Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolo
|
ich entweihe |
| 2. Person Singular |
conviolas
|
du entweihst |
| 3. Person Singular |
conviolat
|
er/sie/es entweiht |
| 1. Person Plural |
conviolamus
|
wir entweihen |
| 2. Person Plural |
conviolatis
|
ihr entweiht |
| 3. Person Plural |
conviolant
|
sie entweihen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolor
|
ich werde entweiht |
| 2. Person Singular |
conviolaris conviolare
|
du wirst entweiht |
| 3. Person Singular |
conviolatur
|
er/sie/es wird entweiht |
| 1. Person Plural |
conviolamur
|
wir werden entweiht |
| 2. Person Plural |
conviolamini
|
ihr werdet entweiht |
| 3. Person Plural |
conviolantur
|
sie werden entweiht |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolem
|
ich entweihe |
| 2. Person Singular |
convioles
|
du entweihest |
| 3. Person Singular |
conviolet
|
er/sie/es entweihe |
| 1. Person Plural |
conviolemus
|
wir entweihen |
| 2. Person Plural |
convioletis
|
ihr entweihet |
| 3. Person Plural |
conviolent
|
sie entweihen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
convioler
|
ich werde entweiht |
| 2. Person Singular |
convioleris conviolere
|
du werdest entweiht |
| 3. Person Singular |
convioletur
|
er/sie/es werde entweiht |
| 1. Person Plural |
conviolemur
|
wir werden entweiht |
| 2. Person Plural |
conviolemini
|
ihr werdet entweiht |
| 3. Person Plural |
conviolentur
|
sie werden entweiht |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabam
|
ich entweihte |
| 2. Person Singular |
conviolabas
|
du entweihtest |
| 3. Person Singular |
conviolabat
|
er/sie/es entweihte |
| 1. Person Plural |
conviolabamus
|
wir entweihten |
| 2. Person Plural |
conviolabatis
|
ihr entweihtet |
| 3. Person Plural |
conviolabant
|
sie entweihten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabar
|
ich wurde entweiht |
| 2. Person Singular |
conviolabaris conviolabare
|
du wurdest entweiht |
| 3. Person Singular |
conviolabatur
|
er/sie/es wurde entweiht |
| 1. Person Plural |
conviolabamur
|
wir wurden entweiht |
| 2. Person Plural |
conviolabamini
|
ihr wurdet entweiht |
| 3. Person Plural |
conviolabantur
|
sie wurden entweiht |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolarem
|
ich entweihte |
| 2. Person Singular |
conviolares
|
du entweihtest |
| 3. Person Singular |
conviolaret
|
er/sie/es entweihte |
| 1. Person Plural |
conviolaremus
|
wir entweihten |
| 2. Person Plural |
conviolaretis
|
ihr entweihtet |
| 3. Person Plural |
conviolarent
|
sie entweihten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolarer
|
ich würde entweiht |
| 2. Person Singular |
conviolareris conviolarere
|
du würdest entweiht |
| 3. Person Singular |
conviolaretur
|
er/sie/es würde entweiht |
| 1. Person Plural |
conviolaremur
|
wir würden entweiht |
| 2. Person Plural |
conviolaremini
|
ihr würdet entweiht |
| 3. Person Plural |
conviolarentur
|
sie würden entweiht |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabo
|
ich werde entweihen |
| 2. Person Singular |
conviolabis
|
du wirst entweihen |
| 3. Person Singular |
conviolabit
|
er/sie/es wird entweihen |
| 1. Person Plural |
conviolabimus
|
wir werden entweihen |
| 2. Person Plural |
conviolabitis
|
ihr werdet entweihen |
| 3. Person Plural |
conviolabunt
|
sie werden entweihen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabor
|
ich werde entweiht werden |
| 2. Person Singular |
conviolaberis conviolabere
|
du wirst entweiht werden |
| 3. Person Singular |
conviolabitur
|
er/sie/es wird entweiht werden |
| 1. Person Plural |
conviolabimur
|
wir werden entweiht werden |
| 2. Person Plural |
conviolabimini
|
ihr werdet entweiht werden |
| 3. Person Plural |
conviolabuntur
|
sie werden entweiht werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolavi
|
ich habe entweiht |
| 2. Person Singular |
conviolavisti
|
du hast entweiht |
| 3. Person Singular |
conviolavit
|
er/sie/es hat entweiht |
| 1. Person Plural |
conviolavimus
|
wir haben entweiht |
| 2. Person Plural |
conviolavistis
|
