Kurzübersicht
| Latein | Typ | Flexionsart | Form | Deutsch |
|---|---|---|---|---|
| conloqui | Verb | konsonantische Konjugation (Deponens) | Infinitiv | besprechen erörtern parlamentieren sich unterhalten sich unterreden sprechen mit verhandeln |
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquor |
ich bespreche |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du besprichst |
| 3. Person Singular | conloquitur |
er/sie/es bespricht |
| 1. Person Plural | conloquimur |
wir besprechen |
| 2. Person Plural | conloquimini |
ihr besprecht |
| 3. Person Plural | conloquuntur |
sie besprechen |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich bespreche |
| 2. Person Singular | conloquaris conloquare |
du besprechest |
| 3. Person Singular | conloquatur |
er/sie/es bespreche |
| 1. Person Plural | conloquamur |
wir besprechen |
| 2. Person Plural | conloquamini |
ihr besprechet |
| 3. Person Plural | conloquantur |
sie besprechen |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquebar |
ich besprach |
| 2. Person Singular | conloquebaris conloquebare |
du besprachst |
| 3. Person Singular | conloquebatur |
er/sie/es besprach |
| 1. Person Plural | conloquebamur |
wir besprachen |
| 2. Person Plural | conloquebamini |
ihr bespracht |
| 3. Person Plural | conloquebantur |
sie besprachen |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquerer |
ich bespräche |
| 2. Person Singular | conloquereris conloquerere |
du besprächest |
| 3. Person Singular | conloqueretur |
er/sie/es bespräche |
| 1. Person Plural | conloqueremur |
wir besprächen |
| 2. Person Plural | conloqueremini |
ihr besprächet |
| 3. Person Plural | conloquerentur |
sie besprächen |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich werde besprechen |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du wirst besprechen |
| 3. Person Singular | conloquetur |
er/sie/es wird besprechen |
| 1. Person Plural | conloquemur |
wir werden besprechen |
| 2. Person Plural | conloquemini |
ihr werdet besprechen |
| 3. Person Plural | conloquentur |
sie werden besprechen |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sum |
ich habe besprochen |
| 2. Person Singular | conlocutus es |
du hast besprochen |
| 3. Person Singular | conlocutus est |
er/sie/es hat besprochen |
| 1. Person Plural | conlocuti sumus |
wir haben besprochen |
| 2. Person Plural | conlocuti estis |
ihr habt besprochen |
| 3. Person Plural | conlocuti sunt |
sie haben besprochen |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sim |
ich habe besprochen |
| 2. Person Singular | conlocutus sis |
du habest besprochen |
| 3. Person Singular | conlocutus sit |
er/sie/es habe besprochen |
| 1. Person Plural | conlocuti simus |
wir haben besprochen |
| 2. Person Plural | conlocuti sitis |
ihr habet besprochen |
| 3. Person Plural | conlocuti sint |
sie haben besprochen |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus eram |
ich hatte besprochen |
| 2. Person Singular | conlocutus eras |
du hattest besprochen |
| 3. Person Singular | conlocutus erat |
er/sie/es hatte besprochen |
| 1. Person Plural | conlocuti eramus |
wir hatten besprochen |
| 2. Person Plural | conlocuti eratis |
ihr hattet besprochen |
| 3. Person Plural | conlocuti erant |
sie hatten besprochen |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus essem |
ich hätte besprochen |
| 2. Person Singular | conlocutus esses |
du hättest besprochen |
| 3. Person Singular | conlocutus esset |
er/sie/es hätte besprochen |
| 1. Person Plural | conlocuti essemus |
wir hätten besprochen |
| 2. Person Plural | conlocuti essetis |
ihr hättet besprochen |
| 3. Person Plural | conlocuti essent |
sie hätten besprochen |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus ero |
ich werde besprochen haben |
| 2. Person Singular | conlocutus eris |
du wirst besprochen haben |
| 3. Person Singular | conlocutus erit |
er/sie/es wird besprochen haben |
| 1. Person Plural | conlocuti erimus |
wir werden besprochen haben |
| 2. Person Plural | conlocuti eritis |
ihr werdet besprochen haben |
| 3. Person Plural | conlocuti erunt |
sie werden besprochen haben |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conloqui conloquier |
besprechen |
| Vorzeitigkeit | conlocutus esse |
besprochen haben |
| Nachzeitigkeit | conlocuturum esse |
besprechen werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conloquere |
besprich! |
| 2. Person Plural | conloquimini |
besprecht! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conloquitor |
| 3. Person Singular | conloquitor |
| 2. Person Plural | existiert nicht |
| 3. Person Plural | conloquuntor |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conloqui conloquier |
das Besprechen |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
des Besprechens |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
dem Besprechen |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
das Besprechen |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
durch das Besprechen |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
Besprechen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquendus conloquundus |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquendi conloquundi |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
conloquendae conloquundae |
conloquendo conloquundo |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
conloquendam conloquundam |
conloquendum conloquundum |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
conloquenda conloquunda |
conloquendo conloquundo |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
Plural
| Nominativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
| Genitiv | conloquendorum conloquundorum |
conloquendarum conloquundarum |
conloquendorum conloquundorum |
| Dativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Akkusativ | conloquendos conloquundos |
conloquendas conloquundas |
conloquenda conloquunda |
| Ablativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Vokativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
| Genitiv | conloquentis |
conloquentis |
conloquentis |
| Dativ | conloquenti |
conloquenti |
conloquenti |
| Akkusativ | conloquentem |
conloquentem |
conloquens |
| Ablativ | conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
| Vokativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
Plural
| Nominativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Genitiv | conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
| Dativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Akkusativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Ablativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Vokativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocutus |
conlocuta |
conlocutum |
| Genitiv | conlocuti |
conlocutae |
conlocuti |
| Dativ | conlocuto |
conlocutae |
