Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discerto
|
ich mache ab |
| 2. Person Singular |
discertas
|
du machst ab |
| 3. Person Singular |
discertat
|
er/sie/es macht ab |
| 1. Person Plural |
discertamus
|
wir machen ab |
| 2. Person Plural |
discertatis
|
ihr macht ab |
| 3. Person Plural |
discertant
|
sie machen ab |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertor
|
ich werde abgemacht |
| 2. Person Singular |
discertaris discertare
|
du wirst abgemacht |
| 3. Person Singular |
discertatur
|
er/sie/es wird abgemacht |
| 1. Person Plural |
discertamur
|
wir werden abgemacht |
| 2. Person Plural |
discertamini
|
ihr werdet abgemacht |
| 3. Person Plural |
discertantur
|
sie werden abgemacht |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertem
|
ich mache ab |
| 2. Person Singular |
discertes
|
du machest ab |
| 3. Person Singular |
discertet
|
er/sie/es mache ab |
| 1. Person Plural |
discertemus
|
wir machen ab |
| 2. Person Plural |
discertetis
|
ihr machet ab |
| 3. Person Plural |
discertent
|
sie machen ab |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discerter
|
ich werde abgemacht |
| 2. Person Singular |
discerteris discertere
|
du werdest abgemacht |
| 3. Person Singular |
discertetur
|
er/sie/es werde abgemacht |
| 1. Person Plural |
discertemur
|
wir werden abgemacht |
| 2. Person Plural |
discertemini
|
ihr werdet abgemacht |
| 3. Person Plural |
discertentur
|
sie werden abgemacht |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertabam
|
ich machte ab |
| 2. Person Singular |
discertabas
|
du machtest ab |
| 3. Person Singular |
discertabat
|
er/sie/es machte ab |
| 1. Person Plural |
discertabamus
|
wir machten ab |
| 2. Person Plural |
discertabatis
|
ihr machtet ab |
| 3. Person Plural |
discertabant
|
sie machten ab |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertabar
|
ich wurde abgemacht |
| 2. Person Singular |
discertabaris discertabare
|
du wurdest abgemacht |
| 3. Person Singular |
discertabatur
|
er/sie/es wurde abgemacht |
| 1. Person Plural |
discertabamur
|
wir wurden abgemacht |
| 2. Person Plural |
discertabamini
|
ihr wurdet abgemacht |
| 3. Person Plural |
discertabantur
|
sie wurden abgemacht |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertarem
|
ich machte ab |
| 2. Person Singular |
discertares
|
du machtest ab |
| 3. Person Singular |
discertaret
|
er/sie/es machte ab |
| 1. Person Plural |
discertaremus
|
wir machten ab |
| 2. Person Plural |
discertaretis
|
ihr machtet ab |
| 3. Person Plural |
discertarent
|
sie machten ab |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertarer
|
ich würde abgemacht |
| 2. Person Singular |
discertareris discertarere
|
du würdest abgemacht |
| 3. Person Singular |
discertaretur
|
er/sie/es würde abgemacht |
| 1. Person Plural |
discertaremur
|
wir würden abgemacht |
| 2. Person Plural |
discertaremini
|
ihr würdet abgemacht |
| 3. Person Plural |
discertarentur
|
sie würden abgemacht |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertabo
|
ich werde abmachen |
| 2. Person Singular |
discertabis
|
du wirst abmachen |
| 3. Person Singular |
discertabit
|
er/sie/es wird abmachen |
| 1. Person Plural |
discertabimus
|
wir werden abmachen |
| 2. Person Plural |
discertabitis
|
ihr werdet abmachen |
| 3. Person Plural |
discertabunt
|
sie werden abmachen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertabor
|
ich werde abgemacht werden |
| 2. Person Singular |
discertaberis discertabere
|
du wirst abgemacht werden |
| 3. Person Singular |
discertabitur
|
er/sie/es wird abgemacht werden |
| 1. Person Plural |
discertabimur
|
wir werden abgemacht werden |
| 2. Person Plural |
discertabimini
|
ihr werdet abgemacht werden |
| 3. Person Plural |
discertabuntur
|
sie werden abgemacht werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertavi
|
ich habe abgemacht |
| 2. Person Singular |
discertavisti
|
du hast abgemacht |
| 3. Person Singular |
discertavit
|
er/sie/es hat abgemacht |
