Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von disicere (Verb im Partizip) entspricht Ihr Suchwort disiectus auch noch Formen von: disjicere (Verb im Partizip) | disiectus (Nomen)
Kurzübersicht
| Latein | Typ | Flexionsart | Form | Deutsch |
|---|---|---|---|---|
| disicere | Verb | gemischte Konjugation | Infinitiv | zerstreuen aufteilen auseinandertreiben halbieren in die Flucht schlagen in zwei Hälften teilen ruinieren vereiteln vergeuden vertreiben/beenden zerbrechen zerstören |
| disiectus | Verb im Partizip | gemischte Konjugation | Nominativ Maskulin Singular Partizip Perfekt Passiv | Partizip von zerstreuen |
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
ich zerstreue mich |
| 2. Person Singular | disicis |
du zerstreust dich |
| 3. Person Singular | disicit |
er/sie/es zerstreut sich |
| 1. Person Plural | disicimus |
wir zerstreuen uns |
| 2. Person Plural | disicitis |
ihr zerstreut euch |
| 3. Person Plural | disiciunt |
sie zerstreuen sich |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
|
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
|
| 3. Person Singular | disicitur |
|
| 1. Person Plural | disicimur |
|
| 2. Person Plural | disicimini |
|
| 3. Person Plural | disiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich zerstreue mich |
| 2. Person Singular | disicias |
du zerstreuest dich |
| 3. Person Singular | disiciat |
er/sie/es zerstreue sich |
| 1. Person Plural | disiciamus |
wir zerstreuen uns |
| 2. Person Plural | disiciatis |
ihr zerstreuet euch |
| 3. Person Plural | disiciant |
sie zerstreuen sich |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
|
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
|
| 3. Person Singular | disiciatur |
|
| 1. Person Plural | disiciamur |
|
| 2. Person Plural | disiciamini |
|
| 3. Person Plural | disiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
ich zerstreute mich |
| 2. Person Singular | disiciebas |
du zerstreutest dich |
| 3. Person Singular | disiciebat |
er/sie/es zerstreute sich |
| 1. Person Plural | disiciebamus |
wir zerstreuten uns |
| 2. Person Plural | disiciebatis |
ihr zerstreutet euch |
| 3. Person Plural | disiciebant |
sie zerstreuten sich |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
|
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
|
| 3. Person Singular | disiciebatur |
|
| 1. Person Plural | disiciebamur |
|
| 2. Person Plural | disiciebamini |
|
| 3. Person Plural | disiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
ich zerstreute mich |
| 2. Person Singular | disiceres |
du zerstreutest dich |
| 3. Person Singular | disiceret |
er/sie/es zerstreute sich |
| 1. Person Plural | disiceremus |
wir zerstreuten uns |
| 2. Person Plural | disiceretis |
ihr zerstreutet euch |
| 3. Person Plural | disicerent |
sie zerstreuten sich |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
|
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
|
| 3. Person Singular | disiceretur |
|
| 1. Person Plural | disiceremur |
|
| 2. Person Plural | disiceremini |
|
| 3. Person Plural | disicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich werde mich zerstreuen |
| 2. Person Singular | disicies |
du wirst dich zerstreuen |
| 3. Person Singular | disiciet |
er/sie/es wird sich zerstreuen |
| 1. Person Plural | disiciemus |
wir werden uns zerstreuen |
| 2. Person Plural | disicietis |
ihr werdet euch zerstreuen |
| 3. Person Plural | disicient |
sie werden sich zerstreuen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
|
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
|
| 3. Person Singular | disicietur |
|
| 1. Person Plural | disiciemur |
|
| 2. Person Plural | disiciemini |
|
| 3. Person Plural | disicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
ich habe mich zerstreut |
| 2. Person Singular | disjecisti |
du hast dich zerstreut |
| 3. Person Singular | disjecit |
er/sie/es hat sich zerstreut |
| 1. Person Plural | disjecimus |
wir haben uns zerstreut |
| 2. Person Plural | disjecistis |
ihr habt euch zerstreut |
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
sie haben sich zerstreut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
|
| 2. Person Singular | disjectus es |
|
| 3. Person Singular | disjectus est |
|
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
|
| 2. Person Plural | disjecti estis |
|
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
ich habe mich zerstreut |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du habest dich zerstreut |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es habe sich zerstreut |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir haben uns zerstreut |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr habet euch zerstreut |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie haben sich zerstreut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
|
| 2. Person Singular | disjectus sis |
|
| 3. Person Singular | disjectus sit |
|
| 1. Person Plural | disjecti simus |
|
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
|
| 3. Person Plural | disjecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
ich hatte mich zerstreut |
| 2. Person Singular | disjeceras |
du hattest dich zerstreut |
| 3. Person Singular | disjecerat |
er/sie/es hatte sich zerstreut |
| 1. Person Plural | disjeceramus |
wir hatten uns zerstreut |
| 2. Person Plural | disjeceratis |
ihr hattet euch zerstreut |
| 3. Person Plural | disjecerant |
sie hatten sich zerstreut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
|
| 2. Person Singular | disjectus eras |
|
| 3. Person Singular | disjectus erat |
|
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
|
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
|
| 3. Person Plural | disjecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
ich hätte mich zerstreut |
| 2. Person Singular | disjecisses |
du hättest dich zerstreut |
| 3. Person Singular | disjecisset |
er/sie/es hätte sich zerstreut |
| 1. Person Plural | disjecissemus |
wir hätten uns zerstreut |
| 2. Person Plural | disjecissetis |
ihr hättet euch zerstreut |
| 3. Person Plural | disjecissent |
sie hätten sich zerstreut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
|
| 2. Person Singular | disjectus esses |
|
| 3. Person Singular | disjectus esset |
|
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
|
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
|
| 3. Person Plural | disjecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
ich werde mich zerstreut haben |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du wirst dich zerstreut haben |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es wird sich zerstreut haben |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir werden uns zerstreut haben |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr werdet euch zerstreut haben |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie werden sich zerstreut haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
|
| 2. Person Singular | disjectus eris |
|
| 3. Person Singular | disjectus erit |
|
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
|
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
|
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
sich zerstreuen |
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
sich zerstreut haben |
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
sich zerstreuen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
|
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
zerstreue dich; zerstreu dich! |
| 2. Person Plural | disicite |
zerstreut euch! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
das Sich zerstreuen |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
des Sich zerstreuens |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
dem Sich zerstreuen |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
das Sich zerstreuen |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
durch das Sich zerstreuen |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Sich zerstreuen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
ich teile auf |
| 2. Person Singular | disicis |
du teilst auf |
| 3. Person Singular | disicit |
er/sie/es teilt auf |
| 1. Person Plural | disicimus |
wir teilen auf |
| 2. Person Plural | disicitis |
ihr teilt auf |
| 3. Person Plural | disiciunt |
sie teilen auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
ich werde aufgeteilt |
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
du wirst aufgeteilt |
| 3. Person Singular | disicitur |
er/sie/es wird aufgeteilt |
| 1. Person Plural | disicimur |
wir werden aufgeteilt |
| 2. Person Plural | disicimini |
ihr werdet aufgeteilt |
| 3. Person Plural | disiciuntur |
sie werden aufgeteilt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich teile auf |
| 2. Person Singular | disicias |
du teilest auf |
| 3. Person Singular | disiciat |
er/sie/es teile auf |
| 1. Person Plural | disiciamus |
wir teilen auf |
| 2. Person Plural | disiciatis |
ihr teilet auf |
| 3. Person Plural | disiciant |
sie teilen auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde aufgeteilt |
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
du werdest aufgeteilt |
| 3. Person Singular | disiciatur |
er/sie/es werde aufgeteilt |
| 1. Person Plural | disiciamur |
wir werden aufgeteilt |
| 2. Person Plural | disiciamini |
ihr werdet aufgeteilt |
| 3. Person Plural | disiciantur |
sie werden aufgeteilt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
ich teilte auf |
| 2. Person Singular | disiciebas |
du teiltest auf |
| 3. Person Singular | disiciebat |
er/sie/es teilte auf |
| 1. Person Plural | disiciebamus |
wir teilten auf |
| 2. Person Plural | disiciebatis |
ihr teiltet auf |
| 3. Person Plural | disiciebant |
sie teilten auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
ich wurde aufgeteilt |
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
du wurdest aufgeteilt |
| 3. Person Singular | disiciebatur |
er/sie/es wurde aufgeteilt |
| 1. Person Plural | disiciebamur |
wir wurden aufgeteilt |
| 2. Person Plural | disiciebamini |
ihr wurdet aufgeteilt |
| 3. Person Plural | disiciebantur |
sie wurden aufgeteilt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
ich teilte auf |
| 2. Person Singular | disiceres |
du teiltest auf |
| 3. Person Singular | disiceret |
er/sie/es teilte auf |
| 1. Person Plural | disiceremus |
wir teilten auf |
| 2. Person Plural | disiceretis |
ihr teiltet auf |
| 3. Person Plural | disicerent |
sie teilten auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
ich würde aufgeteilt |
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
du würdest aufgeteilt |
| 3. Person Singular | disiceretur |
er/sie/es würde aufgeteilt |
| 1. Person Plural | disiceremur |
wir würden aufgeteilt |
| 2. Person Plural | disiceremini |
ihr würdet aufgeteilt |
| 3. Person Plural | disicerentur |
sie würden aufgeteilt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich werde aufteilen |
| 2. Person Singular | disicies |
du wirst aufteilen |
| 3. Person Singular | disiciet |
er/sie/es wird aufteilen |
| 1. Person Plural | disiciemus |
wir werden aufteilen |
| 2. Person Plural | disicietis |
ihr werdet aufteilen |
| 3. Person Plural | disicient |
sie werden aufteilen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde aufgeteilt werden |
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
du wirst aufgeteilt werden |
| 3. Person Singular | disicietur |
er/sie/es wird aufgeteilt werden |
| 1. Person Plural | disiciemur |
wir werden aufgeteilt werden |
| 2. Person Plural | disiciemini |
ihr werdet aufgeteilt werden |
| 3. Person Plural | disicientur |
sie werden aufgeteilt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
ich habe aufgeteilt |
| 2. Person Singular | disjecisti |
du hast aufgeteilt |
| 3. Person Singular | disjecit |
er/sie/es hat aufgeteilt |
| 1. Person Plural | disjecimus |
wir haben aufgeteilt |
| 2. Person Plural | disjecistis |
ihr habt aufgeteilt |
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
sie haben aufgeteilt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
ich bin aufgeteilt worden |
| 2. Person Singular | disjectus es |
du bist aufgeteilt worden |
| 3. Person Singular | disjectus est |
er/sie/es ist aufgeteilt worden |
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
wir sind aufgeteilt worden |
| 2. Person Plural | disjecti estis |
ihr seid aufgeteilt worden |