conlocuto |
| Akkusativ | conlocutum |
conlocutam |
conlocutum |
| Ablativ | conlocuto |
conlocuta |
conlocuto |
| Vokativ | conlocute |
conlocuta |
conlocutum |
Plural
| Nominativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
| Genitiv | conlocutorum |
conlocutarum |
conlocutorum |
| Dativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Akkusativ | conlocutos |
conlocutas |
conlocuta |
| Ablativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Vokativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocuturus |
conlocutura |
conlocuturum |
| Genitiv | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocuturi |
| Dativ | conlocuturo |
conlocuturae |
conlocuturo |
| Akkusativ | conlocuturum |
conlocuturam |
conlocuturum |
| Ablativ | conlocuturo |
conlocutura |
conlocuturo |
| Vokativ | conlocuture |
conlocutura |
conlocuturum |
Plural
| Nominativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
| Genitiv | conlocuturorum |
conlocuturarum |
conlocuturorum |
| Dativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Akkusativ | conlocuturos |
conlocuturas |
conlocutura |
| Ablativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Vokativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conlocutum |
conlocutu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquor |
ich erörtere |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du erörterst |
| 3. Person Singular | conloquitur |
er/sie/es erörtert |
| 1. Person Plural | conloquimur |
wir erörtern |
| 2. Person Plural | conloquimini |
ihr erörtert |
| 3. Person Plural | conloquuntur |
sie erörtern |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich erörtere |
| 2. Person Singular | conloquaris conloquare |
du erörterst |
| 3. Person Singular | conloquatur |
er/sie/es erörtere |
| 1. Person Plural | conloquamur |
wir erörtern |
| 2. Person Plural | conloquamini |
ihr erörtert |
| 3. Person Plural | conloquantur |
sie erörtern |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquebar |
ich erörterte |
| 2. Person Singular | conloquebaris conloquebare |
du erörtertest |
| 3. Person Singular | conloquebatur |
er/sie/es erörterte |
| 1. Person Plural | conloquebamur |
wir erörterten |
| 2. Person Plural | conloquebamini |
ihr erörtertet |
| 3. Person Plural | conloquebantur |
sie erörterten |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquerer |
ich erörterte |
| 2. Person Singular | conloquereris conloquerere |
du erörtertest |
| 3. Person Singular | conloqueretur |
er/sie/es erörterte |
| 1. Person Plural | conloqueremur |
wir erörterten |
| 2. Person Plural | conloqueremini |
ihr erörtertet |
| 3. Person Plural | conloquerentur |
sie erörterten |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich werde erörtern |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du wirst erörtern |
| 3. Person Singular | conloquetur |
er/sie/es wird erörtern |
| 1. Person Plural | conloquemur |
wir werden erörtern |
| 2. Person Plural | conloquemini |
ihr werdet erörtern |
| 3. Person Plural | conloquentur |
sie werden erörtern |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sum |
ich habe erörtert |
| 2. Person Singular | conlocutus es |
du hast erörtert |
| 3. Person Singular | conlocutus est |
er/sie/es hat erörtert |
| 1. Person Plural | conlocuti sumus |
wir haben erörtert |
| 2. Person Plural | conlocuti estis |
ihr habt erörtert |
| 3. Person Plural | conlocuti sunt |
sie haben erörtert |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sim |
ich habe erörtert |
| 2. Person Singular | conlocutus sis |
du habest erörtert |
| 3. Person Singular | conlocutus sit |
er/sie/es habe erörtert |
| 1. Person Plural | conlocuti simus |
wir haben erörtert |
| 2. Person Plural | conlocuti sitis |
ihr habet erörtert |
| 3. Person Plural | conlocuti sint |
sie haben erörtert |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus eram |
ich hatte erörtert |
| 2. Person Singular | conlocutus eras |
du hattest erörtert |
| 3. Person Singular | conlocutus erat |
er/sie/es hatte erörtert |
| 1. Person Plural | conlocuti eramus |
wir hatten erörtert |
| 2. Person Plural | conlocuti eratis |
ihr hattet erörtert |
| 3. Person Plural | conlocuti erant |
sie hatten erörtert |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus essem |
ich hätte erörtert |
| 2. Person Singular | conlocutus esses |
du hättest erörtert |
| 3. Person Singular | conlocutus esset |
er/sie/es hätte erörtert |
| 1. Person Plural | conlocuti essemus |
wir hätten erörtert |
| 2. Person Plural | conlocuti essetis |
ihr hättet erörtert |
| 3. Person Plural | conlocuti essent |
sie hätten erörtert |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus ero |
ich werde erörtert haben |
| 2. Person Singular | conlocutus eris |
du wirst erörtert haben |
| 3. Person Singular | conlocutus erit |
er/sie/es wird erörtert haben |
| 1. Person Plural | conlocuti erimus |
wir werden erörtert haben |
| 2. Person Plural | conlocuti eritis |
ihr werdet erörtert haben |
| 3. Person Plural | conlocuti erunt |
sie werden erörtert haben |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conloqui conloquier |
erörtern |
| Vorzeitigkeit | conlocutus esse |
erörtert haben |
| Nachzeitigkeit | conlocuturum esse |
erörtern werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conloquere |
erörtere! |
| 2. Person Plural | conloquimini |
erörtert! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conloquitor |
| 3. Person Singular | conloquitor |
| 2. Person Plural | existiert nicht |
| 3. Person Plural | conloquuntor |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conloqui conloquier |
das Erörtern |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
des Erörternes |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
dem Erörtern |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
das Erörtern |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
durch das Erörtern |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
Erörtern! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquendus conloquundus |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquendi conloquundi |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
conloquendae conloquundae |
conloquendo conloquundo |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
conloquendam conloquundam |
conloquendum conloquundum |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
conloquenda conloquunda |
conloquendo conloquundo |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
Plural
| Nominativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
| Genitiv | conloquendorum conloquundorum |
conloquendarum conloquundarum |
conloquendorum conloquundorum |
| Dativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Akkusativ | conloquendos conloquundos |
conloquendas conloquundas |
conloquenda conloquunda |
| Ablativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Vokativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
| Genitiv | conloquentis |
conloquentis |
conloquentis |
| Dativ | conloquenti |
conloquenti |
conloquenti |
| Akkusativ | conloquentem |
conloquentem |
conloquens |
| Ablativ | conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
| Vokativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
Plural
| Nominativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Genitiv | conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
| Dativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Akkusativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Ablativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Vokativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocutus |
conlocuta |
conlocutum |
| Genitiv | conlocuti |
conlocutae |
conlocuti |
| Dativ | conlocuto |
conlocutae |
conlocuto |
| Akkusativ | conlocutum |
conlocutam |
conlocutum |
| Ablativ | conlocuto |
conlocuta |
conlocuto |
| Vokativ | conlocute |
conlocuta |
conlocutum |
Plural
| Nominativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
| Genitiv | conlocutorum |
conlocutarum |
conlocutorum |
| Dativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Akkusativ | conlocutos |
conlocutas |
conlocuta |
| Ablativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Vokativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocuturus |
conlocutura |
conlocuturum |
| Genitiv | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocuturi |
| Dativ | conlocuturo |
conlocuturae |
conlocuturo |
| Akkusativ | conlocuturum |
conlocuturam |
conlocuturum |
| Ablativ | conlocuturo |
conlocutura |
conlocuturo |
| Vokativ | conlocuture |
conlocutura |
conlocuturum |
Plural
| Nominativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
| Genitiv | conlocuturorum |
conlocuturarum |
conlocuturorum |
| Dativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Akkusativ | conlocuturos |
conlocuturas |
conlocutura |
| Ablativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Vokativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conlocutum |
conlocutu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquor |
ich parlamentiere |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du parlamentierst |
| 3. Person Singular | conloquitur |
er/sie/es parlamentiert |
| 1. Person Plural | conloquimur |
wir parlamentieren |
| 2. Person Plural | conloquimini |
ihr parlamentiert |
| 3. Person Plural | conloquuntur |
sie parlamentieren |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich parlamentiere |
| 2. Person Singular | conloquaris conloquare |
du parlamentierest |
| 3. Person Singular | conloquatur |
er/sie/es parlamentiere |
| 1. Person Plural | conloquamur |
wir parlamentieren |
| 2. Person Plural | conloquamini |
ihr parlamentieret |
| 3. Person Plural | conloquantur |
sie parlamentieren |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquebar |
ich parlamentierte |
| 2. Person Singular | conloquebaris conloquebare |
du parlamentiertest |
| 3. Person Singular | conloquebatur |
er/sie/es parlamentierte |
| 1. Person Plural | conloquebamur |
wir parlamentierten |
| 2. Person Plural | conloquebamini |
ihr parlamentiertet |
| 3. Person Plural | conloquebantur |
sie parlamentierten |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquerer |
ich parlamentierte |
| 2. Person Singular | conloquereris conloquerere |
du parlamentiertest |
| 3. Person Singular | conloqueretur |
er/sie/es parlamentierte |
| 1. Person Plural | conloqueremur |
wir parlamentierten |
| 2. Person Plural | conloqueremini |
ihr parlamentiertet |
| 3. Person Plural | conloquerentur |
sie parlamentierten |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich werde parlamentieren |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du wirst parlamentieren |
| 3. Person Singular | conloquetur |
er/sie/es wird parlamentieren |
| 1. Person Plural | conloquemur |
wir werden parlamentieren |
| 2. Person Plural | conloquemini |
ihr werdet parlamentieren |
| 3. Person Plural | conloquentur |
sie werden parlamentieren |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sum |
ich habe parlamentiert |
| 2. Person Singular | conlocutus es |
du hast parlamentiert |
| 3. Person Singular | conlocutus est |
er/sie/es hat parlamentiert |
| 1. Person Plural | conlocuti sumus |
wir haben parlamentiert |
| 2. Person Plural | conlocuti estis |
ihr habt parlamentiert |
| 3. Person Plural | conlocuti sunt |
sie haben parlamentiert |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sim |
ich habe parlamentiert |
| 2. Person Singular | conlocutus sis |
du habest parlamentiert |
| 3. Person Singular | conlocutus sit |
er/sie/es habe parlamentiert |
| 1. Person Plural | conlocuti simus |
wir haben parlamentiert |
| 2. Person Plural | conlocuti sitis |
ihr habet parlamentiert |
| 3. Person Plural | conlocuti sint |
sie haben parlamentiert |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus eram |
ich hatte parlamentiert |
| 2. Person Singular | conlocutus eras |
du hattest parlamentiert |
| 3. Person Singular | conlocutus erat |
er/sie/es hatte parlamentiert |
| 1. Person Plural | conlocuti eramus |
wir hatten parlamentiert |
| 2. Person Plural | conlocuti eratis |
ihr hattet parlamentiert |
| 3. Person Plural | conlocuti erant |
sie hatten parlamentiert |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus essem |
ich hätte parlamentiert |
| 2. Person Singular | conlocutus esses |
du hättest parlamentiert |
| 3. Person Singular | conlocutus esset |
er/sie/es hätte parlamentiert |
| 1. Person Plural | conlocuti essemus |
wir hätten parlamentiert |
| 2. Person Plural | conlocuti essetis |
ihr hättet parlamentiert |
| 3. Person Plural | conlocuti essent |
sie hätten parlamentiert |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus ero |
ich werde parlamentiert haben |
| 2. Person Singular | conlocutus eris |
du wirst parlamentiert haben |
| 3. Person Singular | conlocutus erit |
er/sie/es wird parlamentiert haben |
| 1. Person Plural | conlocuti erimus |
wir werden parlamentiert haben |
| 2. Person Plural | conlocuti eritis |
ihr werdet parlamentiert haben |
| 3. Person Plural | conlocuti erunt |
sie werden parlamentiert haben |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conloqui conloquier |
parlamentieren |
| Vorzeitigkeit | conlocutus esse |
parlamentiert haben |
| Nachzeitigkeit | conlocuturum esse |
parlamentieren werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conloquere |
parlamentiere; parlamentier! |
| 2. Person Plural | conloquimini |
parlamentiert! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conloquitor |
| 3. Person Singular | conloquitor |
| 2. Person Plural | existiert nicht |
| 3. Person Plural | conloquuntor |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conloqui conloquier |
