Kurzübersicht
| Latein | Typ | Flexionsart | Form | Deutsch |
|---|---|---|---|---|
| concumbere | Verb | konsonantische Konjugation | Infinitiv | beschlafen legen (zum Geschlechtsverkehr) zusammen/beieinander liegen (mit Dat.) zusammenleben |
| concumbere | Verb | konsonantische Konjugation | 2. Person Singular Futur I Indikativ Passiv | du wirst beschlafen werden du wirst gelegt werden |
| concumbere | Verb | konsonantische Konjugation | 2. Person Singular Präsens Indikativ Passiv | du wirst beschlafen du wirst gelegt |
| concumbere | Verb | konsonantische Konjugation | 2. Person Singular Präsens Imperativ Passiv | beschlafe; beschlaf lege; leg lege dich; leg dich lebe zusammen; leb zusammen |
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbo |
ich beschlafe |
| 2. Person Singular | concumbis |
du beschläfst |
| 3. Person Singular | concumbit |
er/sie/es beschläft |
| 1. Person Plural | concumbimus |
wir beschlafen |
| 2. Person Plural | concumbitis |
ihr beschlaft |
| 3. Person Plural | concumbunt |
sie beschlafen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbor |
ich werde beschlafen |
| 2. Person Singular | concumberis concumbere |
du wirst beschlafen |
| 3. Person Singular | concumbitur |
er/sie/es wird beschlafen |
| 1. Person Plural | concumbimur |
wir werden beschlafen |
| 2. Person Plural | concumbimini |
ihr werdet beschlafen |
| 3. Person Plural | concumbuntur |
sie werden beschlafen |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbam |
ich beschlafe |
| 2. Person Singular | concumbas |
du beschlafest |
| 3. Person Singular | concumbat |
er/sie/es beschlafe |
| 1. Person Plural | concumbamus |
wir beschlafen |
| 2. Person Plural | concumbatis |
ihr beschlafet |
| 3. Person Plural | concumbant |
sie beschlafen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbar |
ich werde beschlafen |
| 2. Person Singular | concumbaris concumbare |
du werdest beschlafen |
| 3. Person Singular | concumbatur |
er/sie/es werde beschlafen |
| 1. Person Plural | concumbamur |
wir werden beschlafen |
| 2. Person Plural | concumbamini |
ihr werdet beschlafen |
| 3. Person Plural | concumbantur |
sie werden beschlafen |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbebam |
ich beschlief |
| 2. Person Singular | concumbebas |
du beschliefst |
| 3. Person Singular | concumbebat |
er/sie/es beschlief |
| 1. Person Plural | concumbebamus |
wir beschliefen |
| 2. Person Plural | concumbebatis |
ihr beschlieft |
| 3. Person Plural | concumbebant |
sie beschliefen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbebar |
ich wurde beschlafen |
| 2. Person Singular | concumbebaris concumbebare |
du wurdest beschlafen |
| 3. Person Singular | concumbebatur |
er/sie/es wurde beschlafen |
| 1. Person Plural | concumbebamur |
wir wurden beschlafen |
| 2. Person Plural | concumbebamini |
ihr wurdet beschlafen |
| 3. Person Plural | concumbebantur |
sie wurden beschlafen |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumberem |
ich beschliefe |
| 2. Person Singular | concumberes |
du beschliefest |
| 3. Person Singular | concumberet |
er/sie/es beschliefe |
| 1. Person Plural | concumberemus |
wir beschliefen |
| 2. Person Plural | concumberetis |
ihr beschliefet |
| 3. Person Plural | concumberent |
sie beschliefen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumberer |
ich würde beschlafen |
| 2. Person Singular | concumbereris concumberere |
du würdest beschlafen |
| 3. Person Singular | concumberetur |
er/sie/es würde beschlafen |
| 1. Person Plural | concumberemur |
wir würden beschlafen |
| 2. Person Plural | concumberemini |
ihr würdet beschlafen |
| 3. Person Plural | concumberentur |
sie würden beschlafen |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbam |
ich werde beschlafen |
| 2. Person Singular | concumbes |
du wirst beschlafen |
| 3. Person Singular | concumbet |
er/sie/es wird beschlafen |
| 1. Person Plural | concumbemus |
wir werden beschlafen |
| 2. Person Plural | concumbetis |
ihr werdet beschlafen |
| 3. Person Plural | concumbent |
sie werden beschlafen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbar |
ich werde beschlafen werden |
| 2. Person Singular | concumberis concumbere |
du wirst beschlafen werden |
| 3. Person Singular | concumbetur |
er/sie/es wird beschlafen werden |
| 1. Person Plural | concumbemur |
wir werden beschlafen werden |
| 2. Person Plural | concumbemini |
ihr werdet beschlafen werden |
| 3. Person Plural | concumbentur |
sie werden beschlafen werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbui |
ich habe beschlafen |
| 2. Person Singular | concumbuisti |
du hast beschlafen |
| 3. Person Singular | concumbuit |
er/sie/es hat beschlafen |
| 1. Person Plural | concumbuimus |
wir haben beschlafen |
| 2. Person Plural | concumbuistis |
ihr habt beschlafen |
| 3. Person Plural | concumbuerunt concumbuere |
sie haben beschlafen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus sum |
ich bin beschlafen worden |
| 2. Person Singular | concumbitus es |
du bist beschlafen worden |
| 3. Person Singular | concumbitus est |
er/sie/es ist beschlafen worden |
| 1. Person Plural | concumbiti sumus |
wir sind beschlafen worden |
| 2. Person Plural | concumbiti estis |
ihr seid beschlafen worden |
| 3. Person Plural | concumbiti sunt |
sie sind beschlafen worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuerim |
ich habe beschlafen |
| 2. Person Singular | concumbueris |
du habest beschlafen |
| 3. Person Singular | concumbuerit |
er/sie/es habe beschlafen |
| 1. Person Plural | concumbuerimus |
wir haben beschlafen |
| 2. Person Plural | concumbueritis |
ihr habet beschlafen |
| 3. Person Plural | concumbuerint |
sie haben beschlafen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus sim |
ich sei beschlafen worden |
| 2. Person Singular | concumbitus sis |
du seiest beschlafen worden |
| 3. Person Singular | concumbitus sit |
er/sie/es sei beschlafen worden |
| 1. Person Plural | concumbiti simus |
wir seien beschlafen worden |
| 2. Person Plural | concumbiti sitis |
ihr seiet beschlafen worden |
| 3. Person Plural | concumbiti sint |
sie seien beschlafen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbueram |
ich hatte beschlafen |
| 2. Person Singular | concumbueras |
du hattest beschlafen |
| 3. Person Singular | concumbuerat |
er/sie/es hatte beschlafen |
| 1. Person Plural | concumbueramus |
wir hatten beschlafen |
| 2. Person Plural | concumbueratis |
ihr hattet beschlafen |
| 3. Person Plural | concumbuerant |
sie hatten beschlafen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus eram |
ich war beschlafen worden |
| 2. Person Singular | concumbitus eras |
du warst beschlafen worden |
| 3. Person Singular | concumbitus erat |
er/sie/es war beschlafen worden |
| 1. Person Plural | concumbiti eramus |
