Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminor
|
|
| 2. Person Singular |
concriminaris concriminare
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatur
|
|
| 1. Person Plural |
concriminamur
|
|
| 2. Person Plural |
concriminamini
|
|
| 3. Person Plural |
concriminantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminer
|
|
| 2. Person Singular |
concrimineris concriminere
|
|
| 3. Person Singular |
concriminetur
|
|
| 1. Person Plural |
concriminemur
|
|
| 2. Person Plural |
concriminemini
|
|
| 3. Person Plural |
concriminentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabar
|
|
| 2. Person Singular |
concriminabaris concriminabare
|
|
| 3. Person Singular |
concriminabatur
|
|
| 1. Person Plural |
concriminabamur
|
|
| 2. Person Plural |
concriminabamini
|
|
| 3. Person Plural |
concriminabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminarer
|
|
| 2. Person Singular |
concriminareris concriminarere
|
|
| 3. Person Singular |
concriminaretur
|
|
| 1. Person Plural |
concriminaremur
|
|
| 2. Person Plural |
concriminaremini
|
|
| 3. Person Plural |
concriminarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabor
|
|
| 2. Person Singular |
concriminaberis concriminabere
|
|
| 3. Person Singular |
concriminabitur
|
|
| 1. Person Plural |
concriminabimur
|
|
| 2. Person Plural |
concriminabimini
|
|
| 3. Person Plural |
concriminabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
concriminatus es
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatus est
|
|
| 1. Person Plural |
concriminati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
concriminati estis
|
|
| 3. Person Plural |
concriminati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
concriminatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
concriminati simus
|
|
| 2. Person Plural |
concriminati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
concriminati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
concriminatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
concriminati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
concriminati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
concriminati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
concriminatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
concriminati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
concriminati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
concriminati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
concriminatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
concriminati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
concriminati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
concriminati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concriminari concriminarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
concriminatus esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
concriminaturum esse
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concriminare
|
! |
| 2. Person Plural |
concriminamini
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concriminator
|
| 3. Person Singular |
concriminator
|
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
| 3. Person Plural |
concriminantor
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concriminari concriminarier
|
|
| Genitiv |
concriminandi
|
|
| Dativ |
concriminando
|
|
| Akkusativ |
concriminandum
|
|
| Ablativ |
concriminando
|
|
| Vokativ |
concriminande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminandus
|
concriminanda
|
concriminandum
|
| Genitiv |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminandi
|
| Dativ |
concriminando
|
concriminandae
|
concriminando
|
| Akkusativ |
concriminandum
|
concriminandam
|
concriminandum
|
| Ablativ |
concriminando
|
concriminanda
|
concriminando
|
| Vokativ |
concriminande
|
concriminanda
|
concriminandum
|
Plural
| Nominativ |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminanda
|
| Genitiv |
concriminandorum
|
concriminandarum
|
concriminandorum
|
| Dativ |
concriminandis
|
concriminandis
|
concriminandis
|
| Akkusativ |
concriminandos
|
concriminandas
|
concriminanda
|
| Ablativ |
concriminandis
|
concriminandis
|
concriminandis
|
