Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
annehmen
bekräftigen
belegen
bestätigen
beweisen
bezeugen
billigen
genehmigen
rechtfertigen
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobo
ich nehme an
2. Person Singular
conprobas
du nimmst an
3. Person Singular
conprobat
er/sie/es nimmt an
1. Person Plural
conprobamus
wir nehmen an
2. Person Plural
conprobatis
ihr nehmt an
3. Person Plural
conprobant
sie nehmen an
Passiv
1. Person Singular
conprobor
ich werde angenommen
2. Person Singular
conprobaris conprobare
du wirst angenommen
3. Person Singular
conprobatur
er/sie/es wird angenommen
1. Person Plural
conprobamur
wir werden angenommen
2. Person Plural
conprobamini
ihr werdet angenommen
3. Person Plural
conprobantur
sie werden angenommen
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobem
ich nehme an
2. Person Singular
conprobes
du nehmest an
3. Person Singular
conprobet
er/sie/es nehme an
1. Person Plural
conprobemus
wir nehmen an
2. Person Plural
conprobetis
ihr nehmet an
3. Person Plural
conprobent
sie nehmen an
Passiv
1. Person Singular
conprober
ich werde angenommen
2. Person Singular
conproberis conprobere
du werdest angenommen
3. Person Singular
conprobetur
er/sie/es werde angenommen
1. Person Plural
conprobemur
wir werden angenommen
2. Person Plural
conprobemini
ihr werdet angenommen
3. Person Plural
conprobentur
sie werden angenommen
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobabam
ich nahm an
2. Person Singular
conprobabas
du nahmst an
3. Person Singular
conprobabat
er/sie/es nahm an
1. Person Plural
conprobabamus
wir nahmen an
2. Person Plural
conprobabatis
ihr nahmt an
3. Person Plural
conprobabant
sie nahmen an
Passiv
1. Person Singular
conprobabar
ich wurde angenommen
2. Person Singular
conprobabaris conprobabare
du wurdest angenommen
3. Person Singular
conprobabatur
er/sie/es wurde angenommen
1. Person Plural
conprobabamur
wir wurden angenommen
2. Person Plural
conprobabamini
ihr wurdet angenommen
3. Person Plural
conprobabantur
sie wurden angenommen
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobarem
ich nähme an
2. Person Singular
conprobares
du nähmest an
3. Person Singular
conprobaret
er/sie/es nähme an
1. Person Plural
conprobaremus
wir nähmen an
2. Person Plural
conprobaretis
ihr nähmet an
3. Person Plural
conprobarent
sie nähmen an
Passiv
1. Person Singular
conprobarer
ich würde angenommen
2. Person Singular
conprobareris conprobarere
du würdest angenommen
3. Person Singular
conprobaretur
er/sie/es würde angenommen
1. Person Plural
conprobaremur
wir würden angenommen
2. Person Plural
conprobaremini
ihr würdet angenommen
3. Person Plural
conprobarentur
sie würden angenommen
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
conprobabo
ich werde annehmen
2. Person Singular
conprobabis
du wirst annehmen
3. Person Singular
conprobabit
er/sie/es wird annehmen
1. Person Plural
conprobabimus
wir werden annehmen
2. Person Plural
conprobabitis
ihr werdet annehmen
3. Person Plural
conprobabunt
sie werden annehmen
Passiv
1. Person Singular
conprobabor
ich werde angenommen werden
2. Person Singular
conprobaberis conprobabere
du wirst angenommen werden
3. Person Singular
conprobabitur
er/sie/es wird angenommen werden
1. Person Plural
conprobabimur
wir werden angenommen werden
2. Person Plural
conprobabimini
ihr werdet angenommen werden
3. Person Plural
conprobabuntur
sie werden angenommen werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobavi
ich habe angenommen
2. Person Singular
conprobavisti
du hast angenommen
3. Person Singular
conprobavit
er/sie/es hat angenommen
1. Person Plural
conprobavimus
wir haben angenommen
2. Person Plural
conprobavistis
ihr habt angenommen
3. Person Plural
conprobaverunt conprobavere
sie haben angenommen
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sum
ich bin angenommen worden
2. Person Singular
conprobatus es
du bist angenommen worden
3. Person Singular
conprobatus est
er/sie/es ist angenommen worden
1. Person Plural
conprobati sumus
wir sind angenommen worden
2. Person Plural
conprobati estis
ihr seid angenommen worden
3. Person Plural
conprobati sunt
sie sind angenommen worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobaverim
ich habe angenommen
2. Person Singular
conprobaveris
du habest angenommen
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es habe angenommen
1. Person Plural
conprobaverimus
wir haben angenommen
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr habet angenommen
3. Person Plural
conprobaverint
sie haben angenommen
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sim
ich sei angenommen worden
2. Person Singular
conprobatus sis
du seiest angenommen worden
3. Person Singular
conprobatus sit
er/sie/es sei angenommen worden
1. Person Plural
conprobati simus
wir seien angenommen worden
2. Person Plural
conprobati sitis
ihr seiet angenommen worden
3. Person Plural
conprobati sint
sie seien angenommen worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobaveram
ich hatte angenommen
2. Person Singular
conprobaveras
du hattest angenommen
3. Person Singular
conprobaverat
er/sie/es hatte angenommen
1. Person Plural
conprobaveramus
wir hatten angenommen
2. Person Plural
conprobaveratis
ihr hattet angenommen
3. Person Plural
conprobaverant
sie hatten angenommen
Passiv
1. Person Singular
conprobatus eram
ich war angenommen worden
2. Person Singular
conprobatus eras
du warst angenommen worden
3. Person Singular
conprobatus erat
er/sie/es war angenommen worden
1. Person Plural
conprobati eramus
wir waren angenommen worden
2. Person Plural
conprobati eratis
ihr wart angenommen worden
3. Person Plural
conprobati erant
sie waren angenommen worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobavissem
ich hätte angenommen
2. Person Singular
conprobavisses
du hättest angenommen
3. Person Singular
conprobavisset
er/sie/es hätte angenommen
1. Person Plural
conprobavissemus
wir hätten angenommen
2. Person Plural
conprobavissetis
ihr hättet angenommen
3. Person Plural
conprobavissent
sie hätten angenommen
Passiv
1. Person Singular
conprobatus essem
ich wäre angenommen worden
2. Person Singular
conprobatus esses
du wärest angenommen worden
3. Person Singular
conprobatus esset
er/sie/es wäre angenommen worden
1. Person Plural
conprobati essemus
wir wären angenommen worden
2. Person Plural
conprobati essetis
ihr wäret angenommen worden
3. Person Plural
conprobati essent
sie wären angenommen worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
conprobavero
ich werde angenommen haben
2. Person Singular
conprobaveris
du wirst angenommen haben
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es wird angenommen haben
1. Person Plural
conprobaverimus
wir werden angenommen haben
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr werdet angenommen haben
3. Person Plural
conprobaverint
sie werden angenommen haben
Passiv
1. Person Singular
conprobatus ero
ich werde angenommen worden sein
2. Person Singular
conprobatus eris
du wirst angenommen worden sein
3. Person Singular
conprobatus erit
er/sie/es wird angenommen worden sein
1. Person Plural
conprobati erimus
wir werden angenommen worden sein
2. Person Plural
conprobati eritis
ihr werdet angenommen worden sein
3. Person Plural
conprobati erunt
sie werden angenommen worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
conprobare
annehmen
Vorzeitigkeit
conprobavisse
angenommen haben
Nachzeitigkeit
conprobaturum esse
annehmen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
conprobari conprobarier
angenommen werden
Vorzeitigkeit
conprobatum esse
angenommen worden sein
Nachzeitigkeit
conprobatum iri
künftig angenommen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
conproba
nimm an!
2. Person Plural
conprobate
nehmt an!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
conprobato
3. Person Singular
conprobato
2. Person Plural
conprobatote
3. Person Plural
conprobanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
conprobare
das Annehmen
Genitiv
conprobandi
des Annehmens
Dativ
conprobando
dem Annehmen
Akkusativ
conprobandum
das Annehmen
Ablativ
conprobando
durch das Annehmen
Vokativ
conprobande
Annehmen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobandus
conprobanda
conprobandum
Genitiv
conprobandi
conprobandae
conprobandi
Dativ
conprobando
conprobandae
conprobando
Akkusativ
conprobandum
conprobandam
conprobandum
Ablativ
conprobando
conprobanda
conprobando
Vokativ
conprobande
conprobanda
conprobandum
Plural
Nominativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Genitiv
conprobandorum
conprobandarum
conprobandorum
Dativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Akkusativ
conprobandos
conprobandas
conprobanda
Ablativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Vokativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobans
conprobans
conprobans
Genitiv
conprobantis
conprobantis
conprobantis
Dativ
conprobanti
conprobanti
conprobanti
Akkusativ
conprobantem
conprobantem
conprobans
Ablativ
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
Vokativ
conprobans
conprobans
conprobans
Plural
Nominativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Genitiv
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
Dativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Akkusativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Ablativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Vokativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobatus
conprobata
conprobatum
Genitiv
conprobati
conprobatae
conprobati
Dativ
conprobato
conprobatae
conprobato
Akkusativ
conprobatum
conprobatam
conprobatum
Ablativ
conprobato
conprobata
conprobato
Vokativ
conprobate
conprobata
conprobatum
Plural
Nominativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Genitiv
conprobatorum
conprobatarum
conprobatorum
Dativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Akkusativ
conprobatos
conprobatas
conprobata
Ablativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Vokativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobaturus
conprobatura
conprobaturum
Genitiv
conprobaturi
conprobaturae
conprobaturi
Dativ
conprobaturo
conprobaturae
conprobaturo
Akkusativ
conprobaturum
conprobaturam
conprobaturum
Ablativ
conprobaturo
conprobatura
conprobaturo
Vokativ
conprobature
conprobatura
conprobaturum
Plural
Nominativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Genitiv
conprobaturorum
conprobaturarum
conprobaturorum
Dativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Akkusativ
conprobaturos
conprobaturas
conprobatura
Ablativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Vokativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Supina
Supin I
Supin II
conprobatum
conprobatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobo
ich bekräftige
2. Person Singular
conprobas
du bekräftigst
3. Person Singular
conprobat
er/sie/es bekräftigt
1. Person Plural
conprobamus
wir bekräftigen
2. Person Plural
conprobatis
ihr bekräftigt
3. Person Plural
conprobant
sie bekräftigen
Passiv
1. Person Singular
conprobor
ich werde bekräftigt
2. Person Singular
conprobaris conprobare
du wirst bekräftigt
3. Person Singular
conprobatur
er/sie/es wird bekräftigt
1. Person Plural
conprobamur
wir werden bekräftigt
2. Person Plural
conprobamini
ihr werdet bekräftigt
3. Person Plural
conprobantur
sie werden bekräftigt
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobem
ich bekräftige
2. Person Singular
conprobes
du bekräftigest
3. Person Singular
conprobet
er/sie/es bekräftige
1. Person Plural
conprobemus
wir bekräftigen
2. Person Plural
conprobetis
ihr bekräftiget
3. Person Plural
conprobent
sie bekräftigen
Passiv
1. Person Singular
conprober
ich werde bekräftigt
2. Person Singular
conproberis conprobere
du werdest bekräftigt
3. Person Singular
conprobetur
er/sie/es werde bekräftigt
1. Person Plural
conprobemur
wir werden bekräftigt
2. Person Plural
conprobemini
ihr werdet bekräftigt
3. Person Plural
conprobentur
sie werden bekräftigt
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobabam
ich bekräftigte
2. Person Singular
conprobabas
du bekräftigtest
3. Person Singular
conprobabat
er/sie/es bekräftigte
1. Person Plural
conprobabamus
wir bekräftigten
2. Person Plural
conprobabatis
ihr bekräftigtet
3. Person Plural
conprobabant
sie bekräftigten
Passiv
1. Person Singular
conprobabar
ich wurde bekräftigt
2. Person Singular
conprobabaris conprobabare
du wurdest bekräftigt
3. Person Singular
conprobabatur
er/sie/es wurde bekräftigt
1. Person Plural
conprobabamur
wir wurden bekräftigt
2. Person Plural
conprobabamini
ihr wurdet bekräftigt
3. Person Plural
conprobabantur
sie wurden bekräftigt
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobarem
ich bekräftigte
2. Person Singular
conprobares
du bekräftigtest
3. Person Singular
conprobaret
er/sie/es bekräftigte
1. Person Plural
conprobaremus
wir bekräftigten
2. Person Plural
conprobaretis
ihr bekräftigtet
3. Person Plural
conprobarent
sie bekräftigten
Passiv
1. Person Singular
conprobarer
ich würde bekräftigt
2. Person Singular
conprobareris conprobarere