das Parlamentieren |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
des Parlamentierens |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
dem Parlamentieren |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
das Parlamentieren |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
durch das Parlamentieren |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
Parlamentieren! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquendus conloquundus |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquendi conloquundi |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
conloquendae conloquundae |
conloquendo conloquundo |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
conloquendam conloquundam |
conloquendum conloquundum |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
conloquenda conloquunda |
conloquendo conloquundo |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
Plural
| Nominativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
| Genitiv | conloquendorum conloquundorum |
conloquendarum conloquundarum |
conloquendorum conloquundorum |
| Dativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Akkusativ | conloquendos conloquundos |
conloquendas conloquundas |
conloquenda conloquunda |
| Ablativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Vokativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
| Genitiv | conloquentis |
conloquentis |
conloquentis |
| Dativ | conloquenti |
conloquenti |
conloquenti |
| Akkusativ | conloquentem |
conloquentem |
conloquens |
| Ablativ | conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
| Vokativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
Plural
| Nominativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Genitiv | conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
| Dativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Akkusativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Ablativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Vokativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocutus |
conlocuta |
conlocutum |
| Genitiv | conlocuti |
conlocutae |
conlocuti |
| Dativ | conlocuto |
conlocutae |
conlocuto |
| Akkusativ | conlocutum |
conlocutam |
conlocutum |
| Ablativ | conlocuto |
conlocuta |
conlocuto |
| Vokativ | conlocute |
conlocuta |
conlocutum |
Plural
| Nominativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
| Genitiv | conlocutorum |
conlocutarum |
conlocutorum |
| Dativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Akkusativ | conlocutos |
conlocutas |
conlocuta |
| Ablativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Vokativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocuturus |
conlocutura |
conlocuturum |
| Genitiv | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocuturi |
| Dativ | conlocuturo |
conlocuturae |
conlocuturo |
| Akkusativ | conlocuturum |
conlocuturam |
conlocuturum |
| Ablativ | conlocuturo |
conlocutura |
conlocuturo |
| Vokativ | conlocuture |
conlocutura |
conlocuturum |
Plural
| Nominativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
| Genitiv | conlocuturorum |
conlocuturarum |
conlocuturorum |
| Dativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Akkusativ | conlocuturos |
conlocuturas |
conlocutura |
| Ablativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Vokativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conlocutum |
conlocutu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquor |
ich unterhalte |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du unterhältst |
| 3. Person Singular | conloquitur |
er/sie/es unterhält |
| 1. Person Plural | conloquimur |
wir unterhalten |
| 2. Person Plural | conloquimini |
ihr unterhaltet |
| 3. Person Plural | conloquuntur |
sie unterhalten |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich unterhalte |
| 2. Person Singular | conloquaris conloquare |
du unterhaltest |
| 3. Person Singular | conloquatur |
er/sie/es unterhalte |
| 1. Person Plural | conloquamur |
wir unterhalten |
| 2. Person Plural | conloquamini |
ihr unterhaltet |
| 3. Person Plural | conloquantur |
sie unterhalten |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquebar |
ich unterhielt |
| 2. Person Singular | conloquebaris conloquebare |
du unterhieltest |
| 3. Person Singular | conloquebatur |
er/sie/es unterhielt |
| 1. Person Plural | conloquebamur |
wir unterhielten |
| 2. Person Plural | conloquebamini |
ihr unterhieltet |
| 3. Person Plural | conloquebantur |
sie unterhielten |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquerer |
ich unterhielte |
| 2. Person Singular | conloquereris conloquerere |
du unterhieltest |
| 3. Person Singular | conloqueretur |
er/sie/es unterhielte |
| 1. Person Plural | conloqueremur |
wir unterhielten |
| 2. Person Plural | conloqueremini |
ihr unterhieltet |
| 3. Person Plural | conloquerentur |
sie unterhielten |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich werde unterhalten |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du wirst unterhalten |
| 3. Person Singular | conloquetur |
er/sie/es wird unterhalten |
| 1. Person Plural | conloquemur |
wir werden unterhalten |
| 2. Person Plural | conloquemini |
ihr werdet unterhalten |
| 3. Person Plural | conloquentur |
sie werden unterhalten |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sum |
ich habe unterhalten |
| 2. Person Singular | conlocutus es |
du hast unterhalten |
| 3. Person Singular | conlocutus est |
er/sie/es hat unterhalten |
| 1. Person Plural | conlocuti sumus |
wir haben unterhalten |
| 2. Person Plural | conlocuti estis |
ihr habt unterhalten |
| 3. Person Plural | conlocuti sunt |
sie haben unterhalten |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sim |
ich habe unterhalten |
| 2. Person Singular | conlocutus sis |
du habest unterhalten |
| 3. Person Singular | conlocutus sit |
er/sie/es habe unterhalten |
| 1. Person Plural | conlocuti simus |
wir haben unterhalten |
| 2. Person Plural | conlocuti sitis |
ihr habet unterhalten |
| 3. Person Plural | conlocuti sint |
sie haben unterhalten |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus eram |
ich hatte unterhalten |
| 2. Person Singular | conlocutus eras |
du hattest unterhalten |
| 3. Person Singular | conlocutus erat |
er/sie/es hatte unterhalten |
| 1. Person Plural | conlocuti eramus |
wir hatten unterhalten |
| 2. Person Plural | conlocuti eratis |
ihr hattet unterhalten |
| 3. Person Plural | conlocuti erant |
sie hatten unterhalten |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus essem |
ich hätte unterhalten |
| 2. Person Singular | conlocutus esses |
du hättest unterhalten |
| 3. Person Singular | conlocutus esset |
er/sie/es hätte unterhalten |
| 1. Person Plural | conlocuti essemus |
wir hätten unterhalten |