| 1. Person Plural |
discertavimus
|
wir haben abgemacht |
| 2. Person Plural |
discertavistis
|
ihr habt abgemacht |
| 3. Person Plural |
discertaverunt discertavere
|
sie haben abgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertatus sum
|
ich bin abgemacht worden |
| 2. Person Singular |
discertatus es
|
du bist abgemacht worden |
| 3. Person Singular |
discertatus est
|
er/sie/es ist abgemacht worden |
| 1. Person Plural |
discertati sumus
|
wir sind abgemacht worden |
| 2. Person Plural |
discertati estis
|
ihr seid abgemacht worden |
| 3. Person Plural |
discertati sunt
|
sie sind abgemacht worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertaverim
|
ich habe abgemacht |
| 2. Person Singular |
discertaveris
|
du habest abgemacht |
| 3. Person Singular |
discertaverit
|
er/sie/es habe abgemacht |
| 1. Person Plural |
discertaverimus
|
wir haben abgemacht |
| 2. Person Plural |
discertaveritis
|
ihr habet abgemacht |
| 3. Person Plural |
discertaverint
|
sie haben abgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertatus sim
|
ich sei abgemacht worden |
| 2. Person Singular |
discertatus sis
|
du seiest abgemacht worden |
| 3. Person Singular |
discertatus sit
|
er/sie/es sei abgemacht worden |
| 1. Person Plural |
discertati simus
|
wir seien abgemacht worden |
| 2. Person Plural |
discertati sitis
|
ihr seiet abgemacht worden |
| 3. Person Plural |
discertati sint
|
sie seien abgemacht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertaveram
|
ich hatte abgemacht |
| 2. Person Singular |
discertaveras
|
du hattest abgemacht |
| 3. Person Singular |
discertaverat
|
er/sie/es hatte abgemacht |
| 1. Person Plural |
discertaveramus
|
wir hatten abgemacht |
| 2. Person Plural |
discertaveratis
|
ihr hattet abgemacht |
| 3. Person Plural |
discertaverant
|
sie hatten abgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertatus eram
|
ich war abgemacht worden |
| 2. Person Singular |
discertatus eras
|
du warst abgemacht worden |
| 3. Person Singular |
discertatus erat
|
er/sie/es war abgemacht worden |
| 1. Person Plural |
discertati eramus
|
wir waren abgemacht worden |
| 2. Person Plural |
discertati eratis
|
ihr wart abgemacht worden |
| 3. Person Plural |
discertati erant
|
sie waren abgemacht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertavissem
|
ich hätte abgemacht |
| 2. Person Singular |
discertavisses
|
du hättest abgemacht |
| 3. Person Singular |
discertavisset
|
er/sie/es hätte abgemacht |
| 1. Person Plural |
discertavissemus
|
wir hätten abgemacht |
| 2. Person Plural |
discertavissetis
|
ihr hättet abgemacht |
| 3. Person Plural |
discertavissent
|
sie hätten abgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertatus essem
|
ich wäre abgemacht worden |
| 2. Person Singular |
discertatus esses
|
du wärest abgemacht worden |
| 3. Person Singular |
discertatus esset
|
er/sie/es wäre abgemacht worden |
| 1. Person Plural |
discertati essemus
|
wir wären abgemacht worden |
| 2. Person Plural |
discertati essetis
|
ihr wäret abgemacht worden |
| 3. Person Plural |
discertati essent
|
sie wären abgemacht worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertavero
|
ich werde abgemacht haben |
| 2. Person Singular |
discertaveris
|
du wirst abgemacht haben |
| 3. Person Singular |
discertaverit
|
er/sie/es wird abgemacht haben |
| 1. Person Plural |
discertaverimus
|
wir werden abgemacht haben |
| 2. Person Plural |
discertaveritis
|
ihr werdet abgemacht haben |
| 3. Person Plural |
discertaverint
|
sie werden abgemacht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertatus ero
|
ich werde abgemacht worden sein |
| 2. Person Singular |
discertatus eris
|
du wirst abgemacht worden sein |
| 3. Person Singular |
discertatus erit
|
er/sie/es wird abgemacht worden sein |
| 1. Person Plural |
discertati erimus
|
wir werden abgemacht worden sein |
| 2. Person Plural |
discertati eritis
|
ihr werdet abgemacht worden sein |
| 3. Person Plural |
discertati erunt
|