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
sie sind aufgeteilt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
ich habe aufgeteilt |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du habest aufgeteilt |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es habe aufgeteilt |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir haben aufgeteilt |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr habet aufgeteilt |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie haben aufgeteilt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
ich sei aufgeteilt worden |
| 2. Person Singular | disjectus sis |
du seiest aufgeteilt worden |
| 3. Person Singular | disjectus sit |
er/sie/es sei aufgeteilt worden |
| 1. Person Plural | disjecti simus |
wir seien aufgeteilt worden |
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
ihr seiet aufgeteilt worden |
| 3. Person Plural | disjecti sint |
sie seien aufgeteilt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
ich hatte aufgeteilt |
| 2. Person Singular | disjeceras |
du hattest aufgeteilt |
| 3. Person Singular | disjecerat |
er/sie/es hatte aufgeteilt |
| 1. Person Plural | disjeceramus |
wir hatten aufgeteilt |
| 2. Person Plural | disjeceratis |
ihr hattet aufgeteilt |
| 3. Person Plural | disjecerant |
sie hatten aufgeteilt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
ich war aufgeteilt worden |
| 2. Person Singular | disjectus eras |
du warst aufgeteilt worden |
| 3. Person Singular | disjectus erat |
er/sie/es war aufgeteilt worden |
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
wir waren aufgeteilt worden |
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
ihr wart aufgeteilt worden |
| 3. Person Plural | disjecti erant |
sie waren aufgeteilt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
ich hätte aufgeteilt |
| 2. Person Singular | disjecisses |
du hättest aufgeteilt |
| 3. Person Singular | disjecisset |
er/sie/es hätte aufgeteilt |
| 1. Person Plural | disjecissemus |
wir hätten aufgeteilt |
| 2. Person Plural | disjecissetis |
ihr hättet aufgeteilt |
| 3. Person Plural | disjecissent |
sie hätten aufgeteilt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
ich wäre aufgeteilt worden |
| 2. Person Singular | disjectus esses |
du wärest aufgeteilt worden |
| 3. Person Singular | disjectus esset |
er/sie/es wäre aufgeteilt worden |
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
wir wären aufgeteilt worden |
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
ihr wäret aufgeteilt worden |
| 3. Person Plural | disjecti essent |
sie wären aufgeteilt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
ich werde aufgeteilt haben |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du wirst aufgeteilt haben |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es wird aufgeteilt haben |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir werden aufgeteilt haben |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr werdet aufgeteilt haben |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie werden aufgeteilt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
ich werde aufgeteilt worden sein |
| 2. Person Singular | disjectus eris |
du wirst aufgeteilt worden sein |
| 3. Person Singular | disjectus erit |
er/sie/es wird aufgeteilt worden sein |
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
wir werden aufgeteilt worden sein |
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
ihr werdet aufgeteilt worden sein |
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
sie werden aufgeteilt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
aufteilen |
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
aufgeteilt haben |
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
aufteilen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
aufgeteilt werden |
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
aufgeteilt worden sein |
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
künftig aufgeteilt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
teile auf; teil auf! |
| 2. Person Plural | disicite |
teilt auf! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
das Aufteilen |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
des Aufteilens |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
dem Aufteilen |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
das Aufteilen |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
durch das Aufteilen |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Aufteilen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
ich treibe auseinander |
| 2. Person Singular | disicis |
du treibst auseinander |
| 3. Person Singular | disicit |
er/sie/es treibt auseinander |
| 1. Person Plural | disicimus |
wir treiben auseinander |
| 2. Person Plural | disicitis |
ihr treibt auseinander |
| 3. Person Plural | disiciunt |
sie treiben auseinander |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
ich werde auseinandergetrieben |
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
du wirst auseinandergetrieben |
| 3. Person Singular | disicitur |
er/sie/es wird auseinandergetrieben |
| 1. Person Plural | disicimur |
wir werden auseinandergetrieben |
| 2. Person Plural | disicimini |
ihr werdet auseinandergetrieben |
| 3. Person Plural | disiciuntur |
sie werden auseinandergetrieben |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich treibe auseinander |
| 2. Person Singular | disicias |
du treibest auseinander |
| 3. Person Singular | disiciat |
er/sie/es treibe auseinander |
| 1. Person Plural | disiciamus |
wir treiben auseinander |
| 2. Person Plural | disiciatis |
ihr treibet auseinander |
| 3. Person Plural | disiciant |
sie treiben auseinander |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde auseinandergetrieben |
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
du werdest auseinandergetrieben |
| 3. Person Singular | disiciatur |
er/sie/es werde auseinandergetrieben |
| 1. Person Plural | disiciamur |
wir werden auseinandergetrieben |
| 2. Person Plural | disiciamini |
ihr werdet auseinandergetrieben |
| 3. Person Plural | disiciantur |
sie werden auseinandergetrieben |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
ich trieb auseinander |
| 2. Person Singular | disiciebas |
du triebst auseinander |
| 3. Person Singular | disiciebat |
er/sie/es trieb auseinander |
| 1. Person Plural | disiciebamus |
wir trieben auseinander |
| 2. Person Plural | disiciebatis |
ihr triebt auseinander |
| 3. Person Plural | disiciebant |
sie trieben auseinander |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
ich wurde auseinandergetrieben |
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
du wurdest auseinandergetrieben |
| 3. Person Singular | disiciebatur |
er/sie/es wurde auseinandergetrieben |
| 1. Person Plural | disiciebamur |
wir wurden auseinandergetrieben |
| 2. Person Plural | disiciebamini |
ihr wurdet auseinandergetrieben |
| 3. Person Plural | disiciebantur |
sie wurden auseinandergetrieben |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
ich triebe auseinander |
| 2. Person Singular | disiceres |
du triebest auseinander |
| 3. Person Singular | disiceret |
er/sie/es triebe auseinander |
| 1. Person Plural | disiceremus |
wir trieben auseinander |
| 2. Person Plural | disiceretis |
ihr triebet auseinander |
| 3. Person Plural | disicerent |
sie trieben auseinander |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
ich würde auseinandergetrieben |
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
du würdest auseinandergetrieben |
| 3. Person Singular | disiceretur |
er/sie/es würde auseinandergetrieben |
| 1. Person Plural | disiceremur |
wir würden auseinandergetrieben |
| 2. Person Plural | disiceremini |
ihr würdet auseinandergetrieben |
| 3. Person Plural | disicerentur |
sie würden auseinandergetrieben |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich werde auseinandertreiben |
| 2. Person Singular | disicies |
du wirst auseinandertreiben |
| 3. Person Singular | disiciet |
er/sie/es wird auseinandertreiben |
| 1. Person Plural | disiciemus |
wir werden auseinandertreiben |
| 2. Person Plural | disicietis |
ihr werdet auseinandertreiben |
| 3. Person Plural | disicient |
sie werden auseinandertreiben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde auseinandergetrieben werden |
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
du wirst auseinandergetrieben werden |
| 3. Person Singular | disicietur |
er/sie/es wird auseinandergetrieben werden |
| 1. Person Plural | disiciemur |
wir werden auseinandergetrieben werden |
| 2. Person Plural | disiciemini |
ihr werdet auseinandergetrieben werden |
| 3. Person Plural | disicientur |
sie werden auseinandergetrieben werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
ich habe auseinandergetrieben |
| 2. Person Singular | disjecisti |
du hast auseinandergetrieben |
| 3. Person Singular | disjecit |
er/sie/es hat auseinandergetrieben |
| 1. Person Plural | disjecimus |
wir haben auseinandergetrieben |
| 2. Person Plural | disjecistis |
ihr habt auseinandergetrieben |
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
sie haben auseinandergetrieben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
ich bin auseinandergetrieben worden |
| 2. Person Singular | disjectus es |
du bist auseinandergetrieben worden |
| 3. Person Singular | disjectus est |
er/sie/es ist auseinandergetrieben worden |
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
wir sind auseinandergetrieben worden |
| 2. Person Plural | disjecti estis |
ihr seid auseinandergetrieben worden |
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
sie sind auseinandergetrieben worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
ich habe auseinandergetrieben |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du habest auseinandergetrieben |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es habe auseinandergetrieben |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir haben auseinandergetrieben |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr habet auseinandergetrieben |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie haben auseinandergetrieben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
ich sei auseinandergetrieben worden |
| 2. Person Singular | disjectus sis |
du seiest auseinandergetrieben worden |
| 3. Person Singular | disjectus sit |
er/sie/es sei auseinandergetrieben worden |
| 1. Person Plural | disjecti simus |
wir seien auseinandergetrieben worden |
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
ihr seiet auseinandergetrieben worden |
| 3. Person Plural | disjecti sint |
sie seien auseinandergetrieben worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
ich hatte auseinandergetrieben |
| 2. Person Singular | disjeceras |
du hattest auseinandergetrieben |
| 3. Person Singular | disjecerat |
er/sie/es hatte auseinandergetrieben |
| 1. Person Plural | disjeceramus |
wir hatten auseinandergetrieben |
| 2. Person Plural | disjeceratis |
ihr hattet auseinandergetrieben |
| 3. Person Plural | disjecerant |
sie hatten auseinandergetrieben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
ich war auseinandergetrieben worden |
| 2. Person Singular | disjectus eras |
du warst auseinandergetrieben worden |
| 3. Person Singular | disjectus erat |
er/sie/es war auseinandergetrieben worden |
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
wir waren auseinandergetrieben worden |
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
ihr wart auseinandergetrieben worden |
| 3. Person Plural | disjecti erant |
sie waren auseinandergetrieben worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
ich hätte auseinandergetrieben |
| 2. Person Singular | disjecisses |
du hättest auseinandergetrieben |
| 3. Person Singular | disjecisset |
er/sie/es hätte auseinandergetrieben |
| 1. Person Plural | disjecissemus |
wir hätten auseinandergetrieben |
| 2. Person Plural | disjecissetis |
ihr hättet auseinandergetrieben |
| 3. Person Plural | disjecissent |
sie hätten auseinandergetrieben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
ich wäre auseinandergetrieben worden |
| 2. Person Singular | disjectus esses |
du wärest auseinandergetrieben worden |
| 3. Person Singular | disjectus esset |
er/sie/es wäre auseinandergetrieben worden |
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
wir wären auseinandergetrieben worden |
