Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von conquiescere (Verb im Partizip) entspricht Ihr Suchwort conquietus auch noch Formen von: conquietus (Adjektiv)
Kurzübersicht
| Latein | Typ | Flexionsart | Form | Deutsch |
|---|---|---|---|---|
| conquiescere | Verb | konsonantische Konjugation | Infinitiv | ein Nickerchen machen/einschlafen innehalten (beim Sprechen) ruhen sich ausruhen sich beruhigen sich entspannen sich erholen von (mit ab/ex) untätig sein zu Ende kommen/aufhören zur Ruhe kommen |
| conquietus | Verb im Partizip | konsonantische Konjugation | Nominativ Maskulin Singular Partizip Perfekt Passiv | Partizip von ein Nickerchen machen/einschlafen |
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiesco |
|
| 2. Person Singular | conquiescis |
|
| 3. Person Singular | conquiescit |
|
| 1. Person Plural | conquiescimus |
|
| 2. Person Plural | conquiescitis |
|
| 3. Person Plural | conquiescunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescor |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescitur |
|
| 1. Person Plural | conquiescimur |
|
| 2. Person Plural | conquiescimini |
|
| 3. Person Plural | conquiescuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiescas |
|
| 3. Person Singular | conquiescat |
|
| 1. Person Plural | conquiescamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiescaris conquiescare |
|
| 3. Person Singular | conquiescatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebam |
|
| 2. Person Singular | conquiescebas |
|
| 3. Person Singular | conquiescebat |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescebatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebar |
|
| 2. Person Singular | conquiescebaris conquiescebare |
|
| 3. Person Singular | conquiescebatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescebamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerem |
|
| 2. Person Singular | conquiesceres |
|
| 3. Person Singular | conquiesceret |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremus |
|
| 2. Person Plural | conquiesceretis |
|
| 3. Person Plural | conquiescerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerer |
|
| 2. Person Singular | conquiescereris conquiescerere |
|
| 3. Person Singular | conquiesceretur |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremur |
|
| 2. Person Plural | conquiesceremini |
|
| 3. Person Plural | conquiescerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiesces |
|
| 3. Person Singular | conquiescet |
|
| 1. Person Plural | conquiescemus |
|
| 2. Person Plural | conquiescetis |
|
| 3. Person Plural | conquiescent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescetur |
|
| 1. Person Plural | conquiescemur |
|
| 2. Person Plural | conquiescemini |
|
| 3. Person Plural | conquiescentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievi |
|
| 2. Person Singular | conquievisti |
|
| 3. Person Singular | conquievit |
|
| 1. Person Plural | conquievimus |
|
| 2. Person Plural | conquievistis |
|
| 3. Person Plural | conquieverunt conquievere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sum |
|
| 2. Person Singular | conquietus es |
|
| 3. Person Singular | conquietus est |
|
| 1. Person Plural | conquieti sumus |
|
| 2. Person Plural | conquieti estis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieverim |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sim |
|
| 2. Person Singular | conquietus sis |
|
| 3. Person Singular | conquietus sit |
|
| 1. Person Plural | conquieti simus |
|
| 2. Person Plural | conquieti sitis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieveram |
|
| 2. Person Singular | conquieveras |
|
| 3. Person Singular | conquieverat |
|
| 1. Person Plural | conquieveramus |
|
| 2. Person Plural | conquieveratis |
|
| 3. Person Plural | conquieverant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus eram |
|
| 2. Person Singular | conquietus eras |
|
| 3. Person Singular | conquietus erat |
|
| 1. Person Plural | conquieti eramus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eratis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievissem |
|
| 2. Person Singular | conquievisses |
|
| 3. Person Singular | conquievisset |
|
| 1. Person Plural | conquievissemus |
|
| 2. Person Plural | conquievissetis |
|
| 3. Person Plural | conquievissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus essem |
|
| 2. Person Singular | conquietus esses |
|
| 3. Person Singular | conquietus esset |
|
| 1. Person Plural | conquieti essemus |
|
| 2. Person Plural | conquieti essetis |
|
| 3. Person Plural | conquieti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievero |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus ero |
|
| 2. Person Singular | conquietus eris |
|
| 3. Person Singular | conquietus erit |
|
| 1. Person Plural | conquieti erimus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eritis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiescere |
|
| Vorzeitigkeit | conquievisse |
|
| Nachzeitigkeit | conquieturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiesci conquiescier |
|
| Vorzeitigkeit | conquietum esse |
|
| Nachzeitigkeit | conquietum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conquiesce |
! |
| 2. Person Plural | conquiescite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conquiescito |
| 3. Person Singular | conquiescito |
| 2. Person Plural | conquiescitote |
| 3. Person Plural | conquiescunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conquiescere |
|
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
|
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
|
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescendus conquiescundus |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendi conquiescundi |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendo conquiescundo |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
conquiescendam conquiescundam |
conquiescendum conquiescundum |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendo conquiescundo |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
Plural
| Nominativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
| Genitiv | conquiescendorum conquiescundorum |
conquiescendarum conquiescundarum |
conquiescendorum conquiescundorum |
| Dativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Akkusativ | conquiescendos conquiescundos |
conquiescendas conquiescundas |
conquiescenda conquiescunda |
| Ablativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Vokativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
| Genitiv | conquiescentis |
conquiescentis |
conquiescentis |
| Dativ | conquiescenti |
conquiescenti |
conquiescenti |
| Akkusativ | conquiescentem |
conquiescentem |
conquiescens |
| Ablativ | conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
| Vokativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
Plural
| Nominativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Genitiv | conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
| Dativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Akkusativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Ablativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Vokativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquietus |
conquieta |
conquietum |
| Genitiv | conquieti |
conquietae |
conquieti |
| Dativ | conquieto |
conquietae |
conquieto |
| Akkusativ | conquietum |
conquietam |
conquietum |
| Ablativ | conquieto |
conquieta |
conquieto |
| Vokativ | conquiete |
conquieta |
conquietum |
Plural
| Nominativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
| Genitiv | conquietorum |
conquietarum |
conquietorum |
| Dativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Akkusativ | conquietos |
conquietas |
conquieta |
| Ablativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Vokativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquieturus |
conquietura |
conquieturum |
| Genitiv | conquieturi |
conquieturae |
conquieturi |
| Dativ | conquieturo |
conquieturae |
conquieturo |
| Akkusativ | conquieturum |
conquieturam |
conquieturum |
| Ablativ | conquieturo |
conquietura |
conquieturo |
| Vokativ | conquieture |
conquietura |
conquieturum |
Plural
| Nominativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
| Genitiv | conquieturorum |
conquieturarum |
conquieturorum |
| Dativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Akkusativ | conquieturos |
conquieturas |
conquietura |
| Ablativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Vokativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conquietum |
conquietu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiesco |
|
| 2. Person Singular | conquiescis |
|
| 3. Person Singular | conquiescit |
|
| 1. Person Plural | conquiescimus |
|
| 2. Person Plural | conquiescitis |
|
| 3. Person Plural | conquiescunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescor |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescitur |
|
| 1. Person Plural | conquiescimur |
|
| 2. Person Plural | conquiescimini |
|
| 3. Person Plural | conquiescuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiescas |
|
| 3. Person Singular | conquiescat |
|
| 1. Person Plural | conquiescamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiescaris conquiescare |
|
| 3. Person Singular | conquiescatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebam |
|
| 2. Person Singular | conquiescebas |
|
| 3. Person Singular | conquiescebat |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescebatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebar |
|
| 2. Person Singular | conquiescebaris conquiescebare |
|
| 3. Person Singular | conquiescebatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescebamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerem |
|
| 2. Person Singular | conquiesceres |
|
| 3. Person Singular | conquiesceret |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremus |
|
| 2. Person Plural | conquiesceretis |
|
| 3. Person Plural | conquiescerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerer |
|
| 2. Person Singular | conquiescereris conquiescerere |
|
| 3. Person Singular | conquiesceretur |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremur |
|
| 2. Person Plural | conquiesceremini |
|
| 3. Person Plural | conquiescerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiesces |
|
| 3. Person Singular | conquiescet |
|
| 1. Person Plural | conquiescemus |
|
| 2. Person Plural | conquiescetis |
|
| 3. Person Plural | conquiescent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescetur |
|
| 1. Person Plural | conquiescemur |
|
| 2. Person Plural | conquiescemini |
|
| 3. Person Plural | conquiescentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievi |
|
| 2. Person Singular | conquievisti |
|
| 3. Person Singular | conquievit |
|
| 1. Person Plural | conquievimus |
|
| 2. Person Plural | conquievistis |
|
| 3. Person Plural | conquieverunt conquievere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sum |
|
| 2. Person Singular | conquietus es |
|
| 3. Person Singular | conquietus est |
|
| 1. Person Plural | conquieti sumus |
|
| 2. Person Plural | conquieti estis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieverim |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sim |
|
| 2. Person Singular | conquietus sis |
|
| 3. Person Singular | conquietus sit |
|
| 1. Person Plural | conquieti simus |
|
| 2. Person Plural | conquieti sitis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieveram |
|
| 2. Person Singular | conquieveras |
|
| 3. Person Singular | conquieverat |
|
