Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculco
|
|
| 2. Person Singular |
conculcas
|
|
| 3. Person Singular |
conculcat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcamus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcatis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcor
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaris conculcare
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcamur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcamini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcem
|
|
| 2. Person Singular |
conculces
|
|
| 3. Person Singular |
conculcet
|
|
| 1. Person Plural |
conculcemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcer
|
|
| 2. Person Singular |
conculceris conculcere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcetur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcemur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcemini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabam
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabas
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabar
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabaris conculcabare
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcares
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaret
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarer
|
|
| 2. Person Singular |
conculcareris conculcarere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabo
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabis
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabor
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaberis conculcabere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavi
|
|
| 2. Person Singular |
conculcavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conculcavit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverunt conculcavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conculcavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conculcavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavero
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conculcavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conculcaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcari conculcarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conculcatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conculcatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conculca
|
! |
| 2. Person Plural |
conculcate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conculcato
|
| 3. Person Singular |
conculcato
|
| 2. Person Plural |
conculcatote
|
| 3. Person Plural |
conculcanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conculcare
|
|
| Genitiv |
conculcandi
|
|
| Dativ |
conculcando
|
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
|
| Ablativ |
conculcando
|
|
| Vokativ |
conculcande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcandus
|
conculcanda
|
conculcandum
|
| Genitiv |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcandi
|
| Dativ |
conculcando
|
conculcandae
|
conculcando
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
conculcandam
|
conculcandum
|
| Ablativ |
conculcando
|
conculcanda
|
conculcando
|
| Vokativ |
conculcande
|
conculcanda
|
conculcandum
|
Plural
| Nominativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
| Genitiv |
conculcandorum
|
conculcandarum
|
conculcandorum
|
| Dativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Akkusativ |
conculcandos
|
conculcandas
|
conculcanda
|
| Ablativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Vokativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
| Genitiv |
conculcantis
|
conculcantis
|
conculcantis
|
| Dativ |
conculcanti
|
conculcanti
|
conculcanti
|
| Akkusativ |
conculcantem
|
conculcantem
|
conculcans
|
| Ablativ |
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
| Vokativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
Plural
| Nominativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Genitiv |
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
| Dativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Akkusativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Ablativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Vokativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcatus
|
conculcata
|
conculcatum
|
| Genitiv |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcati
|
| Dativ |
conculcato
|
conculcatae
|
conculcato
|
| Akkusativ |
conculcatum
|
conculcatam
|
conculcatum
|
| Ablativ |
conculcato
|
conculcata
|
conculcato
|
| Vokativ |
conculcate
|
conculcata
|
conculcatum
|
Plural
| Nominativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
| Genitiv |
conculcatorum
|
conculcatarum
|
conculcatorum
|
| Dativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Akkusativ |
conculcatos
|
conculcatas
|
conculcata
|
| Ablativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Vokativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcaturus
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
| Genitiv |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcaturi
|
| Dativ |
conculcaturo
|
conculcaturae
|
conculcaturo
|
| Akkusativ |
conculcaturum
|
conculcaturam
|
conculcaturum
|
| Ablativ |
conculcaturo
|
conculcatura
|
conculcaturo
|
| Vokativ |
conculcature
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
Plural
| Nominativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
| Genitiv |
conculcaturorum
|
conculcaturarum
|
conculcaturorum
|
| Dativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Akkusativ |
conculcaturos
|
conculcaturas
|
conculcatura
|
| Ablativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Vokativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conculcatum
|
conculcatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculco
|
ich trete nieder |
| 2. Person Singular |
conculcas
|
du trittst nieder |
| 3. Person Singular |
conculcat
|
er/sie/es tritt nieder |
| 1. Person Plural |
conculcamus
|
wir treten nieder |
| 2. Person Plural |
conculcatis
|
ihr tretet nieder |
| 3. Person Plural |
conculcant
|
sie treten nieder |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcor
|
ich werde niedergetreten |
| 2. Person Singular |
conculcaris conculcare
|
du wirst niedergetreten |
| 3. Person Singular |
conculcatur
|
er/sie/es wird niedergetreten |
| 1. Person Plural |
conculcamur
|
wir werden niedergetreten |
| 2. Person Plural |
conculcamini
|
ihr werdet niedergetreten |
| 3. Person Plural |
conculcantur
|
sie werden niedergetreten |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcem
|
ich trete nieder |
| 2. Person Singular |
conculces
|
du tretest nieder |
| 3. Person Singular |
conculcet
|
er/sie/es trete nieder |
| 1. Person Plural |
conculcemus
|
wir treten nieder |
| 2. Person Plural |
conculcetis
|
ihr tretet nieder |
| 3. Person Plural |
conculcent
|
sie treten nieder |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcer
|
ich werde niedergetreten |
| 2. Person Singular |
conculceris conculcere
|
du werdest niedergetreten |
| 3. Person Singular |
conculcetur
|
er/sie/es werde niedergetreten |
| 1. Person Plural |
conculcemur