du würdest bekräftigt
3. Person Singular
conprobaretur
er/sie/es würde bekräftigt
1. Person Plural
conprobaremur
wir würden bekräftigt
2. Person Plural
conprobaremini
ihr würdet bekräftigt
3. Person Plural
conprobarentur
sie würden bekräftigt
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
conprobabo
ich werde bekräftigen
2. Person Singular
conprobabis
du wirst bekräftigen
3. Person Singular
conprobabit
er/sie/es wird bekräftigen
1. Person Plural
conprobabimus
wir werden bekräftigen
2. Person Plural
conprobabitis
ihr werdet bekräftigen
3. Person Plural
conprobabunt
sie werden bekräftigen
Passiv
1. Person Singular
conprobabor
ich werde bekräftigt werden
2. Person Singular
conprobaberis conprobabere
du wirst bekräftigt werden
3. Person Singular
conprobabitur
er/sie/es wird bekräftigt werden
1. Person Plural
conprobabimur
wir werden bekräftigt werden
2. Person Plural
conprobabimini
ihr werdet bekräftigt werden
3. Person Plural
conprobabuntur
sie werden bekräftigt werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobavi
ich habe bekräftigt
2. Person Singular
conprobavisti
du hast bekräftigt
3. Person Singular
conprobavit
er/sie/es hat bekräftigt
1. Person Plural
conprobavimus
wir haben bekräftigt
2. Person Plural
conprobavistis
ihr habt bekräftigt
3. Person Plural
conprobaverunt conprobavere
sie haben bekräftigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sum
ich bin bekräftigt worden
2. Person Singular
conprobatus es
du bist bekräftigt worden
3. Person Singular
conprobatus est
er/sie/es ist bekräftigt worden
1. Person Plural
conprobati sumus
wir sind bekräftigt worden
2. Person Plural
conprobati estis
ihr seid bekräftigt worden
3. Person Plural
conprobati sunt
sie sind bekräftigt worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobaverim
ich habe bekräftigt
2. Person Singular
conprobaveris
du habest bekräftigt
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es habe bekräftigt
1. Person Plural
conprobaverimus
wir haben bekräftigt
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr habet bekräftigt
3. Person Plural
conprobaverint
sie haben bekräftigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sim
ich sei bekräftigt worden
2. Person Singular
conprobatus sis
du seiest bekräftigt worden
3. Person Singular
conprobatus sit
er/sie/es sei bekräftigt worden
1. Person Plural
conprobati simus
wir seien bekräftigt worden
2. Person Plural
conprobati sitis
ihr seiet bekräftigt worden
3. Person Plural
conprobati sint
sie seien bekräftigt worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobaveram
ich hatte bekräftigt
2. Person Singular
conprobaveras
du hattest bekräftigt
3. Person Singular
conprobaverat
er/sie/es hatte bekräftigt
1. Person Plural
conprobaveramus
wir hatten bekräftigt
2. Person Plural
conprobaveratis
ihr hattet bekräftigt
3. Person Plural
conprobaverant
sie hatten bekräftigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus eram
ich war bekräftigt worden
2. Person Singular
conprobatus eras
du warst bekräftigt worden
3. Person Singular
conprobatus erat
er/sie/es war bekräftigt worden
1. Person Plural
conprobati eramus
wir waren bekräftigt worden
2. Person Plural
conprobati eratis
ihr wart bekräftigt worden
3. Person Plural
conprobati erant
sie waren bekräftigt worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobavissem
ich hätte bekräftigt
2. Person Singular
conprobavisses
du hättest bekräftigt
3. Person Singular
conprobavisset
er/sie/es hätte bekräftigt
1. Person Plural
conprobavissemus
wir hätten bekräftigt
2. Person Plural
conprobavissetis
ihr hättet bekräftigt
3. Person Plural
conprobavissent
sie hätten bekräftigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus essem
ich wäre bekräftigt worden
2. Person Singular
conprobatus esses
du wärest bekräftigt worden
3. Person Singular
conprobatus esset
er/sie/es wäre bekräftigt worden
1. Person Plural
conprobati essemus
wir wären bekräftigt worden
2. Person Plural
conprobati essetis
ihr wäret bekräftigt worden
3. Person Plural
conprobati essent
sie wären bekräftigt worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
conprobavero
ich werde bekräftigt haben
2. Person Singular
conprobaveris
du wirst bekräftigt haben
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es wird bekräftigt haben
1. Person Plural
conprobaverimus
wir werden bekräftigt haben
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr werdet bekräftigt haben
3. Person Plural
conprobaverint
sie werden bekräftigt haben
Passiv
1. Person Singular
conprobatus ero
ich werde bekräftigt worden sein
2. Person Singular
conprobatus eris
du wirst bekräftigt worden sein
3. Person Singular
conprobatus erit
er/sie/es wird bekräftigt worden sein
1. Person Plural
conprobati erimus
wir werden bekräftigt worden sein
2. Person Plural
conprobati eritis
ihr werdet bekräftigt worden sein
3. Person Plural
conprobati erunt
sie werden bekräftigt worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
conprobare
bekräftigen
Vorzeitigkeit
conprobavisse
bekräftigt haben
Nachzeitigkeit
conprobaturum esse
bekräftigen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
conprobari conprobarier
bekräftigt werden
Vorzeitigkeit
conprobatum esse
bekräftigt worden sein
Nachzeitigkeit
conprobatum iri
künftig bekräftigt werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
conproba
bekräftige; bekräftig!
2. Person Plural
conprobate
bekräftigt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
conprobato
3. Person Singular
conprobato
2. Person Plural
conprobatote
3. Person Plural
conprobanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
conprobare
das Bekräftigen
Genitiv
conprobandi
des Bekräftigens
Dativ
conprobando
dem Bekräftigen
Akkusativ
conprobandum
das Bekräftigen
Ablativ
conprobando
durch das Bekräftigen
Vokativ
conprobande
Bekräftigen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobandus
conprobanda
conprobandum
Genitiv
conprobandi
conprobandae
conprobandi
Dativ
conprobando
conprobandae
conprobando
Akkusativ
conprobandum
conprobandam
conprobandum
Ablativ
conprobando
conprobanda
conprobando
Vokativ
conprobande
conprobanda
conprobandum
Plural
Nominativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Genitiv
conprobandorum
conprobandarum
conprobandorum
Dativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Akkusativ
conprobandos
conprobandas
conprobanda
Ablativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Vokativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobans
conprobans
conprobans
Genitiv
conprobantis
conprobantis
conprobantis
Dativ
conprobanti
conprobanti
conprobanti
Akkusativ
conprobantem
conprobantem
conprobans
Ablativ
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
Vokativ
conprobans
conprobans
conprobans
Plural
Nominativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Genitiv
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
Dativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Akkusativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Ablativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Vokativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobatus
conprobata
conprobatum
Genitiv
conprobati
conprobatae
conprobati
Dativ
conprobato
conprobatae
conprobato
Akkusativ
conprobatum
conprobatam
conprobatum
Ablativ
conprobato
conprobata
conprobato
Vokativ
conprobate
conprobata
conprobatum
Plural
Nominativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Genitiv
conprobatorum
conprobatarum
conprobatorum
Dativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Akkusativ
conprobatos
conprobatas
conprobata
Ablativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Vokativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobaturus
conprobatura
conprobaturum
Genitiv
conprobaturi
conprobaturae
conprobaturi
Dativ
conprobaturo
conprobaturae
conprobaturo
Akkusativ
conprobaturum
conprobaturam
conprobaturum
Ablativ
conprobaturo
conprobatura
conprobaturo
Vokativ
conprobature
conprobatura
conprobaturum
Plural
Nominativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Genitiv
conprobaturorum
conprobaturarum
conprobaturorum
Dativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Akkusativ
conprobaturos
conprobaturas
conprobatura
Ablativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Vokativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Supina
Supin I
Supin II
conprobatum
conprobatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobo
ich belege
2. Person Singular
conprobas
du belegst
3. Person Singular
conprobat
er/sie/es belegt
1. Person Plural
conprobamus
wir belegen
2. Person Plural
conprobatis
ihr belegt
3. Person Plural
conprobant
sie belegen
Passiv
1. Person Singular
conprobor
ich werde belegt
2. Person Singular
conprobaris conprobare
du wirst belegt
3. Person Singular
conprobatur
er/sie/es wird belegt
1. Person Plural
conprobamur
wir werden belegt
2. Person Plural
conprobamini
ihr werdet belegt
3. Person Plural
conprobantur
sie werden belegt
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobem
ich belege
2. Person Singular
conprobes
du belegest
3. Person Singular
conprobet
er/sie/es belege
1. Person Plural
conprobemus
wir belegen
2. Person Plural
conprobetis
ihr beleget
3. Person Plural
conprobent
sie belegen
Passiv
1. Person Singular
conprober
ich werde belegt
2. Person Singular
conproberis conprobere
du werdest belegt
3. Person Singular
conprobetur
er/sie/es werde belegt
1. Person Plural
conprobemur
wir werden belegt
2. Person Plural
conprobemini
ihr werdet belegt
3. Person Plural
conprobentur
sie werden belegt
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobabam
ich belegte
2. Person Singular
conprobabas
du belegtest
3. Person Singular
conprobabat
er/sie/es belegte
1. Person Plural
conprobabamus
wir belegten
2. Person Plural
conprobabatis
ihr belegtet
3. Person Plural
conprobabant
sie belegten
Passiv
1. Person Singular
conprobabar
ich wurde belegt
2. Person Singular
conprobabaris conprobabare
du wurdest belegt
3. Person Singular
conprobabatur
er/sie/es wurde belegt
1. Person Plural
conprobabamur
wir wurden belegt
2. Person Plural
conprobabamini
ihr wurdet belegt
3. Person Plural
conprobabantur
sie wurden belegt
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobarem
ich belegte
2. Person Singular
conprobares
du belegtest
3. Person Singular
conprobaret
er/sie/es belegte
1. Person Plural
conprobaremus
wir belegten
2. Person Plural
conprobaretis
ihr belegtet
3. Person Plural
conprobarent
sie belegten
Passiv
1. Person Singular
conprobarer
ich würde belegt
2. Person Singular
conprobareris conprobarere
du würdest belegt
3. Person Singular
conprobaretur
er/sie/es würde belegt
1. Person Plural
conprobaremur
wir würden belegt
2. Person Plural
conprobaremini
ihr würdet belegt
3. Person Plural
conprobarentur
sie würden belegt
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
conprobabo
ich werde belegen
2. Person Singular
conprobabis
du wirst belegen
3. Person Singular
conprobabit
er/sie/es wird belegen
1. Person Plural
conprobabimus
wir werden belegen
2. Person Plural
conprobabitis
ihr werdet belegen
3. Person Plural
conprobabunt
sie werden belegen
Passiv
1. Person Singular
conprobabor
ich werde belegt werden
2. Person Singular
conprobaberis conprobabere
du wirst belegt werden
3. Person Singular
conprobabitur
er/sie/es wird belegt werden
1. Person Plural
conprobabimur
wir werden belegt werden
2. Person Plural
conprobabimini
ihr werdet belegt werden
3. Person Plural
conprobabuntur
sie werden belegt werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobavi
ich habe belegt
2. Person Singular
conprobavisti
du hast belegt
3. Person Singular
conprobavit
er/sie/es hat belegt
1. Person Plural
conprobavimus
wir haben belegt
2. Person Plural
conprobavistis
ihr habt belegt
3. Person Plural
conprobaverunt conprobavere
sie haben belegt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sum
ich bin belegt worden
2. Person Singular
conprobatus es
du bist belegt worden
3. Person Singular
conprobatus est
er/sie/es ist belegt worden
1. Person Plural
conprobati sumus
wir sind belegt worden
2. Person Plural
conprobati estis
ihr seid belegt worden
3. Person Plural
conprobati sunt
sie sind belegt worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobaverim
ich habe belegt
2. Person Singular
conprobaveris
du habest belegt
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es habe belegt
1. Person Plural
conprobaverimus
wir haben belegt
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr habet belegt
3. Person Plural
conprobaverint
sie haben belegt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sim
ich sei belegt worden
2. Person Singular
conprobatus sis
du seiest belegt worden
3. Person Singular
conprobatus sit
er/sie/es sei belegt worden
1. Person Plural
conprobati simus
wir seien belegt worden
2. Person Plural
conprobati sitis
ihr seiet belegt worden
3. Person Plural
conprobati sint
sie seien belegt worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobaveram
ich hatte belegt
2. Person Singular
conprobaveras
du hattest belegt
3. Person Singular
conprobaverat
