabas
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitabat
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabar
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitabaris conclamitabare
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitarem
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitares
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaret
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitarer
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitareris conclamitarere
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabo
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitabis
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitabit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabor
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaberis conclamitabere
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitavi
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitavit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitaverunt conclamitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitavero
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conclamitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conclamitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conclamitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conclamitari conclamitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conclamitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conclamitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conclamita
|
! |
| 2. Person Plural |
conclamitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conclamitato
|
| 3. Person Singular |
conclamitato
|
| 2. Person Plural |
conclamitatote
|
| 3. Person Plural |
conclamitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conclamitare
|
|
| Genitiv |
conclamitandi
|
|
| Dativ |
conclamitando
|
|
| Akkusativ |
conclamitandum
|
|
| Ablativ |
conclamitando
|
|
| Vokativ |
conclamitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitandus
|
conclamitanda
|
conclamitandum
|
| Genitiv |
conclamitandi
|
conclamitandae
|
conclamitandi
|
| Dativ |
conclamitando
|
conclamitandae
|
conclamitando
|
| Akkusativ |
conclamitandum
|
conclamitandam
|
conclamitandum
|
| Ablativ |
conclamitando
|
conclamitanda
|
conclamitando
|
| Vokativ |
conclamitande
|
conclamitanda
|
conclamitandum
|
Plural
| Nominativ |
conclamitandi
|
conclamitandae
|
conclamitanda
|
| Genitiv |
conclamitandorum
|
conclamitandarum
|
conclamitandorum
|
| Dativ |
conclamitandis
|
conclamitandis
|
conclamitandis
|
| Akkusativ |
conclamitandos
|
conclamitandas
|
conclamitanda
|
| Ablativ |
conclamitandis
|
conclamitandis
|
conclamitandis
|
| Vokativ |
conclamitandi
|
conclamitandae
|
conclamitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitans
|
conclamitans
|
conclamitans
|
| Genitiv |
conclamitantis
|
conclamitantis
|
conclamitantis
|
| Dativ |
conclamitanti
|
conclamitanti
|
conclamitanti
|
| Akkusativ |
conclamitantem
|
conclamitantem
|
conclamitans
|
| Ablativ |
conclamitanti conclamitante
|
conclamitanti conclamitante
|
conclamitanti conclamitante
|
| Vokativ |
conclamitans
|
conclamitans
|
conclamitans
|
Plural
| Nominativ |
conclamitantes
|
conclamitantes
|
conclamitantia
|
| Genitiv |
conclamitantium conclamitantum
|
conclamitantium conclamitantum
|
conclamitantium conclamitantum
|
| Dativ |
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
| Akkusativ |
conclamitantes
|
conclamitantes
|
conclamitantia
|
| Ablativ |
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
| Vokativ |
conclamitantes
|
conclamitantes
|
conclamitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitatus
|
conclamitata
|
conclamitatum
|
| Genitiv |
conclamitati
|
conclamitatae
|
conclamitati
|
| Dativ |
conclamitato
|
conclamitatae
|
conclamitato
|
| Akkusativ |
conclamitatum
|
conclamitatam
|
conclamitatum
|
| Ablativ |
conclamitato
|
conclamitata
|
conclamitato
|
| Vokativ |
conclamitate
|
conclamitata
|
conclamitatum
|
Plural
| Nominativ |
conclamitati
|
conclamitatae
|
conclamitata
|
| Genitiv |
conclamitatorum
|
conclamitatarum
|
conclamitatorum
|
| Dativ |
conclamitatis
|
conclamitatis
|
conclamitatis
|
| Akkusativ |
conclamitatos
|
conclamitatas
|
conclamitata
|