sie werden abgemacht worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
discertare
|
abmachen |
| Vorzeitigkeit |
discertavisse
|
abgemacht haben |
| Nachzeitigkeit |
discertaturum esse
|
abmachen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
discertari discertarier
|
abgemacht werden |
| Vorzeitigkeit |
discertatum esse
|
abgemacht worden sein |
| Nachzeitigkeit |
discertatum iri
|
künftig abgemacht werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
discerta
|
mache ab; mach ab! |
| 2. Person Plural |
discertate
|
macht ab! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
discertato
|
| 3. Person Singular |
discertato
|
| 2. Person Plural |
discertatote
|
| 3. Person Plural |
discertanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
discertare
|
das Abmachen |
| Genitiv |
discertandi
|
des Abmachens |
| Dativ |
discertando
|
dem Abmachen |
| Akkusativ |
discertandum
|
das Abmachen |
| Ablativ |
discertando
|
durch das Abmachen |
| Vokativ |
discertande
|
Abmachen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
discertandus
|
discertanda
|
discertandum
|
| Genitiv |
discertandi
|
discertandae
|
discertandi
|
| Dativ |
discertando
|
discertandae
|
discertando
|
| Akkusativ |
discertandum
|
discertandam
|
discertandum
|
| Ablativ |
discertando
|
discertanda
|
discertando
|
| Vokativ |
discertande
|
discertanda
|
discertandum
|
Plural
| Nominativ |
discertandi
|
discertandae
|
discertanda
|
| Genitiv |
discertandorum
|
discertandarum
|
discertandorum
|
| Dativ |
discertandis
|
discertandis
|
discertandis
|
| Akkusativ |
discertandos
|
discertandas
|
discertanda
|
| Ablativ |
discertandis
|
discertandis
|
discertandis
|
| Vokativ |
discertandi
|
discertandae
|
discertanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
discertans
|
discertans
|
discertans
|
| Genitiv |
discertantis
|
discertantis
|
discertantis
|
| Dativ |
discertanti
|
discertanti
|
discertanti
|
| Akkusativ |
discertantem
|
discertantem
|
discertans
|
| Ablativ |
discertanti discertante
|
discertanti discertante
|
discertanti discertante
|
| Vokativ |
discertans
|
discertans
|
discertans
|
Plural
| Nominativ |
discertantes
|
discertantes
|
discertantia
|
| Genitiv |
discertantium discertantum
|
discertantium discertantum
|
discertantium discertantum
|
| Dativ |
discertantibus
|
discertantibus
|
discertantibus
|
| Akkusativ |
discertantes
|
discertantes
|
discertantia
|
| Ablativ |
discertantibus
|
discertantibus
|
discertantibus
|
| Vokativ |
discertantes
|
discertantes
|
discertantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
discertatus
|
discertata
|
discertatum
|
| Genitiv |
discertati
|
discertatae
|
discertati
|
| Dativ |
discertato
|
discertatae
|
discertato
|
| Akkusativ |
discertatum
|
discertatam
|
discertatum
|
| Ablativ |
discertato
|
discertata
|
discertato
|
| Vokativ |
discertate
|
discertata
|
discertatum
|
Plural
| Nominativ |
discertati
|
discertatae
|
discertata
|
| Genitiv |
discertatorum
|
discertatarum
|
discertatorum
|
| Dativ |
discertatis
|
discertatis
|
discertatis
|
| Akkusativ |
discertatos
|
discertatas
|
discertata
|
| Ablativ |
discertatis
|
discertatis
|
discertatis
|
| Vokativ |
discertati
|
discertatae
|
discertata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
discertaturus
|
discertatura
|
discertaturum
|
| Genitiv |
discertaturi
|
discertaturae
|
discertaturi
|
| Dativ |
discertaturo
|
discertaturae
|
discertaturo
|
| Akkusativ |
discertaturum
|
discertaturam
|
discertaturum
|
| Ablativ |
discertaturo
|
discertatura
|
discertaturo
|
| Vokativ |
discertature
|
discertatura
|
discertaturum
|
Plural
| Nominativ |
discertaturi
|
discertaturae
|
discertatura
|
| Genitiv |
discertaturorum
|
discertaturarum
|
discertaturorum
|
| Dativ |
discertaturis
|
discertaturis
|
discertaturis
|
| Akkusativ |
discertaturos
|
discertaturas
|
discertatura
|
| Ablativ |
discertaturis
|
discertaturis
|
discertaturis
|
| Vokativ |
discertaturi
|
discertaturae
|
discertatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
