Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von dispicere (Verb im Partizip) entspricht Ihr Suchwort dispectus auch noch Formen von: dispectus (Adjektiv) | dispectus (Nomen)
Kurzübersicht
| Latein | Typ | Flexionsart | Form | Deutsch |
|---|---|---|---|---|
| dispicere | Verb | gemischte Konjugation | Infinitiv | anfangen zu sehen die Augen öffnen die Gegenstände um sich her mit den Augen unterscheiden eine genaue Untersuchung anstellen erblicken erspähen genau untersuchen umherblicken (nach), entdecken, erspähen, erwägen umherspähen |
| dispectus | Verb im Partizip | gemischte Konjugation | Nominativ Maskulin Singular Partizip Perfekt Passiv | Partizip von anfangen zu sehen |
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicio |
|
| 2. Person Singular | dispicis |
|
| 3. Person Singular | dispicit |
|
| 1. Person Plural | dispicimus |
|
| 2. Person Plural | dispicitis |
|
| 3. Person Plural | dispiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicior |
|
| 2. Person Singular | dispiceris dispicere |
|
| 3. Person Singular | dispicitur |
|
| 1. Person Plural | dispicimur |
|
| 2. Person Plural | dispicimini |
|
| 3. Person Plural | dispiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicias |
|
| 3. Person Singular | dispiciat |
|
| 1. Person Plural | dispiciamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispiciaris dispiciare |
|
| 3. Person Singular | dispiciatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebam |
|
| 2. Person Singular | dispiciebas |
|
| 3. Person Singular | dispiciebat |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciebatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebar |
|
| 2. Person Singular | dispiciebaris dispiciebare |
|
| 3. Person Singular | dispiciebatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciebamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerem |
|
| 2. Person Singular | dispiceres |
|
| 3. Person Singular | dispiceret |
|
| 1. Person Plural | dispiceremus |
|
| 2. Person Plural | dispiceretis |
|
| 3. Person Plural | dispicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerer |
|
| 2. Person Singular | dispicereris dispicerere |
|
| 3. Person Singular | dispiceretur |
|
| 1. Person Plural | dispiceremur |
|
| 2. Person Plural | dispiceremini |
|
| 3. Person Plural | dispicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicies |
|
| 3. Person Singular | dispiciet |
|
| 1. Person Plural | dispiciemus |
|
| 2. Person Plural | dispicietis |
|
| 3. Person Plural | dispicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispicieris dispiciere |
|
| 3. Person Singular | dispicietur |
|
| 1. Person Plural | dispiciemur |
|
| 2. Person Plural | dispiciemini |
|
| 3. Person Plural | dispicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexi |
|
| 2. Person Singular | dispexisti |
|
| 3. Person Singular | dispexit |
|
| 1. Person Plural | dispeximus |
|
| 2. Person Plural | dispexistis |
|
| 3. Person Plural | dispexerunt dispexere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sum |
|
| 2. Person Singular | dispectus es |
|
| 3. Person Singular | dispectus est |
|
| 1. Person Plural | dispecti sumus |
|
| 2. Person Plural | dispecti estis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexerim |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sim |
|
| 2. Person Singular | dispectus sis |
|
| 3. Person Singular | dispectus sit |
|
| 1. Person Plural | dispecti simus |
|
| 2. Person Plural | dispecti sitis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexeram |
|
| 2. Person Singular | dispexeras |
|
| 3. Person Singular | dispexerat |
|
| 1. Person Plural | dispexeramus |
|
| 2. Person Plural | dispexeratis |
|
| 3. Person Plural | dispexerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus eram |
|
| 2. Person Singular | dispectus eras |
|
| 3. Person Singular | dispectus erat |
|
| 1. Person Plural | dispecti eramus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eratis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexissem |
|
| 2. Person Singular | dispexisses |
|
| 3. Person Singular | dispexisset |
|
| 1. Person Plural | dispexissemus |
|
| 2. Person Plural | dispexissetis |
|
| 3. Person Plural | dispexissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus essem |
|
| 2. Person Singular | dispectus esses |
|
| 3. Person Singular | dispectus esset |
|
| 1. Person Plural | dispecti essemus |
|
| 2. Person Plural | dispecti essetis |
|
| 3. Person Plural | dispecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexero |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus ero |
|
| 2. Person Singular | dispectus eris |
|
| 3. Person Singular | dispectus erit |
|
| 1. Person Plural | dispecti erimus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eritis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispicere |
|
| Vorzeitigkeit | dispexisse |
|
| Nachzeitigkeit | dispecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispici dispicier |
|
| Vorzeitigkeit | dispectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | dispectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | dispice |
! |
| 2. Person Plural | dispicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | dispicito |
| 3. Person Singular | dispicito |
| 2. Person Plural | dispicitote |
| 3. Person Plural | dispicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | dispicere |
|
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
|
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
|
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciendus dispiciundus |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendi dispiciundi |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendo dispiciundo |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
dispiciendam dispiciundam |
dispiciendum dispiciundum |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendo dispiciundo |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
Plural
| Nominativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
| Genitiv | dispiciendorum dispiciundorum |
dispiciendarum dispiciundarum |
dispiciendorum dispiciundorum |
| Dativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Akkusativ | dispiciendos dispiciundos |
dispiciendas dispiciundas |
dispicienda dispiciunda |
| Ablativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Vokativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
| Genitiv | dispicientis |
dispicientis |
dispicientis |
| Dativ | dispicienti |
dispicienti |
dispicienti |
| Akkusativ | dispicientem |
dispicientem |
dispiciens |
| Ablativ | dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
| Vokativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
Plural
| Nominativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Genitiv | dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
| Dativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Akkusativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Ablativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Vokativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispectus |
dispecta |
dispectum |
| Genitiv | dispecti |
dispectae |
dispecti |
| Dativ | dispecto |
dispectae |
dispecto |
| Akkusativ | dispectum |
dispectam |
dispectum |
| Ablativ | dispecto |
dispecta |
dispecto |
| Vokativ | dispecte |
dispecta |
dispectum |
Plural
| Nominativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
| Genitiv | dispectorum |
dispectarum |
dispectorum |
| Dativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Akkusativ | dispectos |
dispectas |
dispecta |
| Ablativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Vokativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispecturus |
dispectura |
dispecturum |
| Genitiv | dispecturi |
dispecturae |
dispecturi |
| Dativ | dispecturo |
dispecturae |
dispecturo |
| Akkusativ | dispecturum |
dispecturam |
dispecturum |
| Ablativ | dispecturo |
dispectura |
dispecturo |
| Vokativ | dispecture |
dispectura |
dispecturum |
Plural
| Nominativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
| Genitiv | dispecturorum |
dispecturarum |
dispecturorum |
| Dativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Akkusativ | dispecturos |
dispecturas |
dispectura |
| Ablativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Vokativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| dispectum |
dispectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicio |
|
| 2. Person Singular | dispicis |
|
| 3. Person Singular | dispicit |
|
| 1. Person Plural | dispicimus |
|
| 2. Person Plural | dispicitis |
|
| 3. Person Plural | dispiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicior |
|
| 2. Person Singular | dispiceris dispicere |
|
| 3. Person Singular | dispicitur |
|
| 1. Person Plural | dispicimur |
|
| 2. Person Plural | dispicimini |
|
| 3. Person Plural | dispiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicias |
|
| 3. Person Singular | dispiciat |
|
| 1. Person Plural | dispiciamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispiciaris dispiciare |
|
| 3. Person Singular | dispiciatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebam |
|
| 2. Person Singular | dispiciebas |
|
| 3. Person Singular | dispiciebat |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciebatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebar |
|
| 2. Person Singular | dispiciebaris dispiciebare |
|
| 3. Person Singular | dispiciebatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciebamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerem |
|
| 2. Person Singular | dispiceres |
|
| 3. Person Singular | dispiceret |
|
| 1. Person Plural | dispiceremus |
|
| 2. Person Plural | dispiceretis |
|
| 3. Person Plural | dispicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerer |
|
| 2. Person Singular | dispicereris dispicerere |
|
| 3. Person Singular | dispiceretur |
|
| 1. Person Plural | dispiceremur |
|
| 2. Person Plural | dispiceremini |
|
| 3. Person Plural | dispicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicies |
|
| 3. Person Singular | dispiciet |
|
| 1. Person Plural | dispiciemus |
|
| 2. Person Plural | dispicietis |
|
| 3. Person Plural | dispicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispicieris dispiciere |
|
| 3. Person Singular | dispicietur |
|
| 1. Person Plural | dispiciemur |
|
| 2. Person Plural | dispiciemini |
|
| 3. Person Plural | dispicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexi |
|
| 2. Person Singular | dispexisti |
|
| 3. Person Singular | dispexit |
|
| 1. Person Plural | dispeximus |
|
| 2. Person Plural | dispexistis |
|
| 3. Person Plural | dispexerunt dispexere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sum |
|
| 2. Person Singular | dispectus es |
|
| 3. Person Singular | dispectus est |
|
| 1. Person Plural | dispecti sumus |
|
| 2. Person Plural | dispecti estis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexerim |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sim |
|
| 2. Person Singular | dispectus sis |
|
| 3. Person Singular | dispectus sit |
|
| 1. Person Plural | dispecti simus |
|
| 2. Person Plural | dispecti sitis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexeram |
|
| 2. Person Singular | dispexeras |
|
| 3. Person Singular | dispexerat |
|
| 1. Person Plural | dispexeramus |
|
| 2. Person Plural | dispexeratis |
|
| 3. Person Plural | dispexerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus eram |
|
| 2. Person Singular | dispectus eras |
|
| 3. Person Singular | dispectus erat |
|
| 1. Person Plural | dispecti eramus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eratis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexissem |
|
| 2. Person Singular | dispexisses |
|
| 3. Person Singular | dispexisset |
|
| 1. Person Plural | dispexissemus |
|
| 2. Person Plural | dispexissetis |
|
| 3. Person Plural | dispexissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus essem |
|
| 2. Person Singular | dispectus esses |
|
| 3. Person Singular | dispectus esset |
|
| 1. Person Plural | dispecti essemus |
|
| 2. Person Plural | dispecti essetis |
|
| 3. Person Plural | dispecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexero |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus ero |
|
| 2. Person Singular | dispectus eris |
|
| 3. Person Singular | dispectus erit |
|
| 1. Person Plural | dispecti erimus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eritis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispicere |
|
| Vorzeitigkeit | dispexisse |
|
| Nachzeitigkeit | dispecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispici dispicier |
|
| Vorzeitigkeit | dispectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | dispectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | dispice |
! |
| 2. Person Plural | dispicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | dispicito |
| 3. Person Singular | dispicito |
| 2. Person Plural | dispicitote |
| 3. Person Plural | dispicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | dispicere |
|
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
|
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
|
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciendus dispiciundus |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendi dispiciundi |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendo dispiciundo |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
dispiciendam dispiciundam |
dispiciendum dispiciundum |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendo dispiciundo |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
Plural
| Nominativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
| Genitiv | dispiciendorum dispiciundorum |
dispiciendarum dispiciundarum |
dispiciendorum dispiciundorum |
| Dativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Akkusativ | dispiciendos dispiciundos |
dispiciendas dispiciundas |
dispicienda dispiciunda |
| Ablativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Vokativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
| Genitiv | dispicientis |
dispicientis |
dispicientis |
| Dativ | dispicienti |
dispicienti |
dispicienti |
| Akkusativ | dispicientem |
dispicientem |
dispiciens |
| Ablativ | dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
| Vokativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
Plural
| Nominativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Genitiv | dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
| Dativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Akkusativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Ablativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Vokativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispectus |
dispecta |
dispectum |
| Genitiv | dispecti |
dispectae |
dispecti |
| Dativ | dispecto |
dispectae |
dispecto |
| Akkusativ | dispectum |
dispectam |
dispectum |
| Ablativ | dispecto |
dispecta |
dispecto |
| Vokativ | dispecte |
dispecta |
dispectum |
Plural
| Nominativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
| Genitiv | dispectorum |
dispectarum |
dispectorum |
| Dativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Akkusativ | dispectos |
dispectas |
dispecta |
| Ablativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Vokativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispecturus |
dispectura |
dispecturum |
| Genitiv | dispecturi |
dispecturae |
dispecturi |
| Dativ | dispecturo |
dispecturae |
dispecturo |
| Akkusativ | dispecturum |
dispecturam |
dispecturum |
| Ablativ | dispecturo |
dispectura |
dispecturo |
| Vokativ | dispecture |
dispectura |
dispecturum |
Plural
| Nominativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
| Genitiv | dispecturorum |
dispecturarum |
dispecturorum |
| Dativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Akkusativ | dispecturos |
dispecturas |
dispectura |
| Ablativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Vokativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| dispectum |
dispectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicio |
|
| 2. Person Singular | dispicis |
|
| 3. Person Singular | dispicit |
|
| 1. Person Plural | dispicimus |
|
| 2. Person Plural | dispicitis |
|
| 3. Person Plural | dispiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicior |
|
| 2. Person Singular | dispiceris dispicere |
|
| 3. Person Singular | dispicitur |
|
| 1. Person Plural | dispicimur |
|
| 2. Person Plural | dispicimini |
|
| 3. Person Plural | dispiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicias |
|
| 3. Person Singular | dispiciat |
|
| 1. Person Plural | dispiciamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispiciaris dispiciare |
|
| 3. Person Singular | dispiciatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebam |
|
| 2. Person Singular | dispiciebas |
|
| 3. Person Singular | dispiciebat |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciebatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebar |
|
| 2. Person Singular | dispiciebaris dispiciebare |
|
| 3. Person Singular | dispiciebatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciebamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerem |
|
| 2. Person Singular | dispiceres |
|
| 3. Person Singular | dispiceret |
|
| 1. Person Plural | dispiceremus |
|
| 2. Person Plural | dispiceretis |
|
| 3. Person Plural | dispicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerer |
|
| 2. Person Singular | dispicereris dispicerere |
|
| 3. Person Singular | dispiceretur |
|
| 1. Person Plural | dispiceremur |
|
| 2. Person Plural | dispiceremini |
|
| 3. Person Plural | dispicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicies |
|
| 3. Person Singular | dispiciet |
|
| 1. Person Plural | dispiciemus |
|
| 2. Person Plural | dispicietis |
|
| 3. Person Plural | dispicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispicieris dispiciere |
|
| 3. Person Singular | dispicietur |
|
| 1. Person Plural | dispiciemur |
|
| 2. Person Plural | dispiciemini |
|
| 3. Person Plural | dispicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexi |
|
| 2. Person Singular | dispexisti |
|
| 3. Person Singular | dispexit |
|
| 1. Person Plural | dispeximus |
|
| 2. Person Plural | dispexistis |
|
| 3. Person Plural | dispexerunt dispexere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sum |
|
| 2. Person Singular | dispectus es |
|
| 3. Person Singular | dispectus est |
|
| 1. Person Plural | dispecti sumus |
|
| 2. Person Plural | dispecti estis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexerim |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sim |
|
| 2. Person Singular | dispectus sis |
|
| 3. Person Singular | dispectus sit |
|
| 1. Person Plural | dispecti simus |
|
| 2. Person Plural | dispecti sitis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexeram |
|
| 2. Person Singular | dispexeras |
|
| 3. Person Singular | dispexerat |
|
| 1. Person Plural | dispexeramus |
|
| 2. Person Plural | dispexeratis |
|
| 3. Person Plural | dispexerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus eram |
|
| 2. Person Singular | dispectus eras |
|
| 3. Person Singular | dispectus erat |
|
| 1. Person Plural | dispecti eramus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eratis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexissem |
|
| 2. Person Singular | dispexisses |
|
| 3. Person Singular | dispexisset |
|
| 1. Person Plural | dispexissemus |
|
| 2. Person Plural | dispexissetis |
|
| 3. Person Plural | dispexissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus essem |
|
| 2. Person Singular | dispectus esses |
|
| 3. Person Singular | dispectus esset |
|
| 1. Person Plural | dispecti essemus |
|
| 2. Person Plural | dispecti essetis |
|
| 3. Person Plural | dispecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexero |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus ero |
|
| 2. Person Singular | dispectus eris |
|
| 3. Person Singular | dispectus erit |
|
| 1. Person Plural | dispecti erimus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eritis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispicere |
|
| Vorzeitigkeit | dispexisse |
|
| Nachzeitigkeit | dispecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispici dispicier |
|
| Vorzeitigkeit | dispectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | dispectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | dispice |
! |
| 2. Person Plural | dispicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | dispicito |
| 3. Person Singular | dispicito |
| 2. Person Plural | dispicitote |
| 3. Person Plural | dispicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | dispicere |
|
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
|
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
|
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciendus dispiciundus |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendi dispiciundi |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendo dispiciundo |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
dispiciendam dispiciundam |
dispiciendum dispiciundum |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendo dispiciundo |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
Plural
| Nominativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
| Genitiv | dispiciendorum dispiciundorum |
dispiciendarum dispiciundarum |
dispiciendorum dispiciundorum |
| Dativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Akkusativ | dispiciendos dispiciundos |
dispiciendas dispiciundas |
dispicienda dispiciunda |
| Ablativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Vokativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
| Genitiv | dispicientis |
dispicientis |
dispicientis |
| Dativ | dispicienti |
dispicienti |
dispicienti |
| Akkusativ | dispicientem |
dispicientem |
dispiciens |
| Ablativ | dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
| Vokativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
Plural
| Nominativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Genitiv | dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
| Dativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Akkusativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Ablativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Vokativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispectus |
dispecta |
dispectum |
| Genitiv | dispecti |
dispectae |
dispecti |
| Dativ | dispecto |
dispectae |
dispecto |
| Akkusativ | dispectum |
dispectam |
dispectum |
| Ablativ | dispecto |
dispecta |
dispecto |
| Vokativ | dispecte |
dispecta |
dispectum |
Plural
| Nominativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
| Genitiv | dispectorum |
dispectarum |
dispectorum |
| Dativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Akkusativ | dispectos |
dispectas |
dispecta |
| Ablativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Vokativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispecturus |
dispectura |
dispecturum |
| Genitiv | dispecturi |
dispecturae |
dispecturi |
| Dativ | dispecturo |
dispecturae |
dispecturo |
| Akkusativ | dispecturum |
dispecturam |
dispecturum |
| Ablativ | dispecturo |
dispectura |
dispecturo |
| Vokativ | dispecture |
dispectura |
dispecturum |
Plural
| Nominativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
| Genitiv | dispecturorum |
dispecturarum |
dispecturorum |
| Dativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Akkusativ | dispecturos |
dispecturas |
dispectura |
| Ablativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Vokativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| dispectum |
dispectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicio |
|
| 2. Person Singular | dispicis |
|
| 3. Person Singular | dispicit |
|
| 1. Person Plural | dispicimus |
|
| 2. Person Plural | dispicitis |
|
| 3. Person Plural | dispiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicior |
|
| 2. Person Singular | dispiceris dispicere |
|
| 3. Person Singular | dispicitur |
|
| 1. Person Plural | dispicimur |
|