er/sie/es hatte belegt
1. Person Plural
conprobaveramus
wir hatten belegt
2. Person Plural
conprobaveratis
ihr hattet belegt
3. Person Plural
conprobaverant
sie hatten belegt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus eram
ich war belegt worden
2. Person Singular
conprobatus eras
du warst belegt worden
3. Person Singular
conprobatus erat
er/sie/es war belegt worden
1. Person Plural
conprobati eramus
wir waren belegt worden
2. Person Plural
conprobati eratis
ihr wart belegt worden
3. Person Plural
conprobati erant
sie waren belegt worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobavissem
ich hätte belegt
2. Person Singular
conprobavisses
du hättest belegt
3. Person Singular
conprobavisset
er/sie/es hätte belegt
1. Person Plural
conprobavissemus
wir hätten belegt
2. Person Plural
conprobavissetis
ihr hättet belegt
3. Person Plural
conprobavissent
sie hätten belegt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus essem
ich wäre belegt worden
2. Person Singular
conprobatus esses
du wärest belegt worden
3. Person Singular
conprobatus esset
er/sie/es wäre belegt worden
1. Person Plural
conprobati essemus
wir wären belegt worden
2. Person Plural
conprobati essetis
ihr wäret belegt worden
3. Person Plural
conprobati essent
sie wären belegt worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
conprobavero
ich werde belegt haben
2. Person Singular
conprobaveris
du wirst belegt haben
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es wird belegt haben
1. Person Plural
conprobaverimus
wir werden belegt haben
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr werdet belegt haben
3. Person Plural
conprobaverint
sie werden belegt haben
Passiv
1. Person Singular
conprobatus ero
ich werde belegt worden sein
2. Person Singular
conprobatus eris
du wirst belegt worden sein
3. Person Singular
conprobatus erit
er/sie/es wird belegt worden sein
1. Person Plural
conprobati erimus
wir werden belegt worden sein
2. Person Plural
conprobati eritis
ihr werdet belegt worden sein
3. Person Plural
conprobati erunt
sie werden belegt worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
conprobare
belegen
Vorzeitigkeit
conprobavisse
belegt haben
Nachzeitigkeit
conprobaturum esse
belegen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
conprobari conprobarier
belegt werden
Vorzeitigkeit
conprobatum esse
belegt worden sein
Nachzeitigkeit
conprobatum iri
künftig belegt werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
conproba
belege; beleg!
2. Person Plural
conprobate
belegt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
conprobato
3. Person Singular
conprobato
2. Person Plural
conprobatote
3. Person Plural
conprobanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
conprobare
das Belegen
Genitiv
conprobandi
des Belegens
Dativ
conprobando
dem Belegen
Akkusativ
conprobandum
das Belegen
Ablativ
conprobando
durch das Belegen
Vokativ
conprobande
Belegen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobandus
conprobanda
conprobandum
Genitiv
conprobandi
conprobandae
conprobandi
Dativ
conprobando
conprobandae
conprobando
Akkusativ
conprobandum
conprobandam
conprobandum
Ablativ
conprobando
conprobanda
conprobando
Vokativ
conprobande
conprobanda
conprobandum
Plural
Nominativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Genitiv
conprobandorum
conprobandarum
conprobandorum
Dativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Akkusativ
conprobandos
conprobandas
conprobanda
Ablativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Vokativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobans
conprobans
conprobans
Genitiv
conprobantis
conprobantis
conprobantis
Dativ
conprobanti
conprobanti
conprobanti
Akkusativ
conprobantem
conprobantem
conprobans
Ablativ
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
Vokativ
conprobans
conprobans
conprobans
Plural
Nominativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Genitiv
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
Dativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Akkusativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Ablativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Vokativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobatus
conprobata
conprobatum
Genitiv
conprobati
conprobatae
conprobati
Dativ
conprobato
conprobatae
conprobato
Akkusativ
conprobatum
conprobatam
conprobatum
Ablativ
conprobato
conprobata
conprobato
Vokativ
conprobate
conprobata
conprobatum
Plural
Nominativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Genitiv
conprobatorum
conprobatarum
conprobatorum
Dativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Akkusativ
conprobatos
conprobatas
conprobata
Ablativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Vokativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobaturus
conprobatura
conprobaturum
Genitiv
conprobaturi
conprobaturae
conprobaturi
Dativ
conprobaturo
conprobaturae
conprobaturo
Akkusativ
conprobaturum
conprobaturam
conprobaturum
Ablativ
conprobaturo
conprobatura
conprobaturo
Vokativ
conprobature
conprobatura
conprobaturum
Plural
Nominativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Genitiv
conprobaturorum
conprobaturarum
conprobaturorum
Dativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Akkusativ
conprobaturos
conprobaturas
conprobatura
Ablativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Vokativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Supina
Supin I
Supin II
conprobatum
conprobatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobo
ich bestätige
2. Person Singular
conprobas
du bestätigst
3. Person Singular
conprobat
er/sie/es bestätigt
1. Person Plural
conprobamus
wir bestätigen
2. Person Plural
conprobatis
ihr bestätigt
3. Person Plural
conprobant
sie bestätigen
Passiv
1. Person Singular
conprobor
ich werde bestätigt
2. Person Singular
conprobaris conprobare
du wirst bestätigt
3. Person Singular
conprobatur
er/sie/es wird bestätigt
1. Person Plural
conprobamur
wir werden bestätigt
2. Person Plural
conprobamini
ihr werdet bestätigt
3. Person Plural
conprobantur
sie werden bestätigt
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobem
ich bestätige
2. Person Singular
conprobes
du bestätigest
3. Person Singular
conprobet
er/sie/es bestätige
1. Person Plural
conprobemus
wir bestätigen
2. Person Plural
conprobetis
ihr bestätiget
3. Person Plural
conprobent
sie bestätigen
Passiv
1. Person Singular
conprober
ich werde bestätigt
2. Person Singular
conproberis conprobere
du werdest bestätigt
3. Person Singular
conprobetur
er/sie/es werde bestätigt
1. Person Plural
conprobemur
wir werden bestätigt
2. Person Plural
conprobemini
ihr werdet bestätigt
3. Person Plural
conprobentur
sie werden bestätigt
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobabam
ich bestätigte
2. Person Singular
conprobabas
du bestätigtest
3. Person Singular
conprobabat
er/sie/es bestätigte
1. Person Plural
conprobabamus
wir bestätigten
2. Person Plural
conprobabatis
ihr bestätigtet
3. Person Plural
conprobabant
sie bestätigten
Passiv
1. Person Singular
conprobabar
ich wurde bestätigt
2. Person Singular
conprobabaris conprobabare
du wurdest bestätigt
3. Person Singular
conprobabatur
er/sie/es wurde bestätigt
1. Person Plural
conprobabamur
wir wurden bestätigt
2. Person Plural
conprobabamini
ihr wurdet bestätigt
3. Person Plural
conprobabantur
sie wurden bestätigt
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobarem
ich bestätigte
2. Person Singular
conprobares
du bestätigtest
3. Person Singular
conprobaret
er/sie/es bestätigte
1. Person Plural
conprobaremus
wir bestätigten
2. Person Plural
conprobaretis
ihr bestätigtet
3. Person Plural
conprobarent
sie bestätigten
Passiv
1. Person Singular
conprobarer
ich würde bestätigt
2. Person Singular
conprobareris conprobarere
du würdest bestätigt
3. Person Singular
conprobaretur
er/sie/es würde bestätigt
1. Person Plural
conprobaremur
wir würden bestätigt
2. Person Plural
conprobaremini
ihr würdet bestätigt
3. Person Plural
conprobarentur
sie würden bestätigt
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
conprobabo
ich werde bestätigen
2. Person Singular
conprobabis
du wirst bestätigen
3. Person Singular
conprobabit
er/sie/es wird bestätigen
1. Person Plural
conprobabimus
wir werden bestätigen
2. Person Plural
conprobabitis
ihr werdet bestätigen
3. Person Plural
conprobabunt
sie werden bestätigen
Passiv
1. Person Singular
conprobabor
ich werde bestätigt werden
2. Person Singular
conprobaberis conprobabere
du wirst bestätigt werden
3. Person Singular
conprobabitur
er/sie/es wird bestätigt werden
1. Person Plural
conprobabimur
wir werden bestätigt werden
2. Person Plural
conprobabimini
ihr werdet bestätigt werden
3. Person Plural
conprobabuntur
sie werden bestätigt werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobavi
ich habe bestätigt
2. Person Singular
conprobavisti
du hast bestätigt
3. Person Singular
conprobavit
er/sie/es hat bestätigt
1. Person Plural
conprobavimus
wir haben bestätigt
2. Person Plural
conprobavistis
ihr habt bestätigt
3. Person Plural
conprobaverunt conprobavere
sie haben bestätigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sum
ich bin bestätigt worden
2. Person Singular
conprobatus es
du bist bestätigt worden
3. Person Singular
conprobatus est
er/sie/es ist bestätigt worden
1. Person Plural
conprobati sumus
wir sind bestätigt worden
2. Person Plural
conprobati estis
ihr seid bestätigt worden
3. Person Plural
conprobati sunt
sie sind bestätigt worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobaverim
ich habe bestätigt
2. Person Singular
conprobaveris
du habest bestätigt
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es habe bestätigt
1. Person Plural
conprobaverimus
wir haben bestätigt
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr habet bestätigt
3. Person Plural
conprobaverint
sie haben bestätigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sim
ich sei bestätigt worden
2. Person Singular
conprobatus sis
du seiest bestätigt worden
3. Person Singular
conprobatus sit
er/sie/es sei bestätigt worden
1. Person Plural
conprobati simus
wir seien bestätigt worden
2. Person Plural
conprobati sitis
ihr seiet bestätigt worden
3. Person Plural
conprobati sint
sie seien bestätigt worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobaveram
ich hatte bestätigt
2. Person Singular
conprobaveras
du hattest bestätigt
3. Person Singular
conprobaverat
er/sie/es hatte bestätigt
1. Person Plural
conprobaveramus
wir hatten bestätigt
2. Person Plural
conprobaveratis
ihr hattet bestätigt
3. Person Plural
conprobaverant
sie hatten bestätigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus eram
ich war bestätigt worden
2. Person Singular
conprobatus eras
du warst bestätigt worden
3. Person Singular
conprobatus erat
er/sie/es war bestätigt worden
1. Person Plural
conprobati eramus
wir waren bestätigt worden
2. Person Plural
conprobati eratis
ihr wart bestätigt worden
3. Person Plural
conprobati erant
sie waren bestätigt worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobavissem
ich hätte bestätigt
2. Person Singular
conprobavisses
du hättest bestätigt
3. Person Singular
conprobavisset
er/sie/es hätte bestätigt
1. Person Plural
conprobavissemus
wir hätten bestätigt
2. Person Plural
conprobavissetis
ihr hättet bestätigt
3. Person Plural
conprobavissent
sie hätten bestätigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus essem
ich wäre bestätigt worden
2. Person Singular
conprobatus esses
du wärest bestätigt worden
3. Person Singular
conprobatus esset
er/sie/es wäre bestätigt worden
1. Person Plural
conprobati essemus
wir wären bestätigt worden
2. Person Plural
conprobati essetis
ihr wäret bestätigt worden
3. Person Plural
conprobati essent
sie wären bestätigt worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
conprobavero
ich werde bestätigt haben
2. Person Singular
conprobaveris
du wirst bestätigt haben
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es wird bestätigt haben
1. Person Plural
conprobaverimus
wir werden bestätigt haben
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr werdet bestätigt haben
3. Person Plural
conprobaverint
sie werden bestätigt haben
Passiv
1. Person Singular
conprobatus ero
ich werde bestätigt worden sein
2. Person Singular
conprobatus eris
du wirst bestätigt worden sein
3. Person Singular
conprobatus erit
er/sie/es wird bestätigt worden sein
1. Person Plural
conprobati erimus
wir werden bestätigt worden sein
2. Person Plural
conprobati eritis
ihr werdet bestätigt worden sein
3. Person Plural
conprobati erunt
sie werden bestätigt worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
conprobare
bestätigen
Vorzeitigkeit
conprobavisse
bestätigt haben
Nachzeitigkeit
conprobaturum esse
bestätigen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
conprobari conprobarier
bestätigt werden
Vorzeitigkeit
conprobatum esse
bestätigt worden sein
Nachzeitigkeit
conprobatum iri
künftig bestätigt werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
conproba
bestätige; bestätig!