discertatum
|
discertatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discerto
|
ich erörtere |
| 2. Person Singular |
discertas
|
du erörterst |
| 3. Person Singular |
discertat
|
er/sie/es erörtert |
| 1. Person Plural |
discertamus
|
wir erörtern |
| 2. Person Plural |
discertatis
|
ihr erörtert |
| 3. Person Plural |
discertant
|
sie erörtern |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertor
|
ich werde erörtert |
| 2. Person Singular |
discertaris discertare
|
du wirst erörtert |
| 3. Person Singular |
discertatur
|
er/sie/es wird erörtert |
| 1. Person Plural |
discertamur
|
wir werden erörtert |
| 2. Person Plural |
discertamini
|
ihr werdet erörtert |
| 3. Person Plural |
discertantur
|
sie werden erörtert |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertem
|
ich erörtere |
| 2. Person Singular |
discertes
|
du erörterst |
| 3. Person Singular |
discertet
|
er/sie/es erörtere |
| 1. Person Plural |
discertemus
|
wir erörtern |
| 2. Person Plural |
discertetis
|
ihr erörtert |
| 3. Person Plural |
discertent
|
sie erörtern |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discerter
|
ich werde erörtert |
| 2. Person Singular |
discerteris discertere
|
du werdest erörtert |
| 3. Person Singular |
discertetur
|
er/sie/es werde erörtert |
| 1. Person Plural |
discertemur
|
wir werden erörtert |
| 2. Person Plural |
discertemini
|
ihr werdet erörtert |
| 3. Person Plural |
discertentur
|
sie werden erörtert |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertabam
|
ich erörterte |
| 2. Person Singular |
discertabas
|
du erörtertest |
| 3. Person Singular |
discertabat
|
er/sie/es erörterte |
| 1. Person Plural |
discertabamus
|
wir erörterten |
| 2. Person Plural |
discertabatis
|
ihr erörtertet |
| 3. Person Plural |
discertabant
|
sie erörterten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertabar
|
ich wurde erörtert |
| 2. Person Singular |
discertabaris discertabare
|
du wurdest erörtert |
| 3. Person Singular |
discertabatur
|
er/sie/es wurde erörtert |
| 1. Person Plural |
discertabamur
|
wir wurden erörtert |
| 2. Person Plural |
discertabamini
|
ihr wurdet erörtert |
| 3. Person Plural |
discertabantur
|
sie wurden erörtert |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertarem
|
ich erörterte |
| 2. Person Singular |
discertares
|
du erörtertest |
| 3. Person Singular |
discertaret
|
er/sie/es erörterte |
| 1. Person Plural |
discertaremus
|
wir erörterten |
| 2. Person Plural |
discertaretis
|
ihr erörtertet |
| 3. Person Plural |
discertarent
|
sie erörterten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertarer
|
ich würde erörtert |
| 2. Person Singular |
discertareris discertarere
|
du würdest erörtert |
| 3. Person Singular |
discertaretur
|
er/sie/es würde erörtert |
| 1. Person Plural |
discertaremur
|
wir würden erörtert |
| 2. Person Plural |
discertaremini
|
ihr würdet erörtert |
| 3. Person Plural |
discertarentur
|
sie würden erörtert |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertabo
|
ich werde erörtern |
| 2. Person Singular |
discertabis
|
du wirst erörtern |
| 3. Person Singular |
discertabit
|
er/sie/es wird erörtern |
| 1. Person Plural |
discertabimus
|
wir werden erörtern |
| 2. Person Plural |
discertabitis
|
ihr werdet erörtern |
| 3. Person Plural |
discertabunt
|
sie werden erörtern |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertabor
|
ich werde erörtert werden |
| 2. Person Singular |
discertaberis discertabere
|
du wirst erörtert werden |
| 3. Person Singular |
discertabitur
|
er/sie/es wird erörtert werden |
| 1. Person Plural |
discertabimur
|
wir werden erörtert werden |
| 2. Person Plural |
discertabimini
|
ihr werdet erörtert werden |
| 3. Person Plural |
discertabuntur
|
sie werden erörtert werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertavi
|
ich habe erörtert |
| 2. Person Singular |
discertavisti
|
du hast erörtert |
| 3. Person Singular |
discertavit
|
er/sie/es hat erörtert |
| 1. Person Plural |
