Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consepto
|
ich hege ein |
| 2. Person Singular |
conseptas
|
du hegst ein |
| 3. Person Singular |
conseptat
|
er/sie/es hegt ein |
| 1. Person Plural |
conseptamus
|
wir hegen ein |
| 2. Person Plural |
conseptatis
|
ihr hegt ein |
| 3. Person Plural |
conseptant
|
sie hegen ein |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptor
|
ich werde eingehegt |
| 2. Person Singular |
conseptaris conseptare
|
du wirst eingehegt |
| 3. Person Singular |
conseptatur
|
er/sie/es wird eingehegt |
| 1. Person Plural |
conseptamur
|
wir werden eingehegt |
| 2. Person Plural |
conseptamini
|
ihr werdet eingehegt |
| 3. Person Plural |
conseptantur
|
sie werden eingehegt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptem
|
ich hege ein |
| 2. Person Singular |
conseptes
|
du hegest ein |
| 3. Person Singular |
conseptet
|
er/sie/es hege ein |
| 1. Person Plural |
conseptemus
|
wir hegen ein |
| 2. Person Plural |
conseptetis
|
ihr heget ein |
| 3. Person Plural |
conseptent
|
sie hegen ein |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consepter
|
ich werde eingehegt |
| 2. Person Singular |
consepteris conseptere
|
du werdest eingehegt |
| 3. Person Singular |
conseptetur
|
er/sie/es werde eingehegt |
| 1. Person Plural |
conseptemur
|
wir werden eingehegt |
| 2. Person Plural |
conseptemini
|
ihr werdet eingehegt |
| 3. Person Plural |
conseptentur
|
sie werden eingehegt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabam
|
ich hegte ein |
| 2. Person Singular |
conseptabas
|
du hegtest ein |
| 3. Person Singular |
conseptabat
|
er/sie/es hegte ein |
| 1. Person Plural |
conseptabamus
|
wir hegten ein |
| 2. Person Plural |
conseptabatis
|
ihr hegtet ein |
| 3. Person Plural |
conseptabant
|
sie hegten ein |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabar
|
ich wurde eingehegt |
| 2. Person Singular |
conseptabaris conseptabare
|
du wurdest eingehegt |
| 3. Person Singular |
conseptabatur
|
er/sie/es wurde eingehegt |
| 1. Person Plural |
conseptabamur
|
wir wurden eingehegt |
| 2. Person Plural |
conseptabamini
|
ihr wurdet eingehegt |
| 3. Person Plural |
conseptabantur
|
sie wurden eingehegt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptarem
|
ich hegte ein |
| 2. Person Singular |
conseptares
|
du hegtest ein |
| 3. Person Singular |
conseptaret
|
er/sie/es hegte ein |
| 1. Person Plural |
conseptaremus
|
wir hegten ein |
| 2. Person Plural |
conseptaretis
|
ihr hegtet ein |
| 3. Person Plural |
conseptarent
|
sie hegten ein |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptarer
|
ich würde eingehegt |
| 2. Person Singular |
conseptareris conseptarere
|
du würdest eingehegt |
| 3. Person Singular |
conseptaretur
|
er/sie/es würde eingehegt |
| 1. Person Plural |
conseptaremur
|
wir würden eingehegt |
| 2. Person Plural |
conseptaremini
|
ihr würdet eingehegt |
| 3. Person Plural |
conseptarentur
|
sie würden eingehegt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabo
|
ich werde einhegen |
| 2. Person Singular |
conseptabis
|
du wirst einhegen |
| 3. Person Singular |
conseptabit
|
er/sie/es wird einhegen |
| 1. Person Plural |
conseptabimus
|
wir werden einhegen |
| 2. Person Plural |
conseptabitis
|
ihr werdet einhegen |
| 3. Person Plural |
conseptabunt
|
sie werden einhegen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabor
|
ich werde eingehegt werden |
| 2. Person Singular |
conseptaberis conseptabere
|
du wirst eingehegt werden |
| 3. Person Singular |
conseptabitur
|
er/sie/es wird eingehegt werden |
| 1. Person Plural |
conseptabimur
|
wir werden eingehegt werden |
| 2. Person Plural |
conseptabimini
|
ihr werdet eingehegt werden |
| 3. Person Plural |
conseptabuntur
|
sie werden eingehegt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptavi
|
ich habe eingehegt |
| 2. Person Singular |
conseptavisti
|
du hast eingehegt |
| 3. Person Singular |
conseptavit
|
er/sie/es hat eingehegt |
