Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von
criminare (Verb) entspricht Ihr Suchwort
criminare auch noch Formen von:
criminari (Verb)
Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
crimino
|
ich klage an |
| 2. Person Singular |
criminas
|
du klagst an |
| 3. Person Singular |
criminat
|
er/sie/es klagt an |
| 1. Person Plural |
criminamus
|
wir klagen an |
| 2. Person Plural |
criminatis
|
ihr klagt an |
| 3. Person Plural |
criminant
|
sie klagen an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminor
|
ich werde angeklagt |
| 2. Person Singular |
criminaris criminare
|
du wirst angeklagt |
| 3. Person Singular |
criminatur
|
er/sie/es wird angeklagt |
| 1. Person Plural |
criminamur
|
wir werden angeklagt |
| 2. Person Plural |
criminamini
|
ihr werdet angeklagt |
| 3. Person Plural |
criminantur
|
sie werden angeklagt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminem
|
ich klage an |
| 2. Person Singular |
crimines
|
du klagest an |
| 3. Person Singular |
criminet
|
er/sie/es klage an |
| 1. Person Plural |
criminemus
|
wir klagen an |
| 2. Person Plural |
criminetis
|
ihr klaget an |
| 3. Person Plural |
criminent
|
sie klagen an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminer
|
ich werde angeklagt |
| 2. Person Singular |
crimineris criminere
|
du werdest angeklagt |
| 3. Person Singular |
criminetur
|
er/sie/es werde angeklagt |
| 1. Person Plural |
criminemur
|
wir werden angeklagt |
| 2. Person Plural |
criminemini
|
ihr werdet angeklagt |
| 3. Person Plural |
criminentur
|
sie werden angeklagt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabam
|
ich klagte an |
| 2. Person Singular |
criminabas
|
du klagtest an |
| 3. Person Singular |
criminabat
|
er/sie/es klagte an |
| 1. Person Plural |
criminabamus
|
wir klagten an |
| 2. Person Plural |
criminabatis
|
ihr klagtet an |
| 3. Person Plural |
criminabant
|
sie klagten an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabar
|
ich wurde angeklagt |
| 2. Person Singular |
criminabaris criminabare
|
du wurdest angeklagt |
| 3. Person Singular |
criminabatur
|
er/sie/es wurde angeklagt |
| 1. Person Plural |
criminabamur
|
wir wurden angeklagt |
| 2. Person Plural |
criminabamini
|
ihr wurdet angeklagt |
| 3. Person Plural |
criminabantur
|
sie wurden angeklagt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminarem
|
ich klagte an |
| 2. Person Singular |
criminares
|
du klagtest an |
| 3. Person Singular |
criminaret
|
er/sie/es klagte an |
| 1. Person Plural |
criminaremus
|
wir klagten an |
| 2. Person Plural |
criminaretis
|
ihr klagtet an |
| 3. Person Plural |
criminarent
|
sie klagten an |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminarer
|
ich würde angeklagt |
| 2. Person Singular |
criminareris criminarere
|
du würdest angeklagt |
| 3. Person Singular |
criminaretur
|
er/sie/es würde angeklagt |
| 1. Person Plural |
criminaremur
|
wir würden angeklagt |
| 2. Person Plural |
criminaremini
|
ihr würdet angeklagt |
| 3. Person Plural |
criminarentur
|
sie würden angeklagt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabo
|
ich werde anklagen |
| 2. Person Singular |
criminabis
|
du wirst anklagen |
| 3. Person Singular |
criminabit
|
er/sie/es wird anklagen |
| 1. Person Plural |
criminabimus
|
wir werden anklagen |
| 2. Person Plural |
criminabitis
|
ihr werdet anklagen |
| 3. Person Plural |
criminabunt
|
sie werden anklagen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabor
|
ich werde angeklagt werden |
| 2. Person Singular |
criminaberis criminabere
|
du wirst angeklagt werden |
| 3. Person Singular |
criminabitur
|
er/sie/es wird angeklagt werden |
| 1. Person Plural |
criminabimur
|
wir werden angeklagt werden |
| 2. Person Plural |
criminabimini
|
ihr werdet angeklagt werden |
| 3. Person Plural |
criminabuntur
|
sie werden angeklagt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavi
|
ich habe angeklagt |
| 2. Person Singular |
criminavisti
|
du hast angeklagt |
| 3. Person Singular |
criminavit
|
er/sie/es hat angeklagt |
| 1. Person Plural |
criminavimus
|
wir haben angeklagt |
| 2. Person Plural |
criminavistis
|
ihr habt angeklagt |
| 3. Person Plural |
criminaverunt criminavere
|
sie haben angeklagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus sum
|
ich bin angeklagt worden |
| 2. Person Singular |
criminatus es
|
du bist angeklagt worden |
| 3. Person Singular |
criminatus est
|
er/sie/es ist angeklagt worden |
| 1. Person Plural |
criminati sumus
|
wir sind angeklagt worden |
| 2. Person Plural |
criminati estis
|
ihr seid angeklagt worden |
| 3. Person Plural |
criminati sunt
|
sie sind angeklagt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminaverim
|
ich habe angeklagt |
| 2. Person Singular |
criminaveris
|
du habest angeklagt |
| 3. Person Singular |
criminaverit
|
er/sie/es habe angeklagt |
| 1. Person Plural |
criminaverimus
|
wir haben angeklagt |
| 2. Person Plural |
criminaveritis
|
ihr habet angeklagt |
| 3. Person Plural |
criminaverint
|
sie haben angeklagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus sim
|
ich sei angeklagt worden |
| 2. Person Singular |
criminatus sis
|
du seiest angeklagt worden |
| 3. Person Singular |
criminatus sit
|
er/sie/es sei angeklagt worden |
| 1. Person Plural |
criminati simus
|
wir seien angeklagt worden |
| 2. Person Plural |
criminati sitis
|
ihr seiet angeklagt worden |
| 3. Person Plural |
criminati sint
|
sie seien angeklagt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminaveram
|
ich hatte angeklagt |
| 2. Person Singular |
criminaveras
|
du hattest angeklagt |
| 3. Person Singular |
criminaverat
|
er/sie/es hatte angeklagt |
| 1. Person Plural |
criminaveramus
|
wir hatten angeklagt |
| 2. Person Plural |
criminaveratis
|
ihr hattet angeklagt |
| 3. Person Plural |
criminaverant
|
sie hatten angeklagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus eram
|
ich war angeklagt worden |
| 2. Person Singular |
criminatus eras
|
du warst angeklagt worden |
| 3. Person Singular |
criminatus erat
|
er/sie/es war angeklagt worden |
| 1. Person Plural |
criminati eramus
|
wir waren angeklagt worden |
| 2. Person Plural |
criminati eratis
|
ihr wart angeklagt worden |
| 3. Person Plural |
criminati erant
|
sie waren angeklagt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavissem
|
ich hätte angeklagt |
| 2. Person Singular |
criminavisses
|
du hättest angeklagt |
| 3. Person Singular |
criminavisset
|
er/sie/es hätte angeklagt |
| 1. Person Plural |
criminavissemus
|
wir hätten angeklagt |
| 2. Person Plural |
criminavissetis
|
ihr hättet angeklagt |
| 3. Person Plural |
criminavissent
|
sie hätten angeklagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus essem
|
ich wäre angeklagt worden |
| 2. Person Singular |
criminatus esses
|
du wärest angeklagt worden |
| 3. Person Singular |
criminatus esset
|
er/sie/es wäre angeklagt worden |
| 1. Person Plural |
criminati essemus
|
wir wären angeklagt worden |
| 2. Person Plural |
criminati essetis
|
ihr wäret angeklagt worden |
| 3. Person Plural |
criminati essent
|