| Ablativ |
conclamitatis
|
conclamitatis
|
conclamitatis
|
| Vokativ |
conclamitati
|
conclamitatae
|
conclamitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitaturus
|
conclamitatura
|
conclamitaturum
|
| Genitiv |
conclamitaturi
|
conclamitaturae
|
conclamitaturi
|
| Dativ |
conclamitaturo
|
conclamitaturae
|
conclamitaturo
|
| Akkusativ |
conclamitaturum
|
conclamitaturam
|
conclamitaturum
|
| Ablativ |
conclamitaturo
|
conclamitatura
|
conclamitaturo
|
| Vokativ |
conclamitature
|
conclamitatura
|
conclamitaturum
|
Plural
| Nominativ |
conclamitaturi
|
conclamitaturae
|
conclamitatura
|
| Genitiv |
conclamitaturorum
|
conclamitaturarum
|
conclamitaturorum
|
| Dativ |
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
| Akkusativ |
conclamitaturos
|
conclamitaturas
|
conclamitatura
|
| Ablativ |
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
| Vokativ |
conclamitaturi
|
conclamitaturae
|
conclamitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conclamitatum
|
conclamitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamito
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitas
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitat
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitamus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitatis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitor
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaris conclamitare
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitamur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitamini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitem
|
|
| 2. Person Singular |
conclamites
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitet
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitemus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitetis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamiter
|
|
| 2. Person Singular |
conclamiteris conclamitere
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitetur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitemur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitemini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabam
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitabas
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitabat
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabar
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitabaris conclamitabare
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitarem
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitares
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaret
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitarer
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitareris conclamitarere
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabo
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitabis
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitabit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabor
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaberis conclamitabere
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitavi
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitavit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitaverunt conclamitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitavero
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conclamitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conclamitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conclamitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conclamitari conclamitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conclamitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conclamitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conclamita
|
! |
| 2. Person Plural |
conclamitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conclamitato
|
| 3. Person Singular |
conclamitato
|
| 2. Person Plural |
conclamitatote
|
| 3. Person Plural |
conclamitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conclamitare
|
|
| Genitiv |
conclamitandi
|
|
| Dativ |
conclamitando
|
|
| Akkusativ |
conclamitandum
|
|
| Ablativ |
conclamitando
|
|
| Vokativ |
conclamitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitandus
|
conclamitanda
|
conclamitandum
|
| Genitiv |
conclamitandi
|
conclamitandae
|
conclamitandi
|
| Dativ |
conclamitando
|
conclamitandae
|
conclamitando
|
| Akkusativ |
conclamitandum
|
conclamitandam
|
conclamitandum
|
| Ablativ |
conclamitando
|
conclamitanda
|
conclamitando
|
| Vokativ |
conclamitande
|
conclamitanda
|
conclamitandum
|
Plural
| Nominativ |
conclamitandi
|
conclamitandae
|
conclamitanda
|
| Genitiv |
conclamitandorum
|
conclamitandarum
|
conclamitandorum
|
| Dativ |
conclamitandis
|
conclamitandis
|
conclamitandis
|
| Akkusativ |
conclamitandos
|
conclamitandas
|
conclamitanda
|
| Ablativ |
conclamitandis
|
conclamitandis
|
conclamitandis
|
| Vokativ |
conclamitandi
|
conclamitandae
|
conclamitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitans
|
conclamitans
|
conclamitans
|
| Genitiv |
conclamitantis
|
conclamitantis
|
conclamitantis
|
| Dativ |
conclamitanti
|
conclamitanti
|
conclamitanti
|
| Akkusativ |
conclamitantem
|
conclamitantem
|
conclamitans
|
| Ablativ |
conclamitanti conclamitante
|
conclamitanti conclamitante
|
conclamitanti conclamitante
|
| Vokativ |
conclamitans
|
conclamitans
|
conclamitans
|
Plural
| Nominativ |
conclamitantes
|
conclamitantes
|
conclamitantia
|
| Genitiv |
conclamitantium conclamitantum
|
conclamitantium conclamitantum
|
conclamitantium conclamitantum
|
| Dativ |
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
| Akkusativ |
conclamitantes
|
conclamitantes
|
conclamitantia
|
| Ablativ |
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
| Vokativ |
conclamitantes
|
conclamitantes
|
conclamitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitatus
|
conclamitata
|
conclamitatum
|
| Genitiv |
conclamitati
|
conclamitatae
|
conclamitati
|
| Dativ |
conclamitato
|
conclamitatae
|
conclamitato
|
| Akkusativ |
conclamitatum
|
conclamitatam
|
conclamitatum
|
| Ablativ |
conclamitato
|
conclamitata
|
conclamitato
|
| Vokativ |
conclamitate
|
conclamitata
|
conclamitatum
|
Plural
| Nominativ |
conclamitati
|
conclamitatae
|
conclamitata
|
| Genitiv |
conclamitatorum
|
conclamitatarum
|
conclamitatorum
|
| Dativ |
conclamitatis
|
conclamitatis
|
conclamitatis
|
| Akkusativ |
conclamitatos
|
conclamitatas
|
conclamitata
|
| Ablativ |
conclamitatis
|
conclamitatis
|
conclamitatis
|
| Vokativ |
conclamitati
|
conclamitatae
|
conclamitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitaturus
|
conclamitatura
|
conclamitaturum
|
| Genitiv |
conclamitaturi
|
conclamitaturae
|
conclamitaturi
|
| Dativ |
conclamitaturo
|
conclamitaturae
|
conclamitaturo
|
| Akkusativ |
conclamitaturum
|
conclamitaturam
|
conclamitaturum
|
| Ablativ |
conclamitaturo
|
conclamitatura
|
conclamitaturo
|
| Vokativ |
conclamitature
|
conclamitatura
|
conclamitaturum
|
Plural
| Nominativ |
conclamitaturi
|
conclamitaturae
|
conclamitatura
|
| Genitiv |
conclamitaturorum
|
conclamitaturarum
|
conclamitaturorum
|
| Dativ |
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
| Akkusativ |
conclamitaturos
|
conclamitaturas
|
conclamitatura
|
| Ablativ |
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
| Vokativ |
conclamitaturi
|
conclamitaturae
|
conclamitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conclamitatum
|
conclamitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamito
|
ich schreie |
| 2. Person Singular |
conclamitas
|
du schreist |
| 3. Person Singular |
conclamitat
|
er/sie/es schreit |
| 1. Person Plural |
conclamitamus
|
wir schreien |
| 2. Person Plural |
conclamitatis
|
ihr schreit |
| 3. Person Plural |
conclamitant
|
sie schreien |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitor
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaris conclamitare
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitamur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitamini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitem
|
ich schreie |
| 2. Person Singular |
conclamites
|
du schreiest |
| 3. Person Singular |
conclamitet
|
er/sie/es schreie |
| 1. Person Plural |
conclamitemus
|
wir schreien |
| 2. Person Plural |
conclamitetis
|
ihr schreiet |
| 3. Person Plural |
conclamitent
|
sie schreien |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamiter
|
|
| 2. Person Singular |