| 2. Person Plural | conlocuti essetis |
ihr hättet unterhalten |
| 3. Person Plural | conlocuti essent |
sie hätten unterhalten |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus ero |
ich werde unterhalten haben |
| 2. Person Singular | conlocutus eris |
du wirst unterhalten haben |
| 3. Person Singular | conlocutus erit |
er/sie/es wird unterhalten haben |
| 1. Person Plural | conlocuti erimus |
wir werden unterhalten haben |
| 2. Person Plural | conlocuti eritis |
ihr werdet unterhalten haben |
| 3. Person Plural | conlocuti erunt |
sie werden unterhalten haben |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conloqui conloquier |
unterhalten |
| Vorzeitigkeit | conlocutus esse |
unterhalten haben |
| Nachzeitigkeit | conlocuturum esse |
unterhalten werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conloquere |
unterhalte! |
| 2. Person Plural | conloquimini |
unterhaltet! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conloquitor |
| 3. Person Singular | conloquitor |
| 2. Person Plural | existiert nicht |
| 3. Person Plural | conloquuntor |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conloqui conloquier |
das Unterhalten |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
des Unterhaltens |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
dem Unterhalten |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
das Unterhalten |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
durch das Unterhalten |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
Unterhalten! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquendus conloquundus |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquendi conloquundi |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
conloquendae conloquundae |
conloquendo conloquundo |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
conloquendam conloquundam |
conloquendum conloquundum |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
conloquenda conloquunda |
conloquendo conloquundo |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
Plural
| Nominativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
| Genitiv | conloquendorum conloquundorum |
conloquendarum conloquundarum |
conloquendorum conloquundorum |
| Dativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Akkusativ | conloquendos conloquundos |
conloquendas conloquundas |
conloquenda conloquunda |
| Ablativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Vokativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
| Genitiv | conloquentis |
conloquentis |
conloquentis |
| Dativ | conloquenti |
conloquenti |
conloquenti |
| Akkusativ | conloquentem |
conloquentem |
conloquens |
| Ablativ | conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
| Vokativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
Plural
| Nominativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Genitiv | conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
| Dativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Akkusativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Ablativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Vokativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocutus |
conlocuta |
conlocutum |
| Genitiv | conlocuti |
conlocutae |
conlocuti |
| Dativ | conlocuto |
conlocutae |
conlocuto |
| Akkusativ | conlocutum |
conlocutam |
conlocutum |
| Ablativ | conlocuto |
conlocuta |
conlocuto |
| Vokativ | conlocute |
conlocuta |
conlocutum |
Plural
| Nominativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
| Genitiv | conlocutorum |
conlocutarum |
conlocutorum |
| Dativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Akkusativ | conlocutos |
conlocutas |
conlocuta |
| Ablativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Vokativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocuturus |
conlocutura |
conlocuturum |
| Genitiv | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocuturi |
| Dativ | conlocuturo |
conlocuturae |
conlocuturo |
| Akkusativ | conlocuturum |
conlocuturam |
conlocuturum |
| Ablativ | conlocuturo |
conlocutura |
conlocuturo |
| Vokativ | conlocuture |
conlocutura |
conlocuturum |
Plural
| Nominativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
| Genitiv | conlocuturorum |
conlocuturarum |
conlocuturorum |
| Dativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Akkusativ | conlocuturos |
conlocuturas |
conlocutura |
| Ablativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Vokativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conlocutum |
conlocutu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquor |
ich unterrede mich |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du unterredest dich |
| 3. Person Singular | conloquitur |
er/sie/es unterredet sich |
| 1. Person Plural | conloquimur |
wir unterreden uns |
| 2. Person Plural | conloquimini |
ihr unterredet euch |
| 3. Person Plural | conloquuntur |
sie unterreden sich |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich unterrede mich |
| 2. Person Singular | conloquaris conloquare |
du unterredest dich |
| 3. Person Singular | conloquatur |
er/sie/es unterrede sich |
| 1. Person Plural | conloquamur |
wir unterreden uns |
| 2. Person Plural | conloquamini |
ihr unterredet euch |
| 3. Person Plural | conloquantur |
sie unterreden sich |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquebar |
ich unterredete mich |
| 2. Person Singular | conloquebaris conloquebare |
du unterredetest dich |
| 3. Person Singular | conloquebatur |
er/sie/es unterredete sich |
| 1. Person Plural | conloquebamur |
wir unterredeten uns |
| 2. Person Plural | conloquebamini |
ihr unterredetet euch |
| 3. Person Plural | conloquebantur |
sie unterredeten sich |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquerer |
ich unterredete mich |
| 2. Person Singular | conloquereris conloquerere |
du unterredetest dich |
| 3. Person Singular | conloqueretur |
er/sie/es unterredete sich |
| 1. Person Plural | conloqueremur |
wir unterredeten uns |
| 2. Person Plural | conloqueremini |
ihr unterredetet euch |
| 3. Person Plural | conloquerentur |
sie unterredeten sich |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich werde mich unterreden |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du wirst dich unterreden |
| 3. Person Singular | conloquetur |
er/sie/es wird sich unterreden |
| 1. Person Plural | conloquemur |
wir werden uns unterreden |
| 2. Person Plural | conloquemini |
ihr werdet euch unterreden |
| 3. Person Plural | conloquentur |
sie werden sich unterreden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sum |
ich habe mich unterredet |
| 2. Person Singular | conlocutus es |
du hast dich unterredet |
| 3. Person Singular | conlocutus est |
er/sie/es hat sich unterredet |
| 1. Person Plural | conlocuti sumus |
wir haben uns unterredet |