ihr habt entweiht |
| 3. Person Plural |
conviolaverunt conviolavere
|
sie haben entweiht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus sum
|
ich bin entweiht worden |
| 2. Person Singular |
conviolatus es
|
du bist entweiht worden |
| 3. Person Singular |
conviolatus est
|
er/sie/es ist entweiht worden |
| 1. Person Plural |
conviolati sumus
|
wir sind entweiht worden |
| 2. Person Plural |
conviolati estis
|
ihr seid entweiht worden |
| 3. Person Plural |
conviolati sunt
|
sie sind entweiht worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolaverim
|
ich habe entweiht |
| 2. Person Singular |
conviolaveris
|
du habest entweiht |
| 3. Person Singular |
conviolaverit
|
er/sie/es habe entweiht |
| 1. Person Plural |
conviolaverimus
|
wir haben entweiht |
| 2. Person Plural |
conviolaveritis
|
ihr habet entweiht |
| 3. Person Plural |
conviolaverint
|
sie haben entweiht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus sim
|
ich sei entweiht worden |
| 2. Person Singular |
conviolatus sis
|
du seiest entweiht worden |
| 3. Person Singular |
conviolatus sit
|
er/sie/es sei entweiht worden |
| 1. Person Plural |
conviolati simus
|
wir seien entweiht worden |
| 2. Person Plural |
conviolati sitis
|
ihr seiet entweiht worden |
| 3. Person Plural |
conviolati sint
|
sie seien entweiht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolaveram
|
ich hatte entweiht |
| 2. Person Singular |
conviolaveras
|
du hattest entweiht |
| 3. Person Singular |
conviolaverat
|
er/sie/es hatte entweiht |
| 1. Person Plural |
conviolaveramus
|
wir hatten entweiht |
| 2. Person Plural |
conviolaveratis
|
ihr hattet entweiht |
| 3. Person Plural |
conviolaverant
|
sie hatten entweiht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus eram
|
ich war entweiht worden |
| 2. Person Singular |
conviolatus eras
|
du warst entweiht worden |
| 3. Person Singular |
conviolatus erat
|
er/sie/es war entweiht worden |
| 1. Person Plural |
conviolati eramus
|
wir waren entweiht worden |
| 2. Person Plural |
conviolati eratis
|
ihr wart entweiht worden |
| 3. Person Plural |
conviolati erant
|
sie waren entweiht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolavissem
|
ich hätte entweiht |
| 2. Person Singular |
conviolavisses
|
du hättest entweiht |
| 3. Person Singular |
conviolavisset
|
er/sie/es hätte entweiht |
| 1. Person Plural |
conviolavissemus
|
wir hätten entweiht |
| 2. Person Plural |
conviolavissetis
|
ihr hättet entweiht |
| 3. Person Plural |
conviolavissent
|
sie hätten entweiht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus essem
|
ich wäre entweiht worden |
| 2. Person Singular |
conviolatus esses
|
du wärest entweiht worden |
| 3. Person Singular |
conviolatus esset
|
er/sie/es wäre entweiht worden |
| 1. Person Plural |
conviolati essemus
|
wir wären entweiht worden |
| 2. Person Plural |
conviolati essetis
|
ihr wäret entweiht worden |
| 3. Person Plural |
conviolati essent
|
sie wären entweiht worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolavero
|
ich werde entweiht haben |
| 2. Person Singular |
conviolaveris
|
du wirst entweiht haben |
| 3. Person Singular |
conviolaverit
|
er/sie/es wird entweiht haben |
| 1. Person Plural |
conviolaverimus
|
wir werden entweiht haben |
| 2. Person Plural |
conviolaveritis
|
ihr werdet entweiht haben |
| 3. Person Plural |
conviolaverint
|
sie werden entweiht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus ero
|
ich werde entweiht worden sein |
| 2. Person Singular |
conviolatus eris
|
du wirst entweiht worden sein |
| 3. Person Singular |
conviolatus erit
|
er/sie/es wird entweiht worden sein |
| 1. Person Plural |
conviolati erimus
|
wir werden entweiht worden sein |
| 2. Person Plural |
conviolati eritis
|
ihr werdet entweiht worden sein |
| 3. Person Plural |
conviolati erunt
|
sie werden entweiht worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conviolare
|
entweihen |
| Vorzeitigkeit |
conviolavisse
|
entweiht haben |
| Nachzeitigkeit |
conviolaturum esse
|
entweihen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conviolari conviolarier
|
entweiht werden |
| Vorzeitigkeit |
conviolatum esse
|
entweiht worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conviolatum iri
|
künftig entweiht werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conviola
|
entweihe; entweih! |
| 2. Person Plural |
conviolate
|
entweiht! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conviolato
|
| 3. Person Singular |
conviolato
|
| 2. Person Plural |
conviolatote
|
| 3. Person Plural |
conviolanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conviolare
|
das Entweihen |
| Genitiv |
conviolandi
|
des Entweihens |
| Dativ |
conviolando
|
dem Entweihen |
| Akkusativ |
conviolandum
|
das Entweihen |
| Ablativ |
conviolando
|
durch das Entweihen |
| Vokativ |
conviolande
|
Entweihen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolandus
|
conviolanda
|
conviolandum
|
| Genitiv |
conviolandi
|
conviolandae
|
conviolandi
|
| Dativ |
conviolando
|
conviolandae
|
conviolando
|
| Akkusativ |
conviolandum
|
conviolandam
|
conviolandum
|
| Ablativ |
conviolando
|
conviolanda
|
conviolando
|
| Vokativ |
conviolande
|
conviolanda
|
conviolandum
|
Plural
| Nominativ |
conviolandi
|
conviolandae
|
conviolanda
|
| Genitiv |
conviolandorum
|
conviolandarum
|
conviolandorum
|
| Dativ |
conviolandis
|
conviolandis
|
conviolandis
|
| Akkusativ |
conviolandos
|
conviolandas
|
conviolanda
|
| Ablativ |
conviolandis
|
conviolandis
|
conviolandis
|
| Vokativ |
conviolandi
|
conviolandae
|
conviolanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolans
|
conviolans
|
conviolans
|
| Genitiv |
conviolantis
|
conviolantis
|
conviolantis
|
| Dativ |
conviolanti
|
conviolanti
|
conviolanti
|
| Akkusativ |
conviolantem
|
conviolantem
|
conviolans
|
| Ablativ |
conviolanti conviolante
|
conviolanti conviolante
|
conviolanti conviolante
|
| Vokativ |
conviolans
|
conviolans
|
conviolans
|
Plural
| Nominativ |
conviolantes
|
conviolantes
|
conviolantia
|
| Genitiv |
conviolantium conviolantum
|
conviolantium conviolantum
|
conviolantium conviolantum
|
| Dativ |
conviolantibus
|
conviolantibus
|
conviolantibus
|
| Akkusativ |
conviolantes
|
conviolantes
|
conviolantia
|
| Ablativ |
conviolantibus
|
conviolantibus
|
conviolantibus
|
| Vokativ |
conviolantes
|
conviolantes
|
conviolantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolatus
|
conviolata
|
conviolatum
|
| Genitiv |
conviolati
|
conviolatae
|
conviolati
|
| Dativ |
conviolato
|
conviolatae
|
conviolato
|
| Akkusativ |
conviolatum
|
conviolatam
|
conviolatum
|
| Ablativ |
conviolato
|
conviolata
|
conviolato
|
| Vokativ |
conviolate
|
conviolata
|
conviolatum
|
Plural
| Nominativ |
conviolati
|
conviolatae
|
conviolata
|
| Genitiv |
conviolatorum
|
conviolatarum
|
conviolatorum
|
| Dativ |
conviolatis
|
conviolatis
|
conviolatis
|
| Akkusativ |
conviolatos
|
conviolatas
|
conviolata
|
| Ablativ |
conviolatis
|
conviolatis
|
conviolatis
|
| Vokativ |
conviolati
|
conviolatae
|
conviolata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolaturus
|
conviolatura
|
conviolaturum
|
| Genitiv |
conviolaturi
|
conviolaturae
|
conviolaturi
|
| Dativ |
conviolaturo
|
conviolaturae
|
conviolaturo
|
| Akkusativ |
conviolaturum
|
conviolaturam
|
conviolaturum
|
| Ablativ |
conviolaturo
|
conviolatura
|
conviolaturo
|
| Vokativ |
conviolature
|
conviolatura
|
conviolaturum
|
Plural
| Nominativ |
conviolaturi
|
conviolaturae
|
conviolatura
|
| Genitiv |
conviolaturorum
|
conviolaturarum
|
conviolaturorum
|
| Dativ |
conviolaturis
|
conviolaturis
|
conviolaturis
|
| Akkusativ |
conviolaturos
|
conviolaturas
|
conviolatura
|
| Ablativ |
conviolaturis
|
conviolaturis
|
conviolaturis
|
| Vokativ |
conviolaturi
|
conviolaturae
|
conviolatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conviolatum
|
conviolatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolo
|
ich verletze |
| 2. Person Singular |
conviolas
|
du verletzt |
| 3. Person Singular |
conviolat
|
er/sie/es verletzt |
| 1. Person Plural |
conviolamus
|
wir verletzen |
| 2. Person Plural |
conviolatis
|
ihr verletzt |
| 3. Person Plural |
conviolant
|
sie verletzen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolor
|
ich werde verletzt |
| 2. Person Singular |
conviolaris conviolare
|
du wirst verletzt |
| 3. Person Singular |
conviolatur
|
er/sie/es wird verletzt |
| 1. Person Plural |
conviolamur
|
wir werden verletzt |
| 2. Person Plural |
conviolamini
|
ihr werdet verletzt |
| 3. Person Plural |
conviolantur
|
sie werden verletzt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolem
|
ich verletze |
| 2. Person Singular |
convioles
|
du verletzest |
| 3. Person Singular |
conviolet
|
er/sie/es verletze |
| 1. Person Plural |
conviolemus
|
wir verletzen |
| 2. Person Plural |
convioletis
|
ihr verletzet |
| 3. Person Plural |
conviolent
|
sie verletzen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
convioler
|
ich werde verletzt |
| 2. Person Singular |
convioleris conviolere
|
du werdest verletzt |
| 3. Person Singular |
convioletur
|
er/sie/es werde verletzt |
| 1. Person Plural |
conviolemur
|
wir werden verletzt |
| 2. Person Plural |
conviolemini
|
ihr werdet verletzt |
| 3. Person Plural |
conviolentur
|
sie werden verletzt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabam
|
ich verletzte |
| 2. Person Singular |
conviolabas
|
du verletztest |
| 3. Person Singular |
conviolabat
|
er/sie/es verletzte |
| 1. Person Plural |
conviolabamus
|
wir verletzten |
| 2. Person Plural |
conviolabatis
|
ihr verletztet |
| 3. Person Plural |
conviolabant
|
sie verletzten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabar
|
ich wurde verletzt |
| 2. Person Singular |
conviolabaris conviolabare
|
du wurdest verletzt |
| 3. Person Singular |
conviolabatur
|
er/sie/es wurde verletzt |
| 1. Person Plural |
conviolabamur
|
wir wurden verletzt |
| 2. Person Plural |
conviolabamini
|
ihr wurdet verletzt |
| 3. Person Plural |
conviolabantur
|
sie wurden verletzt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolarem
|
ich verletzte |
| 2. Person Singular |
conviolares
|
du verletztest |
| 3. Person Singular |
conviolaret
|
er/sie/es verletzte |
| 1. Person Plural |
conviolaremus
|
wir verletzten |
| 2. Person Plural |
conviolaretis
|
ihr verletztet |
| 3. Person Plural |
conviolarent
|
sie verletzten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolarer
|
ich würde verletzt |
| 2. Person Singular |
conviolareris conviolarere
|
du würdest verletzt |
| 3. Person Singular |
conviolaretur
|
er/sie/es würde verletzt |
| 1. Person Plural |
conviolaremur
|
wir würden verletzt |
| 2. Person Plural |
conviolaremini
|
ihr würdet verletzt |
| 3. Person Plural |
conviolarentur
|
sie würden verletzt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabo
|
ich werde verletzen |
| 2. Person Singular |
conviolabis
|
du wirst verletzen |
| 3. Person Singular |
conviolabit
|
er/sie/es wird verletzen |
| 1. Person Plural |
conviolabimus
|
wir werden verletzen |
| 2. Person Plural |
conviolabitis
|
ihr werdet verletzen |
| 3. Person Plural |
conviolabunt
|
sie werden verletzen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabor
|
ich werde verletzt werden |
| 2. Person Singular |
conviolaberis conviolabere
|
du wirst verletzt werden |
| 3. Person Singular |
conviolabitur
|
er/sie/es wird verletzt werden |
| 1. Person Plural |
conviolabimur
|
wir werden verletzt werden |
| 2. Person Plural |
conviolabimini
|
ihr werdet verletzt werden |
| 3. Person Plural |
conviolabuntur
|
sie werden verletzt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolavi
|
ich habe verletzt |
| 2. Person Singular |
conviolavisti
|
du hast verletzt |
| 3. Person Singular |
conviolavit
|
er/sie/es hat verletzt |
| 1. Person Plural |
conviolavimus
|
wir haben verletzt |
| 2. Person Plural |
conviolavistis
|
ihr habt verletzt |
| 3. Person Plural |
conviolaverunt conviolavere
|
sie haben verletzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus sum
|
ich bin verletzt worden |
| 2. Person Singular |
conviolatus es
|
du bist verletzt worden |
| 3. Person Singular |
conviolatus est
|
er/sie/es ist verletzt worden |
| 1. Person Plural |
conviolati sumus
|
wir sind verletzt worden |
| 2. Person Plural |
conviolati estis
|
ihr seid verletzt worden |
| 3. Person Plural |
conviolati sunt
|
sie sind verletzt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolaverim
|
ich habe verletzt |
| 2. Person Singular |
conviolaveris
|
du habest verletzt |
| 3. Person Singular |
conviolaverit
|
er/sie/es habe verletzt |
| 1. Person Plural |
conviolaverimus
|
wir haben verletzt |
| 2. Person Plural |
conviolaveritis
|
ihr habet verletzt |
| 3. Person Plural |
conviolaverint
|
sie haben verletzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus sim
|
ich sei verletzt worden |
| 2. Person Singular |
conviolatus sis
|
du seiest verletzt worden |
| 3. Person Singular |
conviolatus sit
|
er/sie/es sei verletzt worden |
| 1. Person Plural |
conviolati simus
|
wir seien verletzt worden |
| 2. Person Plural |
conviolati sitis
|
ihr seiet verletzt worden |
| 3. Person Plural |
conviolati sint
|
sie seien verletzt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolaveram
|
ich hatte verletzt |
| 2. Person Singular |
conviolaveras
|
du hattest verletzt |
| 3. Person Singular |
conviolaverat
|
er/sie/es hatte verletzt |
| 1. Person Plural |
conviolaveramus
|
wir hatten verletzt |
| 2. Person Plural |
conviolaveratis
|
ihr hattet verletzt |
| 3. Person Plural |
conviolaverant
|
sie hatten verletzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus eram
|
ich war verletzt worden |
| 2. Person Singular |
conviolatus eras
|
du warst verletzt worden |
| 3. Person Singular |
conviolatus erat
|
er/sie/es war verletzt worden |
| 1. Person Plural |
conviolati eramus
|
wir waren verletzt worden |
| 2. Person Plural |
conviolati eratis
|
ihr wart verletzt worden |
| 3. Person Plural |
conviolati erant
|
sie waren verletzt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolavissem
|
ich hätte verletzt |
| 2. Person Singular |
conviolavisses
|
du hättest verletzt |
| 3. Person Singular |
conviolavisset
|
er/sie/es hätte verletzt |
| 1. Person Plural |
conviolavissemus
|
wir hätten verletzt |
| 2. Person Plural |
conviolavissetis
|
ihr hättet verletzt |
| 3. Person Plural |
conviolavissent
|
sie hätten verletzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus essem
|
ich wäre verletzt worden |
| 2. Person Singular |
conviolatus esses
|
du wärest verletzt worden |
| 3. Person Singular |
conviolatus esset
|
er/sie/es wäre verletzt worden |
| 1. Person Plural |
conviolati essemus
|
wir wären verletzt worden |
| 2. Person Plural |
conviolati essetis
|
ihr wäret verletzt worden |
| 3. Person Plural |
conviolati essent
|
sie wären verletzt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolavero
|
ich werde verletzt haben |
| 2. Person Singular |
conviolaveris
|
du wirst verletzt haben |
| 3. Person Singular |
conviolaverit
|
er/sie/es wird verletzt haben |
| 1. Person Plural |
conviolaverimus
|
wir werden verletzt haben |
| 2. Person Plural |
conviolaveritis
|
ihr werdet verletzt haben |
| 3. Person Plural |
conviolaverint
|
sie werden verletzt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus ero
|
ich werde verletzt worden sein |
| 2. Person Singular |
conviolatus eris
|
du wirst verletzt worden sein |
| 3. Person Singular |
conviolatus erit
|
er/sie/es wird verletzt worden sein |
| 1. Person Plural |
conviolati erimus
|
wir werden verletzt worden sein |
| 2. Person Plural |
conviolati eritis
|
ihr werdet verletzt worden sein |
| 3. Person Plural |
conviolati erunt
|
sie werden verletzt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conviolare
|
verletzen |
| Vorzeitigkeit |
conviolavisse
|
verletzt haben |
| Nachzeitigkeit |
conviolaturum esse
|
verletzen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conviolari conviolarier
|
verletzt werden |
| Vorzeitigkeit |
conviolatum esse
|
verletzt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conviolatum iri
|
künftig verletzt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conviola
|
verletze; verletz! |
| 2. Person Plural |
conviolate
|
verletzt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conviolato
|
| 3. Person Singular |
conviolato
|
| 2. Person Plural |
conviolatote
|
| 3. Person Plural |
conviolanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conviolare
|
das Verletzen |
| Genitiv |
conviolandi
|
des Verletzens |
| Dativ |
conviolando
|
dem Verletzen |
| Akkusativ |
conviolandum
|
das Verletzen |
| Ablativ |
conviolando
|
durch das Verletzen |
| Vokativ |
conviolande
|
Verletzen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolandus
|
conviolanda
|
conviolandum
|
| Genitiv |
conviolandi
|
conviolandae
|
conviolandi
|
| Dativ |
conviolando
|
conviolandae
|
conviolando
|
| Akkusativ |
conviolandum
|
conviolandam
|
conviolandum
|
| Ablativ |
conviolando
|
conviolanda
|
conviolando
|
| Vokativ |
conviolande
|
conviolanda
|
conviolandum
|
Plural
| Nominativ |
conviolandi
|
conviolandae
|
conviolanda
|
| Genitiv |
conviolandorum
|
conviolandarum
|
conviolandorum
|
| Dativ |
conviolandis
|
conviolandis
|
conviolandis
|
| Akkusativ |
conviolandos
|
conviolandas
|
conviolanda
|
| Ablativ |
conviolandis
|
conviolandis
|
conviolandis
|
| Vokativ |
conviolandi
|
conviolandae
|
conviolanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolans
|
conviolans
|
conviolans
|
| Genitiv |
conviolantis
|
conviolantis
|
conviolantis
|
| Dativ |
conviolanti
|
conviolanti
|
conviolanti
|
| Akkusativ |
conviolantem
|
conviolantem
|
conviolans
|
| Ablativ |
conviolanti conviolante
|
conviolanti conviolante
|
conviolanti conviolante
|
| Vokativ |
conviolans
|
conviolans
|
conviolans
|
Plural
| Nominativ |
conviolantes
|
conviolantes
|
conviolantia
|
| Genitiv |
conviolantium conviolantum
|
conviolantium conviolantum
|
conviolantium conviolantum
|
| Dativ |
conviolantibus
|
conviolantibus
|
conviolantibus
|
| Akkusativ |
conviolantes
|
conviolantes
|
conviolantia
|
| Ablativ |
conviolantibus
|
conviolantibus
|
conviolantibus
|
| Vokativ |
conviolantes
|
conviolantes
|
conviolantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolatus
|
conviolata
|
conviolatum
|
| Genitiv |
conviolati
|
conviolatae
|
conviolati
|
| Dativ |
conviolato
|
conviolatae
|
conviolato
|
| Akkusativ |
conviolatum
|
conviolatam
|
conviolatum
|
| Ablativ |
conviolato
|
conviolata
|
conviolato
|
| Vokativ |
conviolate
|
conviolata
|
conviolatum
|
Plural
| Nominativ |
conviolati
|
conviolatae
|
conviolata
|
| Genitiv |
conviolatorum
|
conviolatarum
|
conviolatorum
|
| Dativ |
conviolatis
|
conviolatis
|
conviolatis
|
| Akkusativ |
conviolatos
|
conviolatas
|
conviolata
|
| Ablativ |
conviolatis
|
conviolatis
|
conviolatis
|
| Vokativ |
conviolati
|
conviolatae
|
conviolata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolaturus
|
conviolatura
|
conviolaturum
|
| Genitiv |
conviolaturi
|
conviolaturae
|
conviolaturi
|
| Dativ |
conviolaturo
|
conviolaturae
|
conviolaturo
|
| Akkusativ |
conviolaturum
|
conviolaturam
|
conviolaturum
|
| Ablativ |
conviolaturo
|
conviolatura
|
conviolaturo
|
| Vokativ |
conviolature
|
conviolatura
|
conviolaturum
|
Plural
| Nominativ |
conviolaturi
|
conviolaturae
|
conviolatura
|
| Genitiv |
conviolaturorum
|
conviolaturarum
|
conviolaturorum
|
| Dativ |
conviolaturis
|
conviolaturis
|
conviolaturis
|
| Akkusativ |
conviolaturos
|
conviolaturas
|
conviolatura
|
| Ablativ |
conviolaturis
|
conviolaturis
|
conviolaturis
|
| Vokativ |
conviolaturi
|
conviolaturae
|
conviolatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conviolatum
|
conviolatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolo
|
|
| 2. Person Singular |
conviolas
|
|
| 3. Person Singular |
conviolat
|
|
| 1. Person Plural |
conviolamus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolatis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolor
|
|
| 2. Person Singular |
conviolaris conviolare
|
|
| 3. Person Singular |
conviolatur
|
|
| 1. Person Plural |
conviolamur
|
|
| 2. Person Plural |
conviolamini
|
|
| 3. Person Plural |
conviolantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolem
|
|
| 2. Person Singular |
convioles
|
|
| 3. Person Singular |
conviolet
|
|
| 1. Person Plural |
conviolemus
|
|
| 2. Person Plural |
convioletis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
convioler
|
|
| 2. Person Singular |
convioleris conviolere
|
|
| 3. Person Singular |
convioletur
|
|
| 1. Person Plural |
conviolemur
|
|
| 2. Person Plural |
conviolemini
|
|
| 3. Person Plural |
conviolentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabam
|
|
| 2. Person Singular |
conviolabas
|
|
| 3. Person Singular |
conviolabat
|
|
| 1. Person Plural |
conviolabamus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolabatis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabar
|
|
| 2. Person Singular |
conviolabaris conviolabare
|
|
| 3. Person Singular |
conviolabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conviolabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conviolabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conviolabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolarem
|
|
| 2. Person Singular |
conviolares
|
|
| 3. Person Singular |
conviolaret
|
|
| 1. Person Plural |
conviolaremus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolaretis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolarer
|
|
| 2. Person Singular |
conviolareris conviolarere
|
|
| 3. Person Singular |
conviolaretur
|
|
| 1. Person Plural |
conviolaremur
|
|
| 2. Person Plural |
conviolaremini
|
|
| 3. Person Plural |
conviolarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabo
|
|
| 2. Person Singular |
conviolabis
|
|
| 3. Person Singular |
conviolabit
|
|
| 1. Person Plural |
conviolabimus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolabitis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolabor
|
|
| 2. Person Singular |
conviolaberis conviolabere
|
|
| 3. Person Singular |
conviolabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conviolabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conviolabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conviolabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolavi
|
|
| 2. Person Singular |
conviolavisti
|
|
| 3. Person Singular |
conviolavit
|
|
| 1. Person Plural |
conviolavimus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolavistis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolaverunt conviolavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conviolatus es
|
|
| 3. Person Singular |
conviolatus est
|
|
| 1. Person Plural |
conviolati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolaverim
|
|
| 2. Person Singular |
conviolaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conviolaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conviolaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conviolatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conviolatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conviolati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolaveram
|
|
| 2. Person Singular |
conviolaveras
|
|
| 3. Person Singular |
conviolaverat
|
|
| 1. Person Plural |
conviolaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conviolatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conviolatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conviolati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolavissem
|
|
| 2. Person Singular |
conviolavisses
|
|
| 3. Person Singular |
conviolavisset
|
|
| 1. Person Plural |
conviolavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conviolatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conviolatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conviolati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolavero
|
|
| 2. Person Singular |
conviolaveris
|
|
| 3. Person Singular |
conviolaverit
|
|
| 1. Person Plural |
conviolaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviolatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conviolatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conviolatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conviolati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conviolati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conviolati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conviolare
|
|
| Vorzeitigkeit |
conviolavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conviolaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conviolari conviolarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conviolatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conviolatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
conviola
|
! |
| 2. Person Plural |
conviolate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conviolato
|
| 3. Person Singular |
conviolato
|
| 2. Person Plural |
conviolatote
|
| 3. Person Plural |
conviolanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conviolare
|
|
| Genitiv |
conviolandi
|
|
| Dativ |
conviolando
|
|
| Akkusativ |
conviolandum
|
|
| Ablativ |
conviolando
|
|
| Vokativ |
conviolande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolandus
|
conviolanda
|
conviolandum
|
| Genitiv |
conviolandi
|
conviolandae
|
conviolandi
|
| Dativ |
conviolando
|
conviolandae
|
conviolando
|
| Akkusativ |
conviolandum
|
conviolandam
|
conviolandum
|
| Ablativ |
conviolando
|
conviolanda
|
conviolando
|
| Vokativ |
conviolande
|
conviolanda
|
conviolandum
|
Plural
| Nominativ |
conviolandi
|
conviolandae
|
conviolanda
|
| Genitiv |
conviolandorum
|
conviolandarum
|
conviolandorum
|
| Dativ |
conviolandis
|
conviolandis
|
conviolandis
|
| Akkusativ |
conviolandos
|
conviolandas
|
conviolanda
|
| Ablativ |
conviolandis
|
conviolandis
|
conviolandis
|
| Vokativ |
conviolandi
|
conviolandae
|
conviolanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolans
|
conviolans
|
conviolans
|
| Genitiv |
conviolantis
|
conviolantis
|
conviolantis
|
| Dativ |
conviolanti
|
conviolanti
|
conviolanti
|
| Akkusativ |
conviolantem
|
conviolantem
|
conviolans
|
| Ablativ |
conviolanti conviolante
|
conviolanti conviolante
|
conviolanti conviolante
|
| Vokativ |
conviolans
|
conviolans
|
conviolans
|
Plural
| Nominativ |
conviolantes
|
conviolantes
|
conviolantia
|
| Genitiv |
conviolantium conviolantum
|
conviolantium conviolantum
|
conviolantium conviolantum
|
| Dativ |
conviolantibus
|
conviolantibus
|
conviolantibus
|
| Akkusativ |
conviolantes
|
conviolantes
|
conviolantia
|
| Ablativ |
conviolantibus
|
conviolantibus
|
conviolantibus
|
| Vokativ |
conviolantes
|
conviolantes
|
conviolantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolatus
|
conviolata
|
conviolatum
|
| Genitiv |
conviolati
|
conviolatae
|
conviolati
|
| Dativ |
conviolato
|
conviolatae
|
conviolato
|
| Akkusativ |
conviolatum
|
conviolatam
|
conviolatum
|
| Ablativ |
conviolato
|
conviolata
|
conviolato
|
| Vokativ |
conviolate
|
conviolata
|
conviolatum
|
Plural
| Nominativ |
conviolati
|
conviolatae
|
conviolata
|
| Genitiv |
conviolatorum
|
conviolatarum
|
conviolatorum
|
| Dativ |
conviolatis
|
conviolatis
|
conviolatis
|
| Akkusativ |
conviolatos
|
conviolatas
|
conviolata
|
| Ablativ |
conviolatis
|
conviolatis
|
conviolatis
|
| Vokativ |
conviolati
|
conviolatae
|
conviolata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviolaturus
|
conviolatura
|
conviolaturum
|
| Genitiv |
conviolaturi
|
conviolaturae
|
conviolaturi
|
| Dativ |
conviolaturo
|
conviolaturae
|
conviolaturo
|
| Akkusativ |
conviolaturum
|
conviolaturam
|
conviolaturum
|
| Ablativ |
conviolaturo
|
conviolatura
|
conviolaturo
|
| Vokativ |
conviolature
|
conviolatura
|
conviolaturum
|
Plural
| Nominativ |
conviolaturi
|
conviolaturae
|
conviolatura
|
| Genitiv |
conviolaturorum
|
conviolaturarum
|
conviolaturorum
|
| Dativ |
conviolaturis
|
conviolaturis
|
conviolaturis
|
| Akkusativ |
conviolaturos
|
conviolaturas
|
conviolatura
|
| Ablativ |
conviolaturis
|
conviolaturis
|
conviolaturis
|
| Vokativ |
conviolaturi
|
conviolaturae
|
conviolatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conviolatum
|
conviolatu
|