conclamiteris conclamitere
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitetur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitemur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitemini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabam
|
ich schrie |
| 2. Person Singular |
conclamitabas
|
du schriest |
| 3. Person Singular |
conclamitabat
|
er/sie/es schrie |
| 1. Person Plural |
conclamitabamus
|
wir schrien |
| 2. Person Plural |
conclamitabatis
|
ihr schriet |
| 3. Person Plural |
conclamitabant
|
sie schrien |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabar
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitabaris conclamitabare
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitarem
|
ich schrie |
| 2. Person Singular |
conclamitares
|
du schriest |
| 3. Person Singular |
conclamitaret
|
er/sie/es schrie |
| 1. Person Plural |
conclamitaremus
|
wir schrien |
| 2. Person Plural |
conclamitaretis
|
ihr schriet |
| 3. Person Plural |
conclamitarent
|
sie schrien |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitarer
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitareris conclamitarere
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabo
|
ich werde schreien |
| 2. Person Singular |
conclamitabis
|
du wirst schreien |
| 3. Person Singular |
conclamitabit
|
er/sie/es wird schreien |
| 1. Person Plural |
conclamitabimus
|
wir werden schreien |
| 2. Person Plural |
conclamitabitis
|
ihr werdet schreien |
| 3. Person Plural |
conclamitabunt
|
sie werden schreien |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitabor
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitaberis conclamitabere
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitavi
|
ich habe geschrien |
| 2. Person Singular |
conclamitavisti
|
du hast geschrien |
| 3. Person Singular |
conclamitavit
|
er/sie/es hat geschrien |
| 1. Person Plural |
conclamitavimus
|
wir haben geschrien |
| 2. Person Plural |
conclamitavistis
|
ihr habt geschrien |
| 3. Person Plural |
conclamitaverunt conclamitavere
|
sie haben geschrien |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitaverim
|
ich habe geschrien |
| 2. Person Singular |
conclamitaveris
|
du habest geschrien |
| 3. Person Singular |
conclamitaverit
|
er/sie/es habe geschrien |
| 1. Person Plural |
conclamitaverimus
|
wir haben geschrien |
| 2. Person Plural |
conclamitaveritis
|
ihr habet geschrien |
| 3. Person Plural |
conclamitaverint
|
sie haben geschrien |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitaveram
|
ich hatte geschrien |
| 2. Person Singular |
conclamitaveras
|
du hattest geschrien |
| 3. Person Singular |
conclamitaverat
|
er/sie/es hatte geschrien |
| 1. Person Plural |
conclamitaveramus
|
wir hatten geschrien |
| 2. Person Plural |
conclamitaveratis
|
ihr hattet geschrien |
| 3. Person Plural |
conclamitaverant
|
sie hatten geschrien |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitavissem
|
ich hätte geschrien |
| 2. Person Singular |
conclamitavisses
|
du hättest geschrien |
| 3. Person Singular |
conclamitavisset
|
er/sie/es hätte geschrien |
| 1. Person Plural |
conclamitavissemus
|
wir hätten geschrien |
| 2. Person Plural |
conclamitavissetis
|
ihr hättet geschrien |
| 3. Person Plural |
conclamitavissent
|
sie hätten geschrien |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitavero
|
ich werde geschrien haben |
| 2. Person Singular |
conclamitaveris
|
du wirst geschrien haben |
| 3. Person Singular |
conclamitaverit
|
er/sie/es wird geschrien haben |
| 1. Person Plural |
conclamitaverimus
|
wir werden geschrien haben |
| 2. Person Plural |
conclamitaveritis
|
ihr werdet geschrien haben |
| 3. Person Plural |
conclamitaverint
|
sie werden geschrien haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conclamitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conclamitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conclamitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conclamitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conclamitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conclamitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conclamitare
|
schreien |
| Vorzeitigkeit |