2. Person Plural
conprobate
bestätigt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
conprobato
3. Person Singular
conprobato
2. Person Plural
conprobatote
3. Person Plural
conprobanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
conprobare
das Bestätigen
Genitiv
conprobandi
des Bestätigens
Dativ
conprobando
dem Bestätigen
Akkusativ
conprobandum
das Bestätigen
Ablativ
conprobando
durch das Bestätigen
Vokativ
conprobande
Bestätigen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobandus
conprobanda
conprobandum
Genitiv
conprobandi
conprobandae
conprobandi
Dativ
conprobando
conprobandae
conprobando
Akkusativ
conprobandum
conprobandam
conprobandum
Ablativ
conprobando
conprobanda
conprobando
Vokativ
conprobande
conprobanda
conprobandum
Plural
Nominativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Genitiv
conprobandorum
conprobandarum
conprobandorum
Dativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Akkusativ
conprobandos
conprobandas
conprobanda
Ablativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Vokativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobans
conprobans
conprobans
Genitiv
conprobantis
conprobantis
conprobantis
Dativ
conprobanti
conprobanti
conprobanti
Akkusativ
conprobantem
conprobantem
conprobans
Ablativ
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
Vokativ
conprobans
conprobans
conprobans
Plural
Nominativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Genitiv
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
Dativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Akkusativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Ablativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Vokativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobatus
conprobata
conprobatum
Genitiv
conprobati
conprobatae
conprobati
Dativ
conprobato
conprobatae
conprobato
Akkusativ
conprobatum
conprobatam
conprobatum
Ablativ
conprobato
conprobata
conprobato
Vokativ
conprobate
conprobata
conprobatum
Plural
Nominativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Genitiv
conprobatorum
conprobatarum
conprobatorum
Dativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Akkusativ
conprobatos
conprobatas
conprobata
Ablativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Vokativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobaturus
conprobatura
conprobaturum
Genitiv
conprobaturi
conprobaturae
conprobaturi
Dativ
conprobaturo
conprobaturae
conprobaturo
Akkusativ
conprobaturum
conprobaturam
conprobaturum
Ablativ
conprobaturo
conprobatura
conprobaturo
Vokativ
conprobature
conprobatura
conprobaturum
Plural
Nominativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Genitiv
conprobaturorum
conprobaturarum
conprobaturorum
Dativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Akkusativ
conprobaturos
conprobaturas
conprobatura
Ablativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Vokativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Supina
Supin I
Supin II
conprobatum
conprobatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobo
ich beweise
2. Person Singular
conprobas
du beweist
3. Person Singular
conprobat
er/sie/es beweist
1. Person Plural
conprobamus
wir beweisen
2. Person Plural
conprobatis
ihr beweist
3. Person Plural
conprobant
sie beweisen
Passiv
1. Person Singular
conprobor
ich werde bewiesen
2. Person Singular
conprobaris conprobare
du wirst bewiesen
3. Person Singular
conprobatur
er/sie/es wird bewiesen
1. Person Plural
conprobamur
wir werden bewiesen
2. Person Plural
conprobamini
ihr werdet bewiesen
3. Person Plural
conprobantur
sie werden bewiesen
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobem
ich beweise
2. Person Singular
conprobes
du beweisest
3. Person Singular
conprobet
er/sie/es beweise
1. Person Plural
conprobemus
wir beweisen
2. Person Plural
conprobetis
ihr beweiset
3. Person Plural
conprobent
sie beweisen
Passiv
1. Person Singular
conprober
ich werde bewiesen
2. Person Singular
conproberis conprobere
du werdest bewiesen
3. Person Singular
conprobetur
er/sie/es werde bewiesen
1. Person Plural
conprobemur
wir werden bewiesen
2. Person Plural
conprobemini
ihr werdet bewiesen
3. Person Plural
conprobentur
sie werden bewiesen
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobabam
ich bewies
2. Person Singular
conprobabas
du bewiesest
3. Person Singular
conprobabat
er/sie/es bewies
1. Person Plural
conprobabamus
wir bewiesen
2. Person Plural
conprobabatis
ihr bewiest
3. Person Plural
conprobabant
sie bewiesen
Passiv
1. Person Singular
conprobabar
ich wurde bewiesen
2. Person Singular
conprobabaris conprobabare
du wurdest bewiesen
3. Person Singular
conprobabatur
er/sie/es wurde bewiesen
1. Person Plural
conprobabamur
wir wurden bewiesen
2. Person Plural
conprobabamini
ihr wurdet bewiesen
3. Person Plural
conprobabantur
sie wurden bewiesen
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobarem
ich bewiese
2. Person Singular
conprobares
du bewiesest
3. Person Singular
conprobaret
er/sie/es bewiese
1. Person Plural
conprobaremus
wir bewiesen
2. Person Plural
conprobaretis
ihr bewieset
3. Person Plural
conprobarent
sie bewiesen
Passiv
1. Person Singular
conprobarer
ich würde bewiesen
2. Person Singular
conprobareris conprobarere
du würdest bewiesen
3. Person Singular
conprobaretur
er/sie/es würde bewiesen
1. Person Plural
conprobaremur
wir würden bewiesen
2. Person Plural
conprobaremini
ihr würdet bewiesen
3. Person Plural
conprobarentur
sie würden bewiesen
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
conprobabo
ich werde beweisen
2. Person Singular
conprobabis
du wirst beweisen
3. Person Singular
conprobabit
er/sie/es wird beweisen
1. Person Plural
conprobabimus
wir werden beweisen
2. Person Plural
conprobabitis
ihr werdet beweisen
3. Person Plural
conprobabunt
sie werden beweisen
Passiv
1. Person Singular
conprobabor
ich werde bewiesen werden
2. Person Singular
conprobaberis conprobabere
du wirst bewiesen werden
3. Person Singular
conprobabitur
er/sie/es wird bewiesen werden
1. Person Plural
conprobabimur
wir werden bewiesen werden
2. Person Plural
conprobabimini
ihr werdet bewiesen werden
3. Person Plural
conprobabuntur
sie werden bewiesen werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobavi
ich habe bewiesen
2. Person Singular
conprobavisti
du hast bewiesen
3. Person Singular
conprobavit
er/sie/es hat bewiesen
1. Person Plural
conprobavimus
wir haben bewiesen
2. Person Plural
conprobavistis
ihr habt bewiesen
3. Person Plural
conprobaverunt conprobavere
sie haben bewiesen
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sum
ich bin bewiesen worden
2. Person Singular
conprobatus es
du bist bewiesen worden
3. Person Singular
conprobatus est
er/sie/es ist bewiesen worden
1. Person Plural
conprobati sumus
wir sind bewiesen worden
2. Person Plural
conprobati estis
ihr seid bewiesen worden
3. Person Plural
conprobati sunt
sie sind bewiesen worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobaverim
ich habe bewiesen
2. Person Singular
conprobaveris
du habest bewiesen
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es habe bewiesen
1. Person Plural
conprobaverimus
wir haben bewiesen
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr habet bewiesen
3. Person Plural
conprobaverint
sie haben bewiesen
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sim
ich sei bewiesen worden
2. Person Singular
conprobatus sis
du seiest bewiesen worden
3. Person Singular
conprobatus sit
er/sie/es sei bewiesen worden
1. Person Plural
conprobati simus
wir seien bewiesen worden
2. Person Plural
conprobati sitis
ihr seiet bewiesen worden
3. Person Plural
conprobati sint
sie seien bewiesen worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobaveram
ich hatte bewiesen
2. Person Singular
conprobaveras
du hattest bewiesen
3. Person Singular
conprobaverat
er/sie/es hatte bewiesen
1. Person Plural
conprobaveramus
wir hatten bewiesen
2. Person Plural
conprobaveratis
ihr hattet bewiesen
3. Person Plural
conprobaverant
sie hatten bewiesen
Passiv
1. Person Singular
conprobatus eram
ich war bewiesen worden
2. Person Singular
conprobatus eras
du warst bewiesen worden
3. Person Singular
conprobatus erat
er/sie/es war bewiesen worden
1. Person Plural
conprobati eramus
wir waren bewiesen worden
2. Person Plural
conprobati eratis
ihr wart bewiesen worden
3. Person Plural
conprobati erant
sie waren bewiesen worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobavissem
ich hätte bewiesen
2. Person Singular
conprobavisses
du hättest bewiesen
3. Person Singular
conprobavisset
er/sie/es hätte bewiesen
1. Person Plural
conprobavissemus
wir hätten bewiesen
2. Person Plural
conprobavissetis
ihr hättet bewiesen
3. Person Plural
conprobavissent
sie hätten bewiesen
Passiv
1. Person Singular
conprobatus essem
ich wäre bewiesen worden
2. Person Singular
conprobatus esses
du wärest bewiesen worden
3. Person Singular
conprobatus esset
er/sie/es wäre bewiesen worden
1. Person Plural
conprobati essemus
wir wären bewiesen worden
2. Person Plural
conprobati essetis
ihr wäret bewiesen worden
3. Person Plural
conprobati essent
sie wären bewiesen worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
conprobavero
ich werde bewiesen haben
2. Person Singular
conprobaveris
du wirst bewiesen haben
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es wird bewiesen haben
1. Person Plural
conprobaverimus
wir werden bewiesen haben
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr werdet bewiesen haben
3. Person Plural
conprobaverint
sie werden bewiesen haben
Passiv
1. Person Singular
conprobatus ero
ich werde bewiesen worden sein
2. Person Singular
conprobatus eris
du wirst bewiesen worden sein
3. Person Singular
conprobatus erit
er/sie/es wird bewiesen worden sein
1. Person Plural
conprobati erimus
wir werden bewiesen worden sein
2. Person Plural
conprobati eritis
ihr werdet bewiesen worden sein
3. Person Plural
conprobati erunt
sie werden bewiesen worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
conprobare
beweisen
Vorzeitigkeit
conprobavisse
bewiesen haben
Nachzeitigkeit
conprobaturum esse
beweisen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
conprobari conprobarier
bewiesen werden
Vorzeitigkeit
conprobatum esse
bewiesen worden sein
Nachzeitigkeit
conprobatum iri
künftig bewiesen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
conproba
beweise; beweis!