sie wären angeklagt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavero
|
ich werde angeklagt haben |
| 2. Person Singular |
criminaveris
|
du wirst angeklagt haben |
| 3. Person Singular |
criminaverit
|
er/sie/es wird angeklagt haben |
| 1. Person Plural |
criminaverimus
|
wir werden angeklagt haben |
| 2. Person Plural |
criminaveritis
|
ihr werdet angeklagt haben |
| 3. Person Plural |
criminaverint
|
sie werden angeklagt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus ero
|
ich werde angeklagt worden sein |
| 2. Person Singular |
criminatus eris
|
du wirst angeklagt worden sein |
| 3. Person Singular |
criminatus erit
|
er/sie/es wird angeklagt worden sein |
| 1. Person Plural |
criminati erimus
|
wir werden angeklagt worden sein |
| 2. Person Plural |
criminati eritis
|
ihr werdet angeklagt worden sein |
| 3. Person Plural |
criminati erunt
|
sie werden angeklagt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
criminare
|
anklagen |
| Vorzeitigkeit |
criminavisse
|
angeklagt haben |
| Nachzeitigkeit |
criminaturum esse
|
anklagen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
criminari criminarier
|
angeklagt werden |
| Vorzeitigkeit |
criminatum esse
|
angeklagt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
criminatum iri
|
künftig angeklagt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
crimina
|
klage an; klag an! |
| 2. Person Plural |
criminate
|
klagt an! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
criminato
|
| 3. Person Singular |
criminato
|
| 2. Person Plural |
criminatote
|
| 3. Person Plural |
criminanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
criminare
|
das Anklagen |
| Genitiv |
criminandi
|
des Anklagens |
| Dativ |
criminando
|
dem Anklagen |
| Akkusativ |
criminandum
|
das Anklagen |
| Ablativ |
criminando
|
durch das Anklagen |
| Vokativ |
criminande
|
Anklagen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminandus
|
criminanda
|
criminandum
|
| Genitiv |
criminandi
|
criminandae
|
criminandi
|
| Dativ |
criminando
|
criminandae
|
criminando
|
| Akkusativ |
criminandum
|
criminandam
|
criminandum
|
| Ablativ |
criminando
|
criminanda
|
criminando
|
| Vokativ |
criminande
|
criminanda
|
criminandum
|
Plural
| Nominativ |
criminandi
|
criminandae
|
criminanda
|
| Genitiv |
criminandorum
|
criminandarum
|
criminandorum
|
| Dativ |
criminandis
|
criminandis
|
criminandis
|
| Akkusativ |
criminandos
|
criminandas
|
criminanda
|
| Ablativ |
criminandis
|
criminandis
|
criminandis
|
| Vokativ |
criminandi
|
criminandae
|
criminanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminans
|
criminans
|
criminans
|
| Genitiv |
criminantis
|
criminantis
|
criminantis
|
| Dativ |
criminanti
|
criminanti
|
criminanti
|
| Akkusativ |
criminantem
|
criminantem
|
criminans
|
| Ablativ |
criminanti criminante
|
criminanti criminante
|
criminanti criminante
|
| Vokativ |
criminans
|
criminans
|
criminans
|
Plural
| Nominativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
| Genitiv |
criminantium criminantum
|
criminantium criminantum
|
criminantium criminantum
|
| Dativ |
criminantibus
|
criminantibus
|
criminantibus
|
| Akkusativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
| Ablativ |
criminantibus
|
criminantibus
|
criminantibus
|
| Vokativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminatus
|
criminata
|
criminatum
|
| Genitiv |
criminati
|
criminatae
|
criminati
|
| Dativ |
criminato
|
criminatae
|
criminato
|
| Akkusativ |
criminatum
|
criminatam
|
criminatum
|
| Ablativ |
criminato
|
criminata
|
criminato
|
| Vokativ |
criminate
|
criminata
|
criminatum
|
Plural
| Nominativ |
criminati
|
criminatae
|
criminata
|
| Genitiv |
criminatorum
|
criminatarum
|
criminatorum
|
| Dativ |
criminatis
|
criminatis
|
criminatis
|
| Akkusativ |
criminatos
|
criminatas
|
criminata
|
| Ablativ |
criminatis
|
criminatis
|
criminatis
|
| Vokativ |
criminati
|
criminatae
|
criminata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminaturus
|
criminatura
|
criminaturum
|
| Genitiv |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminaturi
|
| Dativ |
criminaturo
|
criminaturae
|
criminaturo
|
| Akkusativ |
criminaturum
|
criminaturam
|
criminaturum
|
| Ablativ |
criminaturo
|
criminatura
|
criminaturo
|
| Vokativ |
criminature
|
criminatura
|
criminaturum
|
Plural
| Nominativ |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminatura
|
| Genitiv |
criminaturorum
|
criminaturarum
|
criminaturorum
|
| Dativ |
criminaturis
|
criminaturis
|
criminaturis
|
| Akkusativ |
criminaturos
|
criminaturas
|
criminatura
|
| Ablativ |
criminaturis
|
criminaturis
|
criminaturis
|
| Vokativ |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
criminatum
|
criminatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
crimino
|
|
| 2. Person Singular |
criminas
|
|
| 3. Person Singular |
criminat
|
|
| 1. Person Plural |
criminamus
|
|
| 2. Person Plural |
criminatis
|
|
| 3. Person Plural |
criminant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminor
|
|
| 2. Person Singular |
criminaris criminare
|
|
| 3. Person Singular |
criminatur
|
|
| 1. Person Plural |
criminamur
|
|
| 2. Person Plural |
criminamini
|
|
| 3. Person Plural |
criminantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminem
|
|
| 2. Person Singular |
crimines
|
|
| 3. Person Singular |
criminet
|
|
| 1. Person Plural |
criminemus
|
|
| 2. Person Plural |
criminetis
|
|
| 3. Person Plural |
criminent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminer
|
|
| 2. Person Singular |
crimineris criminere
|
|
| 3. Person Singular |
criminetur
|
|
| 1. Person Plural |
criminemur
|
|
| 2. Person Plural |
criminemini
|
|
| 3. Person Plural |
criminentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabam
|
|
| 2. Person Singular |
criminabas
|
|
| 3. Person Singular |
criminabat
|
|
| 1. Person Plural |
criminabamus
|
|
| 2. Person Plural |
criminabatis
|
|
| 3. Person Plural |
criminabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabar
|
|
| 2. Person Singular |
criminabaris criminabare
|
|
| 3. Person Singular |
criminabatur
|
|
| 1. Person Plural |
criminabamur
|
|
| 2. Person Plural |
criminabamini
|
|
| 3. Person Plural |
criminabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminarem
|
|
| 2. Person Singular |
criminares
|
|
| 3. Person Singular |
criminaret
|
|
| 1. Person Plural |
criminaremus
|
|
| 2. Person Plural |
criminaretis
|
|
| 3. Person Plural |
criminarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminarer
|
|
| 2. Person Singular |
criminareris criminarere
|
|
| 3. Person Singular |
criminaretur
|
|
| 1. Person Plural |
criminaremur
|
|
| 2. Person Plural |
criminaremini
|
|
| 3. Person Plural |
criminarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabo
|
|
| 2. Person Singular |
criminabis
|
|
| 3. Person Singular |
criminabit
|
|
| 1. Person Plural |
criminabimus
|
|
| 2. Person Plural |
criminabitis
|
|
| 3. Person Plural |
criminabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabor
|
|
| 2. Person Singular |
criminaberis criminabere
|
|
| 3. Person Singular |
