Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concrimino
|
ich klage an |
| 2. Person Singular |
concriminas
|
du klagst an |
| 3. Person Singular |
concriminat
|
er/sie/es klagt an |
| 1. Person Plural |
concriminamus
|
wir klagen an |
| 2. Person Plural |
concriminatis
|
ihr klagt an |
| 3. Person Plural |
concriminant
|
sie klagen an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminor
|
ich werde angeklagt |
| 2. Person Singular |
concriminaris concriminare
|
du wirst angeklagt |
| 3. Person Singular |
concriminatur
|
er/sie/es wird angeklagt |
| 1. Person Plural |
concriminamur
|
wir werden angeklagt |
| 2. Person Plural |
concriminamini
|
ihr werdet angeklagt |
| 3. Person Plural |
concriminantur
|
sie werden angeklagt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminem
|
ich klage an |
| 2. Person Singular |
concrimines
|
du klagest an |
| 3. Person Singular |
concriminet
|
er/sie/es klage an |
| 1. Person Plural |
concriminemus
|
wir klagen an |
| 2. Person Plural |
concriminetis
|
ihr klaget an |
| 3. Person Plural |
concriminent
|
sie klagen an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminer
|
ich werde angeklagt |
| 2. Person Singular |
concrimineris concriminere
|
du werdest angeklagt |
| 3. Person Singular |
concriminetur
|
er/sie/es werde angeklagt |
| 1. Person Plural |
concriminemur
|
wir werden angeklagt |
| 2. Person Plural |
concriminemini
|
ihr werdet angeklagt |
| 3. Person Plural |
concriminentur
|
sie werden angeklagt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabam
|
ich klagte an |
| 2. Person Singular |
concriminabas
|
du klagtest an |
| 3. Person Singular |
concriminabat
|
er/sie/es klagte an |
| 1. Person Plural |
concriminabamus
|
wir klagten an |
| 2. Person Plural |
concriminabatis
|
ihr klagtet an |
| 3. Person Plural |
concriminabant
|
sie klagten an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabar
|
ich wurde angeklagt |
| 2. Person Singular |
concriminabaris concriminabare
|
du wurdest angeklagt |
| 3. Person Singular |
concriminabatur
|
er/sie/es wurde angeklagt |
| 1. Person Plural |
concriminabamur
|
wir wurden angeklagt |
| 2. Person Plural |
concriminabamini
|
ihr wurdet angeklagt |
| 3. Person Plural |
concriminabantur
|
sie wurden angeklagt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminarem
|
ich klagte an |
| 2. Person Singular |
concriminares
|
du klagtest an |
| 3. Person Singular |
concriminaret
|
er/sie/es klagte an |
| 1. Person Plural |
concriminaremus
|
wir klagten an |
| 2. Person Plural |
concriminaretis
|
ihr klagtet an |
| 3. Person Plural |
concriminarent
|
sie klagten an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminarer
|
ich würde angeklagt |
| 2. Person Singular |
concriminareris concriminarere
|
du würdest angeklagt |
| 3. Person Singular |
concriminaretur
|
er/sie/es würde angeklagt |
| 1. Person Plural |
concriminaremur
|
wir würden angeklagt |
| 2. Person Plural |
concriminaremini
|
ihr würdet angeklagt |
| 3. Person Plural |
concriminarentur
|
sie würden angeklagt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabo
|
ich werde anklagen |
| 2. Person Singular |
concriminabis
|
du wirst anklagen |
| 3. Person Singular |
concriminabit
|
er/sie/es wird anklagen |
| 1. Person Plural |
concriminabimus
|
wir werden anklagen |
| 2. Person Plural |
concriminabitis
|
ihr werdet anklagen |
| 3. Person Plural |
concriminabunt
|
sie werden anklagen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabor
|
ich werde angeklagt |
| 2. Person Singular |
concriminaberis concriminabere
|
du wirst angeklagt |
| 3. Person Singular |
concriminabitur
|
er/sie/es wird angeklagt |
| 1. Person Plural |
concriminabimur
|
wir werden angeklagt |
| 2. Person Plural |
concriminabimini
|
ihr werdet angeklagt |
| 3. Person Plural |
concriminabuntur
|
sie werden angeklagt |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
existiert nicht |
ich habe angeklagt |
| 2. Person Singular |
existiert nicht |
du hast angeklagt |
| 3. Person Singular |
existiert nicht |
er/sie/es hat angeklagt |
| 1. Person Plural |
existiert nicht |
wir haben angeklagt |
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