discertavimus
|
wir haben erörtert |
| 2. Person Plural |
discertavistis
|
ihr habt erörtert |
| 3. Person Plural |
discertaverunt discertavere
|
sie haben erörtert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertatus sum
|
ich bin erörtert worden |
| 2. Person Singular |
discertatus es
|
du bist erörtert worden |
| 3. Person Singular |
discertatus est
|
er/sie/es ist erörtert worden |
| 1. Person Plural |
discertati sumus
|
wir sind erörtert worden |
| 2. Person Plural |
discertati estis
|
ihr seid erörtert worden |
| 3. Person Plural |
discertati sunt
|
sie sind erörtert worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertaverim
|
ich habe erörtert |
| 2. Person Singular |
discertaveris
|
du habest erörtert |
| 3. Person Singular |
discertaverit
|
er/sie/es habe erörtert |
| 1. Person Plural |
discertaverimus
|
wir haben erörtert |
| 2. Person Plural |
discertaveritis
|
ihr habet erörtert |
| 3. Person Plural |
discertaverint
|
sie haben erörtert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertatus sim
|
ich sei erörtert worden |
| 2. Person Singular |
discertatus sis
|
du seiest erörtert worden |
| 3. Person Singular |
discertatus sit
|
er/sie/es sei erörtert worden |
| 1. Person Plural |
discertati simus
|
wir seien erörtert worden |
| 2. Person Plural |
discertati sitis
|
ihr seiet erörtert worden |
| 3. Person Plural |
discertati sint
|
sie seien erörtert worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertaveram
|
ich hatte erörtert |
| 2. Person Singular |
discertaveras
|
du hattest erörtert |
| 3. Person Singular |
discertaverat
|
er/sie/es hatte erörtert |
| 1. Person Plural |
discertaveramus
|
wir hatten erörtert |
| 2. Person Plural |
discertaveratis
|
ihr hattet erörtert |
| 3. Person Plural |
discertaverant
|
sie hatten erörtert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertatus eram
|
ich war erörtert worden |
| 2. Person Singular |
discertatus eras
|
du warst erörtert worden |
| 3. Person Singular |
discertatus erat
|
er/sie/es war erörtert worden |
| 1. Person Plural |
discertati eramus
|
wir waren erörtert worden |
| 2. Person Plural |
discertati eratis
|
ihr wart erörtert worden |
| 3. Person Plural |
discertati erant
|
sie waren erörtert worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertavissem
|
ich hätte erörtert |
| 2. Person Singular |
discertavisses
|
du hättest erörtert |
| 3. Person Singular |
discertavisset
|
er/sie/es hätte erörtert |
| 1. Person Plural |
discertavissemus
|
wir hätten erörtert |
| 2. Person Plural |
discertavissetis
|
ihr hättet erörtert |
| 3. Person Plural |
discertavissent
|
sie hätten erörtert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertatus essem
|
ich wäre erörtert worden |
| 2. Person Singular |
discertatus esses
|
du wärest erörtert worden |
| 3. Person Singular |
discertatus esset
|
er/sie/es wäre erörtert worden |
| 1. Person Plural |
discertati essemus
|
wir wären erörtert worden |
| 2. Person Plural |
discertati essetis
|
ihr wäret erörtert worden |
| 3. Person Plural |
discertati essent
|
sie wären erörtert worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
discertavero
|
ich werde erörtert haben |
| 2. Person Singular |
discertaveris
|
du wirst erörtert haben |
| 3. Person Singular |
discertaverit
|
er/sie/es wird erörtert haben |
| 1. Person Plural |
discertaverimus
|
wir werden erörtert haben |
| 2. Person Plural |
discertaveritis
|
ihr werdet erörtert haben |
| 3. Person Plural |
discertaverint
|
sie werden erörtert haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
discertatus ero
|
ich werde erörtert worden sein |
| 2. Person Singular |
discertatus eris
|
du wirst erörtert worden sein |
| 3. Person Singular |
discertatus erit
|
er/sie/es wird erörtert worden sein |
| 1. Person Plural |
discertati erimus
|
wir werden erörtert worden sein |
| 2. Person Plural |
discertati eritis
|
ihr werdet erörtert worden sein |
| 3. Person Plural |
discertati erunt
|
sie werden erörtert worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