| 2. Person Plural | conlocuti estis |
ihr habt euch unterredet |
| 3. Person Plural | conlocuti sunt |
sie haben sich unterredet |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sim |
ich habe mich unterredet |
| 2. Person Singular | conlocutus sis |
du habest dich unterredet |
| 3. Person Singular | conlocutus sit |
er/sie/es habe sich unterredet |
| 1. Person Plural | conlocuti simus |
wir haben uns unterredet |
| 2. Person Plural | conlocuti sitis |
ihr habet euch unterredet |
| 3. Person Plural | conlocuti sint |
sie haben sich unterredet |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus eram |
ich hatte mich unterredet |
| 2. Person Singular | conlocutus eras |
du hattest dich unterredet |
| 3. Person Singular | conlocutus erat |
er/sie/es hatte sich unterredet |
| 1. Person Plural | conlocuti eramus |
wir hatten uns unterredet |
| 2. Person Plural | conlocuti eratis |
ihr hattet euch unterredet |
| 3. Person Plural | conlocuti erant |
sie hatten sich unterredet |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus essem |
ich hätte mich unterredet |
| 2. Person Singular | conlocutus esses |
du hättest dich unterredet |
| 3. Person Singular | conlocutus esset |
er/sie/es hätte sich unterredet |
| 1. Person Plural | conlocuti essemus |
wir hätten uns unterredet |
| 2. Person Plural | conlocuti essetis |
ihr hättet euch unterredet |
| 3. Person Plural | conlocuti essent |
sie hätten sich unterredet |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus ero |
ich werde mich unterredet haben |
| 2. Person Singular | conlocutus eris |
du wirst dich unterredet haben |
| 3. Person Singular | conlocutus erit |
er/sie/es wird sich unterredet haben |
| 1. Person Plural | conlocuti erimus |
wir werden uns unterredet haben |
| 2. Person Plural | conlocuti eritis |
ihr werdet euch unterredet haben |
| 3. Person Plural | conlocuti erunt |
sie werden sich unterredet haben |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conloqui conloquier |
sich unterreden |
| Vorzeitigkeit | conlocutus esse |
sich unterredet haben |
| Nachzeitigkeit | conlocuturum esse |
sich unterreden werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conloquere |
unterrede dich! |
| 2. Person Plural | conloquimini |
unterredet euch! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conloquitor |
| 3. Person Singular | conloquitor |
| 2. Person Plural | existiert nicht |
| 3. Person Plural | conloquuntor |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conloqui conloquier |
das Sich unterreden |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
des Sich unterredens |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
dem Sich unterreden |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
das Sich unterreden |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
durch das Sich unterreden |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
Sich unterreden! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquendus conloquundus |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquendi conloquundi |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
conloquendae conloquundae |
conloquendo conloquundo |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
conloquendam conloquundam |
conloquendum conloquundum |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
conloquenda conloquunda |
conloquendo conloquundo |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
Plural
| Nominativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
| Genitiv | conloquendorum conloquundorum |
conloquendarum conloquundarum |
conloquendorum conloquundorum |
| Dativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Akkusativ | conloquendos conloquundos |
conloquendas conloquundas |
conloquenda conloquunda |
| Ablativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Vokativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
| Genitiv | conloquentis |
conloquentis |
conloquentis |
| Dativ | conloquenti |
conloquenti |
conloquenti |
| Akkusativ | conloquentem |
conloquentem |
conloquens |
| Ablativ | conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
| Vokativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
Plural
| Nominativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Genitiv | conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
| Dativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Akkusativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Ablativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Vokativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocutus |
conlocuta |
conlocutum |
| Genitiv | conlocuti |
conlocutae |
conlocuti |
| Dativ | conlocuto |
conlocutae |
conlocuto |
| Akkusativ | conlocutum |
conlocutam |
conlocutum |
| Ablativ | conlocuto |
conlocuta |
conlocuto |
| Vokativ | conlocute |
conlocuta |
conlocutum |
Plural
| Nominativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
| Genitiv | conlocutorum |
conlocutarum |
conlocutorum |
| Dativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Akkusativ | conlocutos |
conlocutas |
conlocuta |
| Ablativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Vokativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocuturus |
conlocutura |
conlocuturum |
| Genitiv | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocuturi |
| Dativ | conlocuturo |
conlocuturae |
conlocuturo |
| Akkusativ | conlocuturum |
conlocuturam |
conlocuturum |
| Ablativ | conlocuturo |
conlocutura |
conlocuturo |
| Vokativ | conlocuture |
conlocutura |
conlocuturum |
Plural
| Nominativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
| Genitiv | conlocuturorum |
conlocuturarum |
conlocuturorum |
| Dativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Akkusativ | conlocuturos |
conlocuturas |
conlocutura |
| Ablativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Vokativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conlocutum |
conlocutu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquor |
|
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
|
| 3. Person Singular | conloquitur |
|
| 1. Person Plural | conloquimur |
|
| 2. Person Plural | conloquimini |
|
| 3. Person Plural | conloquuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
|
| 2. Person Singular | conloquaris conloquare |
|
| 3. Person Singular | conloquatur |
|
| 1. Person Plural | conloquamur |
|
| 2. Person Plural | conloquamini |
|
| 3. Person Plural | conloquantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquebar |
|
| 2. Person Singular | conloquebaris conloquebare |
|
| 3. Person Singular | conloquebatur |
|
| 1. Person Plural | conloquebamur |
|
| 2. Person Plural | conloquebamini |
|
| 3. Person Plural | conloquebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquerer |
|
| 2. Person Singular | conloquereris conloquerere |
|
| 3. Person Singular | conloqueretur |