| Vokativ |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminans
|
concriminans
|
concriminans
|
| Genitiv |
concriminantis
|
concriminantis
|
concriminantis
|
| Dativ |
concriminanti
|
concriminanti
|
concriminanti
|
| Akkusativ |
concriminantem
|
concriminantem
|
concriminans
|
| Ablativ |
concriminanti concriminante
|
concriminanti concriminante
|
concriminanti concriminante
|
| Vokativ |
concriminans
|
concriminans
|
concriminans
|
Plural
| Nominativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
| Genitiv |
concriminantium concriminantum
|
concriminantium concriminantum
|
concriminantium concriminantum
|
| Dativ |
concriminantibus
|
concriminantibus
|
concriminantibus
|
| Akkusativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
| Ablativ |
concriminantibus
|
concriminantibus
|
concriminantibus
|
| Vokativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminatus
|
concriminata
|
concriminatum
|
| Genitiv |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminati
|
| Dativ |
concriminato
|
concriminatae
|
concriminato
|
| Akkusativ |
concriminatum
|
concriminatam
|
concriminatum
|
| Ablativ |
concriminato
|
concriminata
|
concriminato
|
| Vokativ |
concriminate
|
concriminata
|
concriminatum
|
Plural
| Nominativ |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminata
|
| Genitiv |
concriminatorum
|
concriminatarum
|
concriminatorum
|
| Dativ |
concriminatis
|
concriminatis
|
concriminatis
|
| Akkusativ |
concriminatos
|
concriminatas
|
concriminata
|
| Ablativ |
concriminatis
|
concriminatis
|
concriminatis
|
| Vokativ |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminaturus
|
concriminatura
|
concriminaturum
|
| Genitiv |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminaturi
|
| Dativ |
concriminaturo
|
concriminaturae
|
concriminaturo
|
| Akkusativ |
concriminaturum
|
concriminaturam
|
concriminaturum
|
| Ablativ |
concriminaturo
|
concriminatura
|
concriminaturo
|
| Vokativ |
concriminature
|
concriminatura
|
concriminaturum
|
Plural
| Nominativ |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminatura
|
| Genitiv |
concriminaturorum
|
concriminaturarum
|
concriminaturorum
|
| Dativ |
concriminaturis
|
concriminaturis
|
concriminaturis
|
| Akkusativ |
concriminaturos
|
concriminaturas
|
concriminatura
|
| Ablativ |
concriminaturis
|
concriminaturis
|
concriminaturis
|
| Vokativ |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concriminatum
|
concriminatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminor
|
ich beschuldige |
| 2. Person Singular |
concriminaris concriminare
|
du beschuldigst |
| 3. Person Singular |
concriminatur
|
er/sie/es beschuldigt |
| 1. Person Plural |
concriminamur
|
wir beschuldigen |
| 2. Person Plural |
concriminamini
|
ihr beschuldigt |
| 3. Person Plural |
concriminantur
|
sie beschuldigen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminer
|
ich beschuldige |
| 2. Person Singular |
concrimineris concriminere
|
du beschuldigest |
| 3. Person Singular |
concriminetur
|
er/sie/es beschuldige |
| 1. Person Plural |
concriminemur
|
wir beschuldigen |
| 2. Person Plural |
concriminemini
|
ihr beschuldiget |
| 3. Person Plural |
concriminentur
|
sie beschuldigen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabar
|
ich beschuldigte |
| 2. Person Singular |
concriminabaris concriminabare
|
du beschuldigtest |
| 3. Person Singular |
concriminabatur
|
er/sie/es beschuldigte |
| 1. Person Plural |
concriminabamur
|
wir beschuldigten |
| 2. Person Plural |
concriminabamini
|
ihr beschuldigtet |
| 3. Person Plural |
concriminabantur
|
sie beschuldigten |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminarer
|
ich beschuldigte |
| 2. Person Singular |
concriminareris concriminarere
|
du beschuldigtest |
| 3. Person Singular |
concriminaretur
|
er/sie/es beschuldigte |
| 1. Person Plural |
concriminaremur
|
wir beschuldigten |
| 2. Person Plural |
concriminaremini
|
ihr beschuldigtet |
| 3. Person Plural |
concriminarentur
|
sie beschuldigten |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabor
|
ich werde beschuldigen |
| 2. Person Singular |
concriminaberis concriminabere
|
du wirst beschuldigen |
| 3. Person Singular |
concriminabitur
|
er/sie/es wird beschuldigen |
| 1. Person Plural |
concriminabimur