discertare
|
erörtern |
| Vorzeitigkeit |
discertavisse
|
erörtert haben |
| Nachzeitigkeit |
discertaturum esse
|
erörtern werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
discertari discertarier
|
erörtert werden |
| Vorzeitigkeit |
discertatum esse
|
erörtert worden sein |
| Nachzeitigkeit |
discertatum iri
|
künftig erörtert werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
discerta
|
erörtere! |
| 2. Person Plural |
discertate
|
erörtert! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
discertato
|
| 3. Person Singular |
discertato
|
| 2. Person Plural |
discertatote
|
| 3. Person Plural |
discertanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
discertare
|
das Erörtern |
| Genitiv |
discertandi
|
des Erörternes |
| Dativ |
discertando
|
dem Erörtern |
| Akkusativ |
discertandum
|
das Erörtern |
| Ablativ |
discertando
|
durch das Erörtern |
| Vokativ |
discertande
|
Erörtern! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
discertandus
|
discertanda
|
discertandum
|
| Genitiv |
discertandi
|
discertandae
|
discertandi
|
| Dativ |
discertando
|
discertandae
|
discertando
|
| Akkusativ |
discertandum
|
discertandam
|
discertandum
|
| Ablativ |
discertando
|
discertanda
|
discertando
|
| Vokativ |
discertande
|
discertanda
|
discertandum
|
Plural
| Nominativ |
discertandi
|
discertandae
|
discertanda
|
| Genitiv |
discertandorum
|
discertandarum
|
discertandorum
|
| Dativ |
discertandis
|
discertandis
|
discertandis
|
| Akkusativ |
discertandos
|
discertandas
|
discertanda
|
| Ablativ |
discertandis
|
discertandis
|
discertandis
|
| Vokativ |
discertandi
|
discertandae
|
discertanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
discertans
|
discertans
|
discertans
|
| Genitiv |
discertantis
|
discertantis
|
discertantis
|
| Dativ |
discertanti
|
discertanti
|
discertanti
|
| Akkusativ |
discertantem
|
discertantem
|
discertans
|
| Ablativ |
discertanti discertante
|
discertanti discertante
|
discertanti discertante
|
| Vokativ |
discertans
|
discertans
|
discertans
|
Plural
| Nominativ |
discertantes
|
discertantes
|
discertantia
|
| Genitiv |
discertantium discertantum
|
discertantium discertantum
|
discertantium discertantum
|
| Dativ |
discertantibus
|
discertantibus
|
discertantibus
|
| Akkusativ |
discertantes
|
discertantes
|
discertantia
|
| Ablativ |
discertantibus
|
discertantibus
|
discertantibus
|
| Vokativ |
discertantes
|
discertantes
|
discertantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
discertatus
|
discertata
|
discertatum
|
| Genitiv |
discertati
|
discertatae
|
discertati
|
| Dativ |
discertato
|
discertatae
|
discertato
|
| Akkusativ |
discertatum
|
discertatam
|
discertatum
|
| Ablativ |
discertato
|
discertata
|
discertato
|
| Vokativ |
discertate
|
discertata
|
discertatum
|
Plural
| Nominativ |
discertati
|
discertatae
|
discertata
|
| Genitiv |
discertatorum
|
discertatarum
|
discertatorum
|
| Dativ |
discertatis
|
discertatis
|
discertatis
|
| Akkusativ |
discertatos
|
discertatas
|
discertata
|
| Ablativ |
discertatis
|
discertatis
|
discertatis
|
| Vokativ |
discertati
|
discertatae
|
discertata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
discertaturus
|
discertatura
|
discertaturum
|
| Genitiv |
discertaturi
|
discertaturae
|
discertaturi
|
| Dativ |
discertaturo
|
discertaturae
|
discertaturo
|
| Akkusativ |
discertaturum
|
discertaturam
|
discertaturum
|
| Ablativ |
discertaturo
|
discertatura
|
discertaturo
|
| Vokativ |
discertature
|
discertatura
|
discertaturum
|
Plural
| Nominativ |
discertaturi
|
discertaturae
|
discertatura
|
| Genitiv |
discertaturorum
|
discertaturarum
|
discertaturorum
|
| Dativ |
discertaturis
|
discertaturis
|
discertaturis
|
| Akkusativ |
discertaturos
|
discertaturas
|
discertatura
|
| Ablativ |
discertaturis
|
discertaturis
|
discertaturis
|
| Vokativ |
discertaturi
|
discertaturae
|
discertatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
discertatum
|
discertatu
|