wir waren beschlafen worden |
| 2. Person Plural | concumbiti eratis |
ihr wart beschlafen worden |
| 3. Person Plural | concumbiti erant |
sie waren beschlafen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuissem |
ich hätte beschlafen |
| 2. Person Singular | concumbuisses |
du hättest beschlafen |
| 3. Person Singular | concumbuisset |
er/sie/es hätte beschlafen |
| 1. Person Plural | concumbuissemus |
wir hätten beschlafen |
| 2. Person Plural | concumbuissetis |
ihr hättet beschlafen |
| 3. Person Plural | concumbuissent |
sie hätten beschlafen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus essem |
ich wäre beschlafen worden |
| 2. Person Singular | concumbitus esses |
du wärest beschlafen worden |
| 3. Person Singular | concumbitus esset |
er/sie/es wäre beschlafen worden |
| 1. Person Plural | concumbiti essemus |
wir wären beschlafen worden |
| 2. Person Plural | concumbiti essetis |
ihr wäret beschlafen worden |
| 3. Person Plural | concumbiti essent |
sie wären beschlafen worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuero |
ich werde beschlafen haben |
| 2. Person Singular | concumbueris |
du wirst beschlafen haben |
| 3. Person Singular | concumbuerit |
er/sie/es wird beschlafen haben |
| 1. Person Plural | concumbuerimus |
wir werden beschlafen haben |
| 2. Person Plural | concumbueritis |
ihr werdet beschlafen haben |
| 3. Person Plural | concumbuerint |
sie werden beschlafen haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus ero |
ich werde beschlafen worden sein |
| 2. Person Singular | concumbitus eris |
du wirst beschlafen worden sein |
| 3. Person Singular | concumbitus erit |
er/sie/es wird beschlafen worden sein |
| 1. Person Plural | concumbiti erimus |
wir werden beschlafen worden sein |
| 2. Person Plural | concumbiti eritis |
ihr werdet beschlafen worden sein |
| 3. Person Plural | concumbiti erunt |
sie werden beschlafen worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | concumbere |
beschlafen |
| Vorzeitigkeit | concumbuisse |
beschlafen haben |
| Nachzeitigkeit | concumbiturum esse |
beschlafen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | concumbi concumbier |
beschlafen werden |
| Vorzeitigkeit | concumbitum esse |
beschlafen worden sein |
| Nachzeitigkeit | concumbitum iri |
künftig beschlafen werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | concumbe |
beschlafe; beschlaf! |
| 2. Person Plural | concumbite |
beschlaft! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | concumbito |
| 3. Person Singular | concumbito |
| 2. Person Plural | concumbitote |
| 3. Person Plural | concumbunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | concumbere |
das Beschlafen |
| Genitiv | concumbendi concumbundi |
des Beschlafens |
| Dativ | concumbendo concumbundo |
dem Beschlafen |
| Akkusativ | concumbendum concumbundum |
das Beschlafen |
| Ablativ | concumbendo concumbundo |
durch das Beschlafen |
| Vokativ | concumbende concumbunde |
Beschlafen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbendus concumbundus |
concumbenda concumbunda |
concumbendum concumbundum |
| Genitiv | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbendi concumbundi |
| Dativ | concumbendo concumbundo |
concumbendae concumbundae |
concumbendo concumbundo |
| Akkusativ | concumbendum concumbundum |
concumbendam concumbundam |
concumbendum concumbundum |
| Ablativ | concumbendo concumbundo |
concumbenda concumbunda |
concumbendo concumbundo |
| Vokativ | concumbende concumbunde |
concumbenda concumbunda |
concumbendum concumbundum |
Plural
| Nominativ | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbenda concumbunda |
| Genitiv | concumbendorum concumbundorum |
concumbendarum concumbundarum |
concumbendorum concumbundorum |
| Dativ | concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
| Akkusativ | concumbendos concumbundos |
concumbendas concumbundas |
concumbenda concumbunda |
| Ablativ | concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
| Vokativ | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbenda concumbunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbens |
concumbens |
concumbens |
| Genitiv | concumbentis |
concumbentis |
concumbentis |
| Dativ | concumbenti |
concumbenti |
concumbenti |
| Akkusativ | concumbentem |
concumbentem |
concumbens |
| Ablativ | concumbenti concumbente |
concumbenti concumbente |
concumbenti concumbente |
| Vokativ | concumbens |
concumbens |
concumbens |
Plural
| Nominativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
| Genitiv | concumbentium concumbentum |
concumbentium concumbentum |
concumbentium concumbentum |
| Dativ | concumbentibus |
concumbentibus |
concumbentibus |
| Akkusativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
| Ablativ | concumbentibus |
concumbentibus |
concumbentibus |
| Vokativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbitus |
concumbita |
concumbitum |
| Genitiv | concumbiti |
concumbitae |
concumbiti |
| Dativ | concumbito |
concumbitae |
concumbito |
| Akkusativ | concumbitum |
concumbitam |
concumbitum |
| Ablativ | concumbito |
concumbita |
concumbito |
| Vokativ | concumbite |
concumbita |
concumbitum |
Plural
| Nominativ | concumbiti |
concumbitae |
concumbita |
| Genitiv | concumbitorum |
concumbitarum |
concumbitorum |
| Dativ | concumbitis |
concumbitis |
concumbitis |
| Akkusativ | concumbitos |
concumbitas |
concumbita |
| Ablativ | concumbitis |
concumbitis |
concumbitis |
| Vokativ | concumbiti |
concumbitae |
concumbita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbiturus |
concumbitura |
concumbiturum |
| Genitiv | concumbituri |
concumbiturae |
concumbituri |
| Dativ | concumbituro |
concumbiturae |
concumbituro |
| Akkusativ | concumbiturum |
concumbituram |
concumbiturum |
| Ablativ | concumbituro |
concumbitura |
concumbituro |
| Vokativ | concumbiture |
concumbitura |
concumbiturum |
Plural
| Nominativ | concumbituri |
concumbiturae |
concumbitura |
| Genitiv | concumbiturorum |
concumbiturarum |
concumbiturorum |
| Dativ | concumbituris |
concumbituris |
concumbituris |
| Akkusativ | concumbituros |
concumbituras |
concumbitura |
| Ablativ | concumbituris |
concumbituris |
concumbituris |
| Vokativ | concumbituri |
concumbiturae |
concumbitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| concumbitum |
concumbitu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbo |
ich lege |
| 2. Person Singular | concumbis |
du legst |
| 3. Person Singular | concumbit |
er/sie/es legt |
| 1. Person Plural | concumbimus |
wir legen |
| 2. Person Plural | concumbitis |
ihr legt |
| 3. Person Plural | concumbunt |
sie legen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbor |
ich werde gelegt |
| 2. Person Singular | concumberis concumbere |
du wirst gelegt |
| 3. Person Singular | concumbitur |
