Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
convisero
|
ich einverleibe |
| 2. Person Singular |
conviseras
|
du einverleibst |
| 3. Person Singular |
conviserat
|
er/sie/es einverleibt |
| 1. Person Plural |
conviseramus
|
wir einverleiben |
| 2. Person Plural |
conviseratis
|
ihr einverleibt |
| 3. Person Plural |
conviserant
|
sie einverleiben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseror
|
ich werde einverleibt |
| 2. Person Singular |
conviseraris conviserare
|
du wirst einverleibt |
| 3. Person Singular |
conviseratur
|
er/sie/es wird einverleibt |
| 1. Person Plural |
conviseramur
|
wir werden einverleibt |
| 2. Person Plural |
conviseramini
|
ihr werdet einverleibt |
| 3. Person Plural |
conviserantur
|
sie werden einverleibt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserem
|
ich einverleibe |
| 2. Person Singular |
conviseres
|
du einverleibest |
| 3. Person Singular |
conviseret
|
er/sie/es einverleibe |
| 1. Person Plural |
conviseremus
|
wir einverleiben |
| 2. Person Plural |
conviseretis
|
ihr einverleibet |
| 3. Person Plural |
conviserent
|
sie einverleiben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserer
|
ich werde einverleibt |
| 2. Person Singular |
convisereris conviserere
|
du werdest einverleibt |
| 3. Person Singular |
conviseretur
|
er/sie/es werde einverleibt |
| 1. Person Plural |
conviseremur
|
wir werden einverleibt |
| 2. Person Plural |
conviseremini
|
ihr werdet einverleibt |
| 3. Person Plural |
conviserentur
|
sie werden einverleibt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserabam
|
ich einverleibte |
| 2. Person Singular |
conviserabas
|
du einverleibtest |
| 3. Person Singular |
conviserabat
|
er/sie/es einverleibte |
| 1. Person Plural |
conviserabamus
|
wir einverleibten |
| 2. Person Plural |
conviserabatis
|
ihr einverleibtet |
| 3. Person Plural |
conviserabant
|
sie einverleibten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserabar
|
ich wurde einverleibt |
| 2. Person Singular |
conviserabaris conviserabare
|
du wurdest einverleibt |
| 3. Person Singular |
conviserabatur
|
er/sie/es wurde einverleibt |
| 1. Person Plural |
conviserabamur
|
wir wurden einverleibt |
| 2. Person Plural |
conviserabamini
|
ihr wurdet einverleibt |
| 3. Person Plural |
conviserabantur
|
sie wurden einverleibt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserarem
|
ich einverleibte |
| 2. Person Singular |
conviserares
|
du einverleibtest |
| 3. Person Singular |
conviseraret
|
er/sie/es einverleibte |
| 1. Person Plural |
conviseraremus
|
wir einverleibten |
| 2. Person Plural |
conviseraretis
|
ihr einverleibtet |
| 3. Person Plural |
conviserarent
|
sie einverleibten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserarer
|
ich würde einverleibt |
| 2. Person Singular |
conviserareris conviserarere
|
du würdest einverleibt |
| 3. Person Singular |
conviseraretur
|
er/sie/es würde einverleibt |
| 1. Person Plural |
conviseraremur
|
wir würden einverleibt |
| 2. Person Plural |
conviseraremini
|
ihr würdet einverleibt |
| 3. Person Plural |
conviserarentur
|
sie würden einverleibt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserabo
|
ich werde einverleiben |
| 2. Person Singular |
conviserabis
|
du wirst einverleiben |
| 3. Person Singular |
conviserabit
|
er/sie/es wird einverleiben |
| 1. Person Plural |
conviserabimus
|
wir werden einverleiben |
| 2. Person Plural |
conviserabitis
|
ihr werdet einverleiben |
| 3. Person Plural |
conviserabunt
|
sie werden einverleiben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserabor
|
ich werde einverleibt werden |
| 2. Person Singular |
conviseraberis conviserabere
|
du wirst einverleibt werden |
| 3. Person Singular |
conviserabitur
|
er/sie/es wird einverleibt werden |
| 1. Person Plural |
conviserabimur
|
wir werden einverleibt werden |
| 2. Person Plural |
conviserabimini
|
ihr werdet einverleibt werden |
| 3. Person Plural |
conviserabuntur
|
sie werden einverleibt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseravi
|
ich habe einverleibt |
| 2. Person Singular |
conviseravisti
|
du hast einverleibt |
| 3. Person Singular |
conviseravit
|
er/sie/es hat einverleibt |
| 1. Person Plural |
conviseravimus
|
wir haben einverleibt |
| 2. Person Plural |
conviseravistis
|
ihr habt einverleibt |
| 3. Person Plural |
conviseraverunt conviseravere
|
sie haben einverleibt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseratus sum
|
ich bin einverleibt worden |
| 2. Person Singular |
conviseratus es
|
du bist einverleibt worden |
| 3. Person Singular |
conviseratus est
|
er/sie/es ist einverleibt worden |
| 1. Person Plural |
conviserati sumus
|
wir sind einverleibt worden |
| 2. Person Plural |
conviserati estis
|
ihr seid einverleibt worden |
| 3. Person Plural |
conviserati sunt
|
sie sind einverleibt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseraverim
|
ich habe einverleibt |
| 2. Person Singular |
conviseraveris
|
du habest einverleibt |
| 3. Person Singular |
conviseraverit
|
er/sie/es habe einverleibt |
| 1. Person Plural |
conviseraverimus
|
wir haben einverleibt |
| 2. Person Plural |
conviseraveritis
|
ihr habet einverleibt |
| 3. Person Plural |
conviseraverint
|
sie haben einverleibt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseratus sim
|
ich sei einverleibt worden |
| 2. Person Singular |
conviseratus sis
|
du seiest einverleibt worden |
| 3. Person Singular |
conviseratus sit
|
er/sie/es sei einverleibt worden |
| 1. Person Plural |
conviserati simus
|
wir seien einverleibt worden |
| 2. Person Plural |
conviserati sitis
|
ihr seiet einverleibt worden |
| 3. Person Plural |
conviserati sint
|
sie seien einverleibt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseraveram
|
ich hatte einverleibt |
| 2. Person Singular |
conviseraveras
|
du hattest einverleibt |
| 3. Person Singular |
conviseraverat
|
er/sie/es hatte einverleibt |
| 1. Person Plural |
conviseraveramus
|
wir hatten einverleibt |
| 2. Person Plural |
conviseraveratis
|
ihr hattet einverleibt |
| 3. Person Plural |
conviseraverant
|
sie hatten einverleibt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseratus eram
|
ich war einverleibt worden |
| 2. Person Singular |
conviseratus eras
|
du warst einverleibt worden |
| 3. Person Singular |
conviseratus erat
|
er/sie/es war einverleibt worden |
| 1. Person Plural |
conviserati eramus
|
wir waren einverleibt worden |
| 2. Person Plural |
conviserati eratis
|
ihr wart einverleibt worden |
| 3. Person Plural |
conviserati erant
|
sie waren einverleibt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseravissem
|
ich hätte einverleibt |
| 2. Person Singular |
conviseravisses
|
du hättest einverleibt |
| 3. Person Singular |
conviseravisset
|
er/sie/es hätte einverleibt |
| 1. Person Plural |
conviseravissemus
|
wir hätten einverleibt |
| 2. Person Plural |
conviseravissetis
|
ihr hättet einverleibt |
| 3. Person Plural |
conviseravissent
|
sie hätten einverleibt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseratus essem
|
ich wäre einverleibt worden |
| 2. Person Singular |
conviseratus esses
|
du wärest einverleibt worden |
| 3. Person Singular |
conviseratus esset
|
er/sie/es wäre einverleibt worden |
| 1. Person Plural |
conviserati essemus
|
wir wären einverleibt worden |
| 2. Person Plural |
conviserati essetis
|
ihr wäret einverleibt worden |
| 3. Person Plural |
conviserati essent
|
sie wären einverleibt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseravero
|
ich werde einverleibt haben |
| 2. Person Singular |
conviseraveris
|
du wirst einverleibt haben |
| 3. Person Singular |
conviseraverit
|
er/sie/es wird einverleibt haben |
| 1. Person Plural |
conviseraverimus
|
wir werden einverleibt haben |
| 2. Person Plural |
conviseraveritis
|
ihr werdet einverleibt haben |
| 3. Person Plural |
conviseraverint
|
sie werden einverleibt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseratus ero
|
ich werde einverleibt worden sein |
| 2. Person Singular |
conviseratus eris
|
du wirst einverleibt worden sein |
| 3. Person Singular |
conviseratus erit
|
er/sie/es wird einverleibt worden sein |
| 1. Person Plural |
conviserati erimus
|
wir werden einverleibt worden sein |
| 2. Person Plural |
conviserati eritis
|
ihr werdet einverleibt worden sein |
| 3. Person Plural |
conviserati erunt
|
sie werden einverleibt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conviserare
|
einverleiben |
| Vorzeitigkeit |
conviseravisse
|
einverleibt haben |
| Nachzeitigkeit |
conviseraturum esse
|
einverleiben werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conviserari conviserarier
|
einverleibt werden |
| Vorzeitigkeit |
conviseratum esse
|
einverleibt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
conviseratum iri
|
künftig einverleibt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
convisera
|
einverleibe; einverleib! |
| 2. Person Plural |
conviserate
|
einverleibt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conviserato
|
| 3. Person Singular |
conviserato
|
| 2. Person Plural |
conviseratote
|
| 3. Person Plural |
conviseranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conviserare
|
das Einverleiben |
| Genitiv |
conviserandi
|
des Einverleibens |
| Dativ |
conviserando
|
dem Einverleiben |
| Akkusativ |
conviserandum
|
das Einverleiben |
| Ablativ |
conviserando
|
durch das Einverleiben |
| Vokativ |
conviserande
|
Einverleiben! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviserandus
|
conviseranda
|
conviserandum
|
| Genitiv |
conviserandi
|
conviserandae
|
conviserandi
|
| Dativ |
conviserando
|
conviserandae
|
conviserando
|
| Akkusativ |
conviserandum
|
conviserandam
|
conviserandum
|
| Ablativ |
conviserando
|
conviseranda
|
conviserando
|
| Vokativ |
conviserande
|
conviseranda
|
conviserandum
|
Plural
| Nominativ |
conviserandi
|
conviserandae
|
conviseranda
|
| Genitiv |
conviserandorum
|
conviserandarum
|
conviserandorum
|
| Dativ |
conviserandis
|
conviserandis
|
conviserandis
|
| Akkusativ |
conviserandos
|
conviserandas
|
conviseranda
|
| Ablativ |
conviserandis
|
conviserandis
|
conviserandis
|
| Vokativ |
conviserandi
|
conviserandae
|
conviseranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviserans
|
conviserans
|
conviserans
|
| Genitiv |
conviserantis
|
conviserantis
|
conviserantis
|
| Dativ |
conviseranti
|
conviseranti
|
conviseranti
|
| Akkusativ |
conviserantem
|
conviserantem
|
conviserans
|
| Ablativ |
conviseranti conviserante
|
conviseranti conviserante
|
conviseranti conviserante
|
| Vokativ |
conviserans
|
conviserans
|
conviserans
|
Plural
| Nominativ |
conviserantes
|
conviserantes
|
conviserantia
|
| Genitiv |
conviserantium conviserantum
|
conviserantium conviserantum
|
conviserantium conviserantum
|
| Dativ |
conviserantibus
|
conviserantibus
|
conviserantibus
|
| Akkusativ |
conviserantes
|
conviserantes
|
conviserantia
|
| Ablativ |
conviserantibus
|
conviserantibus
|
conviserantibus
|
| Vokativ |
conviserantes
|
conviserantes
|
conviserantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviseratus
|
conviserata
|
conviseratum
|
| Genitiv |
conviserati
|
conviseratae
|
conviserati
|
| Dativ |
conviserato
|
conviseratae
|
conviserato
|
| Akkusativ |
conviseratum
|
conviseratam
|
conviseratum
|
| Ablativ |
conviserato
|
conviserata
|
conviserato
|
| Vokativ |
conviserate
|
conviserata
|
conviseratum
|
Plural
| Nominativ |
conviserati
|
conviseratae
|
conviserata
|
| Genitiv |
conviseratorum
|
conviseratarum
|
conviseratorum
|
| Dativ |
conviseratis
|
conviseratis
|
conviseratis
|
| Akkusativ |
conviseratos
|
conviseratas
|
conviserata
|
| Ablativ |
conviseratis
|
conviseratis
|
conviseratis
|
| Vokativ |
conviserati
|
conviseratae
|
conviserata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviseraturus
|
conviseratura
|
conviseraturum
|
| Genitiv |
conviseraturi
|
conviseraturae
|
conviseraturi
|
| Dativ |
conviseraturo
|
conviseraturae
|
conviseraturo
|
| Akkusativ |
conviseraturum
|
conviseraturam
|
conviseraturum
|
| Ablativ |
conviseraturo
|
conviseratura
|
conviseraturo
|
| Vokativ |
conviserature
|
conviseratura
|
conviseraturum
|
Plural
| Nominativ |
conviseraturi
|
conviseraturae
|
conviseratura
|
| Genitiv |
conviseraturorum
|
conviseraturarum
|
conviseraturorum
|
| Dativ |
conviseraturis
|
conviseraturis
|
conviseraturis
|
| Akkusativ |
conviseraturos
|
conviseraturas
|
conviseratura
|
| Ablativ |
conviseraturis
|
conviseraturis
|
conviseraturis
|
| Vokativ |
conviseraturi
|
conviseraturae
|
conviseratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conviseratum
|
conviseratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
convisero
|
ich vereinige mich |
| 2. Person Singular |
conviseras
|
du vereinigst dich |
| 3. Person Singular |
conviserat
|
er/sie/es vereinigt sich |
| 1. Person Plural |
conviseramus
|
wir vereinigen uns |
| 2. Person Plural |
conviseratis
|
ihr vereinigt euch |
| 3. Person Plural |
conviserant
|
sie vereinigen sich |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseror
|
|
| 2. Person Singular |
conviseraris conviserare
|
|
| 3. Person Singular |
conviseratur
|
|
| 1. Person Plural |
conviseramur
|
|
| 2. Person Plural |
conviseramini
|
|
| 3. Person Plural |
conviserantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserem
|
ich vereinige mich |
| 2. Person Singular |
conviseres
|
du vereinigest dich |
| 3. Person Singular |
conviseret
|
er/sie/es vereinige sich |
| 1. Person Plural |
conviseremus
|
wir vereinigen uns |
| 2. Person Plural |
conviseretis
|
ihr vereiniget euch |
| 3. Person Plural |
conviserent
|
sie vereinigen sich |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserer
|
|
| 2. Person Singular |
convisereris conviserere
|
|
| 3. Person Singular |
conviseretur
|
|
| 1. Person Plural |
conviseremur
|
|
| 2. Person Plural |
conviseremini
|
|
| 3. Person Plural |
conviserentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserabam
|
ich vereinigte mich |
| 2. Person Singular |
conviserabas
|
du vereinigtest dich |
| 3. Person Singular |
conviserabat
|
er/sie/es vereinigte sich |
| 1. Person Plural |
conviserabamus
|
wir vereinigten uns |
| 2. Person Plural |
conviserabatis
|
ihr vereinigtet euch |
| 3. Person Plural |
conviserabant
|
sie vereinigten sich |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserabar
|
|
| 2. Person Singular |
conviserabaris conviserabare
|
|
| 3. Person Singular |
conviserabatur
|
|
| 1. Person Plural |
conviserabamur
|
|
| 2. Person Plural |
conviserabamini
|
|
| 3. Person Plural |
conviserabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserarem
|
ich vereinigte mich |
| 2. Person Singular |
conviserares
|
du vereinigtest dich |
| 3. Person Singular |
conviseraret
|
er/sie/es vereinigte sich |
| 1. Person Plural |
conviseraremus
|
wir vereinigten uns |
| 2. Person Plural |
conviseraretis
|
ihr vereinigtet euch |
| 3. Person Plural |
conviserarent
|
sie vereinigten sich |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserarer
|
|
| 2. Person Singular |
conviserareris conviserarere
|
|
| 3. Person Singular |
conviseraretur
|
|
| 1. Person Plural |
conviseraremur
|
|
| 2. Person Plural |
conviseraremini
|
|
| 3. Person Plural |
conviserarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserabo
|
ich werde mich vereinigen |
| 2. Person Singular |
conviserabis
|
du wirst dich vereinigen |
| 3. Person Singular |
conviserabit
|
er/sie/es wird sich vereinigen |
| 1. Person Plural |
conviserabimus
|
wir werden uns vereinigen |
| 2. Person Plural |
conviserabitis
|
ihr werdet euch vereinigen |
| 3. Person Plural |
conviserabunt
|
sie werden sich vereinigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviserabor
|
|
| 2. Person Singular |
conviseraberis conviserabere
|
|
| 3. Person Singular |
conviserabitur
|
|
| 1. Person Plural |
conviserabimur
|
|
| 2. Person Plural |
conviserabimini
|
|
| 3. Person Plural |
conviserabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseravi
|
ich habe mich vereinigt |
| 2. Person Singular |
conviseravisti
|
du hast dich vereinigt |
| 3. Person Singular |
conviseravit
|
er/sie/es hat sich vereinigt |
| 1. Person Plural |
conviseravimus
|
wir haben uns vereinigt |
| 2. Person Plural |
conviseravistis
|
ihr habt euch vereinigt |
| 3. Person Plural |
conviseraverunt conviseravere
|
sie haben sich vereinigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseratus sum
|
|
| 2. Person Singular |
conviseratus es
|
|
| 3. Person Singular |
conviseratus est
|
|
| 1. Person Plural |
conviserati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
conviserati estis
|
|
| 3. Person Plural |
conviserati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseraverim
|
ich habe mich vereinigt |
| 2. Person Singular |
conviseraveris
|
du habest dich vereinigt |
| 3. Person Singular |
conviseraverit
|
er/sie/es habe sich vereinigt |
| 1. Person Plural |
conviseraverimus
|
wir haben uns vereinigt |
| 2. Person Plural |
conviseraveritis
|
ihr habet euch vereinigt |
| 3. Person Plural |
conviseraverint
|
sie haben sich vereinigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseratus sim
|
|
| 2. Person Singular |
conviseratus sis
|
|
| 3. Person Singular |
conviseratus sit
|
|
| 1. Person Plural |
conviserati simus
|
|
| 2. Person Plural |
conviserati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
conviserati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseraveram
|
ich hatte mich vereinigt |
| 2. Person Singular |
conviseraveras
|
du hattest dich vereinigt |
| 3. Person Singular |
conviseraverat
|
er/sie/es hatte sich vereinigt |
| 1. Person Plural |
conviseraveramus
|
wir hatten uns vereinigt |
| 2. Person Plural |
conviseraveratis
|
ihr hattet euch vereinigt |
| 3. Person Plural |
conviseraverant
|
sie hatten sich vereinigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseratus eram
|
|
| 2. Person Singular |
conviseratus eras
|
|
| 3. Person Singular |
conviseratus erat
|
|
| 1. Person Plural |
conviserati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
conviserati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
conviserati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseravissem
|
ich hätte mich vereinigt |
| 2. Person Singular |
conviseravisses
|
du hättest dich vereinigt |
| 3. Person Singular |
conviseravisset
|
er/sie/es hätte sich vereinigt |
| 1. Person Plural |
conviseravissemus
|
wir hätten uns vereinigt |
| 2. Person Plural |
conviseravissetis
|
ihr hättet euch vereinigt |
| 3. Person Plural |
conviseravissent
|
sie hätten sich vereinigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseratus essem
|
|
| 2. Person Singular |
conviseratus esses
|
|
| 3. Person Singular |
conviseratus esset
|
|
| 1. Person Plural |
conviserati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
conviserati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
conviserati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseravero
|
ich werde mich vereinigt haben |
| 2. Person Singular |
conviseraveris
|
du wirst dich vereinigt haben |
| 3. Person Singular |
conviseraverit
|
er/sie/es wird sich vereinigt haben |
| 1. Person Plural |
conviseraverimus
|
wir werden uns vereinigt haben |
| 2. Person Plural |
conviseraveritis
|
ihr werdet euch vereinigt haben |
| 3. Person Plural |
conviseraverint
|
sie werden sich vereinigt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
conviseratus ero
|
|
| 2. Person Singular |
conviseratus eris
|
|
| 3. Person Singular |
conviseratus erit
|
|
| 1. Person Plural |
conviserati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
conviserati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
conviserati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conviserare
|
sich vereinigen |
| Vorzeitigkeit |
conviseravisse
|
sich vereinigt haben |
| Nachzeitigkeit |
conviseraturum esse
|
sich vereinigen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
conviserari conviserarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
conviseratum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
conviseratum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
convisera
|
vereinige dich; vereinig dich! |
| 2. Person Plural |
conviserate
|
vereinigt euch! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
conviserato
|
| 3. Person Singular |
conviserato
|
| 2. Person Plural |
conviseratote
|
| 3. Person Plural |
conviseranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
conviserare
|
das Sich vereinigen |
| Genitiv |
conviserandi
|
des Sich vereinigens |
| Dativ |
conviserando
|
dem Sich vereinigen |
| Akkusativ |
conviserandum
|
das Sich vereinigen |
| Ablativ |
conviserando
|
durch das Sich vereinigen |
| Vokativ |
conviserande
|
Sich vereinigen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviserandus
|
conviseranda
|
conviserandum
|
| Genitiv |
conviserandi
|
conviserandae
|
conviserandi
|
| Dativ |
conviserando
|
conviserandae
|
conviserando
|
| Akkusativ |
conviserandum
|
conviserandam
|
conviserandum
|
| Ablativ |
conviserando
|
conviseranda
|
conviserando
|
| Vokativ |
conviserande
|
conviseranda
|
conviserandum
|
Plural
| Nominativ |
conviserandi
|
conviserandae
|
conviseranda
|
| Genitiv |
conviserandorum
|
conviserandarum
|
conviserandorum
|
| Dativ |
conviserandis
|
conviserandis
|
conviserandis
|
| Akkusativ |
conviserandos
|
conviserandas
|
conviseranda
|
| Ablativ |
conviserandis
|
conviserandis
|
conviserandis
|
| Vokativ |
conviserandi
|
conviserandae
|
conviseranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviserans
|
conviserans
|
conviserans
|
| Genitiv |
conviserantis
|
conviserantis
|
conviserantis
|
| Dativ |
conviseranti
|
conviseranti
|
conviseranti
|
| Akkusativ |
conviserantem
|
conviserantem
|
conviserans
|
| Ablativ |
conviseranti conviserante
|
conviseranti conviserante
|
conviseranti conviserante
|
| Vokativ |
conviserans
|
conviserans
|
conviserans
|
Plural
| Nominativ |
conviserantes
|
conviserantes
|
conviserantia
|
| Genitiv |
conviserantium conviserantum
|
conviserantium conviserantum
|
conviserantium conviserantum
|
| Dativ |
conviserantibus
|
conviserantibus
|
conviserantibus
|
| Akkusativ |
conviserantes
|
conviserantes
|
conviserantia
|
| Ablativ |
conviserantibus
|
conviserantibus
|
conviserantibus
|
| Vokativ |
conviserantes
|
conviserantes
|
conviserantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviseratus
|
conviserata
|
conviseratum
|
| Genitiv |
conviserati
|
conviseratae
|
conviserati
|
| Dativ |
conviserato
|
conviseratae
|
conviserato
|
| Akkusativ |
conviseratum
|
conviseratam
|
conviseratum
|
| Ablativ |
conviserato
|
conviserata
|
conviserato
|
| Vokativ |
conviserate
|
conviserata
|
conviseratum
|
Plural
| Nominativ |
conviserati
|
conviseratae
|
conviserata
|
| Genitiv |
conviseratorum
|
conviseratarum
|
conviseratorum
|
| Dativ |
conviseratis
|
conviseratis
|
conviseratis
|
| Akkusativ |
conviseratos
|
conviseratas
|
conviserata
|
| Ablativ |
conviseratis
|
conviseratis
|
conviseratis
|
| Vokativ |
conviserati
|
conviseratae
|
conviserata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
conviseraturus
|
conviseratura
|
conviseraturum
|
| Genitiv |
conviseraturi
|
conviseraturae
|
conviseraturi
|
| Dativ |
conviseraturo
|
conviseraturae
|
conviseraturo
|
| Akkusativ |
conviseraturum
|
conviseraturam
|
conviseraturum
|
| Ablativ |
conviseraturo
|
conviseratura
|
conviseraturo
|
| Vokativ |
conviserature
|
conviseratura
|
conviseraturum
|
Plural
| Nominativ |
conviseraturi
|
conviseraturae
|
conviseratura
|
| Genitiv |
conviseraturorum
|
conviseraturarum
|
conviseraturorum
|
| Dativ |
conviseraturis
|
conviseraturis
|
conviseraturis
|
| Akkusativ |
conviseraturos
|
conviseraturas
|
conviseratura
|
| Ablativ |
conviseraturis
|
conviseraturis
|
conviseraturis
|
| Vokativ |
conviseraturi
|
conviseraturae
|
conviseratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
conviseratum
|
conviseratu
|