criminabitur
|
|
| 1. Person Plural |
criminabimur
|
|
| 2. Person Plural |
criminabimini
|
|
| 3. Person Plural |
criminabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavi
|
|
| 2. Person Singular |
criminavisti
|
|
| 3. Person Singular |
criminavit
|
|
| 1. Person Plural |
criminavimus
|
|
| 2. Person Plural |
criminavistis
|
|
| 3. Person Plural |
criminaverunt criminavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
criminatus es
|
|
| 3. Person Singular |
criminatus est
|
|
| 1. Person Plural |
criminati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
criminati estis
|
|
| 3. Person Plural |
criminati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminaverim
|
|
| 2. Person Singular |
criminaveris
|
|
| 3. Person Singular |
criminaverit
|
|
| 1. Person Plural |
criminaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
criminaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
criminaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
criminatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
criminatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
criminati simus
|
|
| 2. Person Plural |
criminati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
criminati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminaveram
|
|
| 2. Person Singular |
criminaveras
|
|
| 3. Person Singular |
criminaverat
|
|
| 1. Person Plural |
criminaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
criminaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
criminaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
criminatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
criminatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
criminati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
criminati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
criminati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavissem
|
|
| 2. Person Singular |
criminavisses
|
|
| 3. Person Singular |
criminavisset
|
|
| 1. Person Plural |
criminavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
criminavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
criminavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
criminatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
criminatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
criminati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
criminati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
criminati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavero
|
|
| 2. Person Singular |
criminaveris
|
|
| 3. Person Singular |
criminaverit
|
|
| 1. Person Plural |
criminaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
criminaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
criminaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
criminatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
criminatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
criminati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
criminati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
criminati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
criminare
|
|
| Vorzeitigkeit |
criminavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
criminaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
criminari criminarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
criminatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
criminatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
crimina
|
! |
| 2. Person Plural |
criminate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
criminato
|
| 3. Person Singular |
criminato
|
| 2. Person Plural |
criminatote
|
| 3. Person Plural |
criminanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
criminare
|
|
| Genitiv |
criminandi
|
|
| Dativ |
criminando
|
|
| Akkusativ |
criminandum
|
|
| Ablativ |
criminando
|
|
| Vokativ |
criminande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminandus
|
criminanda
|
criminandum
|
| Genitiv |
criminandi
|
criminandae
|
criminandi
|
| Dativ |
criminando
|
criminandae
|
criminando
|
| Akkusativ |
criminandum
|
criminandam
|
criminandum
|
| Ablativ |
criminando
|
criminanda
|
criminando
|
| Vokativ |
criminande
|
criminanda
|
criminandum
|
Plural
| Nominativ |
criminandi
|
criminandae
|
criminanda
|
| Genitiv |
criminandorum
|
criminandarum
|
criminandorum
|
| Dativ |
criminandis
|
criminandis
|
criminandis
|
| Akkusativ |
criminandos
|
criminandas
|
criminanda
|
| Ablativ |
criminandis
|
criminandis
|
criminandis
|
| Vokativ |
criminandi
|
criminandae
|
criminanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminans
|
criminans
|
criminans
|
| Genitiv |
criminantis
|
criminantis
|
criminantis
|
| Dativ |
criminanti
|
criminanti
|
criminanti
|
| Akkusativ |
criminantem
|
criminantem
|
criminans
|
| Ablativ |
criminanti criminante
|
criminanti criminante
|
criminanti criminante
|
| Vokativ |
criminans
|
criminans
|
criminans
|
Plural
| Nominativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
| Genitiv |
criminantium criminantum
|
criminantium criminantum
|
criminantium criminantum
|
| Dativ |
criminantibus
|
criminantibus
|
criminantibus
|
| Akkusativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
| Ablativ |
criminantibus
|
criminantibus
|
criminantibus
|
| Vokativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminatus
|
criminata
|
criminatum
|
| Genitiv |
criminati
|
criminatae
|
criminati
|
| Dativ |
criminato
|
criminatae
|
criminato
|
| Akkusativ |
criminatum
|
criminatam
|
criminatum
|
| Ablativ |
criminato
|
criminata
|
criminato
|
| Vokativ |
criminate
|
criminata
|
criminatum
|
Plural
| Nominativ |
criminati
|
criminatae
|
criminata
|
| Genitiv |
criminatorum
|
criminatarum
|
criminatorum
|
| Dativ |
criminatis
|
criminatis
|
criminatis
|
| Akkusativ |
criminatos
|
criminatas
|
criminata
|
| Ablativ |
criminatis
|
criminatis
|
criminatis
|
| Vokativ |
criminati
|
criminatae
|
criminata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminaturus
|
criminatura
|
criminaturum
|
| Genitiv |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminaturi
|
| Dativ |
criminaturo
|
criminaturae
|
criminaturo
|
| Akkusativ |
criminaturum
|
criminaturam
|
criminaturum
|
| Ablativ |
criminaturo
|
criminatura
|
criminaturo
|
| Vokativ |
criminature
|
criminatura
|
criminaturum
|
Plural
| Nominativ |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminatura
|
| Genitiv |
criminaturorum
|
criminaturarum
|
criminaturorum
|
| Dativ |
criminaturis
|
criminaturis
|
criminaturis
|
| Akkusativ |
criminaturos
|
criminaturas
|
criminatura
|
| Ablativ |
criminaturis
|
criminaturis
|
criminaturis
|
| Vokativ |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
criminatum
|
criminatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
crimino
|
ich beschuldige |
| 2. Person Singular |
criminas
|
du beschuldigst |
| 3. Person Singular |
criminat
|
er/sie/es beschuldigt |
| 1. Person Plural |
criminamus
|
wir beschuldigen |
| 2. Person Plural |
criminatis
|
ihr beschuldigt |
| 3. Person Plural |
criminant
|
sie beschuldigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminor
|
ich werde beschuldigt |
| 2. Person Singular |
criminaris criminare
|
du wirst beschuldigt |
| 3. Person Singular |
criminatur
|
er/sie/es wird beschuldigt |
| 1. Person Plural |
criminamur
|
wir werden beschuldigt |
| 2. Person Plural |
criminamini
|
ihr werdet beschuldigt |
| 3. Person Plural |
criminantur
|
sie werden beschuldigt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminem
|
ich beschuldige |
| 2. Person Singular |
crimines
|
du beschuldigest |
| 3. Person Singular |
criminet
|
er/sie/es beschuldige |
| 1. Person Plural |
criminemus
|
wir beschuldigen |
| 2. Person Plural |
criminetis
|
ihr beschuldiget |
| 3. Person Plural |
criminent
|
sie beschuldigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminer
|
ich werde beschuldigt |
| 2. Person Singular |
crimineris criminere
|
du werdest beschuldigt |
| 3. Person Singular |
criminetur
|
er/sie/es werde beschuldigt |
| 1. Person Plural |
criminemur
|
wir werden beschuldigt |
| 2. Person Plural |
criminemini
|
ihr werdet beschuldigt |
| 3. Person Plural |
criminentur
|
sie werden beschuldigt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabam
|
ich beschuldigte |
| 2. Person Singular |
criminabas
|
du beschuldigtest |
| 3. Person Singular |
criminabat
|
er/sie/es beschuldigte |
| 1. Person Plural |
criminabamus
|
wir beschuldigten |
| 2. Person Plural |
criminabatis
|
ihr beschuldigtet |
| 3. Person Plural |
criminabant
|
sie beschuldigten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabar
|
ich wurde beschuldigt |
| 2. Person Singular |
criminabaris criminabare
|
du wurdest beschuldigt |
| 3. Person Singular |
criminabatur
|
er/sie/es wurde beschuldigt |
| 1. Person Plural |
criminabamur
|
wir wurden beschuldigt |
| 2. Person Plural |
criminabamini
|
ihr wurdet beschuldigt |
| 3. Person Plural |
criminabantur
|
sie wurden beschuldigt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminarem
|
ich beschuldigte |
| 2. Person Singular |
criminares
|
du beschuldigtest |
| 3. Person Singular |
criminaret
|
er/sie/es beschuldigte |
| 1. Person Plural |
criminaremus
|
wir beschuldigten |
| 2. Person Plural |
criminaretis
|
ihr beschuldigtet |
| 3. Person Plural |
criminarent
|
sie beschuldigten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminarer
|
ich würde beschuldigt |
| 2. Person Singular |
criminareris criminarere
|
du würdest beschuldigt |
| 3. Person Singular |
criminaretur
|
er/sie/es würde beschuldigt |
| 1. Person Plural |
criminaremur
|
wir würden beschuldigt |
| 2. Person Plural |
criminaremini
|
ihr würdet beschuldigt |
| 3. Person Plural |
criminarentur
|
sie würden beschuldigt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabo
|
ich werde beschuldigen |
| 2. Person Singular |
criminabis
|
du wirst beschuldigen |
| 3. Person Singular |
criminabit
|
er/sie/es wird beschuldigen |
| 1. Person Plural |
criminabimus
|
wir werden beschuldigen |
| 2. Person Plural |
criminabitis
|
ihr werdet beschuldigen |
| 3. Person Plural |
criminabunt
|
sie werden beschuldigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabor
|
ich werde beschuldigt werden |
| 2. Person Singular |
criminaberis criminabere
|
du wirst beschuldigt werden |
| 3. Person Singular |
criminabitur
|
er/sie/es wird beschuldigt werden |
| 1. Person Plural |
criminabimur
|
wir werden beschuldigt werden |
| 2. Person Plural |
criminabimini
|
ihr werdet beschuldigt werden |
| 3. Person Plural |
criminabuntur
|
sie werden beschuldigt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavi
|
ich habe beschuldigt |
| 2. Person Singular |
criminavisti
|
du hast beschuldigt |
| 3. Person Singular |
criminavit
|
er/sie/es hat beschuldigt |
| 1. Person Plural |
criminavimus
|
wir haben beschuldigt |
| 2. Person Plural |
criminavistis
|
ihr habt beschuldigt |
| 3. Person Plural |
criminaverunt criminavere
|
sie haben beschuldigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus sum
|
ich bin beschuldigt worden |
| 2. Person Singular |
criminatus es
|
du bist beschuldigt worden |
| 3. Person Singular |
criminatus est
|
er/sie/es ist beschuldigt worden |
| 1. Person Plural |
criminati sumus
|
wir sind beschuldigt worden |
| 2. Person Plural |
criminati estis
|
ihr seid beschuldigt worden |
| 3. Person Plural |
criminati sunt
|
sie sind beschuldigt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminaverim
|
ich habe beschuldigt |
| 2. Person Singular |
criminaveris
|
du habest beschuldigt |
| 3. Person Singular |
criminaverit
|
er/sie/es habe beschuldigt |
| 1. Person Plural |
criminaverimus
|
wir haben beschuldigt |
| 2. Person Plural |
criminaveritis
|
ihr habet beschuldigt |
| 3. Person Plural |
criminaverint
|
sie haben beschuldigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus sim
|
ich sei beschuldigt worden |
| 2. Person Singular |
criminatus sis
|
du seiest beschuldigt worden |
| 3. Person Singular |
criminatus sit
|
er/sie/es sei beschuldigt worden |
| 1. Person Plural |
criminati simus
|
wir seien beschuldigt worden |
| 2. Person Plural |
criminati sitis
|
ihr seiet beschuldigt worden |
| 3. Person Plural |
criminati sint
|
sie seien beschuldigt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminaveram
|
ich hatte beschuldigt |
| 2. Person Singular |
criminaveras
|
du hattest beschuldigt |
| 3. Person Singular |
criminaverat
|
er/sie/es hatte beschuldigt |
| 1. Person Plural |
criminaveramus
|
wir hatten beschuldigt |
| 2. Person Plural |
criminaveratis
|
ihr hattet beschuldigt |
| 3. Person Plural |
criminaverant
|
sie hatten beschuldigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus eram
|
ich war beschuldigt worden |
| 2. Person Singular |
criminatus eras
|
du warst beschuldigt worden |
| 3. Person Singular |
criminatus erat
|
er/sie/es war beschuldigt worden |
| 1. Person Plural |
criminati eramus
|
wir waren beschuldigt worden |
| 2. Person Plural |
criminati eratis
|
ihr wart beschuldigt worden |
| 3. Person Plural |
criminati erant
|
sie waren beschuldigt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavissem
|
ich hätte beschuldigt |
| 2. Person Singular |
criminavisses
|
du hättest beschuldigt |
| 3. Person Singular |
criminavisset
|
er/sie/es hätte beschuldigt |
| 1. Person Plural |
criminavissemus
|
wir hätten beschuldigt |
| 2. Person Plural |
criminavissetis
|
ihr hättet beschuldigt |
| 3. Person Plural |
criminavissent
|
sie hätten beschuldigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus essem
|
ich wäre beschuldigt worden |
| 2. Person Singular |
criminatus esses
|
du wärest beschuldigt worden |
| 3. Person Singular |
criminatus esset
|
er/sie/es wäre beschuldigt worden |
| 1. Person Plural |
criminati essemus
|
wir wären beschuldigt worden |
| 2. Person Plural |
criminati essetis
|
ihr wäret beschuldigt worden |
| 3. Person Plural |
criminati essent
|
sie wären beschuldigt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavero
|
ich werde beschuldigt haben |
| 2. Person Singular |
criminaveris
|
du wirst beschuldigt haben |
| 3. Person Singular |
criminaverit
|
er/sie/es wird beschuldigt haben |
| 1. Person Plural |
criminaverimus
|