|
wir werden niedergetreten |
| 2. Person Plural |
conculcemini
|
ihr werdet niedergetreten |
| 3. Person Plural |
conculcentur
|
sie werden niedergetreten |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabam
|
ich trat nieder |
| 2. Person Singular |
conculcabas
|
du tratest nieder |
| 3. Person Singular |
conculcabat
|
er/sie/es trat nieder |
| 1. Person Plural |
conculcabamus
|
wir traten nieder |
| 2. Person Plural |
conculcabatis
|
ihr tratet nieder |
| 3. Person Plural |
conculcabant
|
sie traten nieder |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabar
|
ich wurde niedergetreten |
| 2. Person Singular |
conculcabaris conculcabare
|
du wurdest niedergetreten |
| 3. Person Singular |
conculcabatur
|
er/sie/es wurde niedergetreten |
| 1. Person Plural |
conculcabamur
|
wir wurden niedergetreten |
| 2. Person Plural |
conculcabamini
|
ihr wurdet niedergetreten |
| 3. Person Plural |
conculcabantur
|
sie wurden niedergetreten |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarem
|
ich träte nieder |
| 2. Person Singular |
conculcares
|
du trätest nieder |
| 3. Person Singular |
conculcaret
|
er/sie/es träte nieder |
| 1. Person Plural |
conculcaremus
|
wir träten nieder |
| 2. Person Plural |
conculcaretis
|
ihr trätet nieder |
| 3. Person Plural |
conculcarent
|
sie träten nieder |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarer
|
ich würde niedergetreten |
| 2. Person Singular |
conculcareris conculcarere
|
du würdest niedergetreten |
| 3. Person Singular |
conculcaretur
|
er/sie/es würde niedergetreten |
| 1. Person Plural |
conculcaremur
|
wir würden niedergetreten |
| 2. Person Plural |
conculcaremini
|
ihr würdet niedergetreten |
| 3. Person Plural |
conculcarentur
|
sie würden niedergetreten |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabo
|
ich werde niedertreten |
| 2. Person Singular |
conculcabis
|
du wirst niedertreten |
| 3. Person Singular |
conculcabit
|
er/sie/es wird niedertreten |
| 1. Person Plural |
conculcabimus
|
wir werden niedertreten |
| 2. Person Plural |
conculcabitis
|
ihr werdet niedertreten |
| 3. Person Plural |
conculcabunt
|
sie werden niedertreten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabor
|
ich werde niedergetreten werden |
| 2. Person Singular |
conculcaberis conculcabere
|
du wirst niedergetreten werden |
| 3. Person Singular |
conculcabitur
|
er/sie/es wird niedergetreten werden |
| 1. Person Plural |
conculcabimur
|
wir werden niedergetreten werden |
| 2. Person Plural |
conculcabimini
|
ihr werdet niedergetreten werden |
| 3. Person Plural |
conculcabuntur
|
sie werden niedergetreten werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavi
|
ich habe niedergetreten |
| 2. Person Singular |
conculcavisti
|
du hast niedergetreten |
| 3. Person Singular |
conculcavit
|
er/sie/es hat niedergetreten |
| 1. Person Plural |
conculcavimus
|
wir haben niedergetreten |
| 2. Person Plural |
conculcavistis
|
ihr habt niedergetreten |
| 3. Person Plural |
conculcaverunt conculcavere
|
sie haben niedergetreten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sum
|
ich bin niedergetreten worden |
| 2. Person Singular |
conculcatus es
|
du bist niedergetreten worden |
| 3. Person Singular |
conculcatus est
|
er/sie/es ist niedergetreten worden |
| 1. Person Plural |
conculcati sumus
|
wir sind niedergetreten worden |
| 2. Person Plural |
conculcati estis
|
ihr seid niedergetreten worden |
| 3. Person Plural |
conculcati sunt
|
sie sind niedergetreten worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaverim
|
ich habe niedergetreten |
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
du habest niedergetreten |
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
er/sie/es habe niedergetreten |
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
wir haben niedergetreten |
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
ihr habet niedergetreten |
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
sie haben niedergetreten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sim
|
ich sei niedergetreten worden |
| 2. Person Singular |
conculcatus sis
|
du seiest niedergetreten worden |
| 3. Person Singular |
conculcatus sit
|
er/sie/es sei niedergetreten worden |
| 1. Person Plural |
conculcati simus
|
wir seien niedergetreten worden |
| 2. Person Plural |
conculcati sitis
|
ihr seiet niedergetreten worden |
| 3. Person Plural |
conculcati sint
|
sie seien niedergetreten worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaveram
|
ich hatte niedergetreten |
| 2. Person Singular |
conculcaveras
|
du hattest niedergetreten |
| 3. Person Singular |
conculcaverat
|
er/sie/es hatte niedergetreten |
| 1. Person Plural |
conculcaveramus
|
wir hatten niedergetreten |
| 2. Person Plural |
conculcaveratis
|
ihr hattet niedergetreten |
| 3. Person Plural |
conculcaverant
|
sie hatten niedergetreten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus eram
|
ich war niedergetreten worden |
| 2. Person Singular |
conculcatus eras
|
du warst niedergetreten worden |
| 3. Person Singular |
conculcatus erat
|
er/sie/es war niedergetreten worden |
| 1. Person Plural |
conculcati eramus
|
wir waren niedergetreten worden |
| 2. Person Plural |
conculcati eratis
|
ihr wart niedergetreten worden |
| 3. Person Plural |
conculcati erant
|
sie waren niedergetreten worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavissem
|
ich hätte niedergetreten |
| 2. Person Singular |
conculcavisses
|
du hättest niedergetreten |
| 3. Person Singular |
conculcavisset
|
er/sie/es hätte niedergetreten |
| 1. Person Plural |
conculcavissemus
|
wir hätten niedergetreten |
| 2. Person Plural |
conculcavissetis
|
ihr hättet niedergetreten |
| 3. Person Plural |
conculcavissent
|
sie hätten niedergetreten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus essem
|
ich wäre niedergetreten worden |
| 2. Person Singular |
conculcatus esses
|
du wärest niedergetreten worden |
| 3. Person Singular |
conculcatus esset
|
er/sie/es wäre niedergetreten worden |
| 1. Person Plural |
conculcati essemus
|
wir wären niedergetreten worden |
| 2. Person Plural |
conculcati essetis
|
ihr wäret niedergetreten worden |
| 3. Person Plural |
conculcati essent
|
sie wären niedergetreten worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavero
|
ich werde niedergetreten haben |
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
du wirst niedergetreten haben |
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
er/sie/es wird niedergetreten haben |
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
wir werden niedergetreten haben |
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
ihr werdet niedergetreten haben |
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
sie werden niedergetreten haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus ero
|
ich werde niedergetreten worden sein |
| 2. Person Singular |
conculcatus eris
|
du wirst niedergetreten worden sein |
| 3. Person Singular |
conculcatus erit
|
er/sie/es wird niedergetreten worden sein |
| 1. Person Plural |
conculcati erimus
|
wir werden niedergetreten worden sein |
| 2. Person Plural |
conculcati eritis
|
ihr werdet niedergetreten worden sein |