|
wir werden beschuldigen |
| 2. Person Plural |
concriminabimini
|
ihr werdet beschuldigen |
| 3. Person Plural |
concriminabuntur
|
sie werden beschuldigen |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus sum
|
ich habe beschuldigt |
| 2. Person Singular |
concriminatus es
|
du hast beschuldigt |
| 3. Person Singular |
concriminatus est
|
er/sie/es hat beschuldigt |
| 1. Person Plural |
concriminati sumus
|
wir haben beschuldigt |
| 2. Person Plural |
concriminati estis
|
ihr habt beschuldigt |
| 3. Person Plural |
concriminati sunt
|
sie haben beschuldigt |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus sim
|
ich habe beschuldigt |
| 2. Person Singular |
concriminatus sis
|
du habest beschuldigt |
| 3. Person Singular |
concriminatus sit
|
er/sie/es habe beschuldigt |
| 1. Person Plural |
concriminati simus
|
wir haben beschuldigt |
| 2. Person Plural |
concriminati sitis
|
ihr habet beschuldigt |
| 3. Person Plural |
concriminati sint
|
sie haben beschuldigt |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus eram
|
ich hatte beschuldigt |
| 2. Person Singular |
concriminatus eras
|
du hattest beschuldigt |
| 3. Person Singular |
concriminatus erat
|
er/sie/es hatte beschuldigt |
| 1. Person Plural |
concriminati eramus
|
wir hatten beschuldigt |
| 2. Person Plural |
concriminati eratis
|
ihr hattet beschuldigt |
| 3. Person Plural |
concriminati erant
|
sie hatten beschuldigt |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus essem
|
ich hätte beschuldigt |
| 2. Person Singular |
concriminatus esses
|
du hättest beschuldigt |
| 3. Person Singular |
concriminatus esset
|
er/sie/es hätte beschuldigt |
| 1. Person Plural |
concriminati essemus
|
wir hätten beschuldigt |
| 2. Person Plural |
concriminati essetis
|
ihr hättet beschuldigt |
| 3. Person Plural |
concriminati essent
|
sie hätten beschuldigt |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus ero
|
ich werde beschuldigt haben |
| 2. Person Singular |
concriminatus eris
|
du wirst beschuldigt haben |
| 3. Person Singular |
concriminatus erit
|
er/sie/es wird beschuldigt haben |
| 1. Person Plural |
concriminati erimus
|
wir werden beschuldigt haben |
| 2. Person Plural |
concriminati eritis
|
ihr werdet beschuldigt haben |
| 3. Person Plural |
concriminati erunt
|
sie werden beschuldigt haben |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concriminari concriminarier
|
beschuldigen |
| Vorzeitigkeit |
concriminatus esse
|
beschuldigt haben |
| Nachzeitigkeit |
concriminaturum esse
|
beschuldigen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concriminare
|
beschuldige; beschuldig! |
| 2. Person Plural |
concriminamini
|
beschuldigt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concriminator
|
| 3. Person Singular |
concriminator
|
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
| 3. Person Plural |
concriminantor
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concriminari concriminarier
|
das Beschuldigen |
| Genitiv |
concriminandi
|
des Beschuldigens |
| Dativ |
concriminando
|
dem Beschuldigen |
| Akkusativ |
concriminandum
|
das Beschuldigen |
| Ablativ |
concriminando
|
durch das Beschuldigen |
| Vokativ |
concriminande
|
Beschuldigen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminandus
|
concriminanda
|
concriminandum
|
| Genitiv |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminandi
|
| Dativ |
concriminando
|
concriminandae
|
concriminando
|
| Akkusativ |
concriminandum
|
concriminandam
|
concriminandum
|
| Ablativ |
concriminando
|
concriminanda
|
concriminando
|
| Vokativ |
concriminande
|
concriminanda
|
concriminandum
|
Plural
| Nominativ |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminanda
|
| Genitiv |
concriminandorum
|
concriminandarum
|
concriminandorum
|
| Dativ |
concriminandis
|
concriminandis
|
concriminandis
|
| Akkusativ |
concriminandos
|
concriminandas
|
concriminanda
|
| Ablativ |
concriminandis
|
concriminandis
|
concriminandis
|
| Vokativ |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminans
|
concriminans
|
concriminans
|
| Genitiv |
concriminantis
|
concriminantis
|
concriminantis
|
| Dativ |
concriminanti
|
concriminanti
|
concriminanti
|
| Akkusativ |
concriminantem
|
concriminantem
|