er/sie/es wird gelegt |
| 1. Person Plural | concumbimur |
wir werden gelegt |
| 2. Person Plural | concumbimini |
ihr werdet gelegt |
| 3. Person Plural | concumbuntur |
sie werden gelegt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbam |
ich lege |
| 2. Person Singular | concumbas |
du legest |
| 3. Person Singular | concumbat |
er/sie/es lege |
| 1. Person Plural | concumbamus |
wir legen |
| 2. Person Plural | concumbatis |
ihr leget |
| 3. Person Plural | concumbant |
sie legen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbar |
ich werde gelegt |
| 2. Person Singular | concumbaris concumbare |
du werdest gelegt |
| 3. Person Singular | concumbatur |
er/sie/es werde gelegt |
| 1. Person Plural | concumbamur |
wir werden gelegt |
| 2. Person Plural | concumbamini |
ihr werdet gelegt |
| 3. Person Plural | concumbantur |
sie werden gelegt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbebam |
ich legte |
| 2. Person Singular | concumbebas |
du legtest |
| 3. Person Singular | concumbebat |
er/sie/es legte |
| 1. Person Plural | concumbebamus |
wir legten |
| 2. Person Plural | concumbebatis |
ihr legtet |
| 3. Person Plural | concumbebant |
sie legten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbebar |
ich wurde gelegt |
| 2. Person Singular | concumbebaris concumbebare |
du wurdest gelegt |
| 3. Person Singular | concumbebatur |
er/sie/es wurde gelegt |
| 1. Person Plural | concumbebamur |
wir wurden gelegt |
| 2. Person Plural | concumbebamini |
ihr wurdet gelegt |
| 3. Person Plural | concumbebantur |
sie wurden gelegt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumberem |
ich legte |
| 2. Person Singular | concumberes |
du legtest |
| 3. Person Singular | concumberet |
er/sie/es legte |
| 1. Person Plural | concumberemus |
wir legten |
| 2. Person Plural | concumberetis |
ihr legtet |
| 3. Person Plural | concumberent |
sie legten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumberer |
ich würde gelegt |
| 2. Person Singular | concumbereris concumberere |
du würdest gelegt |
| 3. Person Singular | concumberetur |
er/sie/es würde gelegt |
| 1. Person Plural | concumberemur |
wir würden gelegt |
| 2. Person Plural | concumberemini |
ihr würdet gelegt |
| 3. Person Plural | concumberentur |
sie würden gelegt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbam |
ich werde legen |
| 2. Person Singular | concumbes |
du wirst legen |
| 3. Person Singular | concumbet |
er/sie/es wird legen |
| 1. Person Plural | concumbemus |
wir werden legen |
| 2. Person Plural | concumbetis |
ihr werdet legen |
| 3. Person Plural | concumbent |
sie werden legen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbar |
ich werde gelegt werden |
| 2. Person Singular | concumberis concumbere |
du wirst gelegt werden |
| 3. Person Singular | concumbetur |
er/sie/es wird gelegt werden |
| 1. Person Plural | concumbemur |
wir werden gelegt werden |
| 2. Person Plural | concumbemini |
ihr werdet gelegt werden |
| 3. Person Plural | concumbentur |
sie werden gelegt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbui |
ich habe gelegt |
| 2. Person Singular | concumbuisti |
du hast gelegt |
| 3. Person Singular | concumbuit |
er/sie/es hat gelegt |
| 1. Person Plural | concumbuimus |
wir haben gelegt |
| 2. Person Plural | concumbuistis |
ihr habt gelegt |
| 3. Person Plural | concumbuerunt concumbuere |
sie haben gelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus sum |
ich bin gelegt worden |
| 2. Person Singular | concumbitus es |
du bist gelegt worden |
| 3. Person Singular | concumbitus est |
er/sie/es ist gelegt worden |
| 1. Person Plural | concumbiti sumus |
wir sind gelegt worden |
| 2. Person Plural | concumbiti estis |
ihr seid gelegt worden |
| 3. Person Plural | concumbiti sunt |
sie sind gelegt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuerim |
ich habe gelegt |
| 2. Person Singular | concumbueris |
du habest gelegt |
| 3. Person Singular | concumbuerit |
er/sie/es habe gelegt |
| 1. Person Plural | concumbuerimus |
wir haben gelegt |
| 2. Person Plural | concumbueritis |
ihr habet gelegt |
| 3. Person Plural | concumbuerint |
sie haben gelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus sim |
ich sei gelegt worden |
| 2. Person Singular | concumbitus sis |
du seiest gelegt worden |
| 3. Person Singular | concumbitus sit |
er/sie/es sei gelegt worden |
| 1. Person Plural | concumbiti simus |
wir seien gelegt worden |
| 2. Person Plural | concumbiti sitis |
ihr seiet gelegt worden |
| 3. Person Plural | concumbiti sint |
sie seien gelegt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbueram |
ich hatte gelegt |
| 2. Person Singular | concumbueras |
du hattest gelegt |
| 3. Person Singular | concumbuerat |
er/sie/es hatte gelegt |
| 1. Person Plural | concumbueramus |
wir hatten gelegt |
| 2. Person Plural | concumbueratis |
ihr hattet gelegt |
| 3. Person Plural | concumbuerant |
sie hatten gelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus eram |
ich war gelegt worden |
| 2. Person Singular | concumbitus eras |
du warst gelegt worden |
| 3. Person Singular | concumbitus erat |
er/sie/es war gelegt worden |
| 1. Person Plural | concumbiti eramus |
wir waren gelegt worden |
| 2. Person Plural | concumbiti eratis |
ihr wart gelegt worden |
| 3. Person Plural | concumbiti erant |
sie waren gelegt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuissem |
ich hätte gelegt |
| 2. Person Singular | concumbuisses |
du hättest gelegt |
| 3. Person Singular | concumbuisset |
er/sie/es hätte gelegt |
| 1. Person Plural | concumbuissemus |
wir hätten gelegt |
| 2. Person Plural | concumbuissetis |
ihr hättet gelegt |
| 3. Person Plural | concumbuissent |
sie hätten gelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus essem |
ich wäre gelegt worden |
| 2. Person Singular | concumbitus esses |
du wärest gelegt worden |
| 3. Person Singular | concumbitus esset |
er/sie/es wäre gelegt worden |
| 1. Person Plural | concumbiti essemus |
wir wären gelegt worden |
| 2. Person Plural | concumbiti essetis |
ihr wäret gelegt worden |
| 3. Person Plural | concumbiti essent |
sie wären gelegt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuero |
ich werde gelegt haben |
| 2. Person Singular | concumbueris |
du wirst gelegt haben |
| 3. Person Singular | concumbuerit |
er/sie/es wird gelegt haben |
| 1. Person Plural | concumbuerimus |
wir werden gelegt haben |
| 2. Person Plural | concumbueritis |
ihr werdet gelegt haben |
| 3. Person Plural | concumbuerint |
sie werden gelegt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus ero |
ich werde gelegt worden sein |
| 2. Person Singular | concumbitus eris |
du wirst gelegt worden sein |
| 3. Person Singular | concumbitus erit |
er/sie/es wird gelegt worden sein |