| 3. Person Plural |
conculcati erunt
|
sie werden niedergetreten worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcare
|
niedertreten |
| Vorzeitigkeit |
conculcavisse
|
niedergetreten haben |
| Nachzeitigkeit |
conculcaturum esse
|
niedertreten werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcari conculcarier
|
niedergetreten werden |
| Vorzeitigkeit |
conculcatum esse
|
niedergetreten worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conculcatum iri
|
künftig niedergetreten werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conculca
|
tritt nieder! |
| 2. Person Plural |
conculcate
|
tretet nieder! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conculcato
|
| 3. Person Singular |
conculcato
|
| 2. Person Plural |
conculcatote
|
| 3. Person Plural |
conculcanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conculcare
|
das Niedertreten |
| Genitiv |
conculcandi
|
des Niedertretens |
| Dativ |
conculcando
|
dem Niedertreten |
| Akkusativ |
conculcandum
|
das Niedertreten |
| Ablativ |
conculcando
|
durch das Niedertreten |
| Vokativ |
conculcande
|
Niedertreten! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcandus
|
conculcanda
|
conculcandum
|
| Genitiv |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcandi
|
| Dativ |
conculcando
|
conculcandae
|
conculcando
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
conculcandam
|
conculcandum
|
| Ablativ |
conculcando
|
conculcanda
|
conculcando
|
| Vokativ |
conculcande
|
conculcanda
|
conculcandum
|
Plural
| Nominativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
| Genitiv |
conculcandorum
|
conculcandarum
|
conculcandorum
|
| Dativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Akkusativ |
conculcandos
|
conculcandas
|
conculcanda
|
| Ablativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Vokativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
| Genitiv |
conculcantis
|
conculcantis
|
conculcantis
|
| Dativ |
conculcanti
|
conculcanti
|
conculcanti
|
| Akkusativ |
conculcantem
|
conculcantem
|
conculcans
|
| Ablativ |
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
| Vokativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
Plural
| Nominativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Genitiv |
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
| Dativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Akkusativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Ablativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Vokativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcatus
|
conculcata
|
conculcatum
|
| Genitiv |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcati
|
| Dativ |
conculcato
|
conculcatae
|
conculcato
|
| Akkusativ |
conculcatum
|
conculcatam
|
conculcatum
|
| Ablativ |
conculcato
|
conculcata
|
conculcato
|
| Vokativ |
conculcate
|
conculcata
|
conculcatum
|
Plural
| Nominativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
| Genitiv |
conculcatorum
|
conculcatarum
|
conculcatorum
|
| Dativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Akkusativ |
conculcatos
|
conculcatas
|
conculcata
|
| Ablativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Vokativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcaturus
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
| Genitiv |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcaturi
|
| Dativ |
conculcaturo
|
conculcaturae
|
conculcaturo
|
| Akkusativ |
conculcaturum
|
conculcaturam
|
conculcaturum
|
| Ablativ |
conculcaturo
|
conculcatura
|
conculcaturo
|
| Vokativ |
conculcature
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
Plural
| Nominativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
| Genitiv |
conculcaturorum
|
conculcaturarum
|
conculcaturorum
|
| Dativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Akkusativ |
conculcaturos
|
conculcaturas
|
conculcatura
|
| Ablativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Vokativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conculcatum
|
conculcatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculco
|
|
| 2. Person Singular |
conculcas
|
|
| 3. Person Singular |
conculcat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcamus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcatis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcor
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaris conculcare
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcamur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcamini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcem
|
|
| 2. Person Singular |
conculces
|
|
| 3. Person Singular |
conculcet
|
|
| 1. Person Plural |
conculcemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcer
|
|
| 2. Person Singular |
conculceris conculcere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcetur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcemur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcemini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabam
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabas
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabar
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabaris conculcabare
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcares
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaret
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarer
|
|
| 2. Person Singular |
conculcareris conculcarere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabo
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabis
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabor
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaberis conculcabere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavi
|
|
| 2. Person Singular |
conculcavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conculcavit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverunt conculcavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conculcavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conculcavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavero
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conculcavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conculcaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcari conculcarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conculcatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conculcatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conculca
|
! |
| 2. Person Plural |
conculcate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conculcato
|
| 3. Person Singular |
conculcato
|
| 2. Person Plural |
conculcatote
|
| 3. Person Plural |
conculcanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conculcare
|
|
| Genitiv |
conculcandi
|
|
| Dativ |
conculcando
|
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
|
| Ablativ |
conculcando
|
|
| Vokativ |
conculcande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcandus
|
conculcanda
|
conculcandum
|
| Genitiv |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcandi
|
| Dativ |
conculcando
|
conculcandae
|
conculcando
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