| 1. Person Plural | conquieveramus |
|
| 2. Person Plural | conquieveratis |
|
| 3. Person Plural | conquieverant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus eram |
|
| 2. Person Singular | conquietus eras |
|
| 3. Person Singular | conquietus erat |
|
| 1. Person Plural | conquieti eramus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eratis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievissem |
|
| 2. Person Singular | conquievisses |
|
| 3. Person Singular | conquievisset |
|
| 1. Person Plural | conquievissemus |
|
| 2. Person Plural | conquievissetis |
|
| 3. Person Plural | conquievissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus essem |
|
| 2. Person Singular | conquietus esses |
|
| 3. Person Singular | conquietus esset |
|
| 1. Person Plural | conquieti essemus |
|
| 2. Person Plural | conquieti essetis |
|
| 3. Person Plural | conquieti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievero |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus ero |
|
| 2. Person Singular | conquietus eris |
|
| 3. Person Singular | conquietus erit |
|
| 1. Person Plural | conquieti erimus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eritis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiescere |
|
| Vorzeitigkeit | conquievisse |
|
| Nachzeitigkeit | conquieturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiesci conquiescier |
|
| Vorzeitigkeit | conquietum esse |
|
| Nachzeitigkeit | conquietum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conquiesce |
! |
| 2. Person Plural | conquiescite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conquiescito |
| 3. Person Singular | conquiescito |
| 2. Person Plural | conquiescitote |
| 3. Person Plural | conquiescunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conquiescere |
|
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
|
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
|
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescendus conquiescundus |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendi conquiescundi |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendo conquiescundo |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
conquiescendam conquiescundam |
conquiescendum conquiescundum |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendo conquiescundo |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
Plural
| Nominativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
| Genitiv | conquiescendorum conquiescundorum |
conquiescendarum conquiescundarum |
conquiescendorum conquiescundorum |
| Dativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Akkusativ | conquiescendos conquiescundos |
conquiescendas conquiescundas |
conquiescenda conquiescunda |
| Ablativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Vokativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
| Genitiv | conquiescentis |
conquiescentis |
conquiescentis |
| Dativ | conquiescenti |
conquiescenti |
conquiescenti |
| Akkusativ | conquiescentem |
conquiescentem |
conquiescens |
| Ablativ | conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
| Vokativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
Plural
| Nominativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Genitiv | conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
| Dativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Akkusativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Ablativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Vokativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquietus |
conquieta |
conquietum |
| Genitiv | conquieti |
conquietae |
conquieti |
| Dativ | conquieto |
conquietae |
conquieto |
| Akkusativ | conquietum |
conquietam |
conquietum |
| Ablativ | conquieto |
conquieta |
conquieto |
| Vokativ | conquiete |
conquieta |
conquietum |
Plural
| Nominativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
| Genitiv | conquietorum |
conquietarum |
conquietorum |
| Dativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Akkusativ | conquietos |
conquietas |
conquieta |
| Ablativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Vokativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquieturus |
conquietura |
conquieturum |
| Genitiv | conquieturi |
conquieturae |
conquieturi |
| Dativ | conquieturo |
conquieturae |
conquieturo |
| Akkusativ | conquieturum |
conquieturam |
conquieturum |
| Ablativ | conquieturo |
conquietura |
conquieturo |
| Vokativ | conquieture |
conquietura |
conquieturum |
Plural
| Nominativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
| Genitiv | conquieturorum |
conquieturarum |
conquieturorum |
| Dativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Akkusativ | conquieturos |
conquieturas |
conquietura |
| Ablativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Vokativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conquietum |
conquietu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiesco |
ich ruhe |
| 2. Person Singular | conquiescis |
du ruhst |
| 3. Person Singular | conquiescit |
er/sie/es ruht |
| 1. Person Plural | conquiescimus |
wir ruhen |
| 2. Person Plural | conquiescitis |
ihr ruht |
| 3. Person Plural | conquiescunt |
sie ruhen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescor |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescitur |
|
| 1. Person Plural | conquiescimur |
|
| 2. Person Plural | conquiescimini |
|
| 3. Person Plural | conquiescuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
ich ruhe |
| 2. Person Singular | conquiescas |
du ruhest |
| 3. Person Singular | conquiescat |
er/sie/es ruhe |
| 1. Person Plural | conquiescamus |
wir ruhen |
| 2. Person Plural | conquiescatis |
ihr ruhet |
| 3. Person Plural | conquiescant |
sie ruhen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiescaris conquiescare |
|
| 3. Person Singular | conquiescatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebam |
ich ruhte |
| 2. Person Singular | conquiescebas |
du ruhtest |
| 3. Person Singular | conquiescebat |
er/sie/es ruhte |
| 1. Person Plural | conquiescebamus |
wir ruhten |
| 2. Person Plural | conquiescebatis |
ihr ruhtet |
| 3. Person Plural | conquiescebant |
sie ruhten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebar |
|
| 2. Person Singular | conquiescebaris conquiescebare |
|
| 3. Person Singular | conquiescebatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescebamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerem |
ich ruhte |
| 2. Person Singular | conquiesceres |
du ruhtest |
| 3. Person Singular | conquiesceret |
er/sie/es ruhte |
| 1. Person Plural | conquiesceremus |
wir ruhten |
| 2. Person Plural | conquiesceretis |
ihr ruhtet |
| 3. Person Plural | conquiescerent |
sie ruhten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerer |
|
| 2. Person Singular | conquiescereris conquiescerere |
|
| 3. Person Singular | conquiesceretur |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremur |
|
| 2. Person Plural | conquiesceremini |
|
| 3. Person Plural | conquiescerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
ich werde ruhen |
| 2. Person Singular | conquiesces |
du wirst ruhen |
| 3. Person Singular | conquiescet |
er/sie/es wird ruhen |
| 1. Person Plural | conquiescemus |
wir werden ruhen |
| 2. Person Plural | conquiescetis |
ihr werdet ruhen |
| 3. Person Plural | conquiescent |
sie werden ruhen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescetur |
|
| 1. Person Plural | conquiescemur |
|
| 2. Person Plural | conquiescemini |
|
| 3. Person Plural | conquiescentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievi |
ich habe geruht |
| 2. Person Singular | conquievisti |
du hast geruht |
| 3. Person Singular | conquievit |
er/sie/es hat geruht |
| 1. Person Plural | conquievimus |
wir haben geruht |
| 2. Person Plural | conquievistis |
ihr habt geruht |
| 3. Person Plural | conquieverunt conquievere |
sie haben geruht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sum |
|
| 2. Person Singular | conquietus es |
|
| 3. Person Singular | conquietus est |
|
| 1. Person Plural | conquieti sumus |
|
| 2. Person Plural | conquieti estis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieverim |
ich habe geruht |
| 2. Person Singular | conquieveris |
du habest geruht |
| 3. Person Singular | conquieverit |
er/sie/es habe geruht |
| 1. Person Plural | conquieverimus |
wir haben geruht |
| 2. Person Plural | conquieveritis |
ihr habet geruht |
| 3. Person Plural | conquieverint |
sie haben geruht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sim |
|
| 2. Person Singular | conquietus sis |
|
| 3. Person Singular | conquietus sit |
|
| 1. Person Plural | conquieti simus |
|
| 2. Person Plural | conquieti sitis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieveram |
ich hatte geruht |
| 2. Person Singular | conquieveras |
du hattest geruht |
| 3. Person Singular | conquieverat |
er/sie/es hatte geruht |
| 1. Person Plural | conquieveramus |
wir hatten geruht |
| 2. Person Plural | conquieveratis |
ihr hattet geruht |
| 3. Person Plural | conquieverant |
sie hatten geruht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus eram |
|
| 2. Person Singular | conquietus eras |
|
| 3. Person Singular | conquietus erat |
|
| 1. Person Plural | conquieti eramus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eratis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievissem |
ich hätte geruht |
| 2. Person Singular | conquievisses |
du hättest geruht |
| 3. Person Singular | conquievisset |
er/sie/es hätte geruht |
| 1. Person Plural | conquievissemus |
wir hätten geruht |
| 2. Person Plural | conquievissetis |
ihr hättet geruht |
| 3. Person Plural | conquievissent |
sie hätten geruht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus essem |
|
| 2. Person Singular | conquietus esses |
|
| 3. Person Singular | conquietus esset |
|
| 1. Person Plural | conquieti essemus |
|
| 2. Person Plural | conquieti essetis |
|
| 3. Person Plural | conquieti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievero |
ich werde geruht haben |
| 2. Person Singular | conquieveris |
du wirst geruht haben |
| 3. Person Singular | conquieverit |
er/sie/es wird geruht haben |
| 1. Person Plural | conquieverimus |
wir werden geruht haben |
| 2. Person Plural | conquieveritis |
ihr werdet geruht haben |
| 3. Person Plural | conquieverint |
sie werden geruht haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus ero |
|
| 2. Person Singular | conquietus eris |
|
| 3. Person Singular | conquietus erit |
|
| 1. Person Plural | conquieti erimus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eritis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiescere |
ruhen |
| Vorzeitigkeit | conquievisse |
geruht haben |
| Nachzeitigkeit | conquieturum esse |
ruhen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiesci conquiescier |
|
| Vorzeitigkeit | conquietum esse |
|
| Nachzeitigkeit | conquietum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conquiesce |
ruhe; ruh! |
| 2. Person Plural | conquiescite |
ruht! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conquiescito |
| 3. Person Singular | conquiescito |
| 2. Person Plural | conquiescitote |
| 3. Person Plural | conquiescunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conquiescere |
das Ruhen |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
des Ruhens |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
dem Ruhen |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
das Ruhen |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
durch das Ruhen |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