wir werden beschuldigt haben |
| 2. Person Plural |
criminaveritis
|
ihr werdet beschuldigt haben |
| 3. Person Plural |
criminaverint
|
sie werden beschuldigt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus ero
|
ich werde beschuldigt worden sein |
| 2. Person Singular |
criminatus eris
|
du wirst beschuldigt worden sein |
| 3. Person Singular |
criminatus erit
|
er/sie/es wird beschuldigt worden sein |
| 1. Person Plural |
criminati erimus
|
wir werden beschuldigt worden sein |
| 2. Person Plural |
criminati eritis
|
ihr werdet beschuldigt worden sein |
| 3. Person Plural |
criminati erunt
|
sie werden beschuldigt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
criminare
|
beschuldigen |
| Vorzeitigkeit |
criminavisse
|
beschuldigt haben |
| Nachzeitigkeit |
criminaturum esse
|
beschuldigen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
criminari criminarier
|
beschuldigt werden |
| Vorzeitigkeit |
criminatum esse
|
beschuldigt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
criminatum iri
|
künftig beschuldigt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
crimina
|
beschuldige; beschuldig! |
| 2. Person Plural |
criminate
|
beschuldigt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
criminato
|
| 3. Person Singular |
criminato
|
| 2. Person Plural |
criminatote
|
| 3. Person Plural |
criminanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
criminare
|
das Beschuldigen |
| Genitiv |
criminandi
|
des Beschuldigens |
| Dativ |
criminando
|
dem Beschuldigen |
| Akkusativ |
criminandum
|
das Beschuldigen |
| Ablativ |
criminando
|
durch das Beschuldigen |
| Vokativ |
criminande
|
Beschuldigen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminandus
|
criminanda
|
criminandum
|
| Genitiv |
criminandi
|
criminandae
|
criminandi
|
| Dativ |
criminando
|
criminandae
|
criminando
|
| Akkusativ |
criminandum
|
criminandam
|
criminandum
|
| Ablativ |
criminando
|
criminanda
|
criminando
|
| Vokativ |
criminande
|
criminanda
|
criminandum
|
Plural
| Nominativ |
criminandi
|
criminandae
|
criminanda
|
| Genitiv |
criminandorum
|
criminandarum
|
criminandorum
|
| Dativ |
criminandis
|
criminandis
|
criminandis
|
| Akkusativ |
criminandos
|
criminandas
|
criminanda
|
| Ablativ |
criminandis
|
criminandis
|
criminandis
|
| Vokativ |
criminandi
|
criminandae
|
criminanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminans
|
criminans
|
criminans
|
| Genitiv |
criminantis
|
criminantis
|
criminantis
|
| Dativ |
criminanti
|
criminanti
|
criminanti
|
| Akkusativ |
criminantem
|
criminantem
|
criminans
|
| Ablativ |
criminanti criminante
|
criminanti criminante
|
criminanti criminante
|
| Vokativ |
criminans
|
criminans
|
criminans
|
Plural
| Nominativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
| Genitiv |
criminantium criminantum
|
criminantium criminantum
|
criminantium criminantum
|
| Dativ |
criminantibus
|
criminantibus
|
criminantibus
|
| Akkusativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
| Ablativ |
criminantibus
|
criminantibus
|
criminantibus
|
| Vokativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminatus
|
criminata
|
criminatum
|
| Genitiv |
criminati
|
criminatae
|
criminati
|
| Dativ |
criminato
|
criminatae
|
criminato
|
| Akkusativ |
criminatum
|
criminatam
|
criminatum
|
| Ablativ |
criminato
|
criminata
|
criminato
|
| Vokativ |
criminate
|
criminata
|
criminatum
|
Plural
| Nominativ |
criminati
|
criminatae
|
criminata
|
| Genitiv |
criminatorum
|
criminatarum
|
criminatorum
|
| Dativ |
criminatis
|
criminatis
|
criminatis
|
| Akkusativ |
criminatos
|
criminatas
|
criminata
|
| Ablativ |
criminatis
|
criminatis
|
criminatis
|
| Vokativ |
criminati
|
criminatae
|
criminata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminaturus
|
criminatura
|
criminaturum
|
| Genitiv |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminaturi
|
| Dativ |
criminaturo
|
criminaturae
|
criminaturo
|
| Akkusativ |
criminaturum
|
criminaturam
|
criminaturum
|
| Ablativ |
criminaturo
|
criminatura
|
criminaturo
|
| Vokativ |
criminature
|
criminatura
|
criminaturum
|
Plural
| Nominativ |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminatura
|
| Genitiv |
criminaturorum
|
criminaturarum
|
criminaturorum
|
| Dativ |
criminaturis
|
criminaturis
|
criminaturis
|
| Akkusativ |
criminaturos
|
criminaturas
|
criminatura
|
| Ablativ |
criminaturis
|
criminaturis
|
criminaturis
|
| Vokativ |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
criminatum
|
criminatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
crimino
|
ich denunziere |
| 2. Person Singular |
criminas
|
du denunzierst |
| 3. Person Singular |
criminat
|
er/sie/es denunziert |
| 1. Person Plural |
criminamus
|
wir denunzieren |
| 2. Person Plural |
criminatis
|
ihr denunziert |
| 3. Person Plural |
criminant
|
sie denunzieren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminor
|
ich werde denunziert |
| 2. Person Singular |
criminaris criminare
|
du wirst denunziert |
| 3. Person Singular |
criminatur
|
er/sie/es wird denunziert |
| 1. Person Plural |
criminamur
|
wir werden denunziert |
| 2. Person Plural |
criminamini
|
ihr werdet denunziert |
| 3. Person Plural |
criminantur
|
sie werden denunziert |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminem
|
ich denunziere |
| 2. Person Singular |
crimines
|
du denunzierest |
| 3. Person Singular |
criminet
|
er/sie/es denunziere |
| 1. Person Plural |
criminemus
|
wir denunzieren |
| 2. Person Plural |
criminetis
|
ihr denunzieret |
| 3. Person Plural |
criminent
|
sie denunzieren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminer
|
ich werde denunziert |
| 2. Person Singular |
crimineris criminere
|
du werdest denunziert |
| 3. Person Singular |
criminetur
|
er/sie/es werde denunziert |
| 1. Person Plural |
criminemur
|
wir werden denunziert |
| 2. Person Plural |
criminemini
|
ihr werdet denunziert |
| 3. Person Plural |
criminentur
|
sie werden denunziert |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabam
|
ich denunzierte |
| 2. Person Singular |
criminabas
|
du denunziertest |
| 3. Person Singular |
criminabat
|
er/sie/es denunzierte |
| 1. Person Plural |
criminabamus
|
wir denunzierten |
| 2. Person Plural |
criminabatis
|
ihr denunziertet |
| 3. Person Plural |
criminabant
|
sie denunzierten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabar
|
ich wurde denunziert |
| 2. Person Singular |
criminabaris criminabare
|
du wurdest denunziert |
| 3. Person Singular |
criminabatur
|
er/sie/es wurde denunziert |
| 1. Person Plural |
criminabamur
|
wir wurden denunziert |
| 2. Person Plural |
criminabamini
|
ihr wurdet denunziert |
| 3. Person Plural |
criminabantur
|
sie wurden denunziert |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminarem
|
ich denunzierte |
| 2. Person Singular |
criminares
|
du denunziertest |
| 3. Person Singular |
criminaret
|
er/sie/es denunzierte |
| 1. Person Plural |
criminaremus
|
wir denunzierten |
| 2. Person Plural |
criminaretis
|
ihr denunziertet |
| 3. Person Plural |
criminarent
|