conculcandam
|
conculcandum
|
| Ablativ |
conculcando
|
conculcanda
|
conculcando
|
| Vokativ |
conculcande
|
conculcanda
|
conculcandum
|
Plural
| Nominativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
| Genitiv |
conculcandorum
|
conculcandarum
|
conculcandorum
|
| Dativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Akkusativ |
conculcandos
|
conculcandas
|
conculcanda
|
| Ablativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Vokativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
| Genitiv |
conculcantis
|
conculcantis
|
conculcantis
|
| Dativ |
conculcanti
|
conculcanti
|
conculcanti
|
| Akkusativ |
conculcantem
|
conculcantem
|
conculcans
|
| Ablativ |
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
| Vokativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
Plural
| Nominativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Genitiv |
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
| Dativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Akkusativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Ablativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Vokativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcatus
|
conculcata
|
conculcatum
|
| Genitiv |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcati
|
| Dativ |
conculcato
|
conculcatae
|
conculcato
|
| Akkusativ |
conculcatum
|
conculcatam
|
conculcatum
|
| Ablativ |
conculcato
|
conculcata
|
conculcato
|
| Vokativ |
conculcate
|
conculcata
|
conculcatum
|
Plural
| Nominativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
| Genitiv |
conculcatorum
|
conculcatarum
|
conculcatorum
|
| Dativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Akkusativ |
conculcatos
|
conculcatas
|
conculcata
|
| Ablativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Vokativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcaturus
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
| Genitiv |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcaturi
|
| Dativ |
conculcaturo
|
conculcaturae
|
conculcaturo
|
| Akkusativ |
conculcaturum
|
conculcaturam
|
conculcaturum
|
| Ablativ |
conculcaturo
|
conculcatura
|
conculcaturo
|
| Vokativ |
conculcature
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
Plural
| Nominativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
| Genitiv |
conculcaturorum
|
conculcaturarum
|
conculcaturorum
|
| Dativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Akkusativ |
conculcaturos
|
conculcaturas
|
conculcatura
|
| Ablativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Vokativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conculcatum
|
conculcatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculco
|
ich stampfe |
| 2. Person Singular |
conculcas
|
du stampfst |
| 3. Person Singular |
conculcat
|
er/sie/es stampft |
| 1. Person Plural |
conculcamus
|
wir stampfen |
| 2. Person Plural |
conculcatis
|
ihr stampft |
| 3. Person Plural |
conculcant
|
sie stampfen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcor
|
ich werde gestampft |
| 2. Person Singular |
conculcaris conculcare
|
du wirst gestampft |
| 3. Person Singular |
conculcatur
|
er/sie/es wird gestampft |
| 1. Person Plural |
conculcamur
|
wir werden gestampft |
| 2. Person Plural |
conculcamini
|
ihr werdet gestampft |
| 3. Person Plural |
conculcantur
|
sie werden gestampft |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcem
|
ich stampfe |
| 2. Person Singular |
conculces
|
du stampfest |
| 3. Person Singular |
conculcet
|
er/sie/es stampfe |
| 1. Person Plural |
conculcemus
|
wir stampfen |
| 2. Person Plural |
conculcetis
|
ihr stampfet |
| 3. Person Plural |
conculcent
|
sie stampfen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcer
|
ich werde gestampft |
| 2. Person Singular |
conculceris conculcere
|
du werdest gestampft |
| 3. Person Singular |
conculcetur
|
er/sie/es werde gestampft |
| 1. Person Plural |
conculcemur
|
wir werden gestampft |
| 2. Person Plural |
conculcemini
|
ihr werdet gestampft |
| 3. Person Plural |
conculcentur
|
sie werden gestampft |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabam
|
ich stampfte |
| 2. Person Singular |
conculcabas
|
du stampftest |
| 3. Person Singular |
conculcabat
|
er/sie/es stampfte |
| 1. Person Plural |
conculcabamus
|
wir stampften |
| 2. Person Plural |
conculcabatis
|
ihr stampftet |
| 3. Person Plural |
conculcabant
|
sie stampften |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabar
|
ich wurde gestampft |
| 2. Person Singular |
conculcabaris conculcabare
|
du wurdest gestampft |
| 3. Person Singular |
conculcabatur
|
er/sie/es wurde gestampft |
| 1. Person Plural |
conculcabamur
|
wir wurden gestampft |
| 2. Person Plural |
conculcabamini
|
ihr wurdet gestampft |
| 3. Person Plural |
conculcabantur
|
sie wurden gestampft |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarem
|
ich stampfte |
| 2. Person Singular |
conculcares
|
du stampftest |
| 3. Person Singular |
conculcaret
|
er/sie/es stampfte |
| 1. Person Plural |
conculcaremus
|
wir stampften |
| 2. Person Plural |
conculcaretis
|
ihr stampftet |
| 3. Person Plural |
conculcarent
|
sie stampften |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarer
|
ich würde gestampft |
| 2. Person Singular |
conculcareris conculcarere
|
du würdest gestampft |
| 3. Person Singular |
conculcaretur
|
er/sie/es würde gestampft |
| 1. Person Plural |
conculcaremur
|
wir würden gestampft |
| 2. Person Plural |
conculcaremini
|
ihr würdet gestampft |
| 3. Person Plural |
conculcarentur
|
sie würden gestampft |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabo
|
ich werde stampfen |
| 2. Person Singular |
conculcabis
|
du wirst stampfen |
| 3. Person Singular |
conculcabit
|
er/sie/es wird stampfen |
| 1. Person Plural |
conculcabimus
|
wir werden stampfen |
| 2. Person Plural |
conculcabitis
|
ihr werdet stampfen |
| 3. Person Plural |
conculcabunt
|
sie werden stampfen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabor
|
ich werde gestampft werden |
| 2. Person Singular |
conculcaberis conculcabere
|
du wirst gestampft werden |
| 3. Person Singular |
conculcabitur
|
er/sie/es wird gestampft werden |
| 1. Person Plural |
conculcabimur
|
wir werden gestampft werden |
| 2. Person Plural |
conculcabimini
|
ihr werdet gestampft werden |
| 3. Person Plural |
conculcabuntur
|
sie werden gestampft werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavi
|
ich habe gestampft |
| 2. Person Singular |
conculcavisti
|
du hast gestampft |
| 3. Person Singular |
conculcavit
|
er/sie/es hat gestampft |
| 1. Person Plural |
conculcavimus
|
wir haben gestampft |
| 2. Person Plural |
conculcavistis
|
ihr habt gestampft |
| 3. Person Plural |
conculcaverunt conculcavere
|
sie haben gestampft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sum
|
ich bin gestampft worden |
| 2. Person Singular |
conculcatus es
|
du bist gestampft worden |
| 3. Person Singular |
conculcatus est
|
er/sie/es ist gestampft worden |
| 1. Person Plural |
conculcati sumus
|
wir sind gestampft worden |
| 2. Person Plural |
conculcati estis
|
ihr seid gestampft worden |
| 3. Person Plural |
conculcati sunt
|