| 1. Person Plural |
conseptavimus
|
wir haben eingehegt |
| 2. Person Plural |
conseptavistis
|
ihr habt eingehegt |
| 3. Person Plural |
conseptaverunt conseptavere
|
sie haben eingehegt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus sum
|
ich bin eingehegt worden |
| 2. Person Singular |
conseptatus es
|
du bist eingehegt worden |
| 3. Person Singular |
conseptatus est
|
er/sie/es ist eingehegt worden |
| 1. Person Plural |
conseptati sumus
|
wir sind eingehegt worden |
| 2. Person Plural |
conseptati estis
|
ihr seid eingehegt worden |
| 3. Person Plural |
conseptati sunt
|
sie sind eingehegt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptaverim
|
ich habe eingehegt |
| 2. Person Singular |
conseptaveris
|
du habest eingehegt |
| 3. Person Singular |
conseptaverit
|
er/sie/es habe eingehegt |
| 1. Person Plural |
conseptaverimus
|
wir haben eingehegt |
| 2. Person Plural |
conseptaveritis
|
ihr habet eingehegt |
| 3. Person Plural |
conseptaverint
|
sie haben eingehegt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus sim
|
ich sei eingehegt worden |
| 2. Person Singular |
conseptatus sis
|
du seiest eingehegt worden |
| 3. Person Singular |
conseptatus sit
|
er/sie/es sei eingehegt worden |
| 1. Person Plural |
conseptati simus
|
wir seien eingehegt worden |
| 2. Person Plural |
conseptati sitis
|
ihr seiet eingehegt worden |
| 3. Person Plural |
conseptati sint
|
sie seien eingehegt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptaveram
|
ich hatte eingehegt |
| 2. Person Singular |
conseptaveras
|
du hattest eingehegt |
| 3. Person Singular |
conseptaverat
|
er/sie/es hatte eingehegt |
| 1. Person Plural |
conseptaveramus
|
wir hatten eingehegt |
| 2. Person Plural |
conseptaveratis
|
ihr hattet eingehegt |
| 3. Person Plural |
conseptaverant
|
sie hatten eingehegt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus eram
|
ich war eingehegt worden |
| 2. Person Singular |
conseptatus eras
|
du warst eingehegt worden |
| 3. Person Singular |
conseptatus erat
|
er/sie/es war eingehegt worden |
| 1. Person Plural |
conseptati eramus
|
wir waren eingehegt worden |
| 2. Person Plural |
conseptati eratis
|
ihr wart eingehegt worden |
| 3. Person Plural |
conseptati erant
|
sie waren eingehegt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptavissem
|
ich hätte eingehegt |
| 2. Person Singular |
conseptavisses
|
du hättest eingehegt |
| 3. Person Singular |
conseptavisset
|
er/sie/es hätte eingehegt |
| 1. Person Plural |
conseptavissemus
|
wir hätten eingehegt |
| 2. Person Plural |
conseptavissetis
|
ihr hättet eingehegt |
| 3. Person Plural |
conseptavissent
|
sie hätten eingehegt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus essem
|
ich wäre eingehegt worden |
| 2. Person Singular |
conseptatus esses
|
du wärest eingehegt worden |
| 3. Person Singular |
conseptatus esset
|
er/sie/es wäre eingehegt worden |
| 1. Person Plural |
conseptati essemus
|
wir wären eingehegt worden |
| 2. Person Plural |
conseptati essetis
|
ihr wäret eingehegt worden |
| 3. Person Plural |
conseptati essent
|
sie wären eingehegt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptavero
|
ich werde eingehegt haben |
| 2. Person Singular |
conseptaveris
|
du wirst eingehegt haben |
| 3. Person Singular |
conseptaverit
|
er/sie/es wird eingehegt haben |
| 1. Person Plural |
conseptaverimus
|
wir werden eingehegt haben |
| 2. Person Plural |
conseptaveritis
|
ihr werdet eingehegt haben |
| 3. Person Plural |
conseptaverint
|
sie werden eingehegt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus ero
|
ich werde eingehegt worden sein |
| 2. Person Singular |
conseptatus eris
|
du wirst eingehegt worden sein |
| 3. Person Singular |
conseptatus erit
|
er/sie/es wird eingehegt worden sein |
| 1. Person Plural |
conseptati erimus
|
wir werden eingehegt worden sein |
| 2. Person Plural |
conseptati eritis
|
ihr werdet eingehegt worden sein |
| 3. Person Plural |