| 1. Person Plural | concumbiti erimus |
wir werden gelegt worden sein |
| 2. Person Plural | concumbiti eritis |
ihr werdet gelegt worden sein |
| 3. Person Plural | concumbiti erunt |
sie werden gelegt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | concumbere |
legen |
| Vorzeitigkeit | concumbuisse |
gelegt haben |
| Nachzeitigkeit | concumbiturum esse |
legen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | concumbi concumbier |
gelegt werden |
| Vorzeitigkeit | concumbitum esse |
gelegt worden sein |
| Nachzeitigkeit | concumbitum iri |
künftig gelegt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | concumbe |
lege; leg! |
| 2. Person Plural | concumbite |
legt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | concumbito |
| 3. Person Singular | concumbito |
| 2. Person Plural | concumbitote |
| 3. Person Plural | concumbunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | concumbere |
das Legen |
| Genitiv | concumbendi concumbundi |
des Legens |
| Dativ | concumbendo concumbundo |
dem Legen |
| Akkusativ | concumbendum concumbundum |
das Legen |
| Ablativ | concumbendo concumbundo |
durch das Legen |
| Vokativ | concumbende concumbunde |
Legen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbendus concumbundus |
concumbenda concumbunda |
concumbendum concumbundum |
| Genitiv | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbendi concumbundi |
| Dativ | concumbendo concumbundo |
concumbendae concumbundae |
concumbendo concumbundo |
| Akkusativ | concumbendum concumbundum |
concumbendam concumbundam |
concumbendum concumbundum |
| Ablativ | concumbendo concumbundo |
concumbenda concumbunda |
concumbendo concumbundo |
| Vokativ | concumbende concumbunde |
concumbenda concumbunda |
concumbendum concumbundum |
Plural
| Nominativ | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbenda concumbunda |
| Genitiv | concumbendorum concumbundorum |
concumbendarum concumbundarum |
concumbendorum concumbundorum |
| Dativ | concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
| Akkusativ | concumbendos concumbundos |
concumbendas concumbundas |
concumbenda concumbunda |
| Ablativ | concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
| Vokativ | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbenda concumbunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbens |
concumbens |
concumbens |
| Genitiv | concumbentis |
concumbentis |
concumbentis |
| Dativ | concumbenti |
concumbenti |
concumbenti |
| Akkusativ | concumbentem |
concumbentem |
concumbens |
| Ablativ | concumbenti concumbente |
concumbenti concumbente |
concumbenti concumbente |
| Vokativ | concumbens |
concumbens |
concumbens |
Plural
| Nominativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
| Genitiv | concumbentium concumbentum |
concumbentium concumbentum |
concumbentium concumbentum |
| Dativ | concumbentibus |
concumbentibus |
concumbentibus |
| Akkusativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
| Ablativ | concumbentibus |
concumbentibus |
concumbentibus |
| Vokativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbitus |
concumbita |
concumbitum |
| Genitiv | concumbiti |
concumbitae |
concumbiti |
| Dativ | concumbito |
concumbitae |
concumbito |
| Akkusativ | concumbitum |
concumbitam |
concumbitum |
| Ablativ | concumbito |
concumbita |
concumbito |
| Vokativ | concumbite |
concumbita |
concumbitum |
Plural
| Nominativ | concumbiti |
concumbitae |
concumbita |
| Genitiv | concumbitorum |
concumbitarum |
concumbitorum |
| Dativ | concumbitis |
concumbitis |
concumbitis |
| Akkusativ | concumbitos |
concumbitas |
concumbita |
| Ablativ | concumbitis |
concumbitis |
concumbitis |
| Vokativ | concumbiti |
concumbitae |
concumbita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbiturus |
concumbitura |
concumbiturum |
| Genitiv | concumbituri |
concumbiturae |
concumbituri |
| Dativ | concumbituro |
concumbiturae |
concumbituro |
| Akkusativ | concumbiturum |
concumbituram |
concumbiturum |
| Ablativ | concumbituro |
concumbitura |
concumbituro |
| Vokativ | concumbiture |
concumbitura |
concumbiturum |
Plural
| Nominativ | concumbituri |
concumbiturae |
concumbitura |
| Genitiv | concumbiturorum |
concumbiturarum |
concumbiturorum |
| Dativ | concumbituris |
concumbituris |
concumbituris |
| Akkusativ | concumbituros |
concumbituras |
concumbitura |
| Ablativ | concumbituris |
concumbituris |
concumbituris |
| Vokativ | concumbituri |
concumbiturae |
concumbitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| concumbitum |
concumbitu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbo |
|
| 2. Person Singular | concumbis |
|
| 3. Person Singular | concumbit |
|
| 1. Person Plural | concumbimus |
|
| 2. Person Plural | concumbitis |
|
| 3. Person Plural | concumbunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbor |
|
| 2. Person Singular | concumberis concumbere |
|
| 3. Person Singular | concumbitur |
|
| 1. Person Plural | concumbimur |
|
| 2. Person Plural | concumbimini |
|
| 3. Person Plural | concumbuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbam |
|
| 2. Person Singular | concumbas |
|
| 3. Person Singular | concumbat |
|
| 1. Person Plural | concumbamus |
|
| 2. Person Plural | concumbatis |
|
| 3. Person Plural | concumbant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbar |
|
| 2. Person Singular | concumbaris concumbare |
|
| 3. Person Singular | concumbatur |
|
| 1. Person Plural | concumbamur |
|
| 2. Person Plural | concumbamini |
|
| 3. Person Plural | concumbantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbebam |
|
| 2. Person Singular | concumbebas |
|
| 3. Person Singular | concumbebat |
|
| 1. Person Plural | concumbebamus |
|
| 2. Person Plural | concumbebatis |
|
| 3. Person Plural | concumbebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbebar |
|
| 2. Person Singular | concumbebaris concumbebare |
|
| 3. Person Singular | concumbebatur |
|
| 1. Person Plural | concumbebamur |
|
| 2. Person Plural | concumbebamini |
|
| 3. Person Plural | concumbebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumberem |
|
| 2. Person Singular | concumberes |
|
| 3. Person Singular | concumberet |
|
| 1. Person Plural | concumberemus |
|
| 2. Person Plural | concumberetis |
|
| 3. Person Plural | concumberent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumberer |
|
| 2. Person Singular | concumbereris concumberere |
|
| 3. Person Singular | concumberetur |
|
| 1. Person Plural | concumberemur |
|
| 2. Person Plural | concumberemini |
|
| 3. Person Plural | concumberentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbam |
|
| 2. Person Singular | concumbes |
|
| 3. Person Singular | concumbet |
|
| 1. Person Plural | concumbemus |
|
| 2. Person Plural | concumbetis |
|