Ruhen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescendus conquiescundus |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendi conquiescundi |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendo conquiescundo |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
conquiescendam conquiescundam |
conquiescendum conquiescundum |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendo conquiescundo |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
Plural
| Nominativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
| Genitiv | conquiescendorum conquiescundorum |
conquiescendarum conquiescundarum |
conquiescendorum conquiescundorum |
| Dativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Akkusativ | conquiescendos conquiescundos |
conquiescendas conquiescundas |
conquiescenda conquiescunda |
| Ablativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Vokativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
| Genitiv | conquiescentis |
conquiescentis |
conquiescentis |
| Dativ | conquiescenti |
conquiescenti |
conquiescenti |
| Akkusativ | conquiescentem |
conquiescentem |
conquiescens |
| Ablativ | conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
| Vokativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
Plural
| Nominativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Genitiv | conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
| Dativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Akkusativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Ablativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Vokativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquietus |
conquieta |
conquietum |
| Genitiv | conquieti |
conquietae |
conquieti |
| Dativ | conquieto |
conquietae |
conquieto |
| Akkusativ | conquietum |
conquietam |
conquietum |
| Ablativ | conquieto |
conquieta |
conquieto |
| Vokativ | conquiete |
conquieta |
conquietum |
Plural
| Nominativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
| Genitiv | conquietorum |
conquietarum |
conquietorum |
| Dativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Akkusativ | conquietos |
conquietas |
conquieta |
| Ablativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Vokativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquieturus |
conquietura |
conquieturum |
| Genitiv | conquieturi |
conquieturae |
conquieturi |
| Dativ | conquieturo |
conquieturae |
conquieturo |
| Akkusativ | conquieturum |
conquieturam |
conquieturum |
| Ablativ | conquieturo |
conquietura |
conquieturo |
| Vokativ | conquieture |
conquietura |
conquieturum |
Plural
| Nominativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
| Genitiv | conquieturorum |
conquieturarum |
conquieturorum |
| Dativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Akkusativ | conquieturos |
conquieturas |
conquietura |
| Ablativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Vokativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conquietum |
conquietu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiesco |
ich ruhe aus |
| 2. Person Singular | conquiescis |
du ruhst aus |
| 3. Person Singular | conquiescit |
er/sie/es ruht aus |
| 1. Person Plural | conquiescimus |
wir ruhen aus |
| 2. Person Plural | conquiescitis |
ihr ruht aus |
| 3. Person Plural | conquiescunt |
sie ruhen aus |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescor |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescitur |
|
| 1. Person Plural | conquiescimur |
|
| 2. Person Plural | conquiescimini |
|
| 3. Person Plural | conquiescuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
ich ruhe aus |
| 2. Person Singular | conquiescas |
du ruhest aus |
| 3. Person Singular | conquiescat |
er/sie/es ruhe aus |
| 1. Person Plural | conquiescamus |
wir ruhen aus |
| 2. Person Plural | conquiescatis |
ihr ruhet aus |
| 3. Person Plural | conquiescant |
sie ruhen aus |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiescaris conquiescare |
|
| 3. Person Singular | conquiescatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebam |
ich ruhte aus |
| 2. Person Singular | conquiescebas |
du ruhtest aus |
| 3. Person Singular | conquiescebat |
er/sie/es ruhte aus |
| 1. Person Plural | conquiescebamus |
wir ruhten aus |
| 2. Person Plural | conquiescebatis |
ihr ruhtet aus |
| 3. Person Plural | conquiescebant |
sie ruhten aus |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebar |
|
| 2. Person Singular | conquiescebaris conquiescebare |
|
| 3. Person Singular | conquiescebatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescebamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerem |
ich ruhte aus |
| 2. Person Singular | conquiesceres |
du ruhtest aus |
| 3. Person Singular | conquiesceret |
er/sie/es ruhte aus |
| 1. Person Plural | conquiesceremus |
wir ruhten aus |
| 2. Person Plural | conquiesceretis |
ihr ruhtet aus |
| 3. Person Plural | conquiescerent |
sie ruhten aus |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerer |
|
| 2. Person Singular | conquiescereris conquiescerere |
|
| 3. Person Singular | conquiesceretur |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremur |
|
| 2. Person Plural | conquiesceremini |
|
| 3. Person Plural | conquiescerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
ich werde ausruhen |
| 2. Person Singular | conquiesces |
du wirst ausruhen |
| 3. Person Singular | conquiescet |
er/sie/es wird ausruhen |
| 1. Person Plural | conquiescemus |
wir werden ausruhen |
| 2. Person Plural | conquiescetis |
ihr werdet ausruhen |
| 3. Person Plural | conquiescent |
sie werden ausruhen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescetur |
|
| 1. Person Plural | conquiescemur |
|
| 2. Person Plural | conquiescemini |
|
| 3. Person Plural | conquiescentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievi |
ich habe ausgeruht |
| 2. Person Singular | conquievisti |
du hast ausgeruht |
| 3. Person Singular | conquievit |
er/sie/es hat ausgeruht |
| 1. Person Plural | conquievimus |
wir haben ausgeruht |
| 2. Person Plural | conquievistis |
ihr habt ausgeruht |
| 3. Person Plural | conquieverunt conquievere |
sie haben ausgeruht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sum |
|
| 2. Person Singular | conquietus es |
|
| 3. Person Singular | conquietus est |
|
| 1. Person Plural | conquieti sumus |
|
| 2. Person Plural | conquieti estis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieverim |
ich habe ausgeruht |
| 2. Person Singular | conquieveris |
du habest ausgeruht |
| 3. Person Singular | conquieverit |
er/sie/es habe ausgeruht |
| 1. Person Plural | conquieverimus |
wir haben ausgeruht |
| 2. Person Plural | conquieveritis |
ihr habet ausgeruht |
| 3. Person Plural | conquieverint |
sie haben ausgeruht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sim |
|
| 2. Person Singular | conquietus sis |
|
| 3. Person Singular | conquietus sit |
|
| 1. Person Plural | conquieti simus |
|
| 2. Person Plural | conquieti sitis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieveram |
ich hatte ausgeruht |
| 2. Person Singular | conquieveras |
du hattest ausgeruht |
| 3. Person Singular | conquieverat |
er/sie/es hatte ausgeruht |
| 1. Person Plural | conquieveramus |
wir hatten ausgeruht |
| 2. Person Plural | conquieveratis |
ihr hattet ausgeruht |
| 3. Person Plural | conquieverant |
sie hatten ausgeruht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus eram |
|
| 2. Person Singular | conquietus eras |
|
| 3. Person Singular | conquietus erat |
|
| 1. Person Plural | conquieti eramus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eratis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievissem |
ich hätte ausgeruht |
| 2. Person Singular | conquievisses |
du hättest ausgeruht |
| 3. Person Singular | conquievisset |
er/sie/es hätte ausgeruht |
| 1. Person Plural | conquievissemus |
wir hätten ausgeruht |
| 2. Person Plural | conquievissetis |
ihr hättet ausgeruht |
| 3. Person Plural | conquievissent |
sie hätten ausgeruht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus essem |
|
| 2. Person Singular | conquietus esses |
|
| 3. Person Singular | conquietus esset |
|
| 1. Person Plural | conquieti essemus |
|
| 2. Person Plural | conquieti essetis |
|
| 3. Person Plural | conquieti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievero |
ich werde ausgeruht haben |
| 2. Person Singular | conquieveris |
du wirst ausgeruht haben |
| 3. Person Singular | conquieverit |
er/sie/es wird ausgeruht haben |
| 1. Person Plural | conquieverimus |
wir werden ausgeruht haben |
| 2. Person Plural | conquieveritis |
ihr werdet ausgeruht haben |
| 3. Person Plural | conquieverint |
sie werden ausgeruht haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus ero |
|
| 2. Person Singular | conquietus eris |
|
| 3. Person Singular | conquietus erit |
|
| 1. Person Plural | conquieti erimus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eritis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiescere |
ausruhen |
| Vorzeitigkeit | conquievisse |
ausgeruht haben |
| Nachzeitigkeit | conquieturum esse |
ausruhen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiesci conquiescier |
|
| Vorzeitigkeit | conquietum esse |
|
| Nachzeitigkeit | conquietum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conquiesce |
ruhe aus; ruh aus! |
| 2. Person Plural | conquiescite |
ruht aus! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conquiescito |
| 3. Person Singular | conquiescito |
| 2. Person Plural | conquiescitote |
| 3. Person Plural | conquiescunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conquiescere |
das Ausruhen |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
des Ausruhens |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
dem Ausruhen |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
das Ausruhen |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
durch das Ausruhen |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
Ausruhen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescendus conquiescundus |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendi conquiescundi |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendo conquiescundo |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
conquiescendam conquiescundam |
conquiescendum conquiescundum |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendo conquiescundo |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
Plural
| Nominativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
| Genitiv | conquiescendorum conquiescundorum |
conquiescendarum conquiescundarum |
conquiescendorum conquiescundorum |
| Dativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Akkusativ | conquiescendos conquiescundos |
conquiescendas conquiescundas |
conquiescenda conquiescunda |
| Ablativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Vokativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
| Genitiv | conquiescentis |
conquiescentis |
conquiescentis |
| Dativ | conquiescenti |
conquiescenti |
conquiescenti |
| Akkusativ | conquiescentem |
conquiescentem |
conquiescens |
| Ablativ | conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
| Vokativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
Plural
| Nominativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Genitiv | conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
| Dativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Akkusativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Ablativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Vokativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquietus |
conquieta |
conquietum |
| Genitiv | conquieti |
conquietae |
conquieti |
| Dativ | conquieto |
conquietae |
conquieto |
| Akkusativ | conquietum |
conquietam |
conquietum |
| Ablativ | conquieto |
conquieta |
conquieto |
| Vokativ | conquiete |
conquieta |
conquietum |
Plural
| Nominativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
| Genitiv | conquietorum |
conquietarum |
conquietorum |
| Dativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Akkusativ | conquietos |
conquietas |
conquieta |
| Ablativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Vokativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquieturus |
conquietura |
conquieturum |
| Genitiv | conquieturi |
conquieturae |
conquieturi |
| Dativ | conquieturo |
conquieturae |
conquieturo |
| Akkusativ | conquieturum |
conquieturam |
conquieturum |
| Ablativ | conquieturo |
conquietura |
conquieturo |
| Vokativ | conquieture |
conquietura |
conquieturum |
Plural
| Nominativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
| Genitiv | conquieturorum |
conquieturarum |
conquieturorum |
| Dativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Akkusativ | conquieturos |
conquieturas |
conquietura |
| Ablativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Vokativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conquietum |
conquietu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiesco |
ich beruhige |
| 2. Person Singular | conquiescis |
du beruhigst |
| 3. Person Singular | conquiescit |
er/sie/es beruhigt |
| 1. Person Plural | conquiescimus |
wir beruhigen |
| 2. Person Plural | conquiescitis |
ihr beruhigt |
| 3. Person Plural | conquiescunt |
sie beruhigen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescor |
ich werde beruhigt |
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
du wirst beruhigt |
| 3. Person Singular | conquiescitur |
er/sie/es wird beruhigt |
| 1. Person Plural | conquiescimur |
wir werden beruhigt |
| 2. Person Plural | conquiescimini |
ihr werdet beruhigt |
| 3. Person Plural | conquiescuntur |
sie werden beruhigt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
ich beruhige |
| 2. Person Singular | conquiescas |
du beruhigest |
| 3. Person Singular | conquiescat |
er/sie/es beruhige |
| 1. Person Plural | conquiescamus |
wir beruhigen |
| 2. Person Plural | conquiescatis |
ihr beruhiget |
| 3. Person Plural | conquiescant |
sie beruhigen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
ich werde beruhigt |
| 2. Person Singular | conquiescaris conquiescare |
du werdest beruhigt |
| 3. Person Singular | conquiescatur |
er/sie/es werde beruhigt |
| 1. Person Plural | conquiescamur |
wir werden beruhigt |
| 2. Person Plural | conquiescamini |
ihr werdet beruhigt |
| 3. Person Plural | conquiescantur |
sie werden beruhigt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebam |
ich beruhigte |
| 2. Person Singular | conquiescebas |
du beruhigtest |
| 3. Person Singular | conquiescebat |
er/sie/es beruhigte |
| 1. Person Plural | conquiescebamus |
wir beruhigten |
| 2. Person Plural | conquiescebatis |
ihr beruhigtet |
| 3. Person Plural | conquiescebant |
sie beruhigten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebar |
ich wurde beruhigt |
| 2. Person Singular | conquiescebaris conquiescebare |
du wurdest beruhigt |
| 3. Person Singular | conquiescebatur |
er/sie/es wurde beruhigt |
| 1. Person Plural | conquiescebamur |
wir wurden beruhigt |
| 2. Person Plural | conquiescebamini |
ihr wurdet beruhigt |
| 3. Person Plural | conquiescebantur |
sie wurden beruhigt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerem |
ich beruhigte |
| 2. Person Singular | conquiesceres |
du beruhigtest |
| 3. Person Singular | conquiesceret |
er/sie/es beruhigte |
| 1. Person Plural | conquiesceremus |
wir beruhigten |
| 2. Person Plural | conquiesceretis |
ihr beruhigtet |
| 3. Person Plural | conquiescerent |
sie beruhigten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerer |
ich würde beruhigt |
| 2. Person Singular | conquiescereris conquiescerere |
du würdest beruhigt |
| 3. Person Singular | conquiesceretur |
er/sie/es würde beruhigt |
| 1. Person Plural | conquiesceremur |
wir würden beruhigt |
| 2. Person Plural | conquiesceremini |
ihr würdet beruhigt |
| 3. Person Plural | conquiescerentur |
sie würden beruhigt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
ich werde beruhigen |
| 2. Person Singular | conquiesces |
du wirst beruhigen |
| 3. Person Singular | conquiescet |
er/sie/es wird beruhigen |
| 1. Person Plural | conquiescemus |
wir werden beruhigen |
| 2. Person Plural | conquiescetis |
ihr werdet beruhigen |
| 3. Person Plural | conquiescent |
sie werden beruhigen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
ich werde beruhigt werden |
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
du wirst beruhigt werden |
| 3. Person Singular | conquiescetur |
er/sie/es wird beruhigt werden |
| 1. Person Plural | conquiescemur |
wir werden beruhigt werden |
| 2. Person Plural | conquiescemini |
ihr werdet beruhigt werden |
| 3. Person Plural | conquiescentur |
sie werden beruhigt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievi |
ich habe beruhigt |
| 2. Person Singular | conquievisti |
du hast beruhigt |
| 3. Person Singular | conquievit |
er/sie/es hat beruhigt |
| 1. Person Plural | conquievimus |
wir haben beruhigt |
| 2. Person Plural | conquievistis |
ihr habt beruhigt |
| 3. Person Plural | conquieverunt conquievere |
sie haben beruhigt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sum |
ich bin beruhigt worden |
| 2. Person Singular | conquietus es |
du bist beruhigt worden |
| 3. Person Singular | conquietus est |
er/sie/es ist beruhigt worden |
| 1. Person Plural | conquieti sumus |
wir sind beruhigt worden |
| 2. Person Plural | conquieti estis |
ihr seid beruhigt worden |
| 3. Person Plural | conquieti sunt |
sie sind beruhigt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieverim |
ich habe beruhigt |
| 2. Person Singular | conquieveris |
du habest beruhigt |
| 3. Person Singular | conquieverit |
er/sie/es habe beruhigt |
| 1. Person Plural | conquieverimus |
wir haben beruhigt |
| 2. Person Plural | conquieveritis |
ihr habet beruhigt |
| 3. Person Plural | conquieverint |
sie haben beruhigt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sim |
ich sei beruhigt worden |
| 2. Person Singular | conquietus sis |
du seiest beruhigt worden |
| 3. Person Singular | conquietus sit |
er/sie/es sei beruhigt worden |
| 1. Person Plural | conquieti simus |
wir seien beruhigt worden |
| 2. Person Plural | conquieti sitis |
ihr seiet beruhigt worden |
| 3. Person Plural | conquieti sint |
sie seien beruhigt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieveram |
ich hatte beruhigt |
| 2. Person Singular | conquieveras |
du hattest beruhigt |
| 3. Person Singular | conquieverat |
er/sie/es hatte beruhigt |
| 1. Person Plural | conquieveramus |
wir hatten beruhigt |
| 2. Person Plural | conquieveratis |
ihr hattet beruhigt |
| 3. Person Plural | conquieverant |
sie hatten beruhigt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus eram |
ich war beruhigt worden |
| 2. Person Singular | conquietus eras |
du warst beruhigt worden |
| 3. Person Singular | conquietus erat |
er/sie/es war beruhigt worden |
| 1. Person Plural | conquieti eramus |
wir waren beruhigt worden |
| 2. Person Plural | conquieti eratis |
ihr wart beruhigt worden |
| 3. Person Plural | conquieti erant |
sie waren beruhigt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievissem |
ich hätte beruhigt |
| 2. Person Singular | conquievisses |
du hättest beruhigt |
| 3. Person Singular | conquievisset |
er/sie/es hätte beruhigt |
| 1. Person Plural | conquievissemus |
wir hätten beruhigt |
| 2. Person Plural | conquievissetis |
ihr hättet beruhigt |
| 3. Person Plural | conquievissent |
sie hätten beruhigt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus essem |
ich wäre beruhigt worden |
| 2. Person Singular | conquietus esses |
du wärest beruhigt worden |
| 3. Person Singular | conquietus esset |
er/sie/es wäre beruhigt worden |
| 1. Person Plural | conquieti essemus |
wir wären beruhigt worden |
| 2. Person Plural | conquieti essetis |
ihr wäret beruhigt worden |
| 3. Person Plural | conquieti essent |
sie wären beruhigt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievero |
ich werde beruhigt haben |
| 2. Person Singular | conquieveris |
du wirst beruhigt haben |
| 3. Person Singular | conquieverit |
er/sie/es wird beruhigt haben |
| 1. Person Plural | conquieverimus |
wir werden beruhigt haben |
| 2. Person Plural | conquieveritis |
ihr werdet beruhigt haben |
| 3. Person Plural | conquieverint |
sie werden beruhigt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus ero |
ich werde beruhigt worden sein |
| 2. Person Singular | conquietus eris |
du wirst beruhigt worden sein |
| 3. Person Singular | conquietus erit |
er/sie/es wird beruhigt worden sein |
| 1. Person Plural | conquieti erimus |
wir werden beruhigt worden sein |
| 2. Person Plural | conquieti eritis |
ihr werdet beruhigt worden sein |
| 3. Person Plural | conquieti erunt |
sie werden beruhigt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiescere |
beruhigen |
| Vorzeitigkeit | conquievisse |
beruhigt haben |
| Nachzeitigkeit | conquieturum esse |
beruhigen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiesci conquiescier |
beruhigt werden |
| Vorzeitigkeit | conquietum esse |
beruhigt worden sein |
| Nachzeitigkeit | conquietum iri |
künftig beruhigt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conquiesce |
beruhige; beruhig! |
| 2. Person Plural | conquiescite |
beruhigt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conquiescito |
| 3. Person Singular | conquiescito |
| 2. Person Plural | conquiescitote |
| 3. Person Plural | conquiescunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conquiescere |
das Beruhigen |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
des Beruhigens |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
dem Beruhigen |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
das Beruhigen |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
durch das Beruhigen |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
Beruhigen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescendus conquiescundus |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendi conquiescundi |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendo conquiescundo |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
conquiescendam conquiescundam |
conquiescendum conquiescundum |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendo conquiescundo |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
Plural
| Nominativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
| Genitiv | conquiescendorum conquiescundorum |
conquiescendarum conquiescundarum |
conquiescendorum conquiescundorum |
| Dativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Akkusativ | conquiescendos conquiescundos |
conquiescendas conquiescundas |
conquiescenda conquiescunda |
| Ablativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Vokativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
| Genitiv | conquiescentis |
conquiescentis |
conquiescentis |
| Dativ | conquiescenti |
conquiescenti |
conquiescenti |
| Akkusativ | conquiescentem |
conquiescentem |
conquiescens |
| Ablativ | conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
| Vokativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
Plural
| Nominativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Genitiv | conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
| Dativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Akkusativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Ablativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Vokativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquietus |
conquieta |
conquietum |
| Genitiv | conquieti |
conquietae |
conquieti |
| Dativ | conquieto |
conquietae |
conquieto |
| Akkusativ | conquietum |
conquietam |
conquietum |
| Ablativ | conquieto |
conquieta |
conquieto |
| Vokativ | conquiete |
conquieta |
conquietum |
Plural
| Nominativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
| Genitiv | conquietorum |
conquietarum |
conquietorum |
| Dativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Akkusativ | conquietos |
conquietas |
conquieta |
| Ablativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Vokativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquieturus |
conquietura |
conquieturum |
| Genitiv | conquieturi |
conquieturae |
conquieturi |
| Dativ | conquieturo |
conquieturae |
conquieturo |
| Akkusativ | conquieturum |
conquieturam |
conquieturum |
| Ablativ | conquieturo |
conquietura |
conquieturo |
| Vokativ | conquieture |
conquietura |
conquieturum |
Plural
| Nominativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
| Genitiv | conquieturorum |
conquieturarum |
conquieturorum |
| Dativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Akkusativ | conquieturos |
conquieturas |
conquietura |
| Ablativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Vokativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conquietum |
conquietu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiesco |
ich entspanne |
| 2. Person Singular | conquiescis |
du entspannst |
| 3. Person Singular | conquiescit |
er/sie/es entspannt |
| 1. Person Plural | conquiescimus |
wir entspannen |
| 2. Person Plural | conquiescitis |
ihr entspannt |
| 3. Person Plural | conquiescunt |
sie entspannen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescor |
ich werde entspannt |
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
du wirst entspannt |
| 3. Person Singular | conquiescitur |
er/sie/es wird entspannt |
| 1. Person Plural | conquiescimur |
wir werden entspannt |
| 2. Person Plural | conquiescimini |
ihr werdet entspannt |
| 3. Person Plural | conquiescuntur |
sie werden entspannt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
ich entspanne |
| 2. Person Singular | conquiescas |
du entspannest |
| 3. Person Singular | conquiescat |
er/sie/es entspanne |
| 1. Person Plural | conquiescamus |
wir entspannen |
| 2. Person Plural | conquiescatis |
ihr entspannet |
| 3. Person Plural | conquiescant |
sie entspannen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
ich werde entspannt |
| 2. Person Singular | conquiescaris conquiescare |
du werdest entspannt |
| 3. Person Singular | conquiescatur |
er/sie/es werde entspannt |
| 1. Person Plural | conquiescamur |
wir werden entspannt |
| 2. Person Plural | conquiescamini |
ihr werdet entspannt |
| 3. Person Plural | conquiescantur |
sie werden entspannt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebam |
ich entspannte |
| 2. Person Singular | conquiescebas |
du entspanntest |
| 3. Person Singular | conquiescebat |
er/sie/es entspannte |
| 1. Person Plural | conquiescebamus |
wir entspannten |
| 2. Person Plural | conquiescebatis |
ihr entspanntet |
| 3. Person Plural | conquiescebant |
sie entspannten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebar |
ich wurde entspannt |
| 2. Person Singular | conquiescebaris conquiescebare |
du wurdest entspannt |
| 3. Person Singular | conquiescebatur |
er/sie/es wurde entspannt |
| 1. Person Plural | conquiescebamur |
wir wurden entspannt |
| 2. Person Plural | conquiescebamini |
ihr wurdet entspannt |
| 3. Person Plural | conquiescebantur |
sie wurden entspannt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerem |
ich entspannte |
| 2. Person Singular | conquiesceres |
du entspanntest |
| 3. Person Singular | conquiesceret |
er/sie/es entspannte |
| 1. Person Plural | conquiesceremus |
wir entspannten |
| 2. Person Plural | conquiesceretis |
ihr entspanntet |
| 3. Person Plural | conquiescerent |
sie entspannten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerer |
ich würde entspannt |
| 2. Person Singular | conquiescereris conquiescerere |
du würdest entspannt |
| 3. Person Singular | conquiesceretur |
er/sie/es würde entspannt |
| 1. Person Plural | conquiesceremur |
wir würden entspannt |
| 2. Person Plural | conquiesceremini |
ihr würdet entspannt |
| 3. Person Plural | conquiescerentur |
sie würden entspannt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
ich werde entspannen |
| 2. Person Singular | conquiesces |
du wirst entspannen |
| 3. Person Singular | conquiescet |
er/sie/es wird entspannen |
| 1. Person Plural | conquiescemus |
wir werden entspannen |
| 2. Person Plural | conquiescetis |
ihr werdet entspannen |
| 3. Person Plural | conquiescent |
sie werden entspannen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
ich werde entspannt werden |
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
du wirst entspannt werden |
| 3. Person Singular | conquiescetur |
er/sie/es wird entspannt werden |
| 1. Person Plural | conquiescemur |
wir werden entspannt werden |
| 2. Person Plural | conquiescemini |
ihr werdet entspannt werden |
| 3. Person Plural | conquiescentur |
sie werden entspannt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievi |
ich habe entspannt |
| 2. Person Singular | conquievisti |
du hast entspannt |
| 3. Person Singular | conquievit |
er/sie/es hat entspannt |
| 1. Person Plural | conquievimus |
wir haben entspannt |
| 2. Person Plural | conquievistis |
ihr habt entspannt |
| 3. Person Plural | conquieverunt conquievere |
sie haben entspannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sum |
ich bin entspannt worden |
| 2. Person Singular | conquietus es |
du bist entspannt worden |
| 3. Person Singular | conquietus est |
er/sie/es ist entspannt worden |
| 1. Person Plural | conquieti sumus |
wir sind entspannt worden |
| 2. Person Plural | conquieti estis |
ihr seid entspannt worden |
| 3. Person Plural | conquieti sunt |
sie sind entspannt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieverim |
ich habe entspannt |
| 2. Person Singular | conquieveris |
du habest entspannt |
| 3. Person Singular | conquieverit |
er/sie/es habe entspannt |
| 1. Person Plural | conquieverimus |
wir haben entspannt |
| 2. Person Plural | conquieveritis |
ihr habet entspannt |
| 3. Person Plural | conquieverint |
sie haben entspannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sim |
ich sei entspannt worden |
| 2. Person Singular | conquietus sis |
du seiest entspannt worden |
| 3. Person Singular | conquietus sit |
er/sie/es sei entspannt worden |
| 1. Person Plural | conquieti simus |
wir seien entspannt worden |
| 2. Person Plural | conquieti sitis |
ihr seiet entspannt worden |
| 3. Person Plural | conquieti sint |
sie seien entspannt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieveram |
ich hatte entspannt |
| 2. Person Singular | conquieveras |
du hattest entspannt |
| 3. Person Singular | conquieverat |
er/sie/es hatte entspannt |
| 1. Person Plural | conquieveramus |
wir hatten entspannt |
| 2. Person Plural | conquieveratis |
ihr hattet entspannt |
| 3. Person Plural | conquieverant |
sie hatten entspannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus eram |
ich war entspannt worden |
| 2. Person Singular | conquietus eras |
du warst entspannt worden |
| 3. Person Singular | conquietus erat |
er/sie/es war entspannt worden |
| 1. Person Plural | conquieti eramus |
wir waren entspannt worden |
| 2. Person Plural | conquieti eratis |
ihr wart entspannt worden |
| 3. Person Plural | conquieti erant |
sie waren entspannt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievissem |
ich hätte entspannt |
| 2. Person Singular | conquievisses |
du hättest entspannt |
| 3. Person Singular | conquievisset |
er/sie/es hätte entspannt |
| 1. Person Plural | conquievissemus |
wir hätten entspannt |
| 2. Person Plural | conquievissetis |
ihr hättet entspannt |
| 3. Person Plural | conquievissent |
sie hätten entspannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus essem |
ich wäre entspannt worden |
| 2. Person Singular | conquietus esses |
du wärest entspannt worden |
| 3. Person Singular | conquietus esset |
er/sie/es wäre entspannt worden |
| 1. Person Plural | conquieti essemus |
wir wären entspannt worden |
| 2. Person Plural | conquieti essetis |
ihr wäret entspannt worden |
| 3. Person Plural | conquieti essent |
sie wären entspannt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievero |
ich werde entspannt haben |
| 2. Person Singular | conquieveris |
du wirst entspannt haben |
| 3. Person Singular | conquieverit |
er/sie/es wird entspannt haben |
| 1. Person Plural | conquieverimus |
wir werden entspannt haben |
| 2. Person Plural | conquieveritis |
ihr werdet entspannt haben |
| 3. Person Plural | conquieverint |
sie werden entspannt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus ero |
ich werde entspannt worden sein |
| 2. Person Singular | conquietus eris |
du wirst entspannt worden sein |
| 3. Person Singular | conquietus erit |
er/sie/es wird entspannt worden sein |
| 1. Person Plural | conquieti erimus |
wir werden entspannt worden sein |
| 2. Person Plural | conquieti eritis |
ihr werdet entspannt worden sein |
| 3. Person Plural | conquieti erunt |
sie werden entspannt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiescere |
entspannen |
| Vorzeitigkeit | conquievisse |
entspannt haben |
| Nachzeitigkeit | conquieturum esse |
entspannen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiesci conquiescier |
entspannt werden |
| Vorzeitigkeit | conquietum esse |
entspannt worden sein |
| Nachzeitigkeit | conquietum iri |
künftig entspannt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conquiesce |
entspanne; entspann! |
| 2. Person Plural | conquiescite |
entspannt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conquiescito |
| 3. Person Singular | conquiescito |
| 2. Person Plural | conquiescitote |
| 3. Person Plural | conquiescunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conquiescere |
das Entspannen |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
des Entspannens |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
dem Entspannen |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
das Entspannen |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
durch das Entspannen |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
Entspannen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescendus conquiescundus |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendi conquiescundi |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendo conquiescundo |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
conquiescendam conquiescundam |
conquiescendum conquiescundum |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendo conquiescundo |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
Plural
| Nominativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
| Genitiv | conquiescendorum conquiescundorum |
conquiescendarum conquiescundarum |
conquiescendorum conquiescundorum |
| Dativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Akkusativ | conquiescendos conquiescundos |
conquiescendas conquiescundas |
conquiescenda conquiescunda |
| Ablativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Vokativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
| Genitiv | conquiescentis |
conquiescentis |
conquiescentis |
| Dativ | conquiescenti |
conquiescenti |
conquiescenti |
| Akkusativ | conquiescentem |
conquiescentem |
conquiescens |
| Ablativ | conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
| Vokativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
Plural
| Nominativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Genitiv | conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
| Dativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Akkusativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Ablativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Vokativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquietus |
conquieta |
conquietum |
| Genitiv | conquieti |
conquietae |
conquieti |
| Dativ | conquieto |
conquietae |
conquieto |
| Akkusativ | conquietum |
conquietam |
conquietum |
| Ablativ | conquieto |
conquieta |
conquieto |
| Vokativ | conquiete |
conquieta |
conquietum |
Plural
| Nominativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
| Genitiv | conquietorum |
conquietarum |
conquietorum |
| Dativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Akkusativ | conquietos |
conquietas |
conquieta |
| Ablativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Vokativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquieturus |
conquietura |
conquieturum |
| Genitiv | conquieturi |
conquieturae |
conquieturi |
| Dativ | conquieturo |
conquieturae |
conquieturo |
| Akkusativ | conquieturum |
conquieturam |
conquieturum |
| Ablativ | conquieturo |
conquietura |
conquieturo |
| Vokativ | conquieture |
conquietura |
conquieturum |
Plural
| Nominativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
| Genitiv | conquieturorum |
conquieturarum |
conquieturorum |
| Dativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Akkusativ | conquieturos |
conquieturas |
conquietura |
| Ablativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Vokativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conquietum |
conquietu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiesco |
|
| 2. Person Singular | conquiescis |
|
| 3. Person Singular | conquiescit |
|
| 1. Person Plural | conquiescimus |
|
| 2. Person Plural | conquiescitis |
|
| 3. Person Plural | conquiescunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescor |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescitur |
|
| 1. Person Plural | conquiescimur |
|
| 2. Person Plural | conquiescimini |
|
| 3. Person Plural | conquiescuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiescas |
|
| 3. Person Singular | conquiescat |
|
| 1. Person Plural | conquiescamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiescaris conquiescare |
|
| 3. Person Singular | conquiescatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebam |
|
| 2. Person Singular | conquiescebas |
|
| 3. Person Singular | conquiescebat |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescebatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebar |
|
| 2. Person Singular | conquiescebaris conquiescebare |
|
| 3. Person Singular | conquiescebatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescebamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerem |
|
| 2. Person Singular | conquiesceres |
|
| 3. Person Singular | conquiesceret |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremus |
|
| 2. Person Plural | conquiesceretis |
|
| 3. Person Plural | conquiescerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerer |
|
| 2. Person Singular | conquiescereris conquiescerere |
|
| 3. Person Singular | conquiesceretur |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremur |
|
| 2. Person Plural | conquiesceremini |
|
| 3. Person Plural | conquiescerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiesces |
|
| 3. Person Singular | conquiescet |
|
| 1. Person Plural | conquiescemus |
|
| 2. Person Plural | conquiescetis |
|
| 3. Person Plural | conquiescent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescetur |
|
| 1. Person Plural | conquiescemur |
|
| 2. Person Plural | conquiescemini |
|
| 3. Person Plural | conquiescentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievi |
|
| 2. Person Singular | conquievisti |
|
| 3. Person Singular | conquievit |
|
| 1. Person Plural | conquievimus |
|
| 2. Person Plural | conquievistis |
|
| 3. Person Plural | conquieverunt conquievere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sum |
|
| 2. Person Singular | conquietus es |
|
| 3. Person Singular | conquietus est |
|
| 1. Person Plural | conquieti sumus |
|
| 2. Person Plural | conquieti estis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieverim |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sim |
|
| 2. Person Singular | conquietus sis |
|
| 3. Person Singular | conquietus sit |
|
| 1. Person Plural | conquieti simus |
|
| 2. Person Plural | conquieti sitis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieveram |
|
| 2. Person Singular | conquieveras |
|
| 3. Person Singular | conquieverat |
|
| 1. Person Plural | conquieveramus |
|
| 2. Person Plural | conquieveratis |
|
| 3. Person Plural | conquieverant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus eram |
|
| 2. Person Singular | conquietus eras |
|
| 3. Person Singular | conquietus erat |
|
| 1. Person Plural | conquieti eramus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eratis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievissem |
|
| 2. Person Singular | conquievisses |
|
| 3. Person Singular | conquievisset |
|
| 1. Person Plural | conquievissemus |
|
| 2. Person Plural | conquievissetis |
|
| 3. Person Plural | conquievissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus essem |
|
| 2. Person Singular | conquietus esses |
|
| 3. Person Singular | conquietus esset |
|
| 1. Person Plural | conquieti essemus |
|
| 2. Person Plural | conquieti essetis |
|
| 3. Person Plural | conquieti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievero |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus ero |
|
| 2. Person Singular | conquietus eris |
|
| 3. Person Singular | conquietus erit |
|
| 1. Person Plural | conquieti erimus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eritis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiescere |
|
| Vorzeitigkeit | conquievisse |
|
| Nachzeitigkeit | conquieturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiesci conquiescier |
|
| Vorzeitigkeit | conquietum esse |
|
| Nachzeitigkeit | conquietum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conquiesce |
! |
| 2. Person Plural | conquiescite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conquiescito |
| 3. Person Singular | conquiescito |
| 2. Person Plural | conquiescitote |
| 3. Person Plural | conquiescunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conquiescere |
|
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
|
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
|
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescendus conquiescundus |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendi conquiescundi |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendo conquiescundo |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
conquiescendam conquiescundam |
conquiescendum conquiescundum |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendo conquiescundo |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
Plural
| Nominativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
| Genitiv | conquiescendorum conquiescundorum |
conquiescendarum conquiescundarum |
conquiescendorum conquiescundorum |
| Dativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Akkusativ | conquiescendos conquiescundos |
conquiescendas conquiescundas |
conquiescenda conquiescunda |
| Ablativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Vokativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
| Genitiv | conquiescentis |
conquiescentis |
conquiescentis |
| Dativ | conquiescenti |
conquiescenti |
conquiescenti |
| Akkusativ | conquiescentem |
conquiescentem |
conquiescens |
| Ablativ | conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
| Vokativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
Plural
| Nominativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Genitiv | conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
| Dativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Akkusativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Ablativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Vokativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquietus |
conquieta |
conquietum |
| Genitiv | conquieti |
conquietae |
conquieti |
| Dativ | conquieto |
conquietae |
conquieto |
| Akkusativ | conquietum |
conquietam |
conquietum |
| Ablativ | conquieto |
conquieta |
conquieto |
| Vokativ | conquiete |
conquieta |
conquietum |
Plural
| Nominativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
| Genitiv | conquietorum |
conquietarum |
conquietorum |
| Dativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Akkusativ | conquietos |
conquietas |
conquieta |
| Ablativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Vokativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquieturus |
conquietura |
conquieturum |
| Genitiv | conquieturi |
conquieturae |
conquieturi |
| Dativ | conquieturo |
conquieturae |
conquieturo |
| Akkusativ | conquieturum |
conquieturam |
conquieturum |
| Ablativ | conquieturo |
conquietura |
conquieturo |
| Vokativ | conquieture |
conquietura |
conquieturum |
Plural
| Nominativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
| Genitiv | conquieturorum |
conquieturarum |
conquieturorum |
| Dativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Akkusativ | conquieturos |
conquieturas |
conquietura |
| Ablativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Vokativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conquietum |
conquietu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiesco |
|
| 2. Person Singular | conquiescis |
|
| 3. Person Singular | conquiescit |
|
| 1. Person Plural | conquiescimus |
|
| 2. Person Plural | conquiescitis |
|
| 3. Person Plural | conquiescunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescor |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescitur |
|
| 1. Person Plural | conquiescimur |
|
| 2. Person Plural | conquiescimini |
|
| 3. Person Plural | conquiescuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiescas |
|
| 3. Person Singular | conquiescat |
|
| 1. Person Plural | conquiescamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiescaris conquiescare |
|
| 3. Person Singular | conquiescatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebam |
|
| 2. Person Singular | conquiescebas |
|
| 3. Person Singular | conquiescebat |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescebatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebar |
|
| 2. Person Singular | conquiescebaris conquiescebare |
|
| 3. Person Singular | conquiescebatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescebamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerem |
|
| 2. Person Singular | conquiesceres |
|
| 3. Person Singular | conquiesceret |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremus |
|
| 2. Person Plural | conquiesceretis |
|
| 3. Person Plural | conquiescerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerer |
|
| 2. Person Singular | conquiescereris conquiescerere |
|