conseptati erunt
|
sie werden eingehegt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conseptare
|
einhegen |
| Vorzeitigkeit |
conseptavisse
|
eingehegt haben |
| Nachzeitigkeit |
conseptaturum esse
|
einhegen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conseptari conseptarier
|
eingehegt werden |
| Vorzeitigkeit |
conseptatum esse
|
eingehegt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conseptatum iri
|
künftig eingehegt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
consepta
|
hege ein; heg ein! |
| 2. Person Plural |
conseptate
|
hegt ein! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conseptato
|
| 3. Person Singular |
conseptato
|
| 2. Person Plural |
conseptatote
|
| 3. Person Plural |
conseptanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conseptare
|
das Einhegen |
| Genitiv |
conseptandi
|
des Einhegens |
| Dativ |
conseptando
|
dem Einhegen |
| Akkusativ |
conseptandum
|
das Einhegen |
| Ablativ |
conseptando
|
durch das Einhegen |
| Vokativ |
conseptande
|
Einhegen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptandus
|
conseptanda
|
conseptandum
|
| Genitiv |
conseptandi
|
conseptandae
|
conseptandi
|
| Dativ |
conseptando
|
conseptandae
|
conseptando
|
| Akkusativ |
conseptandum
|
conseptandam
|
conseptandum
|
| Ablativ |
conseptando
|
conseptanda
|
conseptando
|
| Vokativ |
conseptande
|
conseptanda
|
conseptandum
|
Plural
| Nominativ |
conseptandi
|
conseptandae
|
conseptanda
|
| Genitiv |
conseptandorum
|
conseptandarum
|
conseptandorum
|
| Dativ |
conseptandis
|
conseptandis
|
conseptandis
|
| Akkusativ |
conseptandos
|
conseptandas
|
conseptanda
|
| Ablativ |
conseptandis
|
conseptandis
|
conseptandis
|
| Vokativ |
conseptandi
|
conseptandae
|
conseptanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptans
|
conseptans
|
conseptans
|
| Genitiv |
conseptantis
|
conseptantis
|
conseptantis
|
| Dativ |
conseptanti
|
conseptanti
|
conseptanti
|
| Akkusativ |
conseptantem
|
conseptantem
|
conseptans
|
| Ablativ |
conseptanti conseptante
|
conseptanti conseptante
|
conseptanti conseptante
|
| Vokativ |
conseptans
|
conseptans
|
conseptans
|
Plural
| Nominativ |
conseptantes
|
conseptantes
|
conseptantia
|
| Genitiv |
conseptantium conseptantum
|
conseptantium conseptantum
|
conseptantium conseptantum
|
| Dativ |
conseptantibus
|
conseptantibus
|
conseptantibus
|
| Akkusativ |
conseptantes
|
conseptantes
|
conseptantia
|
| Ablativ |
conseptantibus
|
conseptantibus
|
conseptantibus
|
| Vokativ |
conseptantes
|
conseptantes
|
conseptantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptatus
|
conseptata
|
conseptatum
|
| Genitiv |
conseptati
|
conseptatae
|
conseptati
|
| Dativ |
conseptato
|
conseptatae
|
conseptato
|
| Akkusativ |
conseptatum
|
conseptatam
|
conseptatum
|
| Ablativ |
conseptato
|
conseptata
|
conseptato
|
| Vokativ |
conseptate
|
conseptata
|
conseptatum
|
Plural
| Nominativ |
conseptati
|
conseptatae
|
conseptata
|
| Genitiv |
conseptatorum
|
conseptatarum
|
conseptatorum
|
| Dativ |
conseptatis
|
conseptatis
|
conseptatis
|
| Akkusativ |
conseptatos
|
conseptatas
|
conseptata
|
| Ablativ |
conseptatis
|
conseptatis
|
conseptatis
|
| Vokativ |
conseptati
|
conseptatae
|
conseptata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptaturus
|
conseptatura
|
conseptaturum
|
| Genitiv |
conseptaturi
|
conseptaturae
|
conseptaturi
|
| Dativ |
conseptaturo
|
conseptaturae
|
conseptaturo
|
| Akkusativ |
conseptaturum
|
conseptaturam
|
conseptaturum
|
| Ablativ |
conseptaturo
|
conseptatura
|
conseptaturo
|
| Vokativ |
conseptature
|
conseptatura
|
conseptaturum
|
Plural
| Nominativ |
conseptaturi
|
conseptaturae
|
conseptatura
|
| Genitiv |
conseptaturorum
|
conseptaturarum
|
conseptaturorum
|
| Dativ |
conseptaturis
|
conseptaturis
|
conseptaturis
|
| Akkusativ |
conseptaturos
|
conseptaturas
|
conseptatura
|
| Ablativ |
conseptaturis
|
conseptaturis
|
conseptaturis
|
| Vokativ |
conseptaturi
|
conseptaturae