sie sind gestampft worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaverim
|
ich habe gestampft |
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
du habest gestampft |
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
er/sie/es habe gestampft |
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
wir haben gestampft |
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
ihr habet gestampft |
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
sie haben gestampft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sim
|
ich sei gestampft worden |
| 2. Person Singular |
conculcatus sis
|
du seiest gestampft worden |
| 3. Person Singular |
conculcatus sit
|
er/sie/es sei gestampft worden |
| 1. Person Plural |
conculcati simus
|
wir seien gestampft worden |
| 2. Person Plural |
conculcati sitis
|
ihr seiet gestampft worden |
| 3. Person Plural |
conculcati sint
|
sie seien gestampft worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaveram
|
ich hatte gestampft |
| 2. Person Singular |
conculcaveras
|
du hattest gestampft |
| 3. Person Singular |
conculcaverat
|
er/sie/es hatte gestampft |
| 1. Person Plural |
conculcaveramus
|
wir hatten gestampft |
| 2. Person Plural |
conculcaveratis
|
ihr hattet gestampft |
| 3. Person Plural |
conculcaverant
|
sie hatten gestampft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus eram
|
ich war gestampft worden |
| 2. Person Singular |
conculcatus eras
|
du warst gestampft worden |
| 3. Person Singular |
conculcatus erat
|
er/sie/es war gestampft worden |
| 1. Person Plural |
conculcati eramus
|
wir waren gestampft worden |
| 2. Person Plural |
conculcati eratis
|
ihr wart gestampft worden |
| 3. Person Plural |
conculcati erant
|
sie waren gestampft worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavissem
|
ich hätte gestampft |
| 2. Person Singular |
conculcavisses
|
du hättest gestampft |
| 3. Person Singular |
conculcavisset
|
er/sie/es hätte gestampft |
| 1. Person Plural |
conculcavissemus
|
wir hätten gestampft |
| 2. Person Plural |
conculcavissetis
|
ihr hättet gestampft |
| 3. Person Plural |
conculcavissent
|
sie hätten gestampft |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus essem
|
ich wäre gestampft worden |
| 2. Person Singular |
conculcatus esses
|
du wärest gestampft worden |
| 3. Person Singular |
conculcatus esset
|
er/sie/es wäre gestampft worden |
| 1. Person Plural |
conculcati essemus
|
wir wären gestampft worden |
| 2. Person Plural |
conculcati essetis
|
ihr wäret gestampft worden |
| 3. Person Plural |
conculcati essent
|
sie wären gestampft worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavero
|
ich werde gestampft haben |
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
du wirst gestampft haben |
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
er/sie/es wird gestampft haben |
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
wir werden gestampft haben |
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
ihr werdet gestampft haben |
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
sie werden gestampft haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus ero
|
ich werde gestampft worden sein |
| 2. Person Singular |
conculcatus eris
|
du wirst gestampft worden sein |
| 3. Person Singular |
conculcatus erit
|
er/sie/es wird gestampft worden sein |
| 1. Person Plural |
conculcati erimus
|
wir werden gestampft worden sein |
| 2. Person Plural |
conculcati eritis
|
ihr werdet gestampft worden sein |
| 3. Person Plural |
conculcati erunt
|
sie werden gestampft worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcare
|
stampfen |
| Vorzeitigkeit |
conculcavisse
|
gestampft haben |
| Nachzeitigkeit |
conculcaturum esse
|
stampfen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcari conculcarier
|
gestampft werden |
| Vorzeitigkeit |
conculcatum esse
|
gestampft worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conculcatum iri
|
künftig gestampft werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conculca
|
stampfe; stampf! |
| 2. Person Plural |
conculcate
|
stampft! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conculcato
|
| 3. Person Singular |
conculcato
|
| 2. Person Plural |
conculcatote
|
| 3. Person Plural |
conculcanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conculcare
|
das Stampfen |
| Genitiv |
conculcandi
|
des Stampfens |
| Dativ |
conculcando
|
dem Stampfen |
| Akkusativ |
conculcandum
|
das Stampfen |
| Ablativ |
conculcando
|
durch das Stampfen |
| Vokativ |
conculcande
|
Stampfen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcandus
|
conculcanda
|
conculcandum
|
| Genitiv |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcandi
|
| Dativ |
conculcando
|
conculcandae
|
conculcando
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
conculcandam
|
conculcandum
|
| Ablativ |
conculcando
|
conculcanda
|
conculcando
|
| Vokativ |
conculcande
|
conculcanda
|
conculcandum
|
Plural
| Nominativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
| Genitiv |
conculcandorum
|
conculcandarum
|
conculcandorum
|
| Dativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Akkusativ |
conculcandos
|
conculcandas
|
conculcanda
|
| Ablativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Vokativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
| Genitiv |
conculcantis
|
conculcantis
|
conculcantis
|
| Dativ |
conculcanti
|
conculcanti
|
conculcanti
|
| Akkusativ |
conculcantem
|
conculcantem
|
conculcans
|
| Ablativ |
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
| Vokativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
Plural
| Nominativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Genitiv |
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
| Dativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Akkusativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Ablativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Vokativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcatus
|
conculcata
|
conculcatum
|
| Genitiv |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcati
|
| Dativ |
conculcato
|
conculcatae
|
conculcato
|
| Akkusativ |
conculcatum
|
conculcatam
|
conculcatum
|
| Ablativ |
conculcato
|
conculcata
|
conculcato
|
| Vokativ |
conculcate
|
conculcata
|
conculcatum
|
Plural
| Nominativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
| Genitiv |
conculcatorum
|
conculcatarum
|
conculcatorum
|
| Dativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Akkusativ |
conculcatos
|
conculcatas
|
conculcata
|
| Ablativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Vokativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcaturus
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
| Genitiv |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcaturi
|
| Dativ |
conculcaturo
|
conculcaturae
|
conculcaturo
|
| Akkusativ |
conculcaturum
|
conculcaturam
|
conculcaturum
|
| Ablativ |
conculcaturo
|
conculcatura
|
conculcaturo
|
| Vokativ |
conculcature
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
Plural
| Nominativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
| Genitiv |
conculcaturorum
|
conculcaturarum
|