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
ihr wäret auseinandergetrieben worden |
| 3. Person Plural | disjecti essent |
sie wären auseinandergetrieben worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
ich werde auseinandergetrieben haben |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du wirst auseinandergetrieben haben |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es wird auseinandergetrieben haben |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir werden auseinandergetrieben haben |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr werdet auseinandergetrieben haben |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie werden auseinandergetrieben haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
ich werde auseinandergetrieben worden sein |
| 2. Person Singular | disjectus eris |
du wirst auseinandergetrieben worden sein |
| 3. Person Singular | disjectus erit |
er/sie/es wird auseinandergetrieben worden sein |
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
wir werden auseinandergetrieben worden sein |
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
ihr werdet auseinandergetrieben worden sein |
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
sie werden auseinandergetrieben worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
auseinandertreiben |
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
auseinandergetrieben haben |
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
auseinandertreiben werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
auseinandergetrieben werden |
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
auseinandergetrieben worden sein |
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
künftig auseinandergetrieben werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
treibe auseinander; treib auseinander! |
| 2. Person Plural | disicite |
treibt auseinander! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
das Auseinandertreiben |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
des Auseinandertreibens |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
dem Auseinandertreiben |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
das Auseinandertreiben |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
durch das Auseinandertreiben |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Auseinandertreiben! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
ich halbiere |
| 2. Person Singular | disicis |
du halbierst |
| 3. Person Singular | disicit |
er/sie/es halbiert |
| 1. Person Plural | disicimus |
wir halbieren |
| 2. Person Plural | disicitis |
ihr halbiert |
| 3. Person Plural | disiciunt |
sie halbieren |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
ich werde halbiert |
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
du wirst halbiert |
| 3. Person Singular | disicitur |
er/sie/es wird halbiert |
| 1. Person Plural | disicimur |
wir werden halbiert |
| 2. Person Plural | disicimini |
ihr werdet halbiert |
| 3. Person Plural | disiciuntur |
sie werden halbiert |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich halbiere |
| 2. Person Singular | disicias |
du halbierest |
| 3. Person Singular | disiciat |
er/sie/es halbiere |
| 1. Person Plural | disiciamus |
wir halbieren |
| 2. Person Plural | disiciatis |
ihr halbieret |
| 3. Person Plural | disiciant |
sie halbieren |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde halbiert |
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
du werdest halbiert |
| 3. Person Singular | disiciatur |
er/sie/es werde halbiert |
| 1. Person Plural | disiciamur |
wir werden halbiert |
| 2. Person Plural | disiciamini |
ihr werdet halbiert |
| 3. Person Plural | disiciantur |
sie werden halbiert |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
ich halbierte |
| 2. Person Singular | disiciebas |
du halbiertest |
| 3. Person Singular | disiciebat |
er/sie/es halbierte |
| 1. Person Plural | disiciebamus |
wir halbierten |
| 2. Person Plural | disiciebatis |
ihr halbiertet |
| 3. Person Plural | disiciebant |
sie halbierten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
ich wurde halbiert |
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
du wurdest halbiert |
| 3. Person Singular | disiciebatur |
er/sie/es wurde halbiert |
| 1. Person Plural | disiciebamur |
wir wurden halbiert |
| 2. Person Plural | disiciebamini |
ihr wurdet halbiert |
| 3. Person Plural | disiciebantur |
sie wurden halbiert |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
ich halbierte |
| 2. Person Singular | disiceres |
du halbiertest |
| 3. Person Singular | disiceret |
er/sie/es halbierte |
| 1. Person Plural | disiceremus |
wir halbierten |
| 2. Person Plural | disiceretis |
ihr halbiertet |
| 3. Person Plural | disicerent |
sie halbierten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
ich würde halbiert |
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
du würdest halbiert |
| 3. Person Singular | disiceretur |
er/sie/es würde halbiert |
| 1. Person Plural | disiceremur |
wir würden halbiert |
| 2. Person Plural | disiceremini |
ihr würdet halbiert |
| 3. Person Plural | disicerentur |
sie würden halbiert |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich werde halbieren |
| 2. Person Singular | disicies |
du wirst halbieren |
| 3. Person Singular | disiciet |
er/sie/es wird halbieren |
| 1. Person Plural | disiciemus |
wir werden halbieren |
| 2. Person Plural | disicietis |
ihr werdet halbieren |
| 3. Person Plural | disicient |
sie werden halbieren |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde halbiert werden |
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
du wirst halbiert werden |
| 3. Person Singular | disicietur |
er/sie/es wird halbiert werden |
| 1. Person Plural | disiciemur |
wir werden halbiert werden |
| 2. Person Plural | disiciemini |
ihr werdet halbiert werden |
| 3. Person Plural | disicientur |
sie werden halbiert werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
ich habe halbiert |
| 2. Person Singular | disjecisti |
du hast halbiert |
| 3. Person Singular | disjecit |
er/sie/es hat halbiert |
| 1. Person Plural | disjecimus |
wir haben halbiert |
| 2. Person Plural | disjecistis |
ihr habt halbiert |
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
sie haben halbiert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
ich bin halbiert worden |
| 2. Person Singular | disjectus es |
du bist halbiert worden |
| 3. Person Singular | disjectus est |
er/sie/es ist halbiert worden |
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
wir sind halbiert worden |
| 2. Person Plural | disjecti estis |
ihr seid halbiert worden |
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
sie sind halbiert worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
ich habe halbiert |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du habest halbiert |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es habe halbiert |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir haben halbiert |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr habet halbiert |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie haben halbiert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
ich sei halbiert worden |
| 2. Person Singular | disjectus sis |
du seiest halbiert worden |
| 3. Person Singular | disjectus sit |
er/sie/es sei halbiert worden |
| 1. Person Plural | disjecti simus |
wir seien halbiert worden |
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
ihr seiet halbiert worden |
| 3. Person Plural | disjecti sint |
sie seien halbiert worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
ich hatte halbiert |
| 2. Person Singular | disjeceras |
du hattest halbiert |
| 3. Person Singular | disjecerat |
er/sie/es hatte halbiert |
| 1. Person Plural | disjeceramus |
wir hatten halbiert |
| 2. Person Plural | disjeceratis |
ihr hattet halbiert |
| 3. Person Plural | disjecerant |
sie hatten halbiert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
ich war halbiert worden |
| 2. Person Singular | disjectus eras |
du warst halbiert worden |
| 3. Person Singular | disjectus erat |
er/sie/es war halbiert worden |
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
wir waren halbiert worden |
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
ihr wart halbiert worden |
| 3. Person Plural | disjecti erant |
sie waren halbiert worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
ich hätte halbiert |
| 2. Person Singular | disjecisses |
du hättest halbiert |
| 3. Person Singular | disjecisset |
er/sie/es hätte halbiert |
| 1. Person Plural | disjecissemus |
wir hätten halbiert |
| 2. Person Plural | disjecissetis |
ihr hättet halbiert |
| 3. Person Plural | disjecissent |
sie hätten halbiert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
ich wäre halbiert worden |
| 2. Person Singular | disjectus esses |
du wärest halbiert worden |
| 3. Person Singular | disjectus esset |
er/sie/es wäre halbiert worden |
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
wir wären halbiert worden |
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
ihr wäret halbiert worden |
| 3. Person Plural | disjecti essent |
sie wären halbiert worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
ich werde halbiert haben |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du wirst halbiert haben |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es wird halbiert haben |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir werden halbiert haben |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr werdet halbiert haben |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie werden halbiert haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
ich werde halbiert worden sein |
| 2. Person Singular | disjectus eris |
du wirst halbiert worden sein |
| 3. Person Singular | disjectus erit |
er/sie/es wird halbiert worden sein |
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
wir werden halbiert worden sein |
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
ihr werdet halbiert worden sein |
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
sie werden halbiert worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
halbieren |
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
halbiert haben |
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
halbieren werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
halbiert werden |
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
halbiert worden sein |
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
künftig halbiert werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
halbiere; halbier! |
| 2. Person Plural | disicite |
halbiert! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
das Halbieren |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
des Halbierens |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
dem Halbieren |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
das Halbieren |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
durch das Halbieren |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Halbieren! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
|
| 2. Person Singular | disicis |
|
| 3. Person Singular | disicit |
|
| 1. Person Plural | disicimus |
|
| 2. Person Plural | disicitis |
|
| 3. Person Plural | disiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
|
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
|
| 3. Person Singular | disicitur |
|
| 1. Person Plural | disicimur |
|
| 2. Person Plural | disicimini |
|
| 3. Person Plural | disiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
|
| 2. Person Singular | disicias |
|
| 3. Person Singular | disiciat |
|
| 1. Person Plural | disiciamus |
|
| 2. Person Plural | disiciatis |
|
| 3. Person Plural | disiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
|
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
|
| 3. Person Singular | disiciatur |
|
| 1. Person Plural | disiciamur |
|
| 2. Person Plural | disiciamini |
|
| 3. Person Plural | disiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
|
| 2. Person Singular | disiciebas |
|
| 3. Person Singular | disiciebat |
|
| 1. Person Plural | disiciebamus |
|
| 2. Person Plural | disiciebatis |
|
| 3. Person Plural | disiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
|
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
|
| 3. Person Singular | disiciebatur |
|
| 1. Person Plural | disiciebamur |
|
| 2. Person Plural | disiciebamini |
|
| 3. Person Plural | disiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
|
| 2. Person Singular | disiceres |
|
| 3. Person Singular | disiceret |
|
| 1. Person Plural | disiceremus |
|
| 2. Person Plural | disiceretis |
|
| 3. Person Plural | disicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
|
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
|
| 3. Person Singular | disiceretur |
|
| 1. Person Plural | disiceremur |
|
| 2. Person Plural | disiceremini |
|
| 3. Person Plural | disicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
|
| 2. Person Singular | disicies |
|
| 3. Person Singular | disiciet |
|
| 1. Person Plural | disiciemus |
|
| 2. Person Plural | disicietis |
|
| 3. Person Plural | disicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
|
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
|
| 3. Person Singular | disicietur |
|
| 1. Person Plural | disiciemur |
|
| 2. Person Plural | disiciemini |
|
| 3. Person Plural | disicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
|
| 2. Person Singular | disjecisti |
|
| 3. Person Singular | disjecit |
|
| 1. Person Plural | disjecimus |
|
| 2. Person Plural | disjecistis |
|
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
|
| 2. Person Singular | disjectus es |
|
| 3. Person Singular | disjectus est |
|
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
|
| 2. Person Plural | disjecti estis |
|
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
|
| 2. Person Singular | disjeceris |
|
| 3. Person Singular | disjecerit |
|
| 1. Person Plural | disjecerimus |
|
| 2. Person Plural | disjeceritis |
|
| 3. Person Plural | disjecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
|
| 2. Person Singular | disjectus sis |
|
| 3. Person Singular | disjectus sit |
|
| 1. Person Plural | disjecti simus |
|
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
|
| 3. Person Plural | disjecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
|
| 2. Person Singular | disjeceras |
|
| 3. Person Singular | disjecerat |
|
| 1. Person Plural | disjeceramus |
|
| 2. Person Plural | disjeceratis |
|
| 3. Person Plural | disjecerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
|
| 2. Person Singular | disjectus eras |
|
| 3. Person Singular | disjectus erat |
|
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
|
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
|
| 3. Person Plural | disjecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
|
| 2. Person Singular | disjecisses |
|
| 3. Person Singular | disjecisset |
|
| 1. Person Plural | disjecissemus |
|
| 2. Person Plural | disjecissetis |
|
| 3. Person Plural | disjecissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
|
| 2. Person Singular | disjectus esses |
|
| 3. Person Singular | disjectus esset |
|
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
|
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
|
| 3. Person Plural | disjecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
|
| 2. Person Singular | disjeceris |
|
| 3. Person Singular | disjecerit |
|
| 1. Person Plural | disjecerimus |
|
| 2. Person Plural | disjeceritis |
|
| 3. Person Plural | disjecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
|
| 2. Person Singular | disjectus eris |
|
| 3. Person Singular | disjectus erit |
|
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
|
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
|
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
|
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
|
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
|
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
! |
| 2. Person Plural | disicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
|
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
|
| Dativ | disiciendo disiciundo |
|
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
|
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
|
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
|
| 2. Person Singular | disicis |
|
| 3. Person Singular | disicit |
|
| 1. Person Plural | disicimus |
|
| 2. Person Plural | disicitis |
|
| 3. Person Plural | disiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
|
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
|
| 3. Person Singular | disicitur |
|
| 1. Person Plural | disicimur |
|
| 2. Person Plural | disicimini |
|
| 3. Person Plural | disiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
|
| 2. Person Singular | disicias |
|
| 3. Person Singular | disiciat |
|
| 1. Person Plural | disiciamus |
|
| 2. Person Plural | disiciatis |
|
| 3. Person Plural | disiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
|
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
|
| 3. Person Singular | disiciatur |
|
| 1. Person Plural | disiciamur |
|
| 2. Person Plural | disiciamini |
|
| 3. Person Plural | disiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
|
| 2. Person Singular | disiciebas |
|
| 3. Person Singular | disiciebat |
|
| 1. Person Plural | disiciebamus |
|
| 2. Person Plural | disiciebatis |
|
| 3. Person Plural | disiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
|
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
|
| 3. Person Singular | disiciebatur |
|
| 1. Person Plural | disiciebamur |
|
| 2. Person Plural | disiciebamini |
|
| 3. Person Plural | disiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
|
| 2. Person Singular | disiceres |
|
| 3. Person Singular | disiceret |
|
| 1. Person Plural | disiceremus |
|
| 2. Person Plural | disiceretis |
|
| 3. Person Plural | disicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
|
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
|
| 3. Person Singular | disiceretur |
|
| 1. Person Plural | disiceremur |
|
| 2. Person Plural | disiceremini |
|
| 3. Person Plural | disicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
|
| 2. Person Singular | disicies |
|
| 3. Person Singular | disiciet |
|
| 1. Person Plural | disiciemus |
|
| 2. Person Plural | disicietis |
|
| 3. Person Plural | disicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
|
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
|
| 3. Person Singular | disicietur |
|
| 1. Person Plural | disiciemur |
|
| 2. Person Plural | disiciemini |
|
| 3. Person Plural | disicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
|
| 2. Person Singular | disjecisti |
|
| 3. Person Singular | disjecit |
|
| 1. Person Plural | disjecimus |
|
| 2. Person Plural | disjecistis |
|
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
|
| 2. Person Singular | disjectus es |
|
| 3. Person Singular | disjectus est |
|
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
|
| 2. Person Plural | disjecti estis |
|
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
|
| 2. Person Singular | disjeceris |
|
| 3. Person Singular | disjecerit |
|
| 1. Person Plural | disjecerimus |
|
| 2. Person Plural | disjeceritis |
|
| 3. Person Plural | disjecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
|
| 2. Person Singular | disjectus sis |
|
| 3. Person Singular | disjectus sit |
|
| 1. Person Plural | disjecti simus |
|
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
|
| 3. Person Plural | disjecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
|
| 2. Person Singular | disjeceras |
|
| 3. Person Singular | disjecerat |
|
| 1. Person Plural | disjeceramus |
|
| 2. Person Plural | disjeceratis |
|
| 3. Person Plural | disjecerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
|
| 2. Person Singular | disjectus eras |
|
| 3. Person Singular | disjectus erat |
|
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
|
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
|
| 3. Person Plural | disjecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
|
| 2. Person Singular | disjecisses |
|
| 3. Person Singular | disjecisset |
|
| 1. Person Plural | disjecissemus |
|
| 2. Person Plural | disjecissetis |
|
| 3. Person Plural | disjecissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
|
| 2. Person Singular | disjectus esses |
|
| 3. Person Singular | disjectus esset |
|
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
|
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
|
| 3. Person Plural | disjecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
|
| 2. Person Singular | disjeceris |
|
| 3. Person Singular | disjecerit |
|
| 1. Person Plural | disjecerimus |
|
| 2. Person Plural | disjeceritis |
|
| 3. Person Plural | disjecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
|
| 2. Person Singular | disjectus eris |
|
| 3. Person Singular | disjectus erit |
|
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
|
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
|
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
|
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
|
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
|
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
! |
| 2. Person Plural | disicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
|
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
|
| Dativ | disiciendo disiciundo |
|
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
|
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
|
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
ich ruiniere |
| 2. Person Singular | disicis |
du ruinierst |
| 3. Person Singular | disicit |
er/sie/es ruiniert |
| 1. Person Plural | disicimus |
wir ruinieren |
| 2. Person Plural | disicitis |
ihr ruiniert |
| 3. Person Plural | disiciunt |
sie ruinieren |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
ich werde ruiniert |
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
du wirst ruiniert |
| 3. Person Singular | disicitur |
er/sie/es wird ruiniert |
| 1. Person Plural | disicimur |
wir werden ruiniert |
| 2. Person Plural | disicimini |
ihr werdet ruiniert |
| 3. Person Plural | disiciuntur |
sie werden ruiniert |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich ruiniere |
| 2. Person Singular | disicias |
du ruinierest |
| 3. Person Singular | disiciat |
er/sie/es ruiniere |
| 1. Person Plural | disiciamus |
wir ruinieren |
| 2. Person Plural | disiciatis |
ihr ruinieret |
| 3. Person Plural | disiciant |
sie ruinieren |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde ruiniert |
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
du werdest ruiniert |
| 3. Person Singular | disiciatur |
er/sie/es werde ruiniert |
| 1. Person Plural | disiciamur |
wir werden ruiniert |
| 2. Person Plural | disiciamini |
ihr werdet ruiniert |
| 3. Person Plural | disiciantur |
sie werden ruiniert |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
ich ruinierte |
| 2. Person Singular | disiciebas |
du ruiniertest |
| 3. Person Singular | disiciebat |
er/sie/es ruinierte |
| 1. Person Plural | disiciebamus |
wir ruinierten |
| 2. Person Plural | disiciebatis |
ihr ruiniertet |
| 3. Person Plural | disiciebant |
sie ruinierten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
ich wurde ruiniert |
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
du wurdest ruiniert |
| 3. Person Singular | disiciebatur |
er/sie/es wurde ruiniert |
| 1. Person Plural | disiciebamur |
wir wurden ruiniert |
| 2. Person Plural | disiciebamini |
ihr wurdet ruiniert |
| 3. Person Plural | disiciebantur |
sie wurden ruiniert |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
ich ruinierte |
| 2. Person Singular | disiceres |
du ruiniertest |
| 3. Person Singular | disiceret |
er/sie/es ruinierte |
| 1. Person Plural | disiceremus |
wir ruinierten |
| 2. Person Plural | disiceretis |
ihr ruiniertet |
| 3. Person Plural | disicerent |
sie ruinierten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
ich würde ruiniert |
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
du würdest ruiniert |
| 3. Person Singular | disiceretur |
er/sie/es würde ruiniert |
| 1. Person Plural | disiceremur |
wir würden ruiniert |
| 2. Person Plural | disiceremini |
ihr würdet ruiniert |
| 3. Person Plural | disicerentur |
sie würden ruiniert |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich werde ruinieren |
| 2. Person Singular | disicies |
du wirst ruinieren |
| 3. Person Singular | disiciet |
er/sie/es wird ruinieren |
| 1. Person Plural | disiciemus |
wir werden ruinieren |
| 2. Person Plural | disicietis |
ihr werdet ruinieren |
| 3. Person Plural | disicient |
sie werden ruinieren |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde ruiniert werden |
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
du wirst ruiniert werden |
| 3. Person Singular | disicietur |
er/sie/es wird ruiniert werden |
| 1. Person Plural | disiciemur |
wir werden ruiniert werden |
| 2. Person Plural | disiciemini |
ihr werdet ruiniert werden |
| 3. Person Plural | disicientur |
sie werden ruiniert werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
ich habe ruiniert |
| 2. Person Singular | disjecisti |
du hast ruiniert |
| 3. Person Singular | disjecit |
er/sie/es hat ruiniert |
| 1. Person Plural | disjecimus |
wir haben ruiniert |
| 2. Person Plural | disjecistis |
ihr habt ruiniert |
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
sie haben ruiniert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
ich bin ruiniert worden |
| 2. Person Singular | disjectus es |
du bist ruiniert worden |
| 3. Person Singular | disjectus est |
er/sie/es ist ruiniert worden |
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
wir sind ruiniert worden |
| 2. Person Plural | disjecti estis |
ihr seid ruiniert worden |
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
sie sind ruiniert worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
ich habe ruiniert |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du habest ruiniert |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es habe ruiniert |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir haben ruiniert |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr habet ruiniert |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie haben ruiniert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
ich sei ruiniert worden |
| 2. Person Singular | disjectus sis |
du seiest ruiniert worden |
| 3. Person Singular | disjectus sit |
er/sie/es sei ruiniert worden |
| 1. Person Plural | disjecti simus |
wir seien ruiniert worden |
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
ihr seiet ruiniert worden |
| 3. Person Plural | disjecti sint |
sie seien ruiniert worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
ich hatte ruiniert |
| 2. Person Singular | disjeceras |
du hattest ruiniert |
| 3. Person Singular | disjecerat |
er/sie/es hatte ruiniert |
| 1. Person Plural | disjeceramus |
wir hatten ruiniert |
| 2. Person Plural | disjeceratis |
ihr hattet ruiniert |
| 3. Person Plural | disjecerant |
sie hatten ruiniert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
ich war ruiniert worden |
| 2. Person Singular | disjectus eras |
du warst ruiniert worden |
| 3. Person Singular | disjectus erat |
er/sie/es war ruiniert worden |
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
wir waren ruiniert worden |
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
ihr wart ruiniert worden |
| 3. Person Plural | disjecti erant |
sie waren ruiniert worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
ich hätte ruiniert |
| 2. Person Singular | disjecisses |
du hättest ruiniert |
| 3. Person Singular | disjecisset |
er/sie/es hätte ruiniert |
| 1. Person Plural | disjecissemus |
wir hätten ruiniert |
| 2. Person Plural | disjecissetis |
ihr hättet ruiniert |
| 3. Person Plural | disjecissent |
sie hätten ruiniert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
ich wäre ruiniert worden |
| 2. Person Singular | disjectus esses |
du wärest ruiniert worden |
| 3. Person Singular | disjectus esset |
er/sie/es wäre ruiniert worden |
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
wir wären ruiniert worden |
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
ihr wäret ruiniert worden |
| 3. Person Plural | disjecti essent |
sie wären ruiniert worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
ich werde ruiniert haben |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du wirst ruiniert haben |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es wird ruiniert haben |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir werden ruiniert haben |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr werdet ruiniert haben |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie werden ruiniert haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
ich werde ruiniert worden sein |
| 2. Person Singular | disjectus eris |
du wirst ruiniert worden sein |
| 3. Person Singular | disjectus erit |
er/sie/es wird ruiniert worden sein |
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
wir werden ruiniert worden sein |
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
ihr werdet ruiniert worden sein |
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
sie werden ruiniert worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
ruinieren |
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
ruiniert haben |
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
ruinieren werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
ruiniert werden |
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
ruiniert worden sein |
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
künftig ruiniert werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
ruiniere; ruinier! |
| 2. Person Plural | disicite |
ruiniert! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
das Ruinieren |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
des Ruinierens |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
dem Ruinieren |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
das Ruinieren |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
durch das Ruinieren |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Ruinieren! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
ich vereitle |
| 2. Person Singular | disicis |
du vereitelst |
| 3. Person Singular | disicit |
er/sie/es vereitelt |
| 1. Person Plural | disicimus |
wir vereiteln |
| 2. Person Plural | disicitis |
ihr vereitelt |
| 3. Person Plural | disiciunt |
sie vereiteln |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
ich werde vereitelt |
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
du wirst vereitelt |
| 3. Person Singular | disicitur |
er/sie/es wird vereitelt |
| 1. Person Plural | disicimur |
wir werden vereitelt |
| 2. Person Plural | disicimini |
ihr werdet vereitelt |
| 3. Person Plural | disiciuntur |
sie werden vereitelt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich vereitle |
| 2. Person Singular | disicias |
du vereitelst |
| 3. Person Singular | disiciat |
er/sie/es vereitle |
| 1. Person Plural | disiciamus |
wir vereiteln |
| 2. Person Plural | disiciatis |
ihr vereitelt |
| 3. Person Plural | disiciant |
sie vereiteln |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde vereitelt |
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
du werdest vereitelt |
| 3. Person Singular | disiciatur |
er/sie/es werde vereitelt |
| 1. Person Plural | disiciamur |
wir werden vereitelt |
| 2. Person Plural | disiciamini |
ihr werdet vereitelt |
| 3. Person Plural | disiciantur |
sie werden vereitelt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
ich vereitelte |
| 2. Person Singular | disiciebas |
du vereiteltest |
| 3. Person Singular | disiciebat |
er/sie/es vereitelte |
| 1. Person Plural | disiciebamus |
wir vereitelten |
| 2. Person Plural | disiciebatis |
ihr vereiteltet |
| 3. Person Plural | disiciebant |
sie vereitelten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
ich wurde vereitelt |
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
du wurdest vereitelt |
| 3. Person Singular | disiciebatur |
er/sie/es wurde vereitelt |
| 1. Person Plural | disiciebamur |
wir wurden vereitelt |
| 2. Person Plural | disiciebamini |
ihr wurdet vereitelt |
| 3. Person Plural | disiciebantur |
sie wurden vereitelt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
ich vereitelte |
| 2. Person Singular | disiceres |
du vereiteltest |
| 3. Person Singular | disiceret |
er/sie/es vereitelte |
| 1. Person Plural | disiceremus |
wir vereitelten |
| 2. Person Plural | disiceretis |
ihr vereiteltet |
| 3. Person Plural | disicerent |
sie vereitelten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
ich würde vereitelt |
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
du würdest vereitelt |
| 3. Person Singular | disiceretur |
er/sie/es würde vereitelt |
| 1. Person Plural | disiceremur |
wir würden vereitelt |
| 2. Person Plural | disiceremini |
ihr würdet vereitelt |
| 3. Person Plural | disicerentur |
sie würden vereitelt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich werde vereiteln |
| 2. Person Singular | disicies |
du wirst vereiteln |
| 3. Person Singular | disiciet |
er/sie/es wird vereiteln |
| 1. Person Plural | disiciemus |
wir werden vereiteln |
| 2. Person Plural | disicietis |
ihr werdet vereiteln |
| 3. Person Plural | disicient |
sie werden vereiteln |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde vereitelt werden |
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
du wirst vereitelt werden |
| 3. Person Singular | disicietur |
er/sie/es wird vereitelt werden |
| 1. Person Plural | disiciemur |
wir werden vereitelt werden |
| 2. Person Plural | disiciemini |
ihr werdet vereitelt werden |
| 3. Person Plural | disicientur |
sie werden vereitelt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
ich habe vereitelt |
| 2. Person Singular | disjecisti |
du hast vereitelt |
| 3. Person Singular | disjecit |
er/sie/es hat vereitelt |
| 1. Person Plural | disjecimus |
wir haben vereitelt |
| 2. Person Plural | disjecistis |
ihr habt vereitelt |
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
sie haben vereitelt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
ich bin vereitelt worden |
| 2. Person Singular | disjectus es |
du bist vereitelt worden |
| 3. Person Singular | disjectus est |
er/sie/es ist vereitelt worden |
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
wir sind vereitelt worden |
| 2. Person Plural | disjecti estis |
ihr seid vereitelt worden |
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
sie sind vereitelt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
ich habe vereitelt |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du habest vereitelt |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es habe vereitelt |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir haben vereitelt |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr habet vereitelt |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie haben vereitelt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
ich sei vereitelt worden |
| 2. Person Singular | disjectus sis |
du seiest vereitelt worden |
| 3. Person Singular | disjectus sit |
er/sie/es sei vereitelt worden |
| 1. Person Plural | disjecti simus |
wir seien vereitelt worden |
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
ihr seiet vereitelt worden |
| 3. Person Plural | disjecti sint |
sie seien vereitelt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
ich hatte vereitelt |
| 2. Person Singular | disjeceras |
du hattest vereitelt |
| 3. Person Singular | disjecerat |
er/sie/es hatte vereitelt |
| 1. Person Plural | disjeceramus |
wir hatten vereitelt |
| 2. Person Plural | disjeceratis |
ihr hattet vereitelt |
| 3. Person Plural | disjecerant |
sie hatten vereitelt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
ich war vereitelt worden |
| 2. Person Singular | disjectus eras |
du warst vereitelt worden |
| 3. Person Singular | disjectus erat |
er/sie/es war vereitelt worden |
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
wir waren vereitelt worden |
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
ihr wart vereitelt worden |
| 3. Person Plural | disjecti erant |
sie waren vereitelt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
ich hätte vereitelt |
| 2. Person Singular | disjecisses |
du hättest vereitelt |
| 3. Person Singular | disjecisset |
er/sie/es hätte vereitelt |
| 1. Person Plural | disjecissemus |
wir hätten vereitelt |
| 2. Person Plural | disjecissetis |
ihr hättet vereitelt |
| 3. Person Plural | disjecissent |
sie hätten vereitelt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
ich wäre vereitelt worden |
| 2. Person Singular | disjectus esses |
du wärest vereitelt worden |
| 3. Person Singular | disjectus esset |
er/sie/es wäre vereitelt worden |
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
wir wären vereitelt worden |
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
ihr wäret vereitelt worden |
| 3. Person Plural | disjecti essent |
sie wären vereitelt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
ich werde vereitelt haben |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du wirst vereitelt haben |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es wird vereitelt haben |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir werden vereitelt haben |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr werdet vereitelt haben |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie werden vereitelt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
ich werde vereitelt worden sein |
| 2. Person Singular | disjectus eris |
du wirst vereitelt worden sein |
| 3. Person Singular | disjectus erit |
er/sie/es wird vereitelt worden sein |
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
wir werden vereitelt worden sein |
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
ihr werdet vereitelt worden sein |
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
sie werden vereitelt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
vereiteln |
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
vereitelt haben |
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
vereiteln werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
vereitelt werden |
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
vereitelt worden sein |
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
künftig vereitelt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
vereitle! |
| 2. Person Plural | disicite |
vereitelt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
das Vereiteln |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
des Vereitelnes |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
dem Vereiteln |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
das Vereiteln |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
durch das Vereiteln |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Vereiteln! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
ich vergeude |
| 2. Person Singular | disicis |
du vergeudest |
| 3. Person Singular | disicit |
er/sie/es vergeudet |
| 1. Person Plural | disicimus |
wir vergeuden |
| 2. Person Plural | disicitis |
ihr vergeudet |
| 3. Person Plural | disiciunt |
sie vergeuden |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
ich werde vergeudet |
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
du wirst vergeudet |
| 3. Person Singular | disicitur |
er/sie/es wird vergeudet |
| 1. Person Plural | disicimur |
wir werden vergeudet |
| 2. Person Plural | disicimini |
ihr werdet vergeudet |
| 3. Person Plural | disiciuntur |
sie werden vergeudet |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich vergeude |
| 2. Person Singular | disicias |
du vergeudest |
| 3. Person Singular | disiciat |
er/sie/es vergeude |
| 1. Person Plural | disiciamus |
wir vergeuden |
| 2. Person Plural | disiciatis |
ihr vergeudet |
| 3. Person Plural | disiciant |
sie vergeuden |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde vergeudet |
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
du werdest vergeudet |
| 3. Person Singular | disiciatur |
er/sie/es werde vergeudet |
| 1. Person Plural | disiciamur |
wir werden vergeudet |
| 2. Person Plural | disiciamini |
ihr werdet vergeudet |
| 3. Person Plural | disiciantur |
sie werden vergeudet |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
ich vergeudete |
| 2. Person Singular | disiciebas |
du vergeudetest |
| 3. Person Singular | disiciebat |
er/sie/es vergeudete |
| 1. Person Plural | disiciebamus |
wir vergeudeten |
| 2. Person Plural | disiciebatis |
ihr vergeudetet |
| 3. Person Plural | disiciebant |
sie vergeudeten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
ich wurde vergeudet |
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
du wurdest vergeudet |
| 3. Person Singular | disiciebatur |
er/sie/es wurde vergeudet |
| 1. Person Plural | disiciebamur |
wir wurden vergeudet |
| 2. Person Plural | disiciebamini |
ihr wurdet vergeudet |
| 3. Person Plural | disiciebantur |
sie wurden vergeudet |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
ich vergeudete |
| 2. Person Singular | disiceres |
du vergeudetest |
| 3. Person Singular | disiceret |
er/sie/es vergeudete |
| 1. Person Plural | disiceremus |
wir vergeudeten |
| 2. Person Plural | disiceretis |
ihr vergeudetet |
| 3. Person Plural | disicerent |
sie vergeudeten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
ich würde vergeudet |
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
du würdest vergeudet |
| 3. Person Singular | disiceretur |
er/sie/es würde vergeudet |
| 1. Person Plural | disiceremur |
wir würden vergeudet |
| 2. Person Plural | disiceremini |
ihr würdet vergeudet |
| 3. Person Plural | disicerentur |
sie würden vergeudet |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich werde vergeuden |
| 2. Person Singular | disicies |
du wirst vergeuden |
| 3. Person Singular | disiciet |
er/sie/es wird vergeuden |
| 1. Person Plural | disiciemus |
wir werden vergeuden |
| 2. Person Plural | disicietis |
ihr werdet vergeuden |
| 3. Person Plural | disicient |
sie werden vergeuden |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde vergeudet werden |
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
du wirst vergeudet werden |
| 3. Person Singular | disicietur |
er/sie/es wird vergeudet werden |
| 1. Person Plural | disiciemur |
wir werden vergeudet werden |
| 2. Person Plural | disiciemini |
ihr werdet vergeudet werden |
| 3. Person Plural | disicientur |
sie werden vergeudet werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
ich habe vergeudet |
| 2. Person Singular | disjecisti |
du hast vergeudet |
| 3. Person Singular | disjecit |
er/sie/es hat vergeudet |
| 1. Person Plural | disjecimus |
wir haben vergeudet |
| 2. Person Plural | disjecistis |
ihr habt vergeudet |
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
sie haben vergeudet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
ich bin vergeudet worden |
| 2. Person Singular | disjectus es |
du bist vergeudet worden |
| 3. Person Singular | disjectus est |
er/sie/es ist vergeudet worden |
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
wir sind vergeudet worden |
| 2. Person Plural | disjecti estis |
ihr seid vergeudet worden |
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
sie sind vergeudet worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
ich habe vergeudet |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du habest vergeudet |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es habe vergeudet |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir haben vergeudet |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr habet vergeudet |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie haben vergeudet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
ich sei vergeudet worden |
| 2. Person Singular | disjectus sis |
du seiest vergeudet worden |
| 3. Person Singular | disjectus sit |
er/sie/es sei vergeudet worden |
| 1. Person Plural | disjecti simus |
wir seien vergeudet worden |
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
ihr seiet vergeudet worden |
| 3. Person Plural | disjecti sint |
sie seien vergeudet worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
ich hatte vergeudet |
| 2. Person Singular | disjeceras |
du hattest vergeudet |
| 3. Person Singular | disjecerat |
er/sie/es hatte vergeudet |
| 1. Person Plural | disjeceramus |
wir hatten vergeudet |
| 2. Person Plural | disjeceratis |
ihr hattet vergeudet |
| 3. Person Plural | disjecerant |
sie hatten vergeudet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
ich war vergeudet worden |
| 2. Person Singular | disjectus eras |
du warst vergeudet worden |
| 3. Person Singular | disjectus erat |
er/sie/es war vergeudet worden |
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
wir waren vergeudet worden |
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
ihr wart vergeudet worden |
| 3. Person Plural | disjecti erant |
sie waren vergeudet worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
ich hätte vergeudet |
| 2. Person Singular | disjecisses |
du hättest vergeudet |
| 3. Person Singular | disjecisset |
er/sie/es hätte vergeudet |
| 1. Person Plural | disjecissemus |
wir hätten vergeudet |
| 2. Person Plural | disjecissetis |
ihr hättet vergeudet |
| 3. Person Plural | disjecissent |
sie hätten vergeudet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
ich wäre vergeudet worden |
| 2. Person Singular | disjectus esses |
du wärest vergeudet worden |
| 3. Person Singular | disjectus esset |
er/sie/es wäre vergeudet worden |
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
wir wären vergeudet worden |
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
ihr wäret vergeudet worden |
| 3. Person Plural | disjecti essent |
sie wären vergeudet worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
ich werde vergeudet haben |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du wirst vergeudet haben |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es wird vergeudet haben |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir werden vergeudet haben |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr werdet vergeudet haben |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie werden vergeudet haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
ich werde vergeudet worden sein |
| 2. Person Singular | disjectus eris |
du wirst vergeudet worden sein |
| 3. Person Singular | disjectus erit |
er/sie/es wird vergeudet worden sein |
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
wir werden vergeudet worden sein |
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
ihr werdet vergeudet worden sein |
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
sie werden vergeudet worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
vergeuden |
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
vergeudet haben |
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
vergeuden werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
vergeudet werden |
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
vergeudet worden sein |
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
künftig vergeudet werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
vergeude! |
| 2. Person Plural | disicite |
vergeudet! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
das Vergeuden |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
des Vergeudens |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
dem Vergeuden |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
das Vergeuden |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
durch das Vergeuden |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Vergeuden! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
|
| 2. Person Singular | disicis |
|
| 3. Person Singular | disicit |
|
| 1. Person Plural | disicimus |
|
| 2. Person Plural | disicitis |
|
| 3. Person Plural | disiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
|
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
|
| 3. Person Singular | disicitur |
|
| 1. Person Plural | disicimur |
|
| 2. Person Plural | disicimini |
|
| 3. Person Plural | disiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
|
| 2. Person Singular | disicias |
|
| 3. Person Singular | disiciat |
|
| 1. Person Plural | disiciamus |
|
| 2. Person Plural | disiciatis |
|
| 3. Person Plural | disiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
|
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
|
| 3. Person Singular | disiciatur |
|
| 1. Person Plural | disiciamur |
|
| 2. Person Plural | disiciamini |
|
| 3. Person Plural | disiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
|
| 2. Person Singular | disiciebas |
|
| 3. Person Singular | disiciebat |
|
| 1. Person Plural | disiciebamus |
|
| 2. Person Plural | disiciebatis |
|
| 3. Person Plural | disiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
|
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
|
| 3. Person Singular | disiciebatur |
|
| 1. Person Plural | disiciebamur |
|
| 2. Person Plural | disiciebamini |
|
| 3. Person Plural | disiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
|
| 2. Person Singular | disiceres |
|
| 3. Person Singular | disiceret |
|
| 1. Person Plural | disiceremus |
|
| 2. Person Plural | disiceretis |
|
| 3. Person Plural | disicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
|
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
|
| 3. Person Singular | disiceretur |
|
| 1. Person Plural | disiceremur |
|
| 2. Person Plural | disiceremini |
|
| 3. Person Plural | disicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
|
| 2. Person Singular | disicies |
|
| 3. Person Singular | disiciet |
|
| 1. Person Plural | disiciemus |
|
| 2. Person Plural | disicietis |
|
| 3. Person Plural | disicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
|
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
|
| 3. Person Singular | disicietur |
|
| 1. Person Plural | disiciemur |
|
| 2. Person Plural | disiciemini |
|
| 3. Person Plural | disicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
|
| 2. Person Singular | disjecisti |
|
| 3. Person Singular | disjecit |
|
| 1. Person Plural | disjecimus |
|
| 2. Person Plural | disjecistis |
|
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
|
| 2. Person Singular | disjectus es |
|
| 3. Person Singular | disjectus est |
|
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
|
| 2. Person Plural | disjecti estis |
|
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
|
| 2. Person Singular | disjeceris |
|
| 3. Person Singular | disjecerit |
|
| 1. Person Plural | disjecerimus |
|
| 2. Person Plural | disjeceritis |
|
| 3. Person Plural | disjecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
|
| 2. Person Singular | disjectus sis |
|
| 3. Person Singular | disjectus sit |
|
| 1. Person Plural | disjecti simus |
|
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
|
| 3. Person Plural | disjecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
|
| 2. Person Singular | disjeceras |
|
| 3. Person Singular | disjecerat |
|
| 1. Person Plural | disjeceramus |
|
| 2. Person Plural | disjeceratis |
|
| 3. Person Plural | disjecerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
|
| 2. Person Singular | disjectus eras |
|
| 3. Person Singular | disjectus erat |
|
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
|
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
|
| 3. Person Plural | disjecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
|
| 2. Person Singular | disjecisses |
|
| 3. Person Singular | disjecisset |
|
| 1. Person Plural | disjecissemus |
|
| 2. Person Plural | disjecissetis |
|
| 3. Person Plural | disjecissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
|
| 2. Person Singular | disjectus esses |
|
| 3. Person Singular | disjectus esset |
|
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
|
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
|
| 3. Person Plural | disjecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
|
| 2. Person Singular | disjeceris |
|
| 3. Person Singular | disjecerit |
|
| 1. Person Plural | disjecerimus |
|
| 2. Person Plural | disjeceritis |
|
| 3. Person Plural | disjecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
|
| 2. Person Singular | disjectus eris |
|
| 3. Person Singular | disjectus erit |
|
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
|
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
|
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
|
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
|
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
|
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
! |
| 2. Person Plural | disicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
|
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
|
| Dativ | disiciendo disiciundo |
|
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
|
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
|
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
ich zerbreche |
| 2. Person Singular | disicis |
du zerbrichst |
| 3. Person Singular | disicit |
er/sie/es zerbricht |
| 1. Person Plural | disicimus |
wir zerbrechen |
| 2. Person Plural | disicitis |
ihr zerbrecht |
| 3. Person Plural | disiciunt |
sie zerbrechen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
ich werde zerbrochen |
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
du wirst zerbrochen |
| 3. Person Singular | disicitur |
er/sie/es wird zerbrochen |
| 1. Person Plural | disicimur |
wir werden zerbrochen |
| 2. Person Plural | disicimini |
ihr werdet zerbrochen |
| 3. Person Plural | disiciuntur |
sie werden zerbrochen |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich zerbreche |
| 2. Person Singular | disicias |
du zerbrechest |
| 3. Person Singular | disiciat |
er/sie/es zerbreche |
| 1. Person Plural | disiciamus |
wir zerbrechen |
| 2. Person Plural | disiciatis |
ihr zerbrechet |
| 3. Person Plural | disiciant |
sie zerbrechen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde zerbrochen |
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
du werdest zerbrochen |
| 3. Person Singular | disiciatur |
er/sie/es werde zerbrochen |
| 1. Person Plural | disiciamur |
wir werden zerbrochen |
| 2. Person Plural | disiciamini |
ihr werdet zerbrochen |
| 3. Person Plural | disiciantur |
sie werden zerbrochen |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
ich zerbrach |
| 2. Person Singular | disiciebas |
du zerbrachst |
| 3. Person Singular | disiciebat |
er/sie/es zerbrach |
| 1. Person Plural | disiciebamus |
wir zerbrachen |
| 2. Person Plural | disiciebatis |
ihr zerbracht |
| 3. Person Plural | disiciebant |
sie zerbrachen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
ich wurde zerbrochen |
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
du wurdest zerbrochen |
| 3. Person Singular | disiciebatur |
er/sie/es wurde zerbrochen |
| 1. Person Plural | disiciebamur |
wir wurden zerbrochen |
| 2. Person Plural | disiciebamini |
ihr wurdet zerbrochen |
| 3. Person Plural | disiciebantur |
sie wurden zerbrochen |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
ich zerbräche |
| 2. Person Singular | disiceres |
du zerbrächest |
| 3. Person Singular | disiceret |
er/sie/es zerbräche |
| 1. Person Plural | disiceremus |
wir zerbrächen |
| 2. Person Plural | disiceretis |
ihr zerbrächet |
| 3. Person Plural | disicerent |
sie zerbrächen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
ich würde zerbrochen |
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
du würdest zerbrochen |
| 3. Person Singular | disiceretur |
er/sie/es würde zerbrochen |
| 1. Person Plural | disiceremur |
wir würden zerbrochen |
| 2. Person Plural | disiceremini |
ihr würdet zerbrochen |
| 3. Person Plural | disicerentur |
sie würden zerbrochen |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich werde zerbrechen |
| 2. Person Singular | disicies |
du wirst zerbrechen |
| 3. Person Singular | disiciet |
er/sie/es wird zerbrechen |
| 1. Person Plural | disiciemus |
wir werden zerbrechen |
| 2. Person Plural | disicietis |
ihr werdet zerbrechen |
| 3. Person Plural | disicient |
sie werden zerbrechen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde zerbrochen werden |
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
du wirst zerbrochen werden |
| 3. Person Singular | disicietur |
er/sie/es wird zerbrochen werden |
| 1. Person Plural | disiciemur |
wir werden zerbrochen werden |
| 2. Person Plural | disiciemini |
ihr werdet zerbrochen werden |
| 3. Person Plural | disicientur |
sie werden zerbrochen werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
ich habe zerbrochen |
| 2. Person Singular | disjecisti |
du hast zerbrochen |
| 3. Person Singular | disjecit |
er/sie/es hat zerbrochen |
| 1. Person Plural | disjecimus |
wir haben zerbrochen |
| 2. Person Plural | disjecistis |
ihr habt zerbrochen |
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
sie haben zerbrochen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
ich bin zerbrochen worden |
| 2. Person Singular | disjectus es |
du bist zerbrochen worden |
| 3. Person Singular | disjectus est |
er/sie/es ist zerbrochen worden |
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
wir sind zerbrochen worden |
| 2. Person Plural | disjecti estis |
ihr seid zerbrochen worden |
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
sie sind zerbrochen worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
ich habe zerbrochen |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du habest zerbrochen |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es habe zerbrochen |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir haben zerbrochen |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr habet zerbrochen |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie haben zerbrochen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
ich sei zerbrochen worden |
| 2. Person Singular | disjectus sis |
du seiest zerbrochen worden |
| 3. Person Singular | disjectus sit |
er/sie/es sei zerbrochen worden |
| 1. Person Plural | disjecti simus |
wir seien zerbrochen worden |
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
ihr seiet zerbrochen worden |
| 3. Person Plural | disjecti sint |
sie seien zerbrochen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
ich hatte zerbrochen |
| 2. Person Singular | disjeceras |
du hattest zerbrochen |
| 3. Person Singular | disjecerat |
er/sie/es hatte zerbrochen |
| 1. Person Plural | disjeceramus |
wir hatten zerbrochen |
| 2. Person Plural | disjeceratis |
ihr hattet zerbrochen |
| 3. Person Plural | disjecerant |
sie hatten zerbrochen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
ich war zerbrochen worden |
| 2. Person Singular | disjectus eras |
du warst zerbrochen worden |
| 3. Person Singular | disjectus erat |
er/sie/es war zerbrochen worden |
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
wir waren zerbrochen worden |
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
ihr wart zerbrochen worden |
| 3. Person Plural | disjecti erant |
sie waren zerbrochen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
ich hätte zerbrochen |
| 2. Person Singular | disjecisses |
du hättest zerbrochen |
| 3. Person Singular | disjecisset |
er/sie/es hätte zerbrochen |
| 1. Person Plural | disjecissemus |
wir hätten zerbrochen |
| 2. Person Plural | disjecissetis |
ihr hättet zerbrochen |
| 3. Person Plural | disjecissent |
sie hätten zerbrochen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
ich wäre zerbrochen worden |
| 2. Person Singular | disjectus esses |
du wärest zerbrochen worden |
| 3. Person Singular | disjectus esset |
er/sie/es wäre zerbrochen worden |
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
wir wären zerbrochen worden |
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
ihr wäret zerbrochen worden |
| 3. Person Plural | disjecti essent |
sie wären zerbrochen worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
ich werde zerbrochen haben |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du wirst zerbrochen haben |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es wird zerbrochen haben |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir werden zerbrochen haben |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr werdet zerbrochen haben |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie werden zerbrochen haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
ich werde zerbrochen worden sein |
| 2. Person Singular | disjectus eris |
du wirst zerbrochen worden sein |
| 3. Person Singular | disjectus erit |
er/sie/es wird zerbrochen worden sein |
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
wir werden zerbrochen worden sein |
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
ihr werdet zerbrochen worden sein |
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
sie werden zerbrochen worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
zerbrechen |
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
zerbrochen haben |
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
zerbrechen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
zerbrochen werden |
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
zerbrochen worden sein |
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
künftig zerbrochen werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
zerbrich! |
| 2. Person Plural | disicite |
zerbrecht! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
das Zerbrechen |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
des Zerbrechens |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
dem Zerbrechen |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
das Zerbrechen |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
durch das Zerbrechen |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Zerbrechen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicio |
ich zerstöre |
| 2. Person Singular | disicis |
du zerstörst |
| 3. Person Singular | disicit |
er/sie/es zerstört |
| 1. Person Plural | disicimus |
wir zerstören |
| 2. Person Plural | disicitis |
ihr zerstört |
| 3. Person Plural | disiciunt |
sie zerstören |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicior |
ich werde zerstört |
| 2. Person Singular | disiceris disicere |
du wirst zerstört |
| 3. Person Singular | disicitur |
er/sie/es wird zerstört |
| 1. Person Plural | disicimur |
wir werden zerstört |
| 2. Person Plural | disicimini |
ihr werdet zerstört |
| 3. Person Plural | disiciuntur |
sie werden zerstört |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich zerstöre |
| 2. Person Singular | disicias |
du zerstörest |
| 3. Person Singular | disiciat |
er/sie/es zerstöre |
| 1. Person Plural | disiciamus |
wir zerstören |
| 2. Person Plural | disiciatis |
ihr zerstöret |
| 3. Person Plural | disiciant |
sie zerstören |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde zerstört |
| 2. Person Singular | disiciaris disiciare |
du werdest zerstört |
| 3. Person Singular | disiciatur |
er/sie/es werde zerstört |
| 1. Person Plural | disiciamur |
wir werden zerstört |
| 2. Person Plural | disiciamini |
ihr werdet zerstört |
| 3. Person Plural | disiciantur |
sie werden zerstört |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebam |
ich zerstörte |
| 2. Person Singular | disiciebas |
du zerstörtest |
| 3. Person Singular | disiciebat |
er/sie/es zerstörte |
| 1. Person Plural | disiciebamus |
wir zerstörten |
| 2. Person Plural | disiciebatis |
ihr zerstörtet |
| 3. Person Plural | disiciebant |
sie zerstörten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciebar |
ich wurde zerstört |
| 2. Person Singular | disiciebaris disiciebare |
du wurdest zerstört |
| 3. Person Singular | disiciebatur |
er/sie/es wurde zerstört |
| 1. Person Plural | disiciebamur |
wir wurden zerstört |
| 2. Person Plural | disiciebamini |
ihr wurdet zerstört |
| 3. Person Plural | disiciebantur |
sie wurden zerstört |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disicerem |
ich zerstörte |
| 2. Person Singular | disiceres |
du zerstörtest |
| 3. Person Singular | disiceret |
er/sie/es zerstörte |
| 1. Person Plural | disiceremus |
wir zerstörten |
| 2. Person Plural | disiceretis |
ihr zerstörtet |
| 3. Person Plural | disicerent |
sie zerstörten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disicerer |
ich würde zerstört |
| 2. Person Singular | disicereris disicerere |
du würdest zerstört |
| 3. Person Singular | disiceretur |
er/sie/es würde zerstört |
| 1. Person Plural | disiceremur |
wir würden zerstört |
| 2. Person Plural | disiceremini |
ihr würdet zerstört |
| 3. Person Plural | disicerentur |
sie würden zerstört |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disiciam |
ich werde zerstören |
| 2. Person Singular | disicies |
du wirst zerstören |
| 3. Person Singular | disiciet |
er/sie/es wird zerstören |
| 1. Person Plural | disiciemus |
wir werden zerstören |
| 2. Person Plural | disicietis |
ihr werdet zerstören |
| 3. Person Plural | disicient |
sie werden zerstören |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disiciar |
ich werde zerstört werden |
| 2. Person Singular | disicieris disiciere |
du wirst zerstört werden |
| 3. Person Singular | disicietur |
er/sie/es wird zerstört werden |
| 1. Person Plural | disiciemur |
wir werden zerstört werden |
| 2. Person Plural | disiciemini |
ihr werdet zerstört werden |
| 3. Person Plural | disicientur |
sie werden zerstört werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeci |
ich habe zerstört |
| 2. Person Singular | disjecisti |
du hast zerstört |
| 3. Person Singular | disjecit |
er/sie/es hat zerstört |
| 1. Person Plural | disjecimus |
wir haben zerstört |
| 2. Person Plural | disjecistis |
ihr habt zerstört |
| 3. Person Plural | disjecerunt disjecere |
sie haben zerstört |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sum |
ich bin zerstört worden |
| 2. Person Singular | disjectus es |
du bist zerstört worden |
| 3. Person Singular | disjectus est |
er/sie/es ist zerstört worden |
| 1. Person Plural | disjecti sumus |
wir sind zerstört worden |
| 2. Person Plural | disjecti estis |
ihr seid zerstört worden |
| 3. Person Plural | disjecti sunt |
sie sind zerstört worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecerim |
ich habe zerstört |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du habest zerstört |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es habe zerstört |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir haben zerstört |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr habet zerstört |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie haben zerstört |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus sim |
ich sei zerstört worden |
| 2. Person Singular | disjectus sis |
du seiest zerstört worden |
| 3. Person Singular | disjectus sit |
er/sie/es sei zerstört worden |
| 1. Person Plural | disjecti simus |
wir seien zerstört worden |
| 2. Person Plural | disjecti sitis |
ihr seiet zerstört worden |
| 3. Person Plural | disjecti sint |
sie seien zerstört worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjeceram |
ich hatte zerstört |
| 2. Person Singular | disjeceras |
du hattest zerstört |
| 3. Person Singular | disjecerat |
er/sie/es hatte zerstört |
| 1. Person Plural | disjeceramus |
wir hatten zerstört |
| 2. Person Plural | disjeceratis |
ihr hattet zerstört |
| 3. Person Plural | disjecerant |
sie hatten zerstört |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus eram |
ich war zerstört worden |
| 2. Person Singular | disjectus eras |
du warst zerstört worden |
| 3. Person Singular | disjectus erat |
er/sie/es war zerstört worden |
| 1. Person Plural | disjecti eramus |
wir waren zerstört worden |
| 2. Person Plural | disjecti eratis |
ihr wart zerstört worden |
| 3. Person Plural | disjecti erant |
sie waren zerstört worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecissem |
ich hätte zerstört |
| 2. Person Singular | disjecisses |
du hättest zerstört |
| 3. Person Singular | disjecisset |
er/sie/es hätte zerstört |
| 1. Person Plural | disjecissemus |
wir hätten zerstört |
| 2. Person Plural | disjecissetis |
ihr hättet zerstört |
| 3. Person Plural | disjecissent |
sie hätten zerstört |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus essem |
ich wäre zerstört worden |
| 2. Person Singular | disjectus esses |
du wärest zerstört worden |
| 3. Person Singular | disjectus esset |
er/sie/es wäre zerstört worden |
| 1. Person Plural | disjecti essemus |
wir wären zerstört worden |
| 2. Person Plural | disjecti essetis |
ihr wäret zerstört worden |
| 3. Person Plural | disjecti essent |
sie wären zerstört worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | disjecero |
ich werde zerstört haben |
| 2. Person Singular | disjeceris |
du wirst zerstört haben |
| 3. Person Singular | disjecerit |
er/sie/es wird zerstört haben |
| 1. Person Plural | disjecerimus |
wir werden zerstört haben |
| 2. Person Plural | disjeceritis |
ihr werdet zerstört haben |
| 3. Person Plural | disjecerint |
sie werden zerstört haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | disjectus ero |
ich werde zerstört worden sein |
| 2. Person Singular | disjectus eris |
du wirst zerstört worden sein |
| 3. Person Singular | disjectus erit |
er/sie/es wird zerstört worden sein |
| 1. Person Plural | disjecti erimus |
wir werden zerstört worden sein |
| 2. Person Plural | disjecti eritis |
ihr werdet zerstört worden sein |
| 3. Person Plural | disjecti erunt |
sie werden zerstört worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disicere |
zerstören |
| Vorzeitigkeit | disjecisse |
zerstört haben |
| Nachzeitigkeit | disjecturum esse |
zerstören werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | disici disicier |
zerstört werden |
| Vorzeitigkeit | disjectum esse |
zerstört worden sein |
| Nachzeitigkeit | disjectum iri |
künftig zerstört werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | disice |
zerstöre; zerstör! |
| 2. Person Plural | disicite |
zerstört! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | disicito |
| 3. Person Singular | disicito |
| 2. Person Plural | disicitote |
| 3. Person Plural | disicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | disicere |
das Zerstören |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
des Zerstörens |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
dem Zerstören |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
das Zerstören |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
durch das Zerstören |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
Zerstören! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciendus disiciundus |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
| Genitiv | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disiciendi disiciundi |
| Dativ | disiciendo disiciundo |
disiciendae disiciundae |
disiciendo disiciundo |
| Akkusativ | disiciendum disiciundum |
disiciendam disiciundam |
disiciendum disiciundum |
| Ablativ | disiciendo disiciundo |
disicienda disiciunda |
disiciendo disiciundo |
| Vokativ | disiciende disiciunde |
disicienda disiciunda |
disiciendum disiciundum |
Plural
| Nominativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
| Genitiv | disiciendorum disiciundorum |
disiciendarum disiciundarum |
disiciendorum disiciundorum |
| Dativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Akkusativ | disiciendos disiciundos |
disiciendas disiciundas |
disicienda disiciunda |
| Ablativ | disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
disiciendis disiciundis |
| Vokativ | disiciendi disiciundi |
disiciendae disiciundae |
disicienda disiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
| Genitiv | disicientis |
disicientis |
disicientis |
| Dativ | disicienti |
disicienti |
disicienti |
| Akkusativ | disicientem |
disicientem |
disiciens |
| Ablativ | disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
disicienti disiciente |
| Vokativ | disiciens |
disiciens |
disiciens |
Plural
| Nominativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Genitiv | disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
disicientium disicientum |
| Dativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Akkusativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
| Ablativ | disicientibus |
disicientibus |
disicientibus |
| Vokativ | disicientes |
disicientes |
disicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjectus |
disjecta |
disjectum |
| Genitiv | disjecti |
disjectae |
disjecti |
| Dativ | disjecto |
disjectae |
disjecto |
| Akkusativ | disjectum |
disjectam |
disjectum |
| Ablativ | disjecto |
disjecta |
disjecto |
| Vokativ | disjecte |
disjecta |
disjectum |
Plural
| Nominativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
| Genitiv | disjectorum |
disjectarum |
disjectorum |
| Dativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Akkusativ | disjectos |
disjectas |
disjecta |
| Ablativ | disjectis |
disjectis |
disjectis |
| Vokativ | disjecti |
disjectae |
disjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | disjecturus |
disjectura |
disjecturum |
| Genitiv | disjecturi |
disjecturae |
disjecturi |
| Dativ | disjecturo |
disjecturae |
disjecturo |
| Akkusativ | disjecturum |
disjecturam |
disjecturum |
| Ablativ | disjecturo |
disjectura |
disjecturo |
| Vokativ | disjecture |
disjectura |
disjecturum |
Plural
| Nominativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
| Genitiv | disjecturorum |
disjecturarum |
disjecturorum |
| Dativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Akkusativ | disjecturos |
disjecturas |
disjectura |
| Ablativ | disjecturis |
disjecturis |
disjecturis |
| Vokativ | disjecturi |
disjecturae |
disjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| disjectum |
disjectu |