|
| 1. Person Plural | conloqueremur |
|
| 2. Person Plural | conloqueremini |
|
| 3. Person Plural | conloquerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
|
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
|
| 3. Person Singular | conloquetur |
|
| 1. Person Plural | conloquemur |
|
| 2. Person Plural | conloquemini |
|
| 3. Person Plural | conloquentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sum |
|
| 2. Person Singular | conlocutus es |
|
| 3. Person Singular | conlocutus est |
|
| 1. Person Plural | conlocuti sumus |
|
| 2. Person Plural | conlocuti estis |
|
| 3. Person Plural | conlocuti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sim |
|
| 2. Person Singular | conlocutus sis |
|
| 3. Person Singular | conlocutus sit |
|
| 1. Person Plural | conlocuti simus |
|
| 2. Person Plural | conlocuti sitis |
|
| 3. Person Plural | conlocuti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus eram |
|
| 2. Person Singular | conlocutus eras |
|
| 3. Person Singular | conlocutus erat |
|
| 1. Person Plural | conlocuti eramus |
|
| 2. Person Plural | conlocuti eratis |
|
| 3. Person Plural | conlocuti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus essem |
|
| 2. Person Singular | conlocutus esses |
|
| 3. Person Singular | conlocutus esset |
|
| 1. Person Plural | conlocuti essemus |
|
| 2. Person Plural | conlocuti essetis |
|
| 3. Person Plural | conlocuti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus ero |
|
| 2. Person Singular | conlocutus eris |
|
| 3. Person Singular | conlocutus erit |
|
| 1. Person Plural | conlocuti erimus |
|
| 2. Person Plural | conlocuti eritis |
|
| 3. Person Plural | conlocuti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conloqui conloquier |
|
| Vorzeitigkeit | conlocutus esse |
|
| Nachzeitigkeit | conlocuturum esse |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conloquere |
! |
| 2. Person Plural | conloquimini |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conloquitor |
| 3. Person Singular | conloquitor |
| 2. Person Plural | existiert nicht |
| 3. Person Plural | conloquuntor |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conloqui conloquier |
|
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
|
| Dativ | conloquendo conloquundo |
|
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
|
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
|
| Vokativ | conloquende conloquunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquendus conloquundus |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquendi conloquundi |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
conloquendae conloquundae |
conloquendo conloquundo |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
conloquendam conloquundam |
conloquendum conloquundum |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
conloquenda conloquunda |
conloquendo conloquundo |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
Plural
| Nominativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
| Genitiv | conloquendorum conloquundorum |
conloquendarum conloquundarum |
conloquendorum conloquundorum |
| Dativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Akkusativ | conloquendos conloquundos |
conloquendas conloquundas |
conloquenda conloquunda |
| Ablativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Vokativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
| Genitiv | conloquentis |
conloquentis |
conloquentis |
| Dativ | conloquenti |
conloquenti |
conloquenti |
| Akkusativ | conloquentem |
conloquentem |
conloquens |
| Ablativ | conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
| Vokativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
Plural
| Nominativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Genitiv | conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
| Dativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Akkusativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Ablativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Vokativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocutus |
conlocuta |
conlocutum |
| Genitiv | conlocuti |
conlocutae |
conlocuti |
| Dativ | conlocuto |
conlocutae |
conlocuto |
| Akkusativ | conlocutum |
conlocutam |
conlocutum |
| Ablativ | conlocuto |
conlocuta |
conlocuto |
| Vokativ | conlocute |
conlocuta |
conlocutum |
Plural
| Nominativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
| Genitiv | conlocutorum |
conlocutarum |
conlocutorum |
| Dativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Akkusativ | conlocutos |
conlocutas |
conlocuta |
| Ablativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Vokativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocuturus |
conlocutura |
conlocuturum |
| Genitiv | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocuturi |
| Dativ | conlocuturo |
conlocuturae |
conlocuturo |
| Akkusativ | conlocuturum |
conlocuturam |
conlocuturum |
| Ablativ | conlocuturo |
conlocutura |
conlocuturo |
| Vokativ | conlocuture |
conlocutura |
conlocuturum |
Plural
| Nominativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
| Genitiv | conlocuturorum |
conlocuturarum |
conlocuturorum |
| Dativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Akkusativ | conlocuturos |
conlocuturas |
conlocutura |
| Ablativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Vokativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conlocutum |
conlocutu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquor |
ich verhandle |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du verhandelst |
| 3. Person Singular | conloquitur |
er/sie/es verhandelt |
| 1. Person Plural | conloquimur |
wir verhandeln |
| 2. Person Plural | conloquimini |
ihr verhandelt |
| 3. Person Plural | conloquuntur |
sie verhandeln |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich verhandle |
| 2. Person Singular | conloquaris conloquare |
du verhandelst |
| 3. Person Singular | conloquatur |
er/sie/es verhandle |
| 1. Person Plural | conloquamur |
wir verhandeln |
| 2. Person Plural | conloquamini |
ihr verhandelt |
| 3. Person Plural | conloquantur |
sie verhandeln |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquebar |
ich verhandelte |
| 2. Person Singular | conloquebaris conloquebare |
du verhandeltest |
| 3. Person Singular | conloquebatur |
er/sie/es verhandelte |
| 1. Person Plural | conloquebamur |
wir verhandelten |
| 2. Person Plural | conloquebamini |
ihr verhandeltet |
| 3. Person Plural | conloquebantur |
sie verhandelten |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquerer |
ich verhandelte |
| 2. Person Singular | conloquereris conloquerere |
du verhandeltest |
| 3. Person Singular | conloqueretur |
er/sie/es verhandelte |
| 1. Person Plural | conloqueremur |
wir verhandelten |
| 2. Person Plural | conloqueremini |