concriminans
|
| Ablativ |
concriminanti concriminante
|
concriminanti concriminante
|
concriminanti concriminante
|
| Vokativ |
concriminans
|
concriminans
|
concriminans
|
Plural
| Nominativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
| Genitiv |
concriminantium concriminantum
|
concriminantium concriminantum
|
concriminantium concriminantum
|
| Dativ |
concriminantibus
|
concriminantibus
|
concriminantibus
|
| Akkusativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
| Ablativ |
concriminantibus
|
concriminantibus
|
concriminantibus
|
| Vokativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminatus
|
concriminata
|
concriminatum
|
| Genitiv |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminati
|
| Dativ |
concriminato
|
concriminatae
|
concriminato
|
| Akkusativ |
concriminatum
|
concriminatam
|
concriminatum
|
| Ablativ |
concriminato
|
concriminata
|
concriminato
|
| Vokativ |
concriminate
|
concriminata
|
concriminatum
|
Plural
| Nominativ |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminata
|
| Genitiv |
concriminatorum
|
concriminatarum
|
concriminatorum
|
| Dativ |
concriminatis
|
concriminatis
|
concriminatis
|
| Akkusativ |
concriminatos
|
concriminatas
|
concriminata
|
| Ablativ |
concriminatis
|
concriminatis
|
concriminatis
|
| Vokativ |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminaturus
|
concriminatura
|
concriminaturum
|
| Genitiv |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminaturi
|
| Dativ |
concriminaturo
|
concriminaturae
|
concriminaturo
|
| Akkusativ |
concriminaturum
|
concriminaturam
|
concriminaturum
|
| Ablativ |
concriminaturo
|
concriminatura
|
concriminaturo
|
| Vokativ |
concriminature
|
concriminatura
|
concriminaturum
|
Plural
| Nominativ |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminatura
|
| Genitiv |
concriminaturorum
|
concriminaturarum
|
concriminaturorum
|
| Dativ |
concriminaturis
|
concriminaturis
|
concriminaturis
|
| Akkusativ |
concriminaturos
|
concriminaturas
|
concriminatura
|
| Ablativ |
concriminaturis
|
concriminaturis
|
concriminaturis
|
| Vokativ |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concriminatum
|
concriminatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminor
|
|
| 2. Person Singular |
concriminaris concriminare
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatur
|
|
| 1. Person Plural |
concriminamur
|
|
| 2. Person Plural |
concriminamini
|
|
| 3. Person Plural |
concriminantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminer
|
|
| 2. Person Singular |
concrimineris concriminere
|
|
| 3. Person Singular |
concriminetur
|
|
| 1. Person Plural |
concriminemur
|
|
| 2. Person Plural |
concriminemini
|
|
| 3. Person Plural |
concriminentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabar
|
|
| 2. Person Singular |
concriminabaris concriminabare
|
|
| 3. Person Singular |
concriminabatur
|
|
| 1. Person Plural |
concriminabamur
|
|
| 2. Person Plural |
concriminabamini
|
|
| 3. Person Plural |
concriminabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminarer
|
|
| 2. Person Singular |
concriminareris concriminarere
|
|
| 3. Person Singular |
concriminaretur
|
|
| 1. Person Plural |
concriminaremur
|
|
| 2. Person Plural |
concriminaremini
|
|
| 3. Person Plural |
concriminarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabor
|
|
| 2. Person Singular |
concriminaberis concriminabere
|
|
| 3. Person Singular |
concriminabitur
|
|
| 1. Person Plural |
concriminabimur
|
|
| 2. Person Plural |
concriminabimini
|
|
| 3. Person Plural |
concriminabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
concriminatus es
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatus est
|
|
| 1. Person Plural |
concriminati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
concriminati estis
|
|
| 3. Person Plural |
concriminati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
concriminatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
concriminati simus
|
|
| 2. Person Plural |
concriminati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
concriminati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
concriminatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
concriminati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