ihr habt angeklagt |
| 3. Person Plural |
existiert nicht |
sie haben angeklagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus sum
|
ich bin angeklagt worden |
| 2. Person Singular |
concriminatus es
|
du bist angeklagt worden |
| 3. Person Singular |
concriminatus est
|
er/sie/es ist angeklagt worden |
| 1. Person Plural |
concriminati sumus
|
wir sind angeklagt worden |
| 2. Person Plural |
concriminati estis
|
ihr seid angeklagt worden |
| 3. Person Plural |
concriminati sunt
|
sie sind angeklagt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
existiert nicht |
ich habe angeklagt |
| 2. Person Singular |
existiert nicht |
du habest angeklagt |
| 3. Person Singular |
existiert nicht |
er/sie/es habe angeklagt |
| 1. Person Plural |
existiert nicht |
wir haben angeklagt |
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
ihr habet angeklagt |
| 3. Person Plural |
existiert nicht |
sie haben angeklagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus sim
|
ich sei angeklagt worden |
| 2. Person Singular |
concriminatus sis
|
du seiest angeklagt worden |
| 3. Person Singular |
concriminatus sit
|
er/sie/es sei angeklagt worden |
| 1. Person Plural |
concriminati simus
|
wir seien angeklagt worden |
| 2. Person Plural |
concriminati sitis
|
ihr seiet angeklagt worden |
| 3. Person Plural |
concriminati sint
|
sie seien angeklagt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
existiert nicht |
ich hatte angeklagt |
| 2. Person Singular |
existiert nicht |
du hattest angeklagt |
| 3. Person Singular |
existiert nicht |
er/sie/es hatte angeklagt |
| 1. Person Plural |
existiert nicht |
wir hatten angeklagt |
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
ihr hattet angeklagt |
| 3. Person Plural |
existiert nicht |
sie hatten angeklagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus eram
|
ich war angeklagt worden |
| 2. Person Singular |
concriminatus eras
|
du warst angeklagt worden |
| 3. Person Singular |
concriminatus erat
|
er/sie/es war angeklagt worden |
| 1. Person Plural |
concriminati eramus
|
wir waren angeklagt worden |
| 2. Person Plural |
concriminati eratis
|
ihr warst angeklagt worden |
| 3. Person Plural |
concriminati erant
|
sie waren angeklagt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
existiert nicht |
ich hätte angeklagt |
| 2. Person Singular |
existiert nicht |
du hättest angeklagt |
| 3. Person Singular |
existiert nicht |
er/sie/es hätte angeklagt |
| 1. Person Plural |
existiert nicht |
wir hätten angeklagt |
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
ihr hättet angeklagt |
| 3. Person Plural |
existiert nicht |
sie hätten angeklagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus essem
|
ich wäre angeklagt worden |
| 2. Person Singular |
concriminatus esses
|
du wärest angeklagt worden |
| 3. Person Singular |
concriminatus esset
|
er/sie/es wäre angeklagt worden |
| 1. Person Plural |
concriminati essemus
|
wir wären angeklagt worden |
| 2. Person Plural |
concriminati essetis
|
ihr wäret angeklagt worden |
| 3. Person Plural |
concriminati essent
|
sie wären angeklagt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
existiert nicht |
ich werde angeklagt haben |
| 2. Person Singular |
existiert nicht |
du wirst angeklagt haben |
| 3. Person Singular |
existiert nicht |
er/sie/es wird angeklagt haben |
| 1. Person Plural |
existiert nicht |
wir werden angeklagt haben |
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
ihr werdet angeklagt haben |
| 3. Person Plural |
existiert nicht |
sie werden angeklagt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus ero
|
ich werde angeklagt worden sein |
| 2. Person Singular |
concriminatus eris
|
du werdest angeklagt worden sein |
| 3. Person Singular |
concriminatus erit
|
er/sie/es werde angeklagt worden sein |
| 1. Person Plural |
concriminati erimus
|
wir werden angeklagt worden sein |
| 2. Person Plural |
concriminati eritis
|
ihr werdet angeklagt worden sein |
| 3. Person Plural |
concriminati erunt
|
sie werden angeklagt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concriminare
|
anklagen |