sie denunzierten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminarer
|
ich würde denunziert |
| 2. Person Singular |
criminareris criminarere
|
du würdest denunziert |
| 3. Person Singular |
criminaretur
|
er/sie/es würde denunziert |
| 1. Person Plural |
criminaremur
|
wir würden denunziert |
| 2. Person Plural |
criminaremini
|
ihr würdet denunziert |
| 3. Person Plural |
criminarentur
|
sie würden denunziert |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabo
|
ich werde denunzieren |
| 2. Person Singular |
criminabis
|
du wirst denunzieren |
| 3. Person Singular |
criminabit
|
er/sie/es wird denunzieren |
| 1. Person Plural |
criminabimus
|
wir werden denunzieren |
| 2. Person Plural |
criminabitis
|
ihr werdet denunzieren |
| 3. Person Plural |
criminabunt
|
sie werden denunzieren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabor
|
ich werde denunziert werden |
| 2. Person Singular |
criminaberis criminabere
|
du wirst denunziert werden |
| 3. Person Singular |
criminabitur
|
er/sie/es wird denunziert werden |
| 1. Person Plural |
criminabimur
|
wir werden denunziert werden |
| 2. Person Plural |
criminabimini
|
ihr werdet denunziert werden |
| 3. Person Plural |
criminabuntur
|
sie werden denunziert werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavi
|
ich habe denunziert |
| 2. Person Singular |
criminavisti
|
du hast denunziert |
| 3. Person Singular |
criminavit
|
er/sie/es hat denunziert |
| 1. Person Plural |
criminavimus
|
wir haben denunziert |
| 2. Person Plural |
criminavistis
|
ihr habt denunziert |
| 3. Person Plural |
criminaverunt criminavere
|
sie haben denunziert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus sum
|
ich bin denunziert worden |
| 2. Person Singular |
criminatus es
|
du bist denunziert worden |
| 3. Person Singular |
criminatus est
|
er/sie/es ist denunziert worden |
| 1. Person Plural |
criminati sumus
|
wir sind denunziert worden |
| 2. Person Plural |
criminati estis
|
ihr seid denunziert worden |
| 3. Person Plural |
criminati sunt
|
sie sind denunziert worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminaverim
|
ich habe denunziert |
| 2. Person Singular |
criminaveris
|
du habest denunziert |
| 3. Person Singular |
criminaverit
|
er/sie/es habe denunziert |
| 1. Person Plural |
criminaverimus
|
wir haben denunziert |
| 2. Person Plural |
criminaveritis
|
ihr habet denunziert |
| 3. Person Plural |
criminaverint
|
sie haben denunziert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus sim
|
ich sei denunziert worden |
| 2. Person Singular |
criminatus sis
|
du seiest denunziert worden |
| 3. Person Singular |
criminatus sit
|
er/sie/es sei denunziert worden |
| 1. Person Plural |
criminati simus
|
wir seien denunziert worden |
| 2. Person Plural |
criminati sitis
|
ihr seiet denunziert worden |
| 3. Person Plural |
criminati sint
|
sie seien denunziert worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminaveram
|
ich hatte denunziert |
| 2. Person Singular |
criminaveras
|
du hattest denunziert |
| 3. Person Singular |
criminaverat
|
er/sie/es hatte denunziert |
| 1. Person Plural |
criminaveramus
|
wir hatten denunziert |
| 2. Person Plural |
criminaveratis
|
ihr hattet denunziert |
| 3. Person Plural |
criminaverant
|
sie hatten denunziert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus eram
|
ich war denunziert worden |
| 2. Person Singular |
criminatus eras
|
du warst denunziert worden |
| 3. Person Singular |
criminatus erat
|
er/sie/es war denunziert worden |
| 1. Person Plural |
criminati eramus
|
wir waren denunziert worden |
| 2. Person Plural |
criminati eratis
|
ihr wart denunziert worden |
| 3. Person Plural |
criminati erant
|
sie waren denunziert worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavissem
|
ich hätte denunziert |
| 2. Person Singular |
criminavisses
|
du hättest denunziert |
| 3. Person Singular |
criminavisset
|
er/sie/es hätte denunziert |
| 1. Person Plural |
criminavissemus
|
wir hätten denunziert |
| 2. Person Plural |
criminavissetis
|
ihr hättet denunziert |
| 3. Person Plural |
criminavissent
|
sie hätten denunziert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus essem
|
ich wäre denunziert worden |
| 2. Person Singular |
criminatus esses
|
du wärest denunziert worden |
| 3. Person Singular |
criminatus esset
|
er/sie/es wäre denunziert worden |
| 1. Person Plural |
criminati essemus
|
wir wären denunziert worden |
| 2. Person Plural |
criminati essetis
|
ihr wäret denunziert worden |
| 3. Person Plural |
criminati essent
|
sie wären denunziert worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavero
|
ich werde denunziert haben |
| 2. Person Singular |
criminaveris
|
du wirst denunziert haben |
| 3. Person Singular |
criminaverit
|
er/sie/es wird denunziert haben |
| 1. Person Plural |
criminaverimus
|
wir werden denunziert haben |
| 2. Person Plural |
criminaveritis
|
ihr werdet denunziert haben |
| 3. Person Plural |
criminaverint
|
sie werden denunziert haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus ero
|
ich werde denunziert worden sein |
| 2. Person Singular |
criminatus eris
|
du wirst denunziert worden sein |
| 3. Person Singular |
criminatus erit
|
er/sie/es wird denunziert worden sein |
| 1. Person Plural |
criminati erimus
|
wir werden denunziert worden sein |
| 2. Person Plural |
criminati eritis
|
ihr werdet denunziert worden sein |
| 3. Person Plural |
criminati erunt
|
sie werden denunziert worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
criminare
|
denunzieren |
| Vorzeitigkeit |
criminavisse
|
denunziert haben |
| Nachzeitigkeit |
criminaturum esse
|
denunzieren werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
criminari criminarier
|
denunziert werden |
| Vorzeitigkeit |
criminatum esse
|
denunziert worden sein |
| Nachzeitigkeit |
criminatum iri
|
künftig denunziert werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
crimina
|
denunziere; denunzier! |
| 2. Person Plural |
criminate
|
denunziert! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
criminato
|
| 3. Person Singular |
criminato
|
| 2. Person Plural |
criminatote
|
| 3. Person Plural |
criminanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
criminare
|
das Denunzieren |
| Genitiv |
criminandi
|
des Denunzierens |
| Dativ |
criminando
|
dem Denunzieren |
| Akkusativ |
criminandum
|
das Denunzieren |
| Ablativ |
criminando
|
durch das Denunzieren |
| Vokativ |
criminande
|
Denunzieren! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminandus
|
criminanda
|
criminandum
|
| Genitiv |
criminandi
|
criminandae
|
criminandi
|
| Dativ |
criminando
|
criminandae
|
criminando
|
| Akkusativ |
criminandum
|
criminandam
|
criminandum
|
| Ablativ |
criminando
|
criminanda
|
criminando
|
| Vokativ |
criminande
|
criminanda
|
criminandum
|
Plural
| Nominativ |
criminandi
|
criminandae
|
criminanda
|
| Genitiv |
criminandorum
|
criminandarum
|
criminandorum
|
| Dativ |
criminandis
|
criminandis
|
criminandis
|
| Akkusativ |
criminandos
|
criminandas
|
criminanda
|
| Ablativ |
criminandis
|
criminandis
|
criminandis
|
| Vokativ |