2. Person Plural
conprobate
beweist!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
conprobato
3. Person Singular
conprobato
2. Person Plural
conprobatote
3. Person Plural
conprobanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
conprobare
das Beweisen
Genitiv
conprobandi
des Beweisens
Dativ
conprobando
dem Beweisen
Akkusativ
conprobandum
das Beweisen
Ablativ
conprobando
durch das Beweisen
Vokativ
conprobande
Beweisen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobandus
conprobanda
conprobandum
Genitiv
conprobandi
conprobandae
conprobandi
Dativ
conprobando
conprobandae
conprobando
Akkusativ
conprobandum
conprobandam
conprobandum
Ablativ
conprobando
conprobanda
conprobando
Vokativ
conprobande
conprobanda
conprobandum
Plural
Nominativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Genitiv
conprobandorum
conprobandarum
conprobandorum
Dativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Akkusativ
conprobandos
conprobandas
conprobanda
Ablativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Vokativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobans
conprobans
conprobans
Genitiv
conprobantis
conprobantis
conprobantis
Dativ
conprobanti
conprobanti
conprobanti
Akkusativ
conprobantem
conprobantem
conprobans
Ablativ
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
Vokativ
conprobans
conprobans
conprobans
Plural
Nominativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Genitiv
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
Dativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Akkusativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Ablativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Vokativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobatus
conprobata
conprobatum
Genitiv
conprobati
conprobatae
conprobati
Dativ
conprobato
conprobatae
conprobato
Akkusativ
conprobatum
conprobatam
conprobatum
Ablativ
conprobato
conprobata
conprobato
Vokativ
conprobate
conprobata
conprobatum
Plural
Nominativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Genitiv
conprobatorum
conprobatarum
conprobatorum
Dativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Akkusativ
conprobatos
conprobatas
conprobata
Ablativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Vokativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobaturus
conprobatura
conprobaturum
Genitiv
conprobaturi
conprobaturae
conprobaturi
Dativ
conprobaturo
conprobaturae
conprobaturo
Akkusativ
conprobaturum
conprobaturam
conprobaturum
Ablativ
conprobaturo
conprobatura
conprobaturo
Vokativ
conprobature
conprobatura
conprobaturum
Plural
Nominativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Genitiv
conprobaturorum
conprobaturarum
conprobaturorum
Dativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Akkusativ
conprobaturos
conprobaturas
conprobatura
Ablativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Vokativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Supina
Supin I
Supin II
conprobatum
conprobatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobo
ich bezeuge
2. Person Singular
conprobas
du bezeugst
3. Person Singular
conprobat
er/sie/es bezeugt
1. Person Plural
conprobamus
wir bezeugen
2. Person Plural
conprobatis
ihr bezeugt
3. Person Plural
conprobant
sie bezeugen
Passiv
1. Person Singular
conprobor
ich werde bezeugt
2. Person Singular
conprobaris conprobare
du wirst bezeugt
3. Person Singular
conprobatur
er/sie/es wird bezeugt
1. Person Plural
conprobamur
wir werden bezeugt
2. Person Plural
conprobamini
ihr werdet bezeugt
3. Person Plural
conprobantur
sie werden bezeugt
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobem
ich bezeuge
2. Person Singular
conprobes
du bezeugest
3. Person Singular
conprobet
er/sie/es bezeuge
1. Person Plural
conprobemus
wir bezeugen
2. Person Plural
conprobetis
ihr bezeuget
3. Person Plural
conprobent
sie bezeugen
Passiv
1. Person Singular
conprober
ich werde bezeugt
2. Person Singular
conproberis conprobere
du werdest bezeugt
3. Person Singular
conprobetur
er/sie/es werde bezeugt
1. Person Plural
conprobemur
wir werden bezeugt
2. Person Plural
conprobemini
ihr werdet bezeugt
3. Person Plural
conprobentur
sie werden bezeugt
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobabam
ich bezeugte
2. Person Singular
conprobabas
du bezeugtest
3. Person Singular
conprobabat
er/sie/es bezeugte
1. Person Plural
conprobabamus
wir bezeugten
2. Person Plural
conprobabatis
ihr bezeugtet
3. Person Plural
conprobabant
sie bezeugten
Passiv
1. Person Singular
conprobabar
ich wurde bezeugt
2. Person Singular
conprobabaris conprobabare
du wurdest bezeugt
3. Person Singular
conprobabatur
er/sie/es wurde bezeugt
1. Person Plural
conprobabamur
wir wurden bezeugt
2. Person Plural
conprobabamini
ihr wurdet bezeugt
3. Person Plural
conprobabantur
sie wurden bezeugt
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobarem
ich bezeugte
2. Person Singular
conprobares
du bezeugtest
3. Person Singular
conprobaret
er/sie/es bezeugte
1. Person Plural
conprobaremus
wir bezeugten
2. Person Plural
conprobaretis
ihr bezeugtet
3. Person Plural
conprobarent
sie bezeugten
Passiv
1. Person Singular
conprobarer
ich würde bezeugt
2. Person Singular
conprobareris conprobarere
du würdest bezeugt
3. Person Singular
conprobaretur
er/sie/es würde bezeugt
1. Person Plural
conprobaremur
wir würden bezeugt
2. Person Plural
conprobaremini
ihr würdet bezeugt
3. Person Plural
conprobarentur
sie würden bezeugt
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
conprobabo
ich werde bezeugen
2. Person Singular
conprobabis
du wirst bezeugen
3. Person Singular
conprobabit
er/sie/es wird bezeugen
1. Person Plural
conprobabimus
wir werden bezeugen
2. Person Plural
conprobabitis
ihr werdet bezeugen
3. Person Plural
conprobabunt
sie werden bezeugen
Passiv
1. Person Singular
conprobabor
ich werde bezeugt werden
2. Person Singular
conprobaberis conprobabere
du wirst bezeugt werden
3. Person Singular
conprobabitur
er/sie/es wird bezeugt werden
1. Person Plural
conprobabimur
wir werden bezeugt werden
2. Person Plural
conprobabimini
ihr werdet bezeugt werden
3. Person Plural
conprobabuntur
sie werden bezeugt werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobavi
ich habe bezeugt
2. Person Singular
conprobavisti
du hast bezeugt
3. Person Singular
conprobavit
er/sie/es hat bezeugt
1. Person Plural
conprobavimus
wir haben bezeugt
2. Person Plural
conprobavistis
ihr habt bezeugt
3. Person Plural
conprobaverunt conprobavere
sie haben bezeugt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sum
ich bin bezeugt worden
2. Person Singular
conprobatus es
du bist bezeugt worden
3. Person Singular
conprobatus est
er/sie/es ist bezeugt worden
1. Person Plural
conprobati sumus
wir sind bezeugt worden
2. Person Plural
conprobati estis
ihr seid bezeugt worden
3. Person Plural
conprobati sunt
sie sind bezeugt worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobaverim
ich habe bezeugt
2. Person Singular
conprobaveris
du habest bezeugt
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es habe bezeugt
1. Person Plural
conprobaverimus
wir haben bezeugt
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr habet bezeugt
3. Person Plural
conprobaverint
sie haben bezeugt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sim
ich sei bezeugt worden
2. Person Singular
conprobatus sis
du seiest bezeugt worden
3. Person Singular
conprobatus sit
er/sie/es sei bezeugt worden
1. Person Plural
conprobati simus
wir seien bezeugt worden
2. Person Plural
conprobati sitis
ihr seiet bezeugt worden
3. Person Plural
conprobati sint
sie seien bezeugt worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobaveram
ich hatte bezeugt
2. Person Singular
conprobaveras
du hattest bezeugt
3. Person Singular
conprobaverat
er/sie/es hatte bezeugt
1. Person Plural
conprobaveramus
wir hatten bezeugt
2. Person Plural
conprobaveratis
ihr hattet bezeugt
3. Person Plural
conprobaverant
sie hatten bezeugt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus eram
ich war bezeugt worden
2. Person Singular
conprobatus eras
du warst bezeugt worden
3. Person Singular
conprobatus erat
er/sie/es war bezeugt worden
1. Person Plural
conprobati eramus
wir waren bezeugt worden
2. Person Plural
conprobati eratis
ihr wart bezeugt worden
3. Person Plural
conprobati erant
sie waren bezeugt worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobavissem
ich hätte bezeugt
2. Person Singular
conprobavisses
du hättest bezeugt
3. Person Singular
conprobavisset
er/sie/es hätte bezeugt
1. Person Plural
conprobavissemus
wir hätten bezeugt
2. Person Plural
conprobavissetis
ihr hättet bezeugt
3. Person Plural
conprobavissent
sie hätten bezeugt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus essem
ich wäre bezeugt worden
2. Person Singular
conprobatus esses
du wärest bezeugt worden
3. Person Singular
conprobatus esset
er/sie/es wäre bezeugt worden
1. Person Plural
conprobati essemus
wir wären bezeugt worden
2. Person Plural
conprobati essetis
ihr wäret bezeugt worden
3. Person Plural
conprobati essent
sie wären bezeugt worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
conprobavero
ich werde bezeugt haben
2. Person Singular
conprobaveris
du wirst bezeugt haben
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es wird bezeugt haben
1. Person Plural
conprobaverimus
wir werden bezeugt haben
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr werdet bezeugt haben
3. Person Plural
conprobaverint
sie werden bezeugt haben
Passiv
1. Person Singular
conprobatus ero
ich werde bezeugt worden sein
2. Person Singular
conprobatus eris
du wirst bezeugt worden sein
3. Person Singular
conprobatus erit
er/sie/es wird bezeugt worden sein
1. Person Plural
conprobati erimus
wir werden bezeugt worden sein
2. Person Plural
conprobati eritis
ihr werdet bezeugt worden sein
3. Person Plural
conprobati erunt
sie werden bezeugt worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
conprobare
bezeugen
Vorzeitigkeit
conprobavisse
bezeugt haben
Nachzeitigkeit
conprobaturum esse
bezeugen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
conprobari conprobarier
bezeugt werden
Vorzeitigkeit
conprobatum esse
bezeugt worden sein
Nachzeitigkeit
conprobatum iri
künftig bezeugt werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
conproba
bezeuge; bezeug!