|
conseptatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conseptatum
|
conseptatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consepto
|
|
| 2. Person Singular |
conseptas
|
|
| 3. Person Singular |
conseptat
|
|
| 1. Person Plural |
conseptamus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptatis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptor
|
|
| 2. Person Singular |
conseptaris conseptare
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatur
|
|
| 1. Person Plural |
conseptamur
|
|
| 2. Person Plural |
conseptamini
|
|
| 3. Person Plural |
conseptantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptem
|
|
| 2. Person Singular |
conseptes
|
|
| 3. Person Singular |
conseptet
|
|
| 1. Person Plural |
conseptemus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptetis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consepter
|
|
| 2. Person Singular |
consepteris conseptere
|
|
| 3. Person Singular |
conseptetur
|
|
| 1. Person Plural |
conseptemur
|
|
| 2. Person Plural |
conseptemini
|
|
| 3. Person Plural |
conseptentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabam
|
|
| 2. Person Singular |
conseptabas
|
|
| 3. Person Singular |
conseptabat
|
|
| 1. Person Plural |
conseptabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabar
|
|
| 2. Person Singular |
conseptabaris conseptabare
|
|
| 3. Person Singular |
conseptabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conseptabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conseptabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conseptabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptarem
|
|
| 2. Person Singular |
conseptares
|
|
| 3. Person Singular |
conseptaret
|
|
| 1. Person Plural |
conseptaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptarer
|
|
| 2. Person Singular |
conseptareris conseptarere
|
|
| 3. Person Singular |
conseptaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conseptaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conseptaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conseptarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabo
|
|
| 2. Person Singular |
conseptabis
|
|
| 3. Person Singular |
conseptabit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabor
|
|
| 2. Person Singular |
conseptaberis conseptabere
|
|
| 3. Person Singular |
conseptabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conseptabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conseptabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conseptabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptavi
|
|
| 2. Person Singular |
conseptavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conseptavit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptaverunt conseptavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conseptatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conseptati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conseptaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conseptaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conseptatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conseptaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conseptaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conseptaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conseptatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conseptati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conseptavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conseptavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conseptavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conseptatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conseptati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptavero
|
|
| 2. Person Singular |
conseptaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conseptaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conseptatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conseptare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conseptavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conseptaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conseptari conseptarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conseptatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conseptatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
consepta
|
! |
| 2. Person Plural |
conseptate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conseptato
|
| 3. Person Singular |
conseptato
|
| 2. Person Plural |
conseptatote
|
| 3. Person Plural |
conseptanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conseptare
|
|
| Genitiv |
conseptandi
|
|
| Dativ |
conseptando
|
|
| Akkusativ |
conseptandum
|
|
| Ablativ |
conseptando
|
|
| Vokativ |
conseptande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptandus
|
conseptanda
|
conseptandum
|
| Genitiv |
conseptandi
|
conseptandae
|
conseptandi
|
| Dativ |
conseptando
|
conseptandae
|
conseptando
|
| Akkusativ |
conseptandum
|
conseptandam
|
conseptandum
|
| Ablativ |
conseptando
|
conseptanda
|
conseptando
|
| Vokativ |
conseptande
|
conseptanda
|
conseptandum
|
Plural
| Nominativ |
conseptandi
|
conseptandae
|
conseptanda
|
| Genitiv |
conseptandorum
|
conseptandarum
|
conseptandorum
|
| Dativ |
conseptandis
|
conseptandis
|
conseptandis
|
| Akkusativ |
conseptandos
|
conseptandas
|
conseptanda
|
| Ablativ |
conseptandis
|
conseptandis
|
conseptandis
|
| Vokativ |
conseptandi
|
conseptandae
|
conseptanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptans
|
conseptans
|
conseptans
|
| Genitiv |
conseptantis
|
conseptantis
|
conseptantis
|
| Dativ |
conseptanti
|
conseptanti
|
conseptanti
|
| Akkusativ |
conseptantem
|
conseptantem
|
conseptans
|
| Ablativ |
conseptanti conseptante
|
conseptanti conseptante
|
conseptanti conseptante
|
| Vokativ |
conseptans
|
conseptans
|
conseptans
|
Plural
| Nominativ |
conseptantes
|
conseptantes
|
conseptantia
|
| Genitiv |
conseptantium conseptantum
|
conseptantium conseptantum
|
conseptantium conseptantum
|
| Dativ |
conseptantibus
|
conseptantibus
|
conseptantibus
|
| Akkusativ |
conseptantes
|
conseptantes
|
conseptantia
|
| Ablativ |
conseptantibus
|
conseptantibus
|
conseptantibus
|
| Vokativ |
conseptantes
|
conseptantes
|
conseptantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptatus
|
conseptata
|
conseptatum
|
| Genitiv |
conseptati
|
conseptatae
|
conseptati
|
| Dativ |
conseptato
|
conseptatae
|
conseptato
|
| Akkusativ |
conseptatum
|
conseptatam
|
conseptatum
|
| Ablativ |
conseptato
|
conseptata
|
conseptato
|
| Vokativ |
conseptate
|
conseptata
|
conseptatum
|
Plural
| Nominativ |
conseptati
|
conseptatae
|
conseptata
|
| Genitiv |
conseptatorum
|
conseptatarum
|
conseptatorum
|
| Dativ |
conseptatis
|
conseptatis
|
conseptatis
|
| Akkusativ |
conseptatos
|
conseptatas
|
conseptata
|
| Ablativ |
conseptatis
|
conseptatis
|
conseptatis
|
| Vokativ |
conseptati
|
conseptatae
|
conseptata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptaturus
|
conseptatura
|
conseptaturum
|
| Genitiv |
conseptaturi
|
conseptaturae
|
conseptaturi
|
| Dativ |
conseptaturo
|
conseptaturae
|
conseptaturo
|
| Akkusativ |
conseptaturum
|
conseptaturam
|
conseptaturum
|
| Ablativ |
conseptaturo
|
conseptatura
|
conseptaturo
|
| Vokativ |
conseptature
|
conseptatura
|
conseptaturum
|
Plural
| Nominativ |
conseptaturi
|
conseptaturae
|
conseptatura
|
| Genitiv |
conseptaturorum
|
conseptaturarum
|
conseptaturorum
|
| Dativ |
conseptaturis
|
conseptaturis
|
conseptaturis
|
| Akkusativ |
conseptaturos
|
conseptaturas
|
conseptatura
|
| Ablativ |
conseptaturis
|
conseptaturis
|
conseptaturis
|
| Vokativ |
conseptaturi
|
conseptaturae
|
conseptatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conseptatum
|
conseptatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consepto
|
|
| 2. Person Singular |
conseptas
|
|
| 3. Person Singular |