criminandi
|
criminandae
|
criminanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminans
|
criminans
|
criminans
|
| Genitiv |
criminantis
|
criminantis
|
criminantis
|
| Dativ |
criminanti
|
criminanti
|
criminanti
|
| Akkusativ |
criminantem
|
criminantem
|
criminans
|
| Ablativ |
criminanti criminante
|
criminanti criminante
|
criminanti criminante
|
| Vokativ |
criminans
|
criminans
|
criminans
|
Plural
| Nominativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
| Genitiv |
criminantium criminantum
|
criminantium criminantum
|
criminantium criminantum
|
| Dativ |
criminantibus
|
criminantibus
|
criminantibus
|
| Akkusativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
| Ablativ |
criminantibus
|
criminantibus
|
criminantibus
|
| Vokativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminatus
|
criminata
|
criminatum
|
| Genitiv |
criminati
|
criminatae
|
criminati
|
| Dativ |
criminato
|
criminatae
|
criminato
|
| Akkusativ |
criminatum
|
criminatam
|
criminatum
|
| Ablativ |
criminato
|
criminata
|
criminato
|
| Vokativ |
criminate
|
criminata
|
criminatum
|
Plural
| Nominativ |
criminati
|
criminatae
|
criminata
|
| Genitiv |
criminatorum
|
criminatarum
|
criminatorum
|
| Dativ |
criminatis
|
criminatis
|
criminatis
|
| Akkusativ |
criminatos
|
criminatas
|
criminata
|
| Ablativ |
criminatis
|
criminatis
|
criminatis
|
| Vokativ |
criminati
|
criminatae
|
criminata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminaturus
|
criminatura
|
criminaturum
|
| Genitiv |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminaturi
|
| Dativ |
criminaturo
|
criminaturae
|
criminaturo
|
| Akkusativ |
criminaturum
|
criminaturam
|
criminaturum
|
| Ablativ |
criminaturo
|
criminatura
|
criminaturo
|
| Vokativ |
criminature
|
criminatura
|
criminaturum
|
Plural
| Nominativ |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminatura
|
| Genitiv |
criminaturorum
|
criminaturarum
|
criminaturorum
|
| Dativ |
criminaturis
|
criminaturis
|
criminaturis
|
| Akkusativ |
criminaturos
|
criminaturas
|
criminatura
|
| Ablativ |
criminaturis
|
criminaturis
|
criminaturis
|
| Vokativ |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
criminatum
|
criminatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
crimino
|
ich werfe vor |
| 2. Person Singular |
criminas
|
du wirfst vor |
| 3. Person Singular |
criminat
|
er/sie/es wirft vor |
| 1. Person Plural |
criminamus
|
wir werfen vor |
| 2. Person Plural |
criminatis
|
ihr werft vor |
| 3. Person Plural |
criminant
|
sie werfen vor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminor
|
ich werde vorgeworfen |
| 2. Person Singular |
criminaris criminare
|
du wirst vorgeworfen |
| 3. Person Singular |
criminatur
|
er/sie/es wird vorgeworfen |
| 1. Person Plural |
criminamur
|
wir werden vorgeworfen |
| 2. Person Plural |
criminamini
|
ihr werdet vorgeworfen |
| 3. Person Plural |
criminantur
|
sie werden vorgeworfen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminem
|
ich werfe vor |
| 2. Person Singular |
crimines
|
du werfest vor |
| 3. Person Singular |
criminet
|
er/sie/es werfe vor |
| 1. Person Plural |
criminemus
|
wir werfen vor |
| 2. Person Plural |
criminetis
|
ihr werfet vor |
| 3. Person Plural |
criminent
|
sie werfen vor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminer
|
ich werde vorgeworfen |
| 2. Person Singular |
crimineris criminere
|
du werdest vorgeworfen |
| 3. Person Singular |
criminetur
|
er/sie/es werde vorgeworfen |
| 1. Person Plural |
criminemur
|
wir werden vorgeworfen |
| 2. Person Plural |
criminemini
|
ihr werdet vorgeworfen |
| 3. Person Plural |
criminentur
|
sie werden vorgeworfen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabam
|
ich warf vor |
| 2. Person Singular |
criminabas
|
du warfst vor |
| 3. Person Singular |
criminabat
|
er/sie/es warf vor |
| 1. Person Plural |
criminabamus
|
wir warfen vor |
| 2. Person Plural |
criminabatis
|
ihr warft vor |
| 3. Person Plural |
criminabant
|
sie warfen vor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabar
|
ich wurde vorgeworfen |
| 2. Person Singular |
criminabaris criminabare
|
du wurdest vorgeworfen |
| 3. Person Singular |
criminabatur
|
er/sie/es wurde vorgeworfen |
| 1. Person Plural |
criminabamur
|
wir wurden vorgeworfen |
| 2. Person Plural |
criminabamini
|
ihr wurdet vorgeworfen |
| 3. Person Plural |
criminabantur
|
sie wurden vorgeworfen |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminarem
|
ich würfe vor |
| 2. Person Singular |
criminares
|
du würfest vor |
| 3. Person Singular |
criminaret
|
er/sie/es würfe vor |
| 1. Person Plural |
criminaremus
|
wir würfen vor |
| 2. Person Plural |
criminaretis
|
ihr würfet vor |
| 3. Person Plural |
criminarent
|
sie würfen vor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminarer
|
ich würde vorgeworfen |
| 2. Person Singular |
criminareris criminarere
|
du würdest vorgeworfen |
| 3. Person Singular |
criminaretur
|
er/sie/es würde vorgeworfen |
| 1. Person Plural |
criminaremur
|
wir würden vorgeworfen |
| 2. Person Plural |
criminaremini
|
ihr würdet vorgeworfen |
| 3. Person Plural |
criminarentur
|
sie würden vorgeworfen |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabo
|
ich werde vorwerfen |
| 2. Person Singular |
criminabis
|
du wirst vorwerfen |
| 3. Person Singular |
criminabit
|
er/sie/es wird vorwerfen |
| 1. Person Plural |
criminabimus
|
wir werden vorwerfen |
| 2. Person Plural |
criminabitis
|
ihr werdet vorwerfen |
| 3. Person Plural |
criminabunt
|
sie werden vorwerfen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminabor
|
ich werde vorgeworfen werden |
| 2. Person Singular |
criminaberis criminabere
|
du wirst vorgeworfen werden |
| 3. Person Singular |
criminabitur
|
er/sie/es wird vorgeworfen werden |
| 1. Person Plural |
criminabimur
|
wir werden vorgeworfen werden |
| 2. Person Plural |
criminabimini
|
ihr werdet vorgeworfen werden |
| 3. Person Plural |
criminabuntur
|
sie werden vorgeworfen werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavi
|
ich habe vorgeworfen |
| 2. Person Singular |
criminavisti
|
du hast vorgeworfen |
| 3. Person Singular |
criminavit
|
er/sie/es hat vorgeworfen |
| 1. Person Plural |
criminavimus
|
wir haben vorgeworfen |
| 2. Person Plural |
criminavistis
|
ihr habt vorgeworfen |
| 3. Person Plural |
criminaverunt criminavere
|
sie haben vorgeworfen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus sum
|
ich bin vorgeworfen worden |
| 2. Person Singular |
criminatus es
|
du bist vorgeworfen worden |
| 3. Person Singular |
criminatus est
|
er/sie/es ist vorgeworfen worden |
| 1. Person Plural |
criminati sumus
|
wir sind vorgeworfen worden |
| 2. Person Plural |
criminati estis
|
ihr seid vorgeworfen worden |
| 3. Person Plural |
criminati sunt
|
sie sind vorgeworfen worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminaverim
|
ich habe vorgeworfen |
| 2. Person Singular |
criminaveris
|
du habest vorgeworfen |
| 3. Person Singular |
criminaverit
|
er/sie/es habe vorgeworfen |
| 1. Person Plural |
criminaverimus
|
wir haben vorgeworfen |