ihr verhandeltet |
| 3. Person Plural | conloquerentur |
sie verhandelten |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conloquar |
ich werde verhandeln |
| 2. Person Singular | conloqueris conloquere |
du wirst verhandeln |
| 3. Person Singular | conloquetur |
er/sie/es wird verhandeln |
| 1. Person Plural | conloquemur |
wir werden verhandeln |
| 2. Person Plural | conloquemini |
ihr werdet verhandeln |
| 3. Person Plural | conloquentur |
sie werden verhandeln |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sum |
ich habe verhandelt |
| 2. Person Singular | conlocutus es |
du hast verhandelt |
| 3. Person Singular | conlocutus est |
er/sie/es hat verhandelt |
| 1. Person Plural | conlocuti sumus |
wir haben verhandelt |
| 2. Person Plural | conlocuti estis |
ihr habt verhandelt |
| 3. Person Plural | conlocuti sunt |
sie haben verhandelt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus sim |
ich habe verhandelt |
| 2. Person Singular | conlocutus sis |
du habest verhandelt |
| 3. Person Singular | conlocutus sit |
er/sie/es habe verhandelt |
| 1. Person Plural | conlocuti simus |
wir haben verhandelt |
| 2. Person Plural | conlocuti sitis |
ihr habet verhandelt |
| 3. Person Plural | conlocuti sint |
sie haben verhandelt |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus eram |
ich hatte verhandelt |
| 2. Person Singular | conlocutus eras |
du hattest verhandelt |
| 3. Person Singular | conlocutus erat |
er/sie/es hatte verhandelt |
| 1. Person Plural | conlocuti eramus |
wir hatten verhandelt |
| 2. Person Plural | conlocuti eratis |
ihr hattet verhandelt |
| 3. Person Plural | conlocuti erant |
sie hatten verhandelt |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus essem |
ich hätte verhandelt |
| 2. Person Singular | conlocutus esses |
du hättest verhandelt |
| 3. Person Singular | conlocutus esset |
er/sie/es hätte verhandelt |
| 1. Person Plural | conlocuti essemus |
wir hätten verhandelt |
| 2. Person Plural | conlocuti essetis |
ihr hättet verhandelt |
| 3. Person Plural | conlocuti essent |
sie hätten verhandelt |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conlocutus ero |
ich werde verhandelt haben |
| 2. Person Singular | conlocutus eris |
du wirst verhandelt haben |
| 3. Person Singular | conlocutus erit |
er/sie/es wird verhandelt haben |
| 1. Person Plural | conlocuti erimus |
wir werden verhandelt haben |
| 2. Person Plural | conlocuti eritis |
ihr werdet verhandelt haben |
| 3. Person Plural | conlocuti erunt |
sie werden verhandelt haben |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conloqui conloquier |
verhandeln |
| Vorzeitigkeit | conlocutus esse |
verhandelt haben |
| Nachzeitigkeit | conlocuturum esse |
verhandeln werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conloquere |
verhandle! |
| 2. Person Plural | conloquimini |
verhandelt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conloquitor |
| 3. Person Singular | conloquitor |
| 2. Person Plural | existiert nicht |
| 3. Person Plural | conloquuntor |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conloqui conloquier |
das Verhandeln |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
des Verhandelnes |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
dem Verhandeln |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
das Verhandeln |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
durch das Verhandeln |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
Verhandeln! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquendus conloquundus |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
| Genitiv | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquendi conloquundi |
| Dativ | conloquendo conloquundo |
conloquendae conloquundae |
conloquendo conloquundo |
| Akkusativ | conloquendum conloquundum |
conloquendam conloquundam |
conloquendum conloquundum |
| Ablativ | conloquendo conloquundo |
conloquenda conloquunda |
conloquendo conloquundo |
| Vokativ | conloquende conloquunde |
conloquenda conloquunda |
conloquendum conloquundum |
Plural
| Nominativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
| Genitiv | conloquendorum conloquundorum |
conloquendarum conloquundarum |
conloquendorum conloquundorum |
| Dativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Akkusativ | conloquendos conloquundos |
conloquendas conloquundas |
conloquenda conloquunda |
| Ablativ | conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
conloquendis conloquundis |
| Vokativ | conloquendi conloquundi |
conloquendae conloquundae |
conloquenda conloquunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
| Genitiv | conloquentis |
conloquentis |
conloquentis |
| Dativ | conloquenti |
conloquenti |
conloquenti |
| Akkusativ | conloquentem |
conloquentem |
conloquens |
| Ablativ | conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
conloquenti conloquente |
| Vokativ | conloquens |
conloquens |
conloquens |
Plural
| Nominativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Genitiv | conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
conloquentium conloquentum |
| Dativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Akkusativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
| Ablativ | conloquentibus |
conloquentibus |
conloquentibus |
| Vokativ | conloquentes |
conloquentes |
conloquentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocutus |
conlocuta |
conlocutum |
| Genitiv | conlocuti |
conlocutae |
conlocuti |
| Dativ | conlocuto |
conlocutae |
conlocuto |
| Akkusativ | conlocutum |
conlocutam |
conlocutum |
| Ablativ | conlocuto |
conlocuta |
conlocuto |
| Vokativ | conlocute |
conlocuta |
conlocutum |
Plural
| Nominativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
| Genitiv | conlocutorum |
conlocutarum |
conlocutorum |
| Dativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Akkusativ | conlocutos |
conlocutas |
conlocuta |
| Ablativ | conlocutis |
conlocutis |
conlocutis |
| Vokativ | conlocuti |
conlocutae |
conlocuta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conlocuturus |
conlocutura |
conlocuturum |
| Genitiv | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocuturi |
| Dativ | conlocuturo |
conlocuturae |
conlocuturo |
| Akkusativ | conlocuturum |
conlocuturam |
conlocuturum |
| Ablativ | conlocuturo |
conlocutura |
conlocuturo |
| Vokativ | conlocuture |
conlocutura |
conlocuturum |
Plural
| Nominativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
| Genitiv | conlocuturorum |
conlocuturarum |
conlocuturorum |
| Dativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Akkusativ | conlocuturos |
conlocuturas |
conlocutura |
| Ablativ | conlocuturis |
conlocuturis |
conlocuturis |
| Vokativ | conlocuturi |
conlocuturae |
conlocutura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conlocutum |
conlocutu |