conculcaturorum
|
| Dativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Akkusativ |
conculcaturos
|
conculcaturas
|
conculcatura
|
| Ablativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Vokativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conculcatum
|
conculcatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculco
|
|
| 2. Person Singular |
conculcas
|
|
| 3. Person Singular |
conculcat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcamus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcatis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcor
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaris conculcare
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcamur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcamini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcem
|
|
| 2. Person Singular |
conculces
|
|
| 3. Person Singular |
conculcet
|
|
| 1. Person Plural |
conculcemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcer
|
|
| 2. Person Singular |
conculceris conculcere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcetur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcemur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcemini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabam
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabas
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabar
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabaris conculcabare
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcares
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaret
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarer
|
|
| 2. Person Singular |
conculcareris conculcarere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabo
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabis
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabor
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaberis conculcabere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavi
|
|
| 2. Person Singular |
conculcavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conculcavit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverunt conculcavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conculcavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conculcavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavero
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conculcavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conculcaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcari conculcarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conculcatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conculcatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conculca
|
! |
| 2. Person Plural |
conculcate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conculcato
|
| 3. Person Singular |
conculcato
|
| 2. Person Plural |
conculcatote
|
| 3. Person Plural |
conculcanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conculcare
|
|
| Genitiv |
conculcandi
|
|
| Dativ |
conculcando
|
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
|
| Ablativ |
conculcando
|
|
| Vokativ |
conculcande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcandus
|
conculcanda
|
conculcandum
|
| Genitiv |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcandi
|
| Dativ |
conculcando
|
conculcandae
|
conculcando
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
conculcandam
|
conculcandum
|
| Ablativ |
conculcando
|
conculcanda
|
conculcando
|
| Vokativ |
conculcande
|
conculcanda
|
conculcandum
|
Plural
| Nominativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
| Genitiv |
conculcandorum
|
conculcandarum
|
conculcandorum
|
| Dativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Akkusativ |
conculcandos
|
conculcandas
|
conculcanda
|
| Ablativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Vokativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
| Genitiv |
conculcantis
|
conculcantis
|
conculcantis
|
| Dativ |
conculcanti
|
conculcanti
|
conculcanti
|
| Akkusativ |
conculcantem
|
conculcantem
|
conculcans
|
| Ablativ |
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
| Vokativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
Plural
| Nominativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Genitiv |
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
| Dativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Akkusativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Ablativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Vokativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcatus
|
conculcata
|
conculcatum
|
| Genitiv |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcati
|
| Dativ |
conculcato
|
conculcatae
|
conculcato
|
| Akkusativ |
conculcatum
|
conculcatam
|
conculcatum
|
| Ablativ |
conculcato
|
conculcata
|
conculcato
|
| Vokativ |
conculcate
|
conculcata
|
conculcatum
|
Plural
| Nominativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
| Genitiv |
conculcatorum
|
conculcatarum
|
conculcatorum
|
| Dativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Akkusativ |
conculcatos
|
conculcatas
|
conculcata
|
| Ablativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Vokativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcaturus
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
| Genitiv |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcaturi
|
| Dativ |
conculcaturo
|
conculcaturae
|
conculcaturo
|
| Akkusativ |
conculcaturum
|
conculcaturam
|
conculcaturum
|
| Ablativ |
conculcaturo
|
conculcatura
|
conculcaturo
|
| Vokativ |
conculcature
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
Plural
| Nominativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
| Genitiv |
conculcaturorum
|
conculcaturarum
|
conculcaturorum
|
| Dativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Akkusativ |
conculcaturos
|
conculcaturas
|
conculcatura
|
| Ablativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Vokativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conculcatum
|
conculcatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculco
|
|
| 2. Person Singular |
conculcas
|
|
| 3. Person Singular |
conculcat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcamus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcatis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcor
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaris conculcare
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcamur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcamini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcem
|
|
| 2. Person Singular |
conculces
|
|
| 3. Person Singular |
conculcet
|
|
| 1. Person Plural |
conculcemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcer
|
|
| 2. Person Singular |
conculceris conculcere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcetur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcemur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcemini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabam
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabas
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabar
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabaris conculcabare
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcares
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaret
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarer
|
|
| 2. Person Singular |
conculcareris conculcarere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabo
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabis
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabor
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaberis conculcabere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavi
|
|
| 2. Person Singular |
conculcavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conculcavit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverunt conculcavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conculcavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conculcavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavero
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conculcavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conculcaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcari conculcarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conculcatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conculcatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conculca
|
! |
| 2. Person Plural |
conculcate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conculcato
|
| 3. Person Singular |
conculcato
|
| 2. Person Plural |
conculcatote
|
| 3. Person Plural |
conculcanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conculcare
|
|
| Genitiv |
conculcandi
|
|
| Dativ |
conculcando
|
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
|
| Ablativ |
conculcando
|
|
| Vokativ |
conculcande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcandus
|
conculcanda
|
conculcandum
|
| Genitiv |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcandi
|
| Dativ |
conculcando
|
conculcandae
|
conculcando
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
conculcandam
|
conculcandum
|
| Ablativ |
conculcando
|
conculcanda
|
conculcando
|
| Vokativ |
conculcande
|
conculcanda
|
conculcandum
|
Plural
| Nominativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
| Genitiv |
conculcandorum
|
conculcandarum
|
conculcandorum
|
| Dativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Akkusativ |
conculcandos
|
conculcandas
|
conculcanda
|
| Ablativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Vokativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
| Genitiv |
conculcantis
|
conculcantis
|
conculcantis
|
| Dativ |
conculcanti
|
conculcanti
|
conculcanti
|
| Akkusativ |
conculcantem
|
conculcantem
|
conculcans
|
| Ablativ |
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
| Vokativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
Plural
| Nominativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Genitiv |
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
| Dativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Akkusativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Ablativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Vokativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcatus
|
conculcata
|
conculcatum
|
| Genitiv |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcati
|
| Dativ |
conculcato
|
conculcatae
|
conculcato
|
| Akkusativ |
conculcatum
|
conculcatam
|
conculcatum
|
| Ablativ |
conculcato
|
conculcata
|
conculcato
|
| Vokativ |
conculcate
|
conculcata
|
conculcatum
|
Plural
| Nominativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
| Genitiv |
conculcatorum
|
conculcatarum
|
conculcatorum
|
| Dativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Akkusativ |
conculcatos
|
conculcatas
|
conculcata
|
| Ablativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Vokativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcaturus
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
| Genitiv |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcaturi
|
| Dativ |
conculcaturo
|
conculcaturae
|
conculcaturo
|
| Akkusativ |
conculcaturum
|
conculcaturam
|
conculcaturum
|
| Ablativ |
conculcaturo
|
conculcatura
|
conculcaturo
|
| Vokativ |
conculcature
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
Plural
| Nominativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
| Genitiv |
conculcaturorum
|
conculcaturarum
|
conculcaturorum
|
| Dativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Akkusativ |
conculcaturos
|
conculcaturas
|
conculcatura
|
| Ablativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Vokativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conculcatum
|
conculcatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculco
|
ich trete zusammen |
| 2. Person Singular |
conculcas
|
du trittst zusammen |
| 3. Person Singular |
conculcat
|
er/sie/es tritt zusammen |
| 1. Person Plural |
conculcamus
|
wir treten zusammen |
| 2. Person Plural |
conculcatis
|
ihr tretet zusammen |
| 3. Person Plural |
conculcant
|
sie treten zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcor
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaris conculcare
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcamur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcamini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcem
|
ich trete zusammen |
| 2. Person Singular |
conculces
|
du tretest zusammen |
| 3. Person Singular |
conculcet
|
er/sie/es trete zusammen |
| 1. Person Plural |
conculcemus
|
wir treten zusammen |
| 2. Person Plural |
conculcetis
|
ihr tretet zusammen |
| 3. Person Plural |
conculcent
|
sie treten zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcer
|
|
| 2. Person Singular |
conculceris conculcere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcetur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcemur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcemini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabam
|
ich trat zusammen |
| 2. Person Singular |
conculcabas
|
du tratest zusammen |
| 3. Person Singular |
conculcabat
|
er/sie/es trat zusammen |
| 1. Person Plural |
conculcabamus
|
wir traten zusammen |
| 2. Person Plural |
conculcabatis
|
ihr tratet zusammen |
| 3. Person Plural |
conculcabant
|
sie traten zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabar
|
|
| 2. Person Singular |
conculcabaris conculcabare
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarem
|
ich träte zusammen |
| 2. Person Singular |
conculcares
|
du trätest zusammen |
| 3. Person Singular |
conculcaret
|
er/sie/es träte zusammen |
| 1. Person Plural |
conculcaremus
|
wir träten zusammen |
| 2. Person Plural |
conculcaretis
|
ihr trätet zusammen |
| 3. Person Plural |
conculcarent
|
sie träten zusammen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcarer
|
|
| 2. Person Singular |
conculcareris conculcarere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabo
|
ich werde zusammentreten |
| 2. Person Singular |
conculcabis
|
du wirst zusammentreten |
| 3. Person Singular |
conculcabit
|
er/sie/es wird zusammentreten |
| 1. Person Plural |
conculcabimus
|
wir werden zusammentreten |
| 2. Person Plural |