| 3. Person Singular | conquiesceretur |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremur |
|
| 2. Person Plural | conquiesceremini |
|
| 3. Person Plural | conquiescerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiesces |
|
| 3. Person Singular | conquiescet |
|
| 1. Person Plural | conquiescemus |
|
| 2. Person Plural | conquiescetis |
|
| 3. Person Plural | conquiescent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescetur |
|
| 1. Person Plural | conquiescemur |
|
| 2. Person Plural | conquiescemini |
|
| 3. Person Plural | conquiescentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievi |
|
| 2. Person Singular | conquievisti |
|
| 3. Person Singular | conquievit |
|
| 1. Person Plural | conquievimus |
|
| 2. Person Plural | conquievistis |
|
| 3. Person Plural | conquieverunt conquievere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sum |
|
| 2. Person Singular | conquietus es |
|
| 3. Person Singular | conquietus est |
|
| 1. Person Plural | conquieti sumus |
|
| 2. Person Plural | conquieti estis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieverim |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sim |
|
| 2. Person Singular | conquietus sis |
|
| 3. Person Singular | conquietus sit |
|
| 1. Person Plural | conquieti simus |
|
| 2. Person Plural | conquieti sitis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieveram |
|
| 2. Person Singular | conquieveras |
|
| 3. Person Singular | conquieverat |
|
| 1. Person Plural | conquieveramus |
|
| 2. Person Plural | conquieveratis |
|
| 3. Person Plural | conquieverant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus eram |
|
| 2. Person Singular | conquietus eras |
|
| 3. Person Singular | conquietus erat |
|
| 1. Person Plural | conquieti eramus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eratis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievissem |
|
| 2. Person Singular | conquievisses |
|
| 3. Person Singular | conquievisset |
|
| 1. Person Plural | conquievissemus |
|
| 2. Person Plural | conquievissetis |
|
| 3. Person Plural | conquievissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus essem |
|
| 2. Person Singular | conquietus esses |
|
| 3. Person Singular | conquietus esset |
|
| 1. Person Plural | conquieti essemus |
|
| 2. Person Plural | conquieti essetis |
|
| 3. Person Plural | conquieti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievero |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus ero |
|
| 2. Person Singular | conquietus eris |
|
| 3. Person Singular | conquietus erit |
|
| 1. Person Plural | conquieti erimus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eritis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiescere |
|
| Vorzeitigkeit | conquievisse |
|
| Nachzeitigkeit | conquieturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiesci conquiescier |
|
| Vorzeitigkeit | conquietum esse |
|
| Nachzeitigkeit | conquietum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conquiesce |
! |
| 2. Person Plural | conquiescite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conquiescito |
| 3. Person Singular | conquiescito |
| 2. Person Plural | conquiescitote |
| 3. Person Plural | conquiescunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conquiescere |
|
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
|
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
|
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescendus conquiescundus |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendi conquiescundi |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendo conquiescundo |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
conquiescendam conquiescundam |
conquiescendum conquiescundum |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendo conquiescundo |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
Plural
| Nominativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
| Genitiv | conquiescendorum conquiescundorum |
conquiescendarum conquiescundarum |
conquiescendorum conquiescundorum |
| Dativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Akkusativ | conquiescendos conquiescundos |
conquiescendas conquiescundas |
conquiescenda conquiescunda |
| Ablativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Vokativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
| Genitiv | conquiescentis |
conquiescentis |
conquiescentis |
| Dativ | conquiescenti |
conquiescenti |
conquiescenti |
| Akkusativ | conquiescentem |
conquiescentem |
conquiescens |
| Ablativ | conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
| Vokativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
Plural
| Nominativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Genitiv | conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
| Dativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Akkusativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Ablativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Vokativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquietus |
conquieta |
conquietum |
| Genitiv | conquieti |
conquietae |
conquieti |
| Dativ | conquieto |
conquietae |
conquieto |
| Akkusativ | conquietum |
conquietam |
conquietum |
| Ablativ | conquieto |
conquieta |
conquieto |
| Vokativ | conquiete |
conquieta |
conquietum |
Plural
| Nominativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
| Genitiv | conquietorum |
conquietarum |
conquietorum |
| Dativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Akkusativ | conquietos |
conquietas |
conquieta |
| Ablativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Vokativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquieturus |
conquietura |
conquieturum |
| Genitiv | conquieturi |
conquieturae |
conquieturi |
| Dativ | conquieturo |
conquieturae |
conquieturo |
| Akkusativ | conquieturum |
conquieturam |
conquieturum |
| Ablativ | conquieturo |
conquietura |
conquieturo |
| Vokativ | conquieture |
conquietura |
conquieturum |
Plural
| Nominativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
| Genitiv | conquieturorum |
conquieturarum |
conquieturorum |
| Dativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Akkusativ | conquieturos |
conquieturas |
conquietura |
| Ablativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Vokativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conquietum |
conquietu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiesco |
|
| 2. Person Singular | conquiescis |
|
| 3. Person Singular | conquiescit |
|
| 1. Person Plural | conquiescimus |
|
| 2. Person Plural | conquiescitis |
|
| 3. Person Plural | conquiescunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescor |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescitur |
|
| 1. Person Plural | conquiescimur |
|
| 2. Person Plural | conquiescimini |
|
| 3. Person Plural | conquiescuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiescas |
|
| 3. Person Singular | conquiescat |
|
| 1. Person Plural | conquiescamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiescaris conquiescare |
|
| 3. Person Singular | conquiescatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebam |
|
| 2. Person Singular | conquiescebas |
|
| 3. Person Singular | conquiescebat |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescebatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebar |
|
| 2. Person Singular | conquiescebaris conquiescebare |
|
| 3. Person Singular | conquiescebatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescebamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerem |
|
| 2. Person Singular | conquiesceres |
|
| 3. Person Singular | conquiesceret |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremus |
|
| 2. Person Plural | conquiesceretis |
|
| 3. Person Plural | conquiescerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerer |
|
| 2. Person Singular | conquiescereris conquiescerere |
|
| 3. Person Singular | conquiesceretur |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremur |
|
| 2. Person Plural | conquiesceremini |
|
| 3. Person Plural | conquiescerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiesces |
|
| 3. Person Singular | conquiescet |
|
| 1. Person Plural | conquiescemus |
|
| 2. Person Plural | conquiescetis |
|
| 3. Person Plural | conquiescent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescetur |
|
| 1. Person Plural | conquiescemur |
|
| 2. Person Plural | conquiescemini |
|
| 3. Person Plural | conquiescentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievi |
|
| 2. Person Singular | conquievisti |
|
| 3. Person Singular | conquievit |
|
| 1. Person Plural | conquievimus |
|
| 2. Person Plural | conquievistis |
|
| 3. Person Plural | conquieverunt conquievere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sum |
|
| 2. Person Singular | conquietus es |
|
| 3. Person Singular | conquietus est |
|
| 1. Person Plural | conquieti sumus |
|
| 2. Person Plural | conquieti estis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieverim |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sim |
|
| 2. Person Singular | conquietus sis |
|
| 3. Person Singular | conquietus sit |
|
| 1. Person Plural | conquieti simus |
|
| 2. Person Plural | conquieti sitis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieveram |
|
| 2. Person Singular | conquieveras |
|
| 3. Person Singular | conquieverat |
|
| 1. Person Plural | conquieveramus |
|
| 2. Person Plural | conquieveratis |
|
| 3. Person Plural | conquieverant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus eram |
|
| 2. Person Singular | conquietus eras |
|
| 3. Person Singular | conquietus erat |
|
| 1. Person Plural | conquieti eramus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eratis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievissem |
|
| 2. Person Singular | conquievisses |
|
| 3. Person Singular | conquievisset |
|
| 1. Person Plural | conquievissemus |
|
| 2. Person Plural | conquievissetis |
|
| 3. Person Plural | conquievissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus essem |
|
| 2. Person Singular | conquietus esses |
|
| 3. Person Singular | conquietus esset |
|
| 1. Person Plural | conquieti essemus |
|
| 2. Person Plural | conquieti essetis |
|
| 3. Person Plural | conquieti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievero |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus ero |
|
| 2. Person Singular | conquietus eris |
|
| 3. Person Singular | conquietus erit |
|
| 1. Person Plural | conquieti erimus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eritis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiescere |
|
| Vorzeitigkeit | conquievisse |
|
| Nachzeitigkeit | conquieturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiesci conquiescier |
|
| Vorzeitigkeit | conquietum esse |
|
| Nachzeitigkeit | conquietum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conquiesce |
! |
| 2. Person Plural | conquiescite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conquiescito |
| 3. Person Singular | conquiescito |
| 2. Person Plural | conquiescitote |
| 3. Person Plural | conquiescunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conquiescere |
|
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
|
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
|
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescendus conquiescundus |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendi conquiescundi |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendo conquiescundo |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
conquiescendam conquiescundam |