| 3. Person Plural | concumbent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbar |
|
| 2. Person Singular | concumberis concumbere |
|
| 3. Person Singular | concumbetur |
|
| 1. Person Plural | concumbemur |
|
| 2. Person Plural | concumbemini |
|
| 3. Person Plural | concumbentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbui |
|
| 2. Person Singular | concumbuisti |
|
| 3. Person Singular | concumbuit |
|
| 1. Person Plural | concumbuimus |
|
| 2. Person Plural | concumbuistis |
|
| 3. Person Plural | concumbuerunt concumbuere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus sum |
|
| 2. Person Singular | concumbitus es |
|
| 3. Person Singular | concumbitus est |
|
| 1. Person Plural | concumbiti sumus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti estis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuerim |
|
| 2. Person Singular | concumbueris |
|
| 3. Person Singular | concumbuerit |
|
| 1. Person Plural | concumbuerimus |
|
| 2. Person Plural | concumbueritis |
|
| 3. Person Plural | concumbuerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus sim |
|
| 2. Person Singular | concumbitus sis |
|
| 3. Person Singular | concumbitus sit |
|
| 1. Person Plural | concumbiti simus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti sitis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbueram |
|
| 2. Person Singular | concumbueras |
|
| 3. Person Singular | concumbuerat |
|
| 1. Person Plural | concumbueramus |
|
| 2. Person Plural | concumbueratis |
|
| 3. Person Plural | concumbuerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus eram |
|
| 2. Person Singular | concumbitus eras |
|
| 3. Person Singular | concumbitus erat |
|
| 1. Person Plural | concumbiti eramus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti eratis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuissem |
|
| 2. Person Singular | concumbuisses |
|
| 3. Person Singular | concumbuisset |
|
| 1. Person Plural | concumbuissemus |
|
| 2. Person Plural | concumbuissetis |
|
| 3. Person Plural | concumbuissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus essem |
|
| 2. Person Singular | concumbitus esses |
|
| 3. Person Singular | concumbitus esset |
|
| 1. Person Plural | concumbiti essemus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti essetis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuero |
|
| 2. Person Singular | concumbueris |
|
| 3. Person Singular | concumbuerit |
|
| 1. Person Plural | concumbuerimus |
|
| 2. Person Plural | concumbueritis |
|
| 3. Person Plural | concumbuerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus ero |
|
| 2. Person Singular | concumbitus eris |
|
| 3. Person Singular | concumbitus erit |
|
| 1. Person Plural | concumbiti erimus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti eritis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | concumbere |
|
| Vorzeitigkeit | concumbuisse |
|
| Nachzeitigkeit | concumbiturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | concumbi concumbier |
|
| Vorzeitigkeit | concumbitum esse |
|
| Nachzeitigkeit | concumbitum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | concumbe |
! |
| 2. Person Plural | concumbite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | concumbito |
| 3. Person Singular | concumbito |
| 2. Person Plural | concumbitote |
| 3. Person Plural | concumbunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | concumbere |
|
| Genitiv | concumbendi concumbundi |
|
| Dativ | concumbendo concumbundo |
|
| Akkusativ | concumbendum concumbundum |
|
| Ablativ | concumbendo concumbundo |
|
| Vokativ | concumbende concumbunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbendus concumbundus |
concumbenda concumbunda |
concumbendum concumbundum |
| Genitiv | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbendi concumbundi |
| Dativ | concumbendo concumbundo |
concumbendae concumbundae |
concumbendo concumbundo |
| Akkusativ | concumbendum concumbundum |
concumbendam concumbundam |
concumbendum concumbundum |
| Ablativ | concumbendo concumbundo |
concumbenda concumbunda |
concumbendo concumbundo |
| Vokativ | concumbende concumbunde |
concumbenda concumbunda |
concumbendum concumbundum |
Plural
| Nominativ | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbenda concumbunda |
| Genitiv | concumbendorum concumbundorum |
concumbendarum concumbundarum |
concumbendorum concumbundorum |
| Dativ | concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
| Akkusativ | concumbendos concumbundos |
concumbendas concumbundas |
concumbenda concumbunda |
| Ablativ | concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
| Vokativ | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbenda concumbunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbens |
concumbens |
concumbens |
| Genitiv | concumbentis |
concumbentis |
concumbentis |
| Dativ | concumbenti |
concumbenti |
concumbenti |
| Akkusativ | concumbentem |
concumbentem |
concumbens |
| Ablativ | concumbenti concumbente |
concumbenti concumbente |
concumbenti concumbente |
| Vokativ | concumbens |
concumbens |
concumbens |
Plural
| Nominativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
| Genitiv | concumbentium concumbentum |
concumbentium concumbentum |
concumbentium concumbentum |
| Dativ | concumbentibus |
concumbentibus |
concumbentibus |
| Akkusativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
| Ablativ | concumbentibus |
concumbentibus |
concumbentibus |
| Vokativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbitus |
concumbita |
concumbitum |
| Genitiv | concumbiti |
concumbitae |
concumbiti |
| Dativ | concumbito |
concumbitae |
concumbito |
| Akkusativ | concumbitum |
concumbitam |
concumbitum |
| Ablativ | concumbito |
concumbita |
concumbito |
| Vokativ | concumbite |
concumbita |
concumbitum |
Plural
| Nominativ | concumbiti |
concumbitae |
concumbita |
| Genitiv | concumbitorum |
concumbitarum |
concumbitorum |
| Dativ | concumbitis |
concumbitis |
concumbitis |
| Akkusativ | concumbitos |
concumbitas |
concumbita |
| Ablativ | concumbitis |
concumbitis |
concumbitis |
| Vokativ | concumbiti |
concumbitae |
concumbita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbiturus |
concumbitura |
concumbiturum |
| Genitiv | concumbituri |
concumbiturae |
concumbituri |
| Dativ | concumbituro |
concumbiturae |
concumbituro |
| Akkusativ | concumbiturum |
concumbituram |
concumbiturum |
| Ablativ | concumbituro |
concumbitura |
concumbituro |
| Vokativ | concumbiture |
concumbitura |
concumbiturum |
Plural
| Nominativ | concumbituri |
concumbiturae |
concumbitura |
| Genitiv | concumbiturorum |
concumbiturarum |
concumbiturorum |
| Dativ | concumbituris |
concumbituris |
concumbituris |
| Akkusativ | concumbituros |
concumbituras |
concumbitura |
| Ablativ | concumbituris |