concriminati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
concriminati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
concriminatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
concriminati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
concriminati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
concriminati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
concriminatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
concriminatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
concriminati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
concriminati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
concriminati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concriminari concriminarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
concriminatus esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
concriminaturum esse
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concriminare
|
! |
| 2. Person Plural |
concriminamini
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concriminator
|
| 3. Person Singular |
concriminator
|
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
| 3. Person Plural |
concriminantor
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concriminari concriminarier
|
|
| Genitiv |
concriminandi
|
|
| Dativ |
concriminando
|
|
| Akkusativ |
concriminandum
|
|
| Ablativ |
concriminando
|
|
| Vokativ |
concriminande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminandus
|
concriminanda
|
concriminandum
|
| Genitiv |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminandi
|
| Dativ |
concriminando
|
concriminandae
|
concriminando
|
| Akkusativ |
concriminandum
|
concriminandam
|
concriminandum
|
| Ablativ |
concriminando
|
concriminanda
|
concriminando
|
| Vokativ |
concriminande
|
concriminanda
|
concriminandum
|
Plural
| Nominativ |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminanda
|
| Genitiv |
concriminandorum
|
concriminandarum
|
concriminandorum
|
| Dativ |
concriminandis
|
concriminandis
|
concriminandis
|
| Akkusativ |
concriminandos
|
concriminandas
|
concriminanda
|
| Ablativ |
concriminandis
|
concriminandis
|
concriminandis
|
| Vokativ |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminans
|
concriminans
|
concriminans
|
| Genitiv |
concriminantis
|
concriminantis
|
concriminantis
|
| Dativ |
concriminanti
|
concriminanti
|
concriminanti
|
| Akkusativ |
concriminantem
|
concriminantem
|
concriminans
|
| Ablativ |
concriminanti concriminante
|
concriminanti concriminante
|
concriminanti concriminante
|
| Vokativ |
concriminans
|
concriminans
|
concriminans
|
Plural
| Nominativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
| Genitiv |
concriminantium concriminantum
|
concriminantium concriminantum
|
concriminantium concriminantum
|
| Dativ |
concriminantibus
|
concriminantibus
|
concriminantibus
|
| Akkusativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
| Ablativ |
concriminantibus
|
concriminantibus
|
concriminantibus
|
| Vokativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminatus
|
concriminata
|
concriminatum
|
| Genitiv |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminati
|
| Dativ |
concriminato
|
concriminatae
|
concriminato
|
| Akkusativ |
concriminatum
|
concriminatam
|
concriminatum
|
| Ablativ |
concriminato
|
concriminata
|
concriminato
|
| Vokativ |
concriminate
|
concriminata
|
concriminatum
|
Plural
| Nominativ |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminata
|
| Genitiv |
concriminatorum
|
concriminatarum
|
concriminatorum
|
| Dativ |
concriminatis
|
concriminatis
|
concriminatis
|
| Akkusativ |
concriminatos
|
concriminatas
|
concriminata
|
| Ablativ |
concriminatis
|
concriminatis
|
concriminatis
|
| Vokativ |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminaturus
|
concriminatura
|
concriminaturum
|
| Genitiv |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminaturi
|
| Dativ |
concriminaturo
|
concriminaturae
|
concriminaturo
|
| Akkusativ |
concriminaturum
|
concriminaturam
|
concriminaturum
|
| Ablativ |
concriminaturo
|
concriminatura
|
concriminaturo
|
| Vokativ |
concriminature
|
concriminatura
|
concriminaturum
|
Plural