conclamitavisse
|
geschrien haben |
| Nachzeitigkeit |
conclamitaturum esse
|
schreien werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conclamitari conclamitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conclamitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conclamitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conclamita
|
schreie; schrei! |
| 2. Person Plural |
conclamitate
|
schreit! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conclamitato
|
| 3. Person Singular |
conclamitato
|
| 2. Person Plural |
conclamitatote
|
| 3. Person Plural |
conclamitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conclamitare
|
das Schreien |
| Genitiv |
conclamitandi
|
des Schreiens |
| Dativ |
conclamitando
|
dem Schreien |
| Akkusativ |
conclamitandum
|
das Schreien |
| Ablativ |
conclamitando
|
durch das Schreien |
| Vokativ |
conclamitande
|
Schreien! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitandus
|
conclamitanda
|
conclamitandum
|
| Genitiv |
conclamitandi
|
conclamitandae
|
conclamitandi
|
| Dativ |
conclamitando
|
conclamitandae
|
conclamitando
|
| Akkusativ |
conclamitandum
|
conclamitandam
|
conclamitandum
|
| Ablativ |
conclamitando
|
conclamitanda
|
conclamitando
|
| Vokativ |
conclamitande
|
conclamitanda
|
conclamitandum
|
Plural
| Nominativ |
conclamitandi
|
conclamitandae
|
conclamitanda
|
| Genitiv |
conclamitandorum
|
conclamitandarum
|
conclamitandorum
|
| Dativ |
conclamitandis
|
conclamitandis
|
conclamitandis
|
| Akkusativ |
conclamitandos
|
conclamitandas
|
conclamitanda
|
| Ablativ |
conclamitandis
|
conclamitandis
|
conclamitandis
|
| Vokativ |
conclamitandi
|
conclamitandae
|
conclamitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitans
|
conclamitans
|
conclamitans
|
| Genitiv |
conclamitantis
|
conclamitantis
|
conclamitantis
|
| Dativ |
conclamitanti
|
conclamitanti
|
conclamitanti
|
| Akkusativ |
conclamitantem
|
conclamitantem
|
conclamitans
|
| Ablativ |
conclamitanti conclamitante
|
conclamitanti conclamitante
|
conclamitanti conclamitante
|
| Vokativ |
conclamitans
|
conclamitans
|
conclamitans
|
Plural
| Nominativ |
conclamitantes
|
conclamitantes
|
conclamitantia
|
| Genitiv |
conclamitantium conclamitantum
|
conclamitantium conclamitantum
|
conclamitantium conclamitantum
|
| Dativ |
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
| Akkusativ |
conclamitantes
|
conclamitantes
|
conclamitantia
|
| Ablativ |
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
conclamitantibus
|
| Vokativ |
conclamitantes
|
conclamitantes
|
conclamitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitatus
|
conclamitata
|
conclamitatum
|
| Genitiv |
conclamitati
|
conclamitatae
|
conclamitati
|
| Dativ |
conclamitato
|
conclamitatae
|
conclamitato
|
| Akkusativ |
conclamitatum
|
conclamitatam
|
conclamitatum
|
| Ablativ |
conclamitato
|
conclamitata
|
conclamitato
|
| Vokativ |
conclamitate
|
conclamitata
|
conclamitatum
|
Plural
| Nominativ |
conclamitati
|
conclamitatae
|
conclamitata
|
| Genitiv |
conclamitatorum
|
conclamitatarum
|
conclamitatorum
|
| Dativ |
conclamitatis
|
conclamitatis
|
conclamitatis
|
| Akkusativ |
conclamitatos
|
conclamitatas
|
conclamitata
|
| Ablativ |
conclamitatis
|
conclamitatis
|
conclamitatis
|
| Vokativ |
conclamitati
|
conclamitatae
|
conclamitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conclamitaturus
|
conclamitatura
|
conclamitaturum
|
| Genitiv |
conclamitaturi
|
conclamitaturae
|
conclamitaturi
|
| Dativ |
conclamitaturo
|
conclamitaturae
|
conclamitaturo
|
| Akkusativ |
conclamitaturum
|
conclamitaturam
|
conclamitaturum
|
| Ablativ |
conclamitaturo
|
conclamitatura
|
conclamitaturo
|
| Vokativ |
conclamitature
|
conclamitatura
|
conclamitaturum
|
Plural
| Nominativ |
conclamitaturi
|
conclamitaturae
|
conclamitatura
|
| Genitiv |
conclamitaturorum
|
conclamitaturarum
|
conclamitaturorum
|
| Dativ |
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
| Akkusativ |
conclamitaturos
|
conclamitaturas
|
conclamitatura
|
| Ablativ |
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
conclamitaturis
|
| Vokativ |
conclamitaturi
|
conclamitaturae
|
conclamitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conclamitatum
|
conclamitatu
|