concumbituris |
concumbituris |
| Vokativ | concumbituri |
concumbiturae |
concumbitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| concumbitum |
concumbitu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbo |
|
| 2. Person Singular | concumbis |
|
| 3. Person Singular | concumbit |
|
| 1. Person Plural | concumbimus |
|
| 2. Person Plural | concumbitis |
|
| 3. Person Plural | concumbunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbor |
|
| 2. Person Singular | concumberis concumbere |
|
| 3. Person Singular | concumbitur |
|
| 1. Person Plural | concumbimur |
|
| 2. Person Plural | concumbimini |
|
| 3. Person Plural | concumbuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbam |
|
| 2. Person Singular | concumbas |
|
| 3. Person Singular | concumbat |
|
| 1. Person Plural | concumbamus |
|
| 2. Person Plural | concumbatis |
|
| 3. Person Plural | concumbant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbar |
|
| 2. Person Singular | concumbaris concumbare |
|
| 3. Person Singular | concumbatur |
|
| 1. Person Plural | concumbamur |
|
| 2. Person Plural | concumbamini |
|
| 3. Person Plural | concumbantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbebam |
|
| 2. Person Singular | concumbebas |
|
| 3. Person Singular | concumbebat |
|
| 1. Person Plural | concumbebamus |
|
| 2. Person Plural | concumbebatis |
|
| 3. Person Plural | concumbebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbebar |
|
| 2. Person Singular | concumbebaris concumbebare |
|
| 3. Person Singular | concumbebatur |
|
| 1. Person Plural | concumbebamur |
|
| 2. Person Plural | concumbebamini |
|
| 3. Person Plural | concumbebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumberem |
|
| 2. Person Singular | concumberes |
|
| 3. Person Singular | concumberet |
|
| 1. Person Plural | concumberemus |
|
| 2. Person Plural | concumberetis |
|
| 3. Person Plural | concumberent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumberer |
|
| 2. Person Singular | concumbereris concumberere |
|
| 3. Person Singular | concumberetur |
|
| 1. Person Plural | concumberemur |
|
| 2. Person Plural | concumberemini |
|
| 3. Person Plural | concumberentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbam |
|
| 2. Person Singular | concumbes |
|
| 3. Person Singular | concumbet |
|
| 1. Person Plural | concumbemus |
|
| 2. Person Plural | concumbetis |
|
| 3. Person Plural | concumbent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbar |
|
| 2. Person Singular | concumberis concumbere |
|
| 3. Person Singular | concumbetur |
|
| 1. Person Plural | concumbemur |
|
| 2. Person Plural | concumbemini |
|
| 3. Person Plural | concumbentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbui |
|
| 2. Person Singular | concumbuisti |
|
| 3. Person Singular | concumbuit |
|
| 1. Person Plural | concumbuimus |
|
| 2. Person Plural | concumbuistis |
|
| 3. Person Plural | concumbuerunt concumbuere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus sum |
|
| 2. Person Singular | concumbitus es |
|
| 3. Person Singular | concumbitus est |
|
| 1. Person Plural | concumbiti sumus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti estis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuerim |
|
| 2. Person Singular | concumbueris |
|
| 3. Person Singular | concumbuerit |
|
| 1. Person Plural | concumbuerimus |
|
| 2. Person Plural | concumbueritis |
|
| 3. Person Plural | concumbuerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus sim |
|
| 2. Person Singular | concumbitus sis |
|
| 3. Person Singular | concumbitus sit |
|
| 1. Person Plural | concumbiti simus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti sitis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbueram |
|
| 2. Person Singular | concumbueras |
|
| 3. Person Singular | concumbuerat |
|
| 1. Person Plural | concumbueramus |
|
| 2. Person Plural | concumbueratis |
|
| 3. Person Plural | concumbuerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus eram |
|
| 2. Person Singular | concumbitus eras |
|
| 3. Person Singular | concumbitus erat |
|
| 1. Person Plural | concumbiti eramus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti eratis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuissem |
|
| 2. Person Singular | concumbuisses |
|
| 3. Person Singular | concumbuisset |
|
| 1. Person Plural | concumbuissemus |
|
| 2. Person Plural | concumbuissetis |
|
| 3. Person Plural | concumbuissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus essem |
|
| 2. Person Singular | concumbitus esses |
|
| 3. Person Singular | concumbitus esset |
|
| 1. Person Plural | concumbiti essemus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti essetis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuero |
|
| 2. Person Singular | concumbueris |
|
| 3. Person Singular | concumbuerit |
|
| 1. Person Plural | concumbuerimus |
|
| 2. Person Plural | concumbueritis |
|
| 3. Person Plural | concumbuerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus ero |
|
| 2. Person Singular | concumbitus eris |
|
| 3. Person Singular | concumbitus erit |
|
| 1. Person Plural | concumbiti erimus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti eritis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | concumbere |
|
| Vorzeitigkeit | concumbuisse |
|
| Nachzeitigkeit | concumbiturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | concumbi concumbier |
|
| Vorzeitigkeit | concumbitum esse |
|
| Nachzeitigkeit | concumbitum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | concumbe |
! |
| 2. Person Plural | concumbite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | concumbito |
| 3. Person Singular | concumbito |
| 2. Person Plural | concumbitote |
| 3. Person Plural | concumbunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | concumbere |
|
| Genitiv | concumbendi concumbundi |
|
| Dativ | concumbendo concumbundo |
|
| Akkusativ | concumbendum concumbundum |
|
| Ablativ | concumbendo concumbundo |
|
| Vokativ | concumbende concumbunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbendus concumbundus |
concumbenda concumbunda |
concumbendum concumbundum |
| Genitiv | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbendi concumbundi |
| Dativ | concumbendo concumbundo |
concumbendae concumbundae |
concumbendo concumbundo |
| Akkusativ | concumbendum concumbundum |
concumbendam concumbundam |
concumbendum concumbundum |
| Ablativ | concumbendo concumbundo |
concumbenda concumbunda |
concumbendo concumbundo |
| Vokativ | concumbende concumbunde |
concumbenda concumbunda |
concumbendum concumbundum |
Plural
| Nominativ | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbenda concumbunda |
| Genitiv | concumbendorum concumbundorum |
concumbendarum concumbundarum |
concumbendorum concumbundorum |