| Nominativ |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminatura
|
| Genitiv |
concriminaturorum
|
concriminaturarum
|
concriminaturorum
|
| Dativ |
concriminaturis
|
concriminaturis
|
concriminaturis
|
| Akkusativ |
concriminaturos
|
concriminaturas
|
concriminatura
|
| Ablativ |
concriminaturis
|
concriminaturis
|
concriminaturis
|
| Vokativ |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concriminatum
|
concriminatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminor
|
ich klage |
| 2. Person Singular |
concriminaris concriminare
|
du klagst |
| 3. Person Singular |
concriminatur
|
er/sie/es klagt |
| 1. Person Plural |
concriminamur
|
wir klagen |
| 2. Person Plural |
concriminamini
|
ihr klagt |
| 3. Person Plural |
concriminantur
|
sie klagen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminer
|
ich klage |
| 2. Person Singular |
concrimineris concriminere
|
du klagest |
| 3. Person Singular |
concriminetur
|
er/sie/es klage |
| 1. Person Plural |
concriminemur
|
wir klagen |
| 2. Person Plural |
concriminemini
|
ihr klaget |
| 3. Person Plural |
concriminentur
|
sie klagen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabar
|
ich klagte |
| 2. Person Singular |
concriminabaris concriminabare
|
du klagtest |
| 3. Person Singular |
concriminabatur
|
er/sie/es klagte |
| 1. Person Plural |
concriminabamur
|
wir klagten |
| 2. Person Plural |
concriminabamini
|
ihr klagtet |
| 3. Person Plural |
concriminabantur
|
sie klagten |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminarer
|
ich klagte |
| 2. Person Singular |
concriminareris concriminarere
|
du klagtest |
| 3. Person Singular |
concriminaretur
|
er/sie/es klagte |
| 1. Person Plural |
concriminaremur
|
wir klagten |
| 2. Person Plural |
concriminaremini
|
ihr klagtet |
| 3. Person Plural |
concriminarentur
|
sie klagten |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminabor
|
ich werde klagen |
| 2. Person Singular |
concriminaberis concriminabere
|
du wirst klagen |
| 3. Person Singular |
concriminabitur
|
er/sie/es wird klagen |
| 1. Person Plural |
concriminabimur
|
wir werden klagen |
| 2. Person Plural |
concriminabimini
|
ihr werdet klagen |
| 3. Person Plural |
concriminabuntur
|
sie werden klagen |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus sum
|
ich habe geklagt |
| 2. Person Singular |
concriminatus es
|
du hast geklagt |
| 3. Person Singular |
concriminatus est
|
er/sie/es hat geklagt |
| 1. Person Plural |
concriminati sumus
|
wir haben geklagt |
| 2. Person Plural |
concriminati estis
|
ihr habt geklagt |
| 3. Person Plural |
concriminati sunt
|
sie haben geklagt |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus sim
|
ich habe geklagt |
| 2. Person Singular |
concriminatus sis
|
du habest geklagt |
| 3. Person Singular |
concriminatus sit
|
er/sie/es habe geklagt |
| 1. Person Plural |
concriminati simus
|
wir haben geklagt |
| 2. Person Plural |
concriminati sitis
|
ihr habet geklagt |
| 3. Person Plural |
concriminati sint
|
sie haben geklagt |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus eram
|
ich hatte geklagt |
| 2. Person Singular |
concriminatus eras
|
du hattest geklagt |
| 3. Person Singular |
concriminatus erat
|
er/sie/es hatte geklagt |
| 1. Person Plural |
concriminati eramus
|
wir hatten geklagt |
| 2. Person Plural |
concriminati eratis
|
ihr hattet geklagt |
| 3. Person Plural |
concriminati erant
|
sie hatten geklagt |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus essem
|
ich hätte geklagt |
| 2. Person Singular |
concriminatus esses
|
du hättest geklagt |
| 3. Person Singular |
concriminatus esset
|
er/sie/es hätte geklagt |
| 1. Person Plural |
concriminati essemus
|
wir hätten geklagt |
| 2. Person Plural |
concriminati essetis
|
ihr hättet geklagt |
| 3. Person Plural |
concriminati essent
|
sie hätten geklagt |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
concriminatus ero
|
ich werde geklagt haben |
| 2. Person Singular |
concriminatus eris
|
du wirst geklagt haben |
| 3. Person Singular |
concriminatus erit
|
er/sie/es wird geklagt haben |
| 1. Person Plural |
concriminati erimus
|
wir werden geklagt haben |
| 2. Person Plural |
concriminati eritis
|
ihr werdet geklagt haben |
| 3. Person Plural |
concriminati erunt