conculcabitis
|
ihr werdet zusammentreten |
| 3. Person Plural |
conculcabunt
|
sie werden zusammentreten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcabor
|
|
| 2. Person Singular |
conculcaberis conculcabere
|
|
| 3. Person Singular |
conculcabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conculcabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conculcabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conculcabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavi
|
ich bin zusammengetreten |
| 2. Person Singular |
conculcavisti
|
du bist zusammengetreten |
| 3. Person Singular |
conculcavit
|
er/sie/es ist zusammengetreten |
| 1. Person Plural |
conculcavimus
|
wir sind zusammengetreten |
| 2. Person Plural |
conculcavistis
|
ihr seid zusammengetreten |
| 3. Person Plural |
conculcaverunt conculcavere
|
sie sind zusammengetreten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaverim
|
ich sei zusammengetreten |
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
du seiest zusammengetreten |
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
er/sie/es sei zusammengetreten |
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
wir seien zusammengetreten |
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
ihr seiet zusammengetreten |
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
sie seien zusammengetreten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcaveram
|
ich war zusammengetreten |
| 2. Person Singular |
conculcaveras
|
du warst zusammengetreten |
| 3. Person Singular |
conculcaverat
|
er/sie/es war zusammengetreten |
| 1. Person Plural |
conculcaveramus
|
wir waren zusammengetreten |
| 2. Person Plural |
conculcaveratis
|
ihr wart zusammengetreten |
| 3. Person Plural |
conculcaverant
|
sie waren zusammengetreten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavissem
|
ich wäre zusammengetreten |
| 2. Person Singular |
conculcavisses
|
du wärest zusammengetreten |
| 3. Person Singular |
conculcavisset
|
er/sie/es wäre zusammengetreten |
| 1. Person Plural |
conculcavissemus
|
wir wären zusammengetreten |
| 2. Person Plural |
conculcavissetis
|
ihr wäret zusammengetreten |
| 3. Person Plural |
conculcavissent
|
sie wären zusammengetreten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcavero
|
ich werde zusammengetreten sein |
| 2. Person Singular |
conculcaveris
|
du wirst zusammengetreten sein |
| 3. Person Singular |
conculcaverit
|
er/sie/es wird zusammengetreten sein |
| 1. Person Plural |
conculcaverimus
|
wir werden zusammengetreten sein |
| 2. Person Plural |
conculcaveritis
|
ihr werdet zusammengetreten sein |
| 3. Person Plural |
conculcaverint
|
sie werden zusammengetreten sein |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conculcatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conculcatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conculcatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conculcati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conculcati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conculcati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcare
|
zusammentreten |
| Vorzeitigkeit |
conculcavisse
|
zusammengetreten sein |
| Nachzeitigkeit |
conculcaturum esse
|
zusammentreten werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conculcari conculcarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conculcatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conculcatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conculca
|
tritt zusammen! |
| 2. Person Plural |
conculcate
|
tretet zusammen! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conculcato
|
| 3. Person Singular |
conculcato
|
| 2. Person Plural |
conculcatote
|
| 3. Person Plural |
conculcanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conculcare
|
das Zusammentreten |
| Genitiv |
conculcandi
|
des Zusammentretens |
| Dativ |
conculcando
|
dem Zusammentreten |
| Akkusativ |
conculcandum
|
das Zusammentreten |
| Ablativ |
conculcando
|
durch das Zusammentreten |
| Vokativ |
conculcande
|
Zusammentreten! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcandus
|
conculcanda
|
conculcandum
|
| Genitiv |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcandi
|
| Dativ |
conculcando
|
conculcandae
|
conculcando
|
| Akkusativ |
conculcandum
|
conculcandam
|
conculcandum
|
| Ablativ |
conculcando
|
conculcanda
|
conculcando
|
| Vokativ |
conculcande
|
conculcanda
|
conculcandum
|
Plural
| Nominativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
| Genitiv |
conculcandorum
|
conculcandarum
|
conculcandorum
|
| Dativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Akkusativ |
conculcandos
|
conculcandas
|
conculcanda
|
| Ablativ |
conculcandis
|
conculcandis
|
conculcandis
|
| Vokativ |
conculcandi
|
conculcandae
|
conculcanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
| Genitiv |
conculcantis
|
conculcantis
|
conculcantis
|
| Dativ |
conculcanti
|
conculcanti
|
conculcanti
|
| Akkusativ |
conculcantem
|
conculcantem
|
conculcans
|
| Ablativ |
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
conculcanti conculcante
|
| Vokativ |
conculcans
|
conculcans
|
conculcans
|
Plural
| Nominativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Genitiv |
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
conculcantium conculcantum
|
| Dativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Akkusativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
| Ablativ |
conculcantibus
|
conculcantibus
|
conculcantibus
|
| Vokativ |
conculcantes
|
conculcantes
|
conculcantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcatus
|
conculcata
|
conculcatum
|
| Genitiv |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcati
|
| Dativ |
conculcato
|
conculcatae
|
conculcato
|
| Akkusativ |
conculcatum
|
conculcatam
|
conculcatum
|
| Ablativ |
conculcato
|
conculcata
|
conculcato
|
| Vokativ |
conculcate
|
conculcata
|
conculcatum
|
Plural
| Nominativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
| Genitiv |
conculcatorum
|
conculcatarum
|
conculcatorum
|
| Dativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Akkusativ |
conculcatos
|
conculcatas
|
conculcata
|
| Ablativ |
conculcatis
|
conculcatis
|
conculcatis
|
| Vokativ |
conculcati
|
conculcatae
|
conculcata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conculcaturus
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
| Genitiv |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcaturi
|
| Dativ |
conculcaturo
|
conculcaturae
|
conculcaturo
|
| Akkusativ |
conculcaturum
|
conculcaturam
|
conculcaturum
|
| Ablativ |
conculcaturo
|
conculcatura
|
conculcaturo
|
| Vokativ |
conculcature
|
conculcatura
|
conculcaturum
|
Plural
| Nominativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
| Genitiv |
conculcaturorum
|
conculcaturarum
|
conculcaturorum
|
| Dativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Akkusativ |
conculcaturos
|
conculcaturas
|
conculcatura
|
| Ablativ |
conculcaturis
|
conculcaturis
|
conculcaturis
|
| Vokativ |
conculcaturi
|
conculcaturae
|
conculcatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conculcatum
|
conculcatu
|