conquiescendum conquiescundum |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendo conquiescundo |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
Plural
| Nominativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
| Genitiv | conquiescendorum conquiescundorum |
conquiescendarum conquiescundarum |
conquiescendorum conquiescundorum |
| Dativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Akkusativ | conquiescendos conquiescundos |
conquiescendas conquiescundas |
conquiescenda conquiescunda |
| Ablativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Vokativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
| Genitiv | conquiescentis |
conquiescentis |
conquiescentis |
| Dativ | conquiescenti |
conquiescenti |
conquiescenti |
| Akkusativ | conquiescentem |
conquiescentem |
conquiescens |
| Ablativ | conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
| Vokativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
Plural
| Nominativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Genitiv | conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
| Dativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Akkusativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Ablativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Vokativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquietus |
conquieta |
conquietum |
| Genitiv | conquieti |
conquietae |
conquieti |
| Dativ | conquieto |
conquietae |
conquieto |
| Akkusativ | conquietum |
conquietam |
conquietum |
| Ablativ | conquieto |
conquieta |
conquieto |
| Vokativ | conquiete |
conquieta |
conquietum |
Plural
| Nominativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
| Genitiv | conquietorum |
conquietarum |
conquietorum |
| Dativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Akkusativ | conquietos |
conquietas |
conquieta |
| Ablativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Vokativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquieturus |
conquietura |
conquieturum |
| Genitiv | conquieturi |
conquieturae |
conquieturi |
| Dativ | conquieturo |
conquieturae |
conquieturo |
| Akkusativ | conquieturum |
conquieturam |
conquieturum |
| Ablativ | conquieturo |
conquietura |
conquieturo |
| Vokativ | conquieture |
conquietura |
conquieturum |
Plural
| Nominativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
| Genitiv | conquieturorum |
conquieturarum |
conquieturorum |
| Dativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Akkusativ | conquieturos |
conquieturas |
conquietura |
| Ablativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Vokativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conquietum |
conquietu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiesco |
|
| 2. Person Singular | conquiescis |
|
| 3. Person Singular | conquiescit |
|
| 1. Person Plural | conquiescimus |
|
| 2. Person Plural | conquiescitis |
|
| 3. Person Plural | conquiescunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescor |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescitur |
|
| 1. Person Plural | conquiescimur |
|
| 2. Person Plural | conquiescimini |
|
| 3. Person Plural | conquiescuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiescas |
|
| 3. Person Singular | conquiescat |
|
| 1. Person Plural | conquiescamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiescaris conquiescare |
|
| 3. Person Singular | conquiescatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebam |
|
| 2. Person Singular | conquiescebas |
|
| 3. Person Singular | conquiescebat |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamus |
|
| 2. Person Plural | conquiescebatis |
|
| 3. Person Plural | conquiescebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescebar |
|
| 2. Person Singular | conquiescebaris conquiescebare |
|
| 3. Person Singular | conquiescebatur |
|
| 1. Person Plural | conquiescebamur |
|
| 2. Person Plural | conquiescebamini |
|
| 3. Person Plural | conquiescebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerem |
|
| 2. Person Singular | conquiesceres |
|
| 3. Person Singular | conquiesceret |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremus |
|
| 2. Person Plural | conquiesceretis |
|
| 3. Person Plural | conquiescerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescerer |
|
| 2. Person Singular | conquiescereris conquiescerere |
|
| 3. Person Singular | conquiesceretur |
|
| 1. Person Plural | conquiesceremur |
|
| 2. Person Plural | conquiesceremini |
|
| 3. Person Plural | conquiescerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescam |
|
| 2. Person Singular | conquiesces |
|
| 3. Person Singular | conquiescet |
|
| 1. Person Plural | conquiescemus |
|
| 2. Person Plural | conquiescetis |
|
| 3. Person Plural | conquiescent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquiescar |
|
| 2. Person Singular | conquiesceris conquiescere |
|
| 3. Person Singular | conquiescetur |
|
| 1. Person Plural | conquiescemur |
|
| 2. Person Plural | conquiescemini |
|
| 3. Person Plural | conquiescentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievi |
|
| 2. Person Singular | conquievisti |
|
| 3. Person Singular | conquievit |
|
| 1. Person Plural | conquievimus |
|
| 2. Person Plural | conquievistis |
|
| 3. Person Plural | conquieverunt conquievere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sum |
|
| 2. Person Singular | conquietus es |
|
| 3. Person Singular | conquietus est |
|
| 1. Person Plural | conquieti sumus |
|
| 2. Person Plural | conquieti estis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieverim |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus sim |
|
| 2. Person Singular | conquietus sis |
|
| 3. Person Singular | conquietus sit |
|
| 1. Person Plural | conquieti simus |
|
| 2. Person Plural | conquieti sitis |
|
| 3. Person Plural | conquieti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquieveram |
|
| 2. Person Singular | conquieveras |
|
| 3. Person Singular | conquieverat |
|
| 1. Person Plural | conquieveramus |
|
| 2. Person Plural | conquieveratis |
|
| 3. Person Plural | conquieverant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus eram |
|
| 2. Person Singular | conquietus eras |
|
| 3. Person Singular | conquietus erat |
|
| 1. Person Plural | conquieti eramus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eratis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievissem |
|
| 2. Person Singular | conquievisses |
|
| 3. Person Singular | conquievisset |
|
| 1. Person Plural | conquievissemus |
|
| 2. Person Plural | conquievissetis |
|
| 3. Person Plural | conquievissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus essem |
|
| 2. Person Singular | conquietus esses |
|
| 3. Person Singular | conquietus esset |
|
| 1. Person Plural | conquieti essemus |
|
| 2. Person Plural | conquieti essetis |
|
| 3. Person Plural | conquieti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conquievero |
|
| 2. Person Singular | conquieveris |
|
| 3. Person Singular | conquieverit |
|
| 1. Person Plural | conquieverimus |
|
| 2. Person Plural | conquieveritis |
|
| 3. Person Plural | conquieverint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conquietus ero |
|
| 2. Person Singular | conquietus eris |
|
| 3. Person Singular | conquietus erit |
|
| 1. Person Plural | conquieti erimus |
|
| 2. Person Plural | conquieti eritis |
|
| 3. Person Plural | conquieti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiescere |
|
| Vorzeitigkeit | conquievisse |
|
| Nachzeitigkeit | conquieturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conquiesci conquiescier |
|
| Vorzeitigkeit | conquietum esse |
|
| Nachzeitigkeit | conquietum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conquiesce |
! |
| 2. Person Plural | conquiescite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conquiescito |
| 3. Person Singular | conquiescito |
| 2. Person Plural | conquiescitote |
| 3. Person Plural | conquiescunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conquiescere |
|
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
|
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
|
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
|
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescendus conquiescundus |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
| Genitiv | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendi conquiescundi |
| Dativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescendo conquiescundo |
| Akkusativ | conquiescendum conquiescundum |
conquiescendam conquiescundam |
conquiescendum conquiescundum |
| Ablativ | conquiescendo conquiescundo |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendo conquiescundo |
| Vokativ | conquiescende conquiescunde |
conquiescenda conquiescunda |
conquiescendum conquiescundum |
Plural
| Nominativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
| Genitiv | conquiescendorum conquiescundorum |
conquiescendarum conquiescundarum |
conquiescendorum conquiescundorum |
| Dativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Akkusativ | conquiescendos conquiescundos |
conquiescendas conquiescundas |
conquiescenda conquiescunda |
| Ablativ | conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
conquiescendis conquiescundis |
| Vokativ | conquiescendi conquiescundi |
conquiescendae conquiescundae |
conquiescenda conquiescunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
| Genitiv | conquiescentis |
conquiescentis |
conquiescentis |
| Dativ | conquiescenti |
conquiescenti |
conquiescenti |
| Akkusativ | conquiescentem |
conquiescentem |
conquiescens |
| Ablativ | conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
conquiescenti conquiescente |
| Vokativ | conquiescens |
conquiescens |
conquiescens |
Plural
| Nominativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Genitiv | conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
conquiescentium conquiescentum |
| Dativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Akkusativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
| Ablativ | conquiescentibus |
conquiescentibus |
conquiescentibus |
| Vokativ | conquiescentes |
conquiescentes |
conquiescentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquietus |
conquieta |
conquietum |
| Genitiv | conquieti |
conquietae |
conquieti |
| Dativ | conquieto |
conquietae |
conquieto |
| Akkusativ | conquietum |
conquietam |
conquietum |
| Ablativ | conquieto |
conquieta |
conquieto |
| Vokativ | conquiete |
conquieta |
conquietum |
Plural
| Nominativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
| Genitiv | conquietorum |
conquietarum |
conquietorum |
| Dativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Akkusativ | conquietos |
conquietas |
conquieta |
| Ablativ | conquietis |
conquietis |
conquietis |
| Vokativ | conquieti |
conquietae |
conquieta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conquieturus |
conquietura |
conquieturum |
| Genitiv | conquieturi |
conquieturae |
conquieturi |
| Dativ | conquieturo |
conquieturae |
conquieturo |
| Akkusativ | conquieturum |
conquieturam |
conquieturum |
| Ablativ | conquieturo |
conquietura |
conquieturo |
| Vokativ | conquieture |
conquietura |
conquieturum |
Plural
| Nominativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
| Genitiv | conquieturorum |
conquieturarum |
conquieturorum |
| Dativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Akkusativ | conquieturos |
conquieturas |
conquietura |
| Ablativ | conquieturis |
conquieturis |
conquieturis |
| Vokativ | conquieturi |
conquieturae |
conquietura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conquietum |
conquietu |