conseptat
|
|
| 1. Person Plural |
conseptamus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptatis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptor
|
|
| 2. Person Singular |
conseptaris conseptare
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatur
|
|
| 1. Person Plural |
conseptamur
|
|
| 2. Person Plural |
conseptamini
|
|
| 3. Person Plural |
conseptantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptem
|
|
| 2. Person Singular |
conseptes
|
|
| 3. Person Singular |
conseptet
|
|
| 1. Person Plural |
conseptemus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptetis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consepter
|
|
| 2. Person Singular |
consepteris conseptere
|
|
| 3. Person Singular |
conseptetur
|
|
| 1. Person Plural |
conseptemur
|
|
| 2. Person Plural |
conseptemini
|
|
| 3. Person Plural |
conseptentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabam
|
|
| 2. Person Singular |
conseptabas
|
|
| 3. Person Singular |
conseptabat
|
|
| 1. Person Plural |
conseptabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabar
|
|
| 2. Person Singular |
conseptabaris conseptabare
|
|
| 3. Person Singular |
conseptabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conseptabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conseptabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conseptabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptarem
|
|
| 2. Person Singular |
conseptares
|
|
| 3. Person Singular |
conseptaret
|
|
| 1. Person Plural |
conseptaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptarer
|
|
| 2. Person Singular |
conseptareris conseptarere
|
|
| 3. Person Singular |
conseptaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conseptaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conseptaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conseptarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabo
|
|
| 2. Person Singular |
conseptabis
|
|
| 3. Person Singular |
conseptabit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptabor
|
|
| 2. Person Singular |
conseptaberis conseptabere
|
|
| 3. Person Singular |
conseptabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conseptabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conseptabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conseptabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptavi
|
|
| 2. Person Singular |
conseptavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conseptavit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptaverunt conseptavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conseptatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conseptati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conseptaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conseptaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conseptatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conseptaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conseptaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conseptaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conseptatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conseptati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conseptavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conseptavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conseptavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conseptatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conseptati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptavero
|
|
| 2. Person Singular |
conseptaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conseptaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conseptatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conseptatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conseptatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conseptati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conseptati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conseptati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conseptare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conseptavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conseptaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conseptari conseptarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conseptatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conseptatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
consepta
|
! |
| 2. Person Plural |
conseptate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conseptato
|
| 3. Person Singular |
conseptato
|
| 2. Person Plural |
conseptatote
|
| 3. Person Plural |
conseptanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conseptare
|
|
| Genitiv |
conseptandi
|
|
| Dativ |
conseptando
|
|
| Akkusativ |
conseptandum
|
|
| Ablativ |
conseptando
|
|
| Vokativ |
conseptande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptandus
|
conseptanda
|
conseptandum
|
| Genitiv |
conseptandi
|
conseptandae
|
conseptandi
|
| Dativ |
conseptando
|
conseptandae
|
conseptando
|
| Akkusativ |
conseptandum
|
conseptandam
|
conseptandum
|
| Ablativ |
conseptando
|
conseptanda
|
conseptando
|
| Vokativ |
conseptande
|
conseptanda
|
conseptandum
|
Plural
| Nominativ |
conseptandi
|
conseptandae
|
conseptanda
|
| Genitiv |
conseptandorum
|
conseptandarum
|
conseptandorum
|
| Dativ |
conseptandis
|
conseptandis
|
conseptandis
|
| Akkusativ |
conseptandos
|
conseptandas
|
conseptanda
|
| Ablativ |
conseptandis
|
conseptandis
|
conseptandis
|
| Vokativ |
conseptandi
|
conseptandae
|
conseptanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptans
|
conseptans
|
conseptans
|
| Genitiv |
conseptantis
|
conseptantis
|
conseptantis
|
| Dativ |
conseptanti
|
conseptanti
|
conseptanti
|
| Akkusativ |
conseptantem
|
conseptantem
|
conseptans
|
| Ablativ |
conseptanti conseptante
|
conseptanti conseptante
|
conseptanti conseptante
|
| Vokativ |
conseptans
|
conseptans
|
conseptans
|
Plural
| Nominativ |
conseptantes
|
conseptantes
|
conseptantia
|
| Genitiv |
conseptantium conseptantum
|
conseptantium conseptantum
|
conseptantium conseptantum
|
| Dativ |
conseptantibus
|
conseptantibus
|
conseptantibus
|
| Akkusativ |
conseptantes
|
conseptantes
|
conseptantia
|
| Ablativ |
conseptantibus
|
conseptantibus
|
conseptantibus
|
| Vokativ |
conseptantes
|
conseptantes
|
conseptantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptatus
|
conseptata
|
conseptatum
|
| Genitiv |
conseptati
|
conseptatae
|
conseptati
|
| Dativ |
conseptato
|
conseptatae
|
conseptato
|
| Akkusativ |
conseptatum
|
conseptatam
|
conseptatum
|
| Ablativ |
conseptato
|
conseptata
|
conseptato
|
| Vokativ |
conseptate
|
conseptata
|
conseptatum
|
Plural
| Nominativ |
conseptati
|
conseptatae
|
conseptata
|
| Genitiv |
conseptatorum
|
conseptatarum
|
conseptatorum
|
| Dativ |
conseptatis
|
conseptatis
|
conseptatis
|
| Akkusativ |
conseptatos
|
conseptatas
|
conseptata
|
| Ablativ |
conseptatis
|
conseptatis
|
conseptatis
|
| Vokativ |
conseptati
|
conseptatae
|
conseptata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conseptaturus
|
conseptatura
|
conseptaturum
|
| Genitiv |
conseptaturi
|
conseptaturae
|
conseptaturi
|
| Dativ |
conseptaturo
|
conseptaturae
|
conseptaturo
|
| Akkusativ |
conseptaturum
|
conseptaturam
|
conseptaturum
|
| Ablativ |
conseptaturo
|
conseptatura
|
conseptaturo
|
| Vokativ |
conseptature
|
conseptatura
|
conseptaturum
|
Plural
| Nominativ |
conseptaturi
|
conseptaturae
|
conseptatura
|
| Genitiv |
conseptaturorum
|
conseptaturarum
|
conseptaturorum
|
| Dativ |
conseptaturis
|
conseptaturis
|
conseptaturis
|
| Akkusativ |
conseptaturos
|
conseptaturas
|
conseptatura
|
| Ablativ |
conseptaturis
|
conseptaturis
|
conseptaturis
|
| Vokativ |
conseptaturi
|
conseptaturae
|
conseptatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conseptatum
|
conseptatu
|