| Dativ | concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
| Akkusativ | concumbendos concumbundos |
concumbendas concumbundas |
concumbenda concumbunda |
| Ablativ | concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
| Vokativ | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbenda concumbunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbens |
concumbens |
concumbens |
| Genitiv | concumbentis |
concumbentis |
concumbentis |
| Dativ | concumbenti |
concumbenti |
concumbenti |
| Akkusativ | concumbentem |
concumbentem |
concumbens |
| Ablativ | concumbenti concumbente |
concumbenti concumbente |
concumbenti concumbente |
| Vokativ | concumbens |
concumbens |
concumbens |
Plural
| Nominativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
| Genitiv | concumbentium concumbentum |
concumbentium concumbentum |
concumbentium concumbentum |
| Dativ | concumbentibus |
concumbentibus |
concumbentibus |
| Akkusativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
| Ablativ | concumbentibus |
concumbentibus |
concumbentibus |
| Vokativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbitus |
concumbita |
concumbitum |
| Genitiv | concumbiti |
concumbitae |
concumbiti |
| Dativ | concumbito |
concumbitae |
concumbito |
| Akkusativ | concumbitum |
concumbitam |
concumbitum |
| Ablativ | concumbito |
concumbita |
concumbito |
| Vokativ | concumbite |
concumbita |
concumbitum |
Plural
| Nominativ | concumbiti |
concumbitae |
concumbita |
| Genitiv | concumbitorum |
concumbitarum |
concumbitorum |
| Dativ | concumbitis |
concumbitis |
concumbitis |
| Akkusativ | concumbitos |
concumbitas |
concumbita |
| Ablativ | concumbitis |
concumbitis |
concumbitis |
| Vokativ | concumbiti |
concumbitae |
concumbita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbiturus |
concumbitura |
concumbiturum |
| Genitiv | concumbituri |
concumbiturae |
concumbituri |
| Dativ | concumbituro |
concumbiturae |
concumbituro |
| Akkusativ | concumbiturum |
concumbituram |
concumbiturum |
| Ablativ | concumbituro |
concumbitura |
concumbituro |
| Vokativ | concumbiture |
concumbitura |
concumbiturum |
Plural
| Nominativ | concumbituri |
concumbiturae |
concumbitura |
| Genitiv | concumbiturorum |
concumbiturarum |
concumbiturorum |
| Dativ | concumbituris |
concumbituris |
concumbituris |
| Akkusativ | concumbituros |
concumbituras |
concumbitura |
| Ablativ | concumbituris |
concumbituris |
concumbituris |
| Vokativ | concumbituri |
concumbiturae |
concumbitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| concumbitum |
concumbitu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbo |
ich lebe zusammen |
| 2. Person Singular | concumbis |
du lebst zusammen |
| 3. Person Singular | concumbit |
er/sie/es lebt zusammen |
| 1. Person Plural | concumbimus |
wir leben zusammen |
| 2. Person Plural | concumbitis |
ihr lebt zusammen |
| 3. Person Plural | concumbunt |
sie leben zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbor |
|
| 2. Person Singular | concumberis concumbere |
|
| 3. Person Singular | concumbitur |
|
| 1. Person Plural | concumbimur |
|
| 2. Person Plural | concumbimini |
|
| 3. Person Plural | concumbuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbam |
ich lebe zusammen |
| 2. Person Singular | concumbas |
du lebest zusammen |
| 3. Person Singular | concumbat |
er/sie/es lebe zusammen |
| 1. Person Plural | concumbamus |
wir leben zusammen |
| 2. Person Plural | concumbatis |
ihr lebet zusammen |
| 3. Person Plural | concumbant |
sie leben zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbar |
|
| 2. Person Singular | concumbaris concumbare |
|
| 3. Person Singular | concumbatur |
|
| 1. Person Plural | concumbamur |
|
| 2. Person Plural | concumbamini |
|
| 3. Person Plural | concumbantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbebam |
ich lebte zusammen |
| 2. Person Singular | concumbebas |
du lebtest zusammen |
| 3. Person Singular | concumbebat |
er/sie/es lebte zusammen |
| 1. Person Plural | concumbebamus |
wir lebten zusammen |
| 2. Person Plural | concumbebatis |
ihr lebtet zusammen |
| 3. Person Plural | concumbebant |
sie lebten zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbebar |
|
| 2. Person Singular | concumbebaris concumbebare |
|
| 3. Person Singular | concumbebatur |
|
| 1. Person Plural | concumbebamur |
|
| 2. Person Plural | concumbebamini |
|
| 3. Person Plural | concumbebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumberem |
ich lebte zusammen |
| 2. Person Singular | concumberes |
du lebtest zusammen |
| 3. Person Singular | concumberet |
er/sie/es lebte zusammen |
| 1. Person Plural | concumberemus |
wir lebten zusammen |
| 2. Person Plural | concumberetis |
ihr lebtet zusammen |
| 3. Person Plural | concumberent |
sie lebten zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumberer |
|
| 2. Person Singular | concumbereris concumberere |
|
| 3. Person Singular | concumberetur |
|
| 1. Person Plural | concumberemur |
|
| 2. Person Plural | concumberemini |
|
| 3. Person Plural | concumberentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbam |
ich werde zusammenleben |
| 2. Person Singular | concumbes |
du wirst zusammenleben |
| 3. Person Singular | concumbet |
er/sie/es wird zusammenleben |
| 1. Person Plural | concumbemus |
wir werden zusammenleben |
| 2. Person Plural | concumbetis |
ihr werdet zusammenleben |
| 3. Person Plural | concumbent |
sie werden zusammenleben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbar |
|
| 2. Person Singular | concumberis concumbere |
|
| 3. Person Singular | concumbetur |
|
| 1. Person Plural | concumbemur |
|
| 2. Person Plural | concumbemini |
|
| 3. Person Plural | concumbentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbui |
ich habe zusammengelebt |
| 2. Person Singular | concumbuisti |
du hast zusammengelebt |
| 3. Person Singular | concumbuit |
er/sie/es hat zusammengelebt |
| 1. Person Plural | concumbuimus |
wir haben zusammengelebt |
| 2. Person Plural | concumbuistis |
ihr habt zusammengelebt |
| 3. Person Plural | concumbuerunt concumbuere |
sie haben zusammengelebt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus sum |
|
| 2. Person Singular | concumbitus es |
|
| 3. Person Singular | concumbitus est |
|
| 1. Person Plural | concumbiti sumus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti estis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuerim |
ich habe zusammengelebt |
| 2. Person Singular | concumbueris |
du habest zusammengelebt |
| 3. Person Singular | concumbuerit |
er/sie/es habe zusammengelebt |
| 1. Person Plural | concumbuerimus |
wir haben zusammengelebt |
| 2. Person Plural | concumbueritis |
ihr habet zusammengelebt |
| 3. Person Plural | concumbuerint |