2. Person Plural
conprobate
bezeugt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
conprobato
3. Person Singular
conprobato
2. Person Plural
conprobatote
3. Person Plural
conprobanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
conprobare
das Bezeugen
Genitiv
conprobandi
des Bezeugens
Dativ
conprobando
dem Bezeugen
Akkusativ
conprobandum
das Bezeugen
Ablativ
conprobando
durch das Bezeugen
Vokativ
conprobande
Bezeugen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobandus
conprobanda
conprobandum
Genitiv
conprobandi
conprobandae
conprobandi
Dativ
conprobando
conprobandae
conprobando
Akkusativ
conprobandum
conprobandam
conprobandum
Ablativ
conprobando
conprobanda
conprobando
Vokativ
conprobande
conprobanda
conprobandum
Plural
Nominativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Genitiv
conprobandorum
conprobandarum
conprobandorum
Dativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Akkusativ
conprobandos
conprobandas
conprobanda
Ablativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Vokativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobans
conprobans
conprobans
Genitiv
conprobantis
conprobantis
conprobantis
Dativ
conprobanti
conprobanti
conprobanti
Akkusativ
conprobantem
conprobantem
conprobans
Ablativ
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
Vokativ
conprobans
conprobans
conprobans
Plural
Nominativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Genitiv
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
Dativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Akkusativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Ablativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Vokativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobatus
conprobata
conprobatum
Genitiv
conprobati
conprobatae
conprobati
Dativ
conprobato
conprobatae
conprobato
Akkusativ
conprobatum
conprobatam
conprobatum
Ablativ
conprobato
conprobata
conprobato
Vokativ
conprobate
conprobata
conprobatum
Plural
Nominativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Genitiv
conprobatorum
conprobatarum
conprobatorum
Dativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Akkusativ
conprobatos
conprobatas
conprobata
Ablativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Vokativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobaturus
conprobatura
conprobaturum
Genitiv
conprobaturi
conprobaturae
conprobaturi
Dativ
conprobaturo
conprobaturae
conprobaturo
Akkusativ
conprobaturum
conprobaturam
conprobaturum
Ablativ
conprobaturo
conprobatura
conprobaturo
Vokativ
conprobature
conprobatura
conprobaturum
Plural
Nominativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Genitiv
conprobaturorum
conprobaturarum
conprobaturorum
Dativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Akkusativ
conprobaturos
conprobaturas
conprobatura
Ablativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Vokativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Supina
Supin I
Supin II
conprobatum
conprobatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobo
ich billige
2. Person Singular
conprobas
du billigst
3. Person Singular
conprobat
er/sie/es billigt
1. Person Plural
conprobamus
wir billigen
2. Person Plural
conprobatis
ihr billigt
3. Person Plural
conprobant
sie billigen
Passiv
1. Person Singular
conprobor
ich werde gebilligt
2. Person Singular
conprobaris conprobare
du wirst gebilligt
3. Person Singular
conprobatur
er/sie/es wird gebilligt
1. Person Plural
conprobamur
wir werden gebilligt
2. Person Plural
conprobamini
ihr werdet gebilligt
3. Person Plural
conprobantur
sie werden gebilligt
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobem
ich billige
2. Person Singular
conprobes
du billigest
3. Person Singular
conprobet
er/sie/es billige
1. Person Plural
conprobemus
wir billigen
2. Person Plural
conprobetis
ihr billiget
3. Person Plural
conprobent
sie billigen
Passiv
1. Person Singular
conprober
ich werde gebilligt
2. Person Singular
conproberis conprobere
du werdest gebilligt
3. Person Singular
conprobetur
er/sie/es werde gebilligt
1. Person Plural
conprobemur
wir werden gebilligt
2. Person Plural
conprobemini
ihr werdet gebilligt
3. Person Plural
conprobentur
sie werden gebilligt
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobabam
ich billigte
2. Person Singular
conprobabas
du billigtest
3. Person Singular
conprobabat
er/sie/es billigte
1. Person Plural
conprobabamus
wir billigten
2. Person Plural
conprobabatis
ihr billigtet
3. Person Plural
conprobabant
sie billigten
Passiv
1. Person Singular
conprobabar
ich wurde gebilligt
2. Person Singular
conprobabaris conprobabare
du wurdest gebilligt
3. Person Singular
conprobabatur
er/sie/es wurde gebilligt
1. Person Plural
conprobabamur
wir wurden gebilligt
2. Person Plural
conprobabamini
ihr wurdet gebilligt
3. Person Plural
conprobabantur
sie wurden gebilligt
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobarem
ich billigte
2. Person Singular
conprobares
du billigtest
3. Person Singular
conprobaret
er/sie/es billigte
1. Person Plural
conprobaremus
wir billigten
2. Person Plural
conprobaretis
ihr billigtet
3. Person Plural
conprobarent
sie billigten
Passiv
1. Person Singular
conprobarer
ich würde gebilligt
2. Person Singular
conprobareris conprobarere
du würdest gebilligt
3. Person Singular
conprobaretur
er/sie/es würde gebilligt
1. Person Plural
conprobaremur
wir würden gebilligt
2. Person Plural
conprobaremini
ihr würdet gebilligt
3. Person Plural
conprobarentur
sie würden gebilligt
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
conprobabo
ich werde billigen
2. Person Singular
conprobabis
du wirst billigen
3. Person Singular
conprobabit
er/sie/es wird billigen
1. Person Plural
conprobabimus
wir werden billigen
2. Person Plural
conprobabitis
ihr werdet billigen
3. Person Plural
conprobabunt
sie werden billigen
Passiv
1. Person Singular
conprobabor
ich werde gebilligt werden
2. Person Singular
conprobaberis conprobabere
du wirst gebilligt werden
3. Person Singular
conprobabitur
er/sie/es wird gebilligt werden
1. Person Plural
conprobabimur
wir werden gebilligt werden
2. Person Plural
conprobabimini
ihr werdet gebilligt werden
3. Person Plural
conprobabuntur
sie werden gebilligt werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobavi
ich habe gebilligt
2. Person Singular
conprobavisti
du hast gebilligt
3. Person Singular
conprobavit
er/sie/es hat gebilligt
1. Person Plural
conprobavimus
wir haben gebilligt
2. Person Plural
conprobavistis
ihr habt gebilligt
3. Person Plural
conprobaverunt conprobavere
sie haben gebilligt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sum
ich bin gebilligt worden
2. Person Singular
conprobatus es
du bist gebilligt worden
3. Person Singular
conprobatus est
er/sie/es ist gebilligt worden
1. Person Plural
conprobati sumus
wir sind gebilligt worden
2. Person Plural
conprobati estis
ihr seid gebilligt worden
3. Person Plural
conprobati sunt
sie sind gebilligt worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobaverim
ich habe gebilligt
2. Person Singular
conprobaveris
du habest gebilligt
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es habe gebilligt
1. Person Plural
conprobaverimus
wir haben gebilligt
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr habet gebilligt
3. Person Plural
conprobaverint
sie haben gebilligt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sim
ich sei gebilligt worden
2. Person Singular
conprobatus sis
du seiest gebilligt worden
3. Person Singular
conprobatus sit
er/sie/es sei gebilligt worden
1. Person Plural
conprobati simus
wir seien gebilligt worden
2. Person Plural
conprobati sitis
ihr seiet gebilligt worden
3. Person Plural
conprobati sint
sie seien gebilligt worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobaveram
ich hatte gebilligt
2. Person Singular
conprobaveras
du hattest gebilligt
3. Person Singular
conprobaverat
er/sie/es hatte gebilligt
1. Person Plural
conprobaveramus
wir hatten gebilligt
2. Person Plural
conprobaveratis
ihr hattet gebilligt
3. Person Plural
conprobaverant
sie hatten gebilligt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus eram
ich war gebilligt worden
2. Person Singular
conprobatus eras
du warst gebilligt worden
3. Person Singular
conprobatus erat
er/sie/es war gebilligt worden
1. Person Plural
conprobati eramus
wir waren gebilligt worden
2. Person Plural
conprobati eratis
ihr wart gebilligt worden
3. Person Plural
conprobati erant
sie waren gebilligt worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobavissem
ich hätte gebilligt
2. Person Singular
conprobavisses
du hättest gebilligt
3. Person Singular
conprobavisset
er/sie/es hätte gebilligt
1. Person Plural
conprobavissemus
wir hätten gebilligt
2. Person Plural
conprobavissetis
ihr hättet gebilligt
3. Person Plural
conprobavissent
sie hätten gebilligt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus essem
ich wäre gebilligt worden
2. Person Singular
conprobatus esses
du wärest gebilligt worden
3. Person Singular
conprobatus esset
er/sie/es wäre gebilligt worden
1. Person Plural
conprobati essemus
wir wären gebilligt worden
2. Person Plural
conprobati essetis
ihr wäret gebilligt worden
3. Person Plural
conprobati essent
sie wären gebilligt worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
conprobavero
ich werde gebilligt haben
2. Person Singular
conprobaveris
du wirst gebilligt haben
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es wird gebilligt haben
1. Person Plural
conprobaverimus
wir werden gebilligt haben
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr werdet gebilligt haben
3. Person Plural
conprobaverint
sie werden gebilligt haben
Passiv
1. Person Singular
conprobatus ero
ich werde gebilligt worden sein
2. Person Singular
conprobatus eris
du wirst gebilligt worden sein
3. Person Singular
conprobatus erit
er/sie/es wird gebilligt worden sein
1. Person Plural
conprobati erimus
wir werden gebilligt worden sein
2. Person Plural
conprobati eritis
ihr werdet gebilligt worden sein
3. Person Plural
conprobati erunt
sie werden gebilligt worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
conprobare
billigen
Vorzeitigkeit
conprobavisse
gebilligt haben
Nachzeitigkeit
conprobaturum esse
billigen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
conprobari conprobarier
gebilligt werden
Vorzeitigkeit
conprobatum esse
gebilligt worden sein
Nachzeitigkeit
conprobatum iri
künftig gebilligt werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
conproba
billige; billig!