|
sie werden geklagt haben |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
concriminari concriminarier
|
klagen |
| Vorzeitigkeit |
concriminatus esse
|
geklagt haben |
| Nachzeitigkeit |
concriminaturum esse
|
klagen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
concriminare
|
klage; klag! |
| 2. Person Plural |
concriminamini
|
klagt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
concriminator
|
| 3. Person Singular |
concriminator
|
| 2. Person Plural |
existiert nicht |
| 3. Person Plural |
concriminantor
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
concriminari concriminarier
|
das Klagen |
| Genitiv |
concriminandi
|
des Klagens |
| Dativ |
concriminando
|
dem Klagen |
| Akkusativ |
concriminandum
|
das Klagen |
| Ablativ |
concriminando
|
durch das Klagen |
| Vokativ |
concriminande
|
Klagen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminandus
|
concriminanda
|
concriminandum
|
| Genitiv |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminandi
|
| Dativ |
concriminando
|
concriminandae
|
concriminando
|
| Akkusativ |
concriminandum
|
concriminandam
|
concriminandum
|
| Ablativ |
concriminando
|
concriminanda
|
concriminando
|
| Vokativ |
concriminande
|
concriminanda
|
concriminandum
|
Plural
| Nominativ |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminanda
|
| Genitiv |
concriminandorum
|
concriminandarum
|
concriminandorum
|
| Dativ |
concriminandis
|
concriminandis
|
concriminandis
|
| Akkusativ |
concriminandos
|
concriminandas
|
concriminanda
|
| Ablativ |
concriminandis
|
concriminandis
|
concriminandis
|
| Vokativ |
concriminandi
|
concriminandae
|
concriminanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminans
|
concriminans
|
concriminans
|
| Genitiv |
concriminantis
|
concriminantis
|
concriminantis
|
| Dativ |
concriminanti
|
concriminanti
|
concriminanti
|
| Akkusativ |
concriminantem
|
concriminantem
|
concriminans
|
| Ablativ |
concriminanti concriminante
|
concriminanti concriminante
|
concriminanti concriminante
|
| Vokativ |
concriminans
|
concriminans
|
concriminans
|
Plural
| Nominativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
| Genitiv |
concriminantium concriminantum
|
concriminantium concriminantum
|
concriminantium concriminantum
|
| Dativ |
concriminantibus
|
concriminantibus
|
concriminantibus
|
| Akkusativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
| Ablativ |
concriminantibus
|
concriminantibus
|
concriminantibus
|
| Vokativ |
concriminantes
|
concriminantes
|
concriminantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminatus
|
concriminata
|
concriminatum
|
| Genitiv |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminati
|
| Dativ |
concriminato
|
concriminatae
|
concriminato
|
| Akkusativ |
concriminatum
|
concriminatam
|
concriminatum
|
| Ablativ |
concriminato
|
concriminata
|
concriminato
|
| Vokativ |
concriminate
|
concriminata
|
concriminatum
|
Plural
| Nominativ |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminata
|
| Genitiv |
concriminatorum
|
concriminatarum
|
concriminatorum
|
| Dativ |
concriminatis
|
concriminatis
|
concriminatis
|
| Akkusativ |
concriminatos
|
concriminatas
|
concriminata
|
| Ablativ |
concriminatis
|
concriminatis
|
concriminatis
|
| Vokativ |
concriminati
|
concriminatae
|
concriminata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
concriminaturus
|
concriminatura
|
concriminaturum
|
| Genitiv |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminaturi
|
| Dativ |
concriminaturo
|
concriminaturae
|
concriminaturo
|
| Akkusativ |
concriminaturum
|
concriminaturam
|
concriminaturum
|
| Ablativ |
concriminaturo
|
concriminatura
|
concriminaturo
|
| Vokativ |
concriminature
|
concriminatura
|
concriminaturum
|
Plural
| Nominativ |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminatura
|
| Genitiv |
concriminaturorum
|
concriminaturarum
|
concriminaturorum
|
| Dativ |
concriminaturis
|
concriminaturis
|
concriminaturis
|
| Akkusativ |
concriminaturos
|
concriminaturas
|
concriminatura
|
| Ablativ |
concriminaturis
|
concriminaturis
|
concriminaturis
|
| Vokativ |
concriminaturi
|
concriminaturae
|
concriminatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
concriminatum
|
concriminatu
|