sie haben zusammengelebt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus sim |
|
| 2. Person Singular | concumbitus sis |
|
| 3. Person Singular | concumbitus sit |
|
| 1. Person Plural | concumbiti simus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti sitis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbueram |
ich hatte zusammengelebt |
| 2. Person Singular | concumbueras |
du hattest zusammengelebt |
| 3. Person Singular | concumbuerat |
er/sie/es hatte zusammengelebt |
| 1. Person Plural | concumbueramus |
wir hatten zusammengelebt |
| 2. Person Plural | concumbueratis |
ihr hattet zusammengelebt |
| 3. Person Plural | concumbuerant |
sie hatten zusammengelebt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus eram |
|
| 2. Person Singular | concumbitus eras |
|
| 3. Person Singular | concumbitus erat |
|
| 1. Person Plural | concumbiti eramus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti eratis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuissem |
ich hätte zusammengelebt |
| 2. Person Singular | concumbuisses |
du hättest zusammengelebt |
| 3. Person Singular | concumbuisset |
er/sie/es hätte zusammengelebt |
| 1. Person Plural | concumbuissemus |
wir hätten zusammengelebt |
| 2. Person Plural | concumbuissetis |
ihr hättet zusammengelebt |
| 3. Person Plural | concumbuissent |
sie hätten zusammengelebt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus essem |
|
| 2. Person Singular | concumbitus esses |
|
| 3. Person Singular | concumbitus esset |
|
| 1. Person Plural | concumbiti essemus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti essetis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | concumbuero |
ich werde zusammengelebt haben |
| 2. Person Singular | concumbueris |
du wirst zusammengelebt haben |
| 3. Person Singular | concumbuerit |
er/sie/es wird zusammengelebt haben |
| 1. Person Plural | concumbuerimus |
wir werden zusammengelebt haben |
| 2. Person Plural | concumbueritis |
ihr werdet zusammengelebt haben |
| 3. Person Plural | concumbuerint |
sie werden zusammengelebt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | concumbitus ero |
|
| 2. Person Singular | concumbitus eris |
|
| 3. Person Singular | concumbitus erit |
|
| 1. Person Plural | concumbiti erimus |
|
| 2. Person Plural | concumbiti eritis |
|
| 3. Person Plural | concumbiti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | concumbere |
zusammenleben |
| Vorzeitigkeit | concumbuisse |
zusammengelebt haben |
| Nachzeitigkeit | concumbiturum esse |
zusammenleben werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | concumbi concumbier |
|
| Vorzeitigkeit | concumbitum esse |
|
| Nachzeitigkeit | concumbitum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | concumbe |
lebe zusammen; leb zusammen! |
| 2. Person Plural | concumbite |
lebt zusammen! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | concumbito |
| 3. Person Singular | concumbito |
| 2. Person Plural | concumbitote |
| 3. Person Plural | concumbunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | concumbere |
das Zusammenleben |
| Genitiv | concumbendi concumbundi |
des Zusammenlebens |
| Dativ | concumbendo concumbundo |
dem Zusammenleben |
| Akkusativ | concumbendum concumbundum |
das Zusammenleben |
| Ablativ | concumbendo concumbundo |
durch das Zusammenleben |
| Vokativ | concumbende concumbunde |
Zusammenleben! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbendus concumbundus |
concumbenda concumbunda |
concumbendum concumbundum |
| Genitiv | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbendi concumbundi |
| Dativ | concumbendo concumbundo |
concumbendae concumbundae |
concumbendo concumbundo |
| Akkusativ | concumbendum concumbundum |
concumbendam concumbundam |
concumbendum concumbundum |
| Ablativ | concumbendo concumbundo |
concumbenda concumbunda |
concumbendo concumbundo |
| Vokativ | concumbende concumbunde |
concumbenda concumbunda |
concumbendum concumbundum |
Plural
| Nominativ | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbenda concumbunda |
| Genitiv | concumbendorum concumbundorum |
concumbendarum concumbundarum |
concumbendorum concumbundorum |
| Dativ | concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
| Akkusativ | concumbendos concumbundos |
concumbendas concumbundas |
concumbenda concumbunda |
| Ablativ | concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
concumbendis concumbundis |
| Vokativ | concumbendi concumbundi |
concumbendae concumbundae |
concumbenda concumbunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbens |
concumbens |
concumbens |
| Genitiv | concumbentis |
concumbentis |
concumbentis |
| Dativ | concumbenti |
concumbenti |
concumbenti |
| Akkusativ | concumbentem |
concumbentem |
concumbens |
| Ablativ | concumbenti concumbente |
concumbenti concumbente |
concumbenti concumbente |
| Vokativ | concumbens |
concumbens |
concumbens |
Plural
| Nominativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
| Genitiv | concumbentium concumbentum |
concumbentium concumbentum |
concumbentium concumbentum |
| Dativ | concumbentibus |
concumbentibus |
concumbentibus |
| Akkusativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
| Ablativ | concumbentibus |
concumbentibus |
concumbentibus |
| Vokativ | concumbentes |
concumbentes |
concumbentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbitus |
concumbita |
concumbitum |
| Genitiv | concumbiti |
concumbitae |
concumbiti |
| Dativ | concumbito |
concumbitae |
concumbito |
| Akkusativ | concumbitum |
concumbitam |
concumbitum |
| Ablativ | concumbito |
concumbita |
concumbito |
| Vokativ | concumbite |
concumbita |
concumbitum |
Plural
| Nominativ | concumbiti |
concumbitae |
concumbita |
| Genitiv | concumbitorum |
concumbitarum |
concumbitorum |
| Dativ | concumbitis |
concumbitis |
concumbitis |
| Akkusativ | concumbitos |
concumbitas |
concumbita |
| Ablativ | concumbitis |
concumbitis |
concumbitis |
| Vokativ | concumbiti |
concumbitae |
concumbita |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | concumbiturus |
concumbitura |
concumbiturum |
| Genitiv | concumbituri |
concumbiturae |
concumbituri |
| Dativ | concumbituro |
concumbiturae |
concumbituro |
| Akkusativ | concumbiturum |
concumbituram |
concumbiturum |
| Ablativ | concumbituro |
concumbitura |
concumbituro |
| Vokativ | concumbiture |
concumbitura |
concumbiturum |
Plural
| Nominativ | concumbituri |
concumbiturae |
concumbitura |
| Genitiv | concumbiturorum |
concumbiturarum |
concumbiturorum |
| Dativ | concumbituris |
concumbituris |
concumbituris |
| Akkusativ | concumbituros |
concumbituras |
concumbitura |
| Ablativ | concumbituris |
concumbituris |
concumbituris |
| Vokativ | concumbituri |
concumbiturae |
concumbitura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| concumbitum |
concumbitu |