| Vorzeitigkeit |
existiert nicht |
angeklagt haben |
| Nachzeitigkeit |
concriminaturum esse
|
anklagen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concriminari concriminarier
|
angeklagt werden |
| Vorzeitigkeit |
concriminatum esse
|
angeklagt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
concriminatum iri
|
künftig angeklagt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concrimina
|
klage an! |
| 2. Person Plural |
concriminate
|
klagt an! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concriminato
|
| 3. Person Singular |
concriminato
|
| 2. Person Plural |
concriminatote
|
| 3. Person Plural |
concriminanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concriminare
|
das Anklagen |
| Genitiv |
concriminandi
|
des Anklagens |
| Dativ |
concriminando
|
dem Anklagen |
| Akkusativ |
concriminandum
|
das Anklagen |
| Ablativ |
concriminando
|
durch das Anklagen |
| Vokativ |
concriminande
|
Anklagen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminandus
|
concriminanda
|
concriminandum
|
| Genitiv |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminandi
|
| Dativ |
concriminando
|
concriminandae
|
concriminando
|
| Akkusativ |
concriminandum
|
concriminandam
|
concriminandum
|
| Ablativ |
concriminando
|
concriminanda
|
concriminando
|
| Vokativ |
concriminande
|
concriminanda
|
concriminandum
|
Plural
| Nominativ |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminanda
|
| Genitiv |
concriminandorum
|
concriminandarum
|
concriminandorum
|
| Dativ |
existiert nicht |
existiert nicht |
existiert nicht |
| Akkusativ |
concriminandos
|
concriminandas
|
concriminanda
|
| Ablativ |
existiert nicht |
existiert nicht |
existiert nicht |
| Vokativ |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminans
|
concriminans
|
concriminans
|
| Genitiv |
concriminantis
|
concriminantis
|
concriminantis
|
| Dativ |
concriminanti
|
concriminanti
|
concriminanti
|
| Akkusativ |
concriminantem
|
concriminantem
|
concriminans
|
| Ablativ |
concriminanti concriminante
|
concriminanti concriminante
|
concriminanti concriminante
|
| Vokativ |
concriminans
|
concriminans
|
concriminans
|
Plural
| Nominativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
| Genitiv |
concriminantium concriminantum
|
concriminantium concriminantum
|
concriminantium concriminantum
|
| Dativ |
concriminantibus
|
concriminantibus
|
concriminantibus
|
| Akkusativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
| Ablativ |
concriminantibus
|
concriminantibus
|
concriminantibus
|
| Vokativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminatus
|
concriminata
|
concriminatum
|
| Genitiv |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminati
|
| Dativ |
concriminato
|
concriminatae
|
concriminato
|
| Akkusativ |
concriminatum
|
concriminatam
|
concriminatum
|
| Ablativ |
concriminato
|
concriminata
|
concriminato
|
| Vokativ |
concriminate
|
concriminata
|
concriminatum
|
Plural
| Nominativ |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminata
|
| Genitiv |
concriminatorum
|
concriminatarum
|
concriminatorum
|
| Dativ |
concriminatis
|
concriminatis
|
concriminatis
|
| Akkusativ |
concriminatos
|
concriminatas
|
concriminata
|
| Ablativ |
concriminatis
|
concriminatis
|
concriminatis
|
| Vokativ |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminaturus
|
concriminatura
|
concriminaturum
|
| Genitiv |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminaturi
|
| Dativ |
concriminaturo
|
concriminaturae
|
concriminaturo
|
| Akkusativ |
concriminaturum
|
concriminaturam
|
concriminaturum
|
| Ablativ |
concriminaturo
|
concriminatura
|
concriminaturo
|
| Vokativ |
concriminature
|
concriminatura
|
concriminaturum
|
Plural
| Nominativ |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminatura
|
| Genitiv |
concriminaturorum
|
concriminaturarum
|
concriminaturorum
|
| Dativ |
concriminaturis
|
concriminaturis
|
concriminaturis
|
| Akkusativ |
concriminaturos
|
concriminaturas
|
concriminatura
|
| Ablativ |
concriminaturis
|
concriminaturis
|
concriminaturis
|
| Vokativ |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concriminatum
|
concriminatu
|