2. Person Plural
conprobate
billigt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
conprobato
3. Person Singular
conprobato
2. Person Plural
conprobatote
3. Person Plural
conprobanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
conprobare
das Billigen
Genitiv
conprobandi
des Billigens
Dativ
conprobando
dem Billigen
Akkusativ
conprobandum
das Billigen
Ablativ
conprobando
durch das Billigen
Vokativ
conprobande
Billigen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobandus
conprobanda
conprobandum
Genitiv
conprobandi
conprobandae
conprobandi
Dativ
conprobando
conprobandae
conprobando
Akkusativ
conprobandum
conprobandam
conprobandum
Ablativ
conprobando
conprobanda
conprobando
Vokativ
conprobande
conprobanda
conprobandum
Plural
Nominativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Genitiv
conprobandorum
conprobandarum
conprobandorum
Dativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Akkusativ
conprobandos
conprobandas
conprobanda
Ablativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Vokativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobans
conprobans
conprobans
Genitiv
conprobantis
conprobantis
conprobantis
Dativ
conprobanti
conprobanti
conprobanti
Akkusativ
conprobantem
conprobantem
conprobans
Ablativ
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
Vokativ
conprobans
conprobans
conprobans
Plural
Nominativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Genitiv
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
Dativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Akkusativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Ablativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Vokativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobatus
conprobata
conprobatum
Genitiv
conprobati
conprobatae
conprobati
Dativ
conprobato
conprobatae
conprobato
Akkusativ
conprobatum
conprobatam
conprobatum
Ablativ
conprobato
conprobata
conprobato
Vokativ
conprobate
conprobata
conprobatum
Plural
Nominativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Genitiv
conprobatorum
conprobatarum
conprobatorum
Dativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Akkusativ
conprobatos
conprobatas
conprobata
Ablativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Vokativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobaturus
conprobatura
conprobaturum
Genitiv
conprobaturi
conprobaturae
conprobaturi
Dativ
conprobaturo
conprobaturae
conprobaturo
Akkusativ
conprobaturum
conprobaturam
conprobaturum
Ablativ
conprobaturo
conprobatura
conprobaturo
Vokativ
conprobature
conprobatura
conprobaturum
Plural
Nominativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Genitiv
conprobaturorum
conprobaturarum
conprobaturorum
Dativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Akkusativ
conprobaturos
conprobaturas
conprobatura
Ablativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Vokativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Supina
Supin I
Supin II
conprobatum
conprobatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobo
ich genehmige
2. Person Singular
conprobas
du genehmigst
3. Person Singular
conprobat
er/sie/es genehmigt
1. Person Plural
conprobamus
wir genehmigen
2. Person Plural
conprobatis
ihr genehmigt
3. Person Plural
conprobant
sie genehmigen
Passiv
1. Person Singular
conprobor
ich werde genehmigt
2. Person Singular
conprobaris conprobare
du wirst genehmigt
3. Person Singular
conprobatur
er/sie/es wird genehmigt
1. Person Plural
conprobamur
wir werden genehmigt
2. Person Plural
conprobamini
ihr werdet genehmigt
3. Person Plural
conprobantur
sie werden genehmigt
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobem
ich genehmige
2. Person Singular
conprobes
du genehmigest
3. Person Singular
conprobet
er/sie/es genehmige
1. Person Plural
conprobemus
wir genehmigen
2. Person Plural
conprobetis
ihr genehmiget
3. Person Plural
conprobent
sie genehmigen
Passiv
1. Person Singular
conprober
ich werde genehmigt
2. Person Singular
conproberis conprobere
du werdest genehmigt
3. Person Singular
conprobetur
er/sie/es werde genehmigt
1. Person Plural
conprobemur
wir werden genehmigt
2. Person Plural
conprobemini
ihr werdet genehmigt
3. Person Plural
conprobentur
sie werden genehmigt
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobabam
ich genehmigte
2. Person Singular
conprobabas
du genehmigtest
3. Person Singular
conprobabat
er/sie/es genehmigte
1. Person Plural
conprobabamus
wir genehmigten
2. Person Plural
conprobabatis
ihr genehmigtet
3. Person Plural
conprobabant
sie genehmigten
Passiv
1. Person Singular
conprobabar
ich wurde genehmigt
2. Person Singular
conprobabaris conprobabare
du wurdest genehmigt
3. Person Singular
conprobabatur
er/sie/es wurde genehmigt
1. Person Plural
conprobabamur
wir wurden genehmigt
2. Person Plural
conprobabamini
ihr wurdet genehmigt
3. Person Plural
conprobabantur
sie wurden genehmigt
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobarem
ich genehmigte
2. Person Singular
conprobares
du genehmigtest
3. Person Singular
conprobaret
er/sie/es genehmigte
1. Person Plural
conprobaremus
wir genehmigten
2. Person Plural
conprobaretis
ihr genehmigtet
3. Person Plural
conprobarent
sie genehmigten
Passiv
1. Person Singular
conprobarer
ich würde genehmigt
2. Person Singular
conprobareris conprobarere
du würdest genehmigt
3. Person Singular
conprobaretur
er/sie/es würde genehmigt
1. Person Plural
conprobaremur
wir würden genehmigt
2. Person Plural
conprobaremini
ihr würdet genehmigt
3. Person Plural
conprobarentur
sie würden genehmigt
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
conprobabo
ich werde genehmigen
2. Person Singular
conprobabis
du wirst genehmigen
3. Person Singular
conprobabit
er/sie/es wird genehmigen
1. Person Plural
conprobabimus
wir werden genehmigen
2. Person Plural
conprobabitis
ihr werdet genehmigen
3. Person Plural
conprobabunt
sie werden genehmigen
Passiv
1. Person Singular
conprobabor
ich werde genehmigt werden
2. Person Singular
conprobaberis conprobabere
du wirst genehmigt werden
3. Person Singular
conprobabitur
er/sie/es wird genehmigt werden
1. Person Plural
conprobabimur
wir werden genehmigt werden
2. Person Plural
conprobabimini
ihr werdet genehmigt werden
3. Person Plural
conprobabuntur
sie werden genehmigt werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobavi
ich habe genehmigt
2. Person Singular
conprobavisti
du hast genehmigt
3. Person Singular
conprobavit
er/sie/es hat genehmigt
1. Person Plural
conprobavimus
wir haben genehmigt
2. Person Plural
conprobavistis
ihr habt genehmigt
3. Person Plural
conprobaverunt conprobavere
sie haben genehmigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sum
ich bin genehmigt worden
2. Person Singular
conprobatus es
du bist genehmigt worden
3. Person Singular
conprobatus est
er/sie/es ist genehmigt worden
1. Person Plural
conprobati sumus
wir sind genehmigt worden
2. Person Plural
conprobati estis
ihr seid genehmigt worden
3. Person Plural
conprobati sunt
sie sind genehmigt worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobaverim
ich habe genehmigt
2. Person Singular
conprobaveris
du habest genehmigt
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es habe genehmigt
1. Person Plural
conprobaverimus
wir haben genehmigt
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr habet genehmigt
3. Person Plural
conprobaverint
sie haben genehmigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sim
ich sei genehmigt worden
2. Person Singular
conprobatus sis
du seiest genehmigt worden
3. Person Singular
conprobatus sit
er/sie/es sei genehmigt worden
1. Person Plural
conprobati simus
wir seien genehmigt worden
2. Person Plural
conprobati sitis
ihr seiet genehmigt worden
3. Person Plural
conprobati sint
sie seien genehmigt worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobaveram
ich hatte genehmigt
2. Person Singular
conprobaveras
du hattest genehmigt
3. Person Singular
conprobaverat
er/sie/es hatte genehmigt
1. Person Plural
conprobaveramus
wir hatten genehmigt
2. Person Plural
conprobaveratis
ihr hattet genehmigt
3. Person Plural
conprobaverant
sie hatten genehmigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus eram
ich war genehmigt worden
2. Person Singular
conprobatus eras
du warst genehmigt worden
3. Person Singular
conprobatus erat
er/sie/es war genehmigt worden
1. Person Plural
conprobati eramus
wir waren genehmigt worden
2. Person Plural
conprobati eratis
ihr wart genehmigt worden
3. Person Plural
conprobati erant
sie waren genehmigt worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobavissem
ich hätte genehmigt
2. Person Singular
conprobavisses
du hättest genehmigt
3. Person Singular
conprobavisset
er/sie/es hätte genehmigt
1. Person Plural
conprobavissemus
wir hätten genehmigt
2. Person Plural
conprobavissetis
ihr hättet genehmigt
3. Person Plural
conprobavissent
sie hätten genehmigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus essem
ich wäre genehmigt worden
2. Person Singular
conprobatus esses
du wärest genehmigt worden
3. Person Singular
conprobatus esset
er/sie/es wäre genehmigt worden
1. Person Plural
conprobati essemus
wir wären genehmigt worden
2. Person Plural
conprobati essetis
ihr wäret genehmigt worden
3. Person Plural
conprobati essent
sie wären genehmigt worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
conprobavero
ich werde genehmigt haben
2. Person Singular
conprobaveris
du wirst genehmigt haben
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es wird genehmigt haben
1. Person Plural
conprobaverimus
wir werden genehmigt haben
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr werdet genehmigt haben
3. Person Plural
conprobaverint
sie werden genehmigt haben
Passiv
1. Person Singular
conprobatus ero
ich werde genehmigt worden sein
2. Person Singular
conprobatus eris
du wirst genehmigt worden sein
3. Person Singular
conprobatus erit
er/sie/es wird genehmigt worden sein
1. Person Plural
conprobati erimus
wir werden genehmigt worden sein
2. Person Plural
conprobati eritis
ihr werdet genehmigt worden sein
3. Person Plural
conprobati erunt
sie werden genehmigt worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
conprobare
genehmigen
Vorzeitigkeit
conprobavisse
genehmigt haben
Nachzeitigkeit
conprobaturum esse
genehmigen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
conprobari conprobarier
genehmigt werden
Vorzeitigkeit
conprobatum esse
genehmigt worden sein
Nachzeitigkeit
conprobatum iri
künftig genehmigt werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
conproba
genehmige; genehmig!
2. Person Plural
conprobate
genehmigt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
conprobato
3. Person Singular
conprobato
2. Person Plural
conprobatote
3. Person Plural
conprobanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
conprobare
das Genehmigen
Genitiv
conprobandi
des Genehmigens
Dativ
conprobando
dem Genehmigen
Akkusativ
conprobandum
das Genehmigen
Ablativ
conprobando
durch das Genehmigen
Vokativ
conprobande
Genehmigen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobandus
conprobanda
conprobandum
Genitiv
conprobandi
conprobandae
conprobandi
Dativ
conprobando
conprobandae
conprobando
Akkusativ
conprobandum
conprobandam
conprobandum
Ablativ
conprobando
conprobanda
conprobando
Vokativ
conprobande
conprobanda
conprobandum
Plural
Nominativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Genitiv
conprobandorum
conprobandarum
conprobandorum
Dativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Akkusativ
conprobandos
conprobandas
conprobanda
Ablativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Vokativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobans
conprobans
conprobans
Genitiv
conprobantis
conprobantis
conprobantis
Dativ
conprobanti
conprobanti
conprobanti
Akkusativ
conprobantem
conprobantem
conprobans
Ablativ
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
Vokativ
conprobans
conprobans
conprobans
Plural
Nominativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Genitiv
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
Dativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Akkusativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Ablativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Vokativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobatus
conprobata
conprobatum
Genitiv
conprobati
conprobatae
conprobati
Dativ
conprobato
conprobatae
conprobato
Akkusativ
conprobatum
conprobatam
conprobatum
Ablativ
conprobato
conprobata
conprobato
Vokativ
conprobate
conprobata
conprobatum
Plural
Nominativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Genitiv
conprobatorum
conprobatarum
conprobatorum
Dativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Akkusativ
conprobatos
conprobatas
conprobata
Ablativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Vokativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobaturus
conprobatura
conprobaturum
Genitiv
conprobaturi
conprobaturae
conprobaturi
Dativ
conprobaturo
conprobaturae
conprobaturo
Akkusativ
conprobaturum
conprobaturam
conprobaturum
Ablativ
conprobaturo
conprobatura
conprobaturo
Vokativ
conprobature
conprobatura
conprobaturum
Plural
Nominativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Genitiv
conprobaturorum
conprobaturarum
conprobaturorum
Dativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Akkusativ
conprobaturos
conprobaturas
conprobatura
Ablativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Vokativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Supina
Supin I
Supin II
conprobatum
conprobatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobo
ich rechtfertige
2. Person Singular
conprobas
du rechtfertigst
3. Person Singular
conprobat
er/sie/es rechtfertigt
1. Person Plural
conprobamus
wir rechtfertigen
2. Person Plural
conprobatis
ihr rechtfertigt
3. Person Plural
conprobant
sie rechtfertigen
Passiv
1. Person Singular
conprobor
ich werde gerechtfertigt
2. Person Singular
conprobaris conprobare
du wirst gerechtfertigt
3. Person Singular
conprobatur
er/sie/es wird gerechtfertigt
1. Person Plural
conprobamur
wir werden gerechtfertigt
2. Person Plural
conprobamini
ihr werdet gerechtfertigt
3. Person Plural
conprobantur
sie werden gerechtfertigt
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobem
ich rechtfertige
2. Person Singular
conprobes
du rechtfertigest
3. Person Singular
conprobet
er/sie/es rechtfertige
1. Person Plural
conprobemus
wir rechtfertigen
2. Person Plural
conprobetis
ihr rechtfertiget
3. Person Plural
conprobent
sie rechtfertigen
Passiv
1. Person Singular
conprober
ich werde gerechtfertigt
2. Person Singular
conproberis conprobere
du werdest gerechtfertigt
3. Person Singular
conprobetur
er/sie/es werde gerechtfertigt
1. Person Plural
conprobemur
wir werden gerechtfertigt
2. Person Plural
conprobemini
ihr werdet gerechtfertigt
3. Person Plural
conprobentur
sie werden gerechtfertigt
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobabam
ich rechtfertigte
2. Person Singular
conprobabas
du rechtfertigtest
3. Person Singular
conprobabat
er/sie/es rechtfertigte
1. Person Plural
conprobabamus
wir rechtfertigten
2. Person Plural
conprobabatis
ihr rechtfertigtet
3. Person Plural
conprobabant
sie rechtfertigten
Passiv
1. Person Singular
conprobabar
ich wurde gerechtfertigt
2. Person Singular
conprobabaris conprobabare
du wurdest gerechtfertigt
3. Person Singular
conprobabatur
er/sie/es wurde gerechtfertigt
1. Person Plural
conprobabamur
wir wurden gerechtfertigt
2. Person Plural
conprobabamini
ihr wurdet gerechtfertigt
3. Person Plural
conprobabantur
sie wurden gerechtfertigt
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobarem
ich rechtfertigte
2. Person Singular
conprobares
du rechtfertigtest
3. Person Singular
conprobaret
er/sie/es rechtfertigte
1. Person Plural
conprobaremus
wir rechtfertigten
2. Person Plural
conprobaretis
ihr rechtfertigtet
3. Person Plural
conprobarent
sie rechtfertigten
Passiv
1. Person Singular
conprobarer
ich würde gerechtfertigt
2. Person Singular
conprobareris conprobarere
du würdest gerechtfertigt
3. Person Singular
conprobaretur
er/sie/es würde gerechtfertigt
1. Person Plural
conprobaremur
wir würden gerechtfertigt
2. Person Plural
conprobaremini
ihr würdet gerechtfertigt
3. Person Plural
conprobarentur
sie würden gerechtfertigt
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
conprobabo
ich werde rechtfertigen
2. Person Singular
conprobabis
du wirst rechtfertigen
3. Person Singular
conprobabit
er/sie/es wird rechtfertigen
1. Person Plural
conprobabimus
wir werden rechtfertigen
2. Person Plural
conprobabitis
ihr werdet rechtfertigen
3. Person Plural
conprobabunt
sie werden rechtfertigen
Passiv
1. Person Singular
conprobabor
ich werde gerechtfertigt werden
2. Person Singular
conprobaberis conprobabere
du wirst gerechtfertigt werden
3. Person Singular
conprobabitur
er/sie/es wird gerechtfertigt werden
1. Person Plural
conprobabimur
wir werden gerechtfertigt werden
2. Person Plural
conprobabimini
ihr werdet gerechtfertigt werden
3. Person Plural
conprobabuntur
sie werden gerechtfertigt werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobavi
ich habe gerechtfertigt
2. Person Singular
conprobavisti
du hast gerechtfertigt
3. Person Singular
conprobavit
er/sie/es hat gerechtfertigt
1. Person Plural
conprobavimus
wir haben gerechtfertigt
2. Person Plural
conprobavistis
ihr habt gerechtfertigt
3. Person Plural
conprobaverunt conprobavere
sie haben gerechtfertigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sum
ich bin gerechtfertigt worden
2. Person Singular
conprobatus es
du bist gerechtfertigt worden
3. Person Singular
conprobatus est
er/sie/es ist gerechtfertigt worden
1. Person Plural
conprobati sumus
wir sind gerechtfertigt worden
2. Person Plural
conprobati estis
ihr seid gerechtfertigt worden
3. Person Plural
conprobati sunt
sie sind gerechtfertigt worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobaverim
ich habe gerechtfertigt
2. Person Singular
conprobaveris
du habest gerechtfertigt
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es habe gerechtfertigt
1. Person Plural
conprobaverimus
wir haben gerechtfertigt
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr habet gerechtfertigt
3. Person Plural
conprobaverint
sie haben gerechtfertigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus sim
ich sei gerechtfertigt worden
2. Person Singular
conprobatus sis
du seiest gerechtfertigt worden
3. Person Singular
conprobatus sit
er/sie/es sei gerechtfertigt worden
1. Person Plural
conprobati simus
wir seien gerechtfertigt worden
2. Person Plural
conprobati sitis
ihr seiet gerechtfertigt worden
3. Person Plural
conprobati sint
sie seien gerechtfertigt worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
conprobaveram
ich hatte gerechtfertigt
2. Person Singular
conprobaveras
du hattest gerechtfertigt
3. Person Singular
conprobaverat
er/sie/es hatte gerechtfertigt
1. Person Plural
conprobaveramus
wir hatten gerechtfertigt
2. Person Plural
conprobaveratis
ihr hattet gerechtfertigt
3. Person Plural
conprobaverant
sie hatten gerechtfertigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus eram
ich war gerechtfertigt worden
2. Person Singular
conprobatus eras
du warst gerechtfertigt worden
3. Person Singular
conprobatus erat
er/sie/es war gerechtfertigt worden
1. Person Plural
conprobati eramus
wir waren gerechtfertigt worden
2. Person Plural
conprobati eratis
ihr wart gerechtfertigt worden
3. Person Plural
conprobati erant
sie waren gerechtfertigt worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
conprobavissem
ich hätte gerechtfertigt
2. Person Singular
conprobavisses
du hättest gerechtfertigt
3. Person Singular
conprobavisset
er/sie/es hätte gerechtfertigt
1. Person Plural
conprobavissemus
wir hätten gerechtfertigt
2. Person Plural
conprobavissetis
ihr hättet gerechtfertigt
3. Person Plural
conprobavissent
sie hätten gerechtfertigt
Passiv
1. Person Singular
conprobatus essem
ich wäre gerechtfertigt worden
2. Person Singular
conprobatus esses
du wärest gerechtfertigt worden
3. Person Singular
conprobatus esset
er/sie/es wäre gerechtfertigt worden
1. Person Plural
conprobati essemus
wir wären gerechtfertigt worden
2. Person Plural
conprobati essetis
ihr wäret gerechtfertigt worden
3. Person Plural
conprobati essent
sie wären gerechtfertigt worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
conprobavero
ich werde gerechtfertigt haben
2. Person Singular
conprobaveris
du wirst gerechtfertigt haben
3. Person Singular
conprobaverit
er/sie/es wird gerechtfertigt haben
1. Person Plural
conprobaverimus
wir werden gerechtfertigt haben
2. Person Plural
conprobaveritis
ihr werdet gerechtfertigt haben
3. Person Plural
conprobaverint
sie werden gerechtfertigt haben
Passiv
1. Person Singular
conprobatus ero
ich werde gerechtfertigt worden sein
2. Person Singular
conprobatus eris
du wirst gerechtfertigt worden sein
3. Person Singular
conprobatus erit
er/sie/es wird gerechtfertigt worden sein
1. Person Plural
conprobati erimus
wir werden gerechtfertigt worden sein
2. Person Plural
conprobati eritis
ihr werdet gerechtfertigt worden sein
3. Person Plural
conprobati erunt
sie werden gerechtfertigt worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
conprobare
rechtfertigen
Vorzeitigkeit
conprobavisse
gerechtfertigt haben
Nachzeitigkeit
conprobaturum esse
rechtfertigen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
conprobari conprobarier
gerechtfertigt werden
Vorzeitigkeit
conprobatum esse
gerechtfertigt worden sein
Nachzeitigkeit
conprobatum iri
künftig gerechtfertigt werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
conproba
rechtfertige; rechtfertig!
2. Person Plural
conprobate
rechtfertigt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
conprobato
3. Person Singular
conprobato
2. Person Plural
conprobatote
3. Person Plural
conprobanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
conprobare
das Rechtfertigen
Genitiv
conprobandi
des Rechtfertigens
Dativ
conprobando
dem Rechtfertigen
Akkusativ
conprobandum
das Rechtfertigen
Ablativ
conprobando
durch das Rechtfertigen
Vokativ
conprobande
Rechtfertigen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobandus
conprobanda
conprobandum
Genitiv
conprobandi
conprobandae
conprobandi
Dativ
conprobando
conprobandae
conprobando
Akkusativ
conprobandum
conprobandam
conprobandum
Ablativ
conprobando
conprobanda
conprobando
Vokativ
conprobande
conprobanda
conprobandum
Plural
Nominativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Genitiv
conprobandorum
conprobandarum
conprobandorum
Dativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Akkusativ
conprobandos
conprobandas
conprobanda
Ablativ
conprobandis
conprobandis
conprobandis
Vokativ
conprobandi
conprobandae
conprobanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobans
conprobans
conprobans
Genitiv
conprobantis
conprobantis
conprobantis
Dativ
conprobanti
conprobanti
conprobanti
Akkusativ
conprobantem
conprobantem
conprobans
Ablativ
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
conprobanti conprobante
Vokativ
conprobans
conprobans
conprobans
Plural
Nominativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Genitiv
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
conprobantium conprobantum
Dativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Akkusativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Ablativ
conprobantibus
conprobantibus
conprobantibus
Vokativ
conprobantes
conprobantes
conprobantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobatus
conprobata
conprobatum
Genitiv
conprobati
conprobatae
conprobati
Dativ
conprobato
conprobatae
conprobato
Akkusativ
conprobatum
conprobatam
conprobatum
Ablativ
conprobato
conprobata
conprobato
Vokativ
conprobate
conprobata
conprobatum
Plural
Nominativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Genitiv
conprobatorum
conprobatarum
conprobatorum
Dativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Akkusativ
conprobatos
conprobatas
conprobata
Ablativ
conprobatis
conprobatis
conprobatis
Vokativ
conprobati
conprobatae
conprobata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
conprobaturus
conprobatura
conprobaturum
Genitiv
conprobaturi
conprobaturae
conprobaturi
Dativ
conprobaturo
conprobaturae
conprobaturo
Akkusativ
conprobaturum
conprobaturam
conprobaturum
Ablativ
conprobaturo
conprobatura
conprobaturo
Vokativ
conprobature
conprobatura
conprobaturum
Plural
Nominativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Genitiv
conprobaturorum
conprobaturarum
conprobaturorum
Dativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Akkusativ
conprobaturos
conprobaturas
conprobatura
Ablativ
conprobaturis
conprobaturis
conprobaturis
Vokativ
conprobaturi
conprobaturae
conprobatura
Supina
Supin I
Supin II
conprobatum
conprobatu