| 2. Person Plural |
criminaveritis
|
ihr habet vorgeworfen |
| 3. Person Plural |
criminaverint
|
sie haben vorgeworfen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus sim
|
ich sei vorgeworfen worden |
| 2. Person Singular |
criminatus sis
|
du seiest vorgeworfen worden |
| 3. Person Singular |
criminatus sit
|
er/sie/es sei vorgeworfen worden |
| 1. Person Plural |
criminati simus
|
wir seien vorgeworfen worden |
| 2. Person Plural |
criminati sitis
|
ihr seiet vorgeworfen worden |
| 3. Person Plural |
criminati sint
|
sie seien vorgeworfen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminaveram
|
ich hatte vorgeworfen |
| 2. Person Singular |
criminaveras
|
du hattest vorgeworfen |
| 3. Person Singular |
criminaverat
|
er/sie/es hatte vorgeworfen |
| 1. Person Plural |
criminaveramus
|
wir hatten vorgeworfen |
| 2. Person Plural |
criminaveratis
|
ihr hattet vorgeworfen |
| 3. Person Plural |
criminaverant
|
sie hatten vorgeworfen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus eram
|
ich war vorgeworfen worden |
| 2. Person Singular |
criminatus eras
|
du warst vorgeworfen worden |
| 3. Person Singular |
criminatus erat
|
er/sie/es war vorgeworfen worden |
| 1. Person Plural |
criminati eramus
|
wir waren vorgeworfen worden |
| 2. Person Plural |
criminati eratis
|
ihr wart vorgeworfen worden |
| 3. Person Plural |
criminati erant
|
sie waren vorgeworfen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavissem
|
ich hätte vorgeworfen |
| 2. Person Singular |
criminavisses
|
du hättest vorgeworfen |
| 3. Person Singular |
criminavisset
|
er/sie/es hätte vorgeworfen |
| 1. Person Plural |
criminavissemus
|
wir hätten vorgeworfen |
| 2. Person Plural |
criminavissetis
|
ihr hättet vorgeworfen |
| 3. Person Plural |
criminavissent
|
sie hätten vorgeworfen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus essem
|
ich wäre vorgeworfen worden |
| 2. Person Singular |
criminatus esses
|
du wärest vorgeworfen worden |
| 3. Person Singular |
criminatus esset
|
er/sie/es wäre vorgeworfen worden |
| 1. Person Plural |
criminati essemus
|
wir wären vorgeworfen worden |
| 2. Person Plural |
criminati essetis
|
ihr wäret vorgeworfen worden |
| 3. Person Plural |
criminati essent
|
sie wären vorgeworfen worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
criminavero
|
ich werde vorgeworfen haben |
| 2. Person Singular |
criminaveris
|
du wirst vorgeworfen haben |
| 3. Person Singular |
criminaverit
|
er/sie/es wird vorgeworfen haben |
| 1. Person Plural |
criminaverimus
|
wir werden vorgeworfen haben |
| 2. Person Plural |
criminaveritis
|
ihr werdet vorgeworfen haben |
| 3. Person Plural |
criminaverint
|
sie werden vorgeworfen haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
criminatus ero
|
ich werde vorgeworfen worden sein |
| 2. Person Singular |
criminatus eris
|
du wirst vorgeworfen worden sein |
| 3. Person Singular |
criminatus erit
|
er/sie/es wird vorgeworfen worden sein |
| 1. Person Plural |
criminati erimus
|
wir werden vorgeworfen worden sein |
| 2. Person Plural |
criminati eritis
|
ihr werdet vorgeworfen worden sein |
| 3. Person Plural |
criminati erunt
|
sie werden vorgeworfen worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
criminare
|
vorwerfen |
| Vorzeitigkeit |
criminavisse
|
vorgeworfen haben |
| Nachzeitigkeit |
criminaturum esse
|
vorwerfen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
criminari criminarier
|
vorgeworfen werden |
| Vorzeitigkeit |
criminatum esse
|
vorgeworfen worden sein |
| Nachzeitigkeit |
criminatum iri
|
künftig vorgeworfen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
crimina
|
wirf vor! |
| 2. Person Plural |
criminate
|
werft vor! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
criminato
|
| 3. Person Singular |
criminato
|
| 2. Person Plural |
criminatote
|
| 3. Person Plural |
criminanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
criminare
|
das Vorwerfen |
| Genitiv |
criminandi
|
des Vorwerfens |
| Dativ |
criminando
|
dem Vorwerfen |
| Akkusativ |
criminandum
|
das Vorwerfen |
| Ablativ |
criminando
|
durch das Vorwerfen |
| Vokativ |
criminande
|
Vorwerfen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminandus
|
criminanda
|
criminandum
|
| Genitiv |
criminandi
|
criminandae
|
criminandi
|
| Dativ |
criminando
|
criminandae
|
criminando
|
| Akkusativ |
criminandum
|
criminandam
|
criminandum
|
| Ablativ |
criminando
|
criminanda
|
criminando
|
| Vokativ |
criminande
|
criminanda
|
criminandum
|
Plural
| Nominativ |
criminandi
|
criminandae
|
criminanda
|
| Genitiv |
criminandorum
|
criminandarum
|
criminandorum
|
| Dativ |
criminandis
|
criminandis
|
criminandis
|
| Akkusativ |
criminandos
|
criminandas
|
criminanda
|
| Ablativ |
criminandis
|
criminandis
|
criminandis
|
| Vokativ |
criminandi
|
criminandae
|
criminanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminans
|
criminans
|
criminans
|
| Genitiv |
criminantis
|
criminantis
|
criminantis
|
| Dativ |
criminanti
|
criminanti
|
criminanti
|
| Akkusativ |
criminantem
|
criminantem
|
criminans
|
| Ablativ |
criminanti criminante
|
criminanti criminante
|
criminanti criminante
|
| Vokativ |
criminans
|
criminans
|
criminans
|
Plural
| Nominativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
| Genitiv |
criminantium criminantum
|
criminantium criminantum
|
criminantium criminantum
|
| Dativ |
criminantibus
|
criminantibus
|
criminantibus
|
| Akkusativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
| Ablativ |
criminantibus
|
criminantibus
|
criminantibus
|
| Vokativ |
criminantes
|
criminantes
|
criminantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminatus
|
criminata
|
criminatum
|
| Genitiv |
criminati
|
criminatae
|
criminati
|
| Dativ |
criminato
|
criminatae
|
criminato
|
| Akkusativ |
criminatum
|
criminatam
|
criminatum
|
| Ablativ |
criminato
|
criminata
|
criminato
|
| Vokativ |
criminate
|
criminata
|
criminatum
|
Plural
| Nominativ |
criminati
|
criminatae
|
criminata
|
| Genitiv |
criminatorum
|
criminatarum
|
criminatorum
|
| Dativ |
criminatis
|
criminatis
|
criminatis
|
| Akkusativ |
criminatos
|
criminatas
|
criminata
|
| Ablativ |
criminatis
|
criminatis
|
criminatis
|
| Vokativ |
criminati
|
criminatae
|
criminata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
criminaturus
|
criminatura
|
criminaturum
|
| Genitiv |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminaturi
|
| Dativ |
criminaturo
|
criminaturae
|
criminaturo
|
| Akkusativ |
criminaturum
|
criminaturam
|
criminaturum
|
| Ablativ |
criminaturo
|
criminatura
|
criminaturo
|
| Vokativ |
criminature
|
criminatura
|
criminaturum
|
Plural
| Nominativ |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminatura
|
| Genitiv |
criminaturorum
|
criminaturarum
|
criminaturorum
|
| Dativ |
criminaturis
|
criminaturis
|
criminaturis
|
| Akkusativ |
criminaturos
|
criminaturas
|
criminatura
|
| Ablativ |
criminaturis
|
criminaturis
|
criminaturis
|
| Vokativ |
criminaturi
|
criminaturae
|
criminatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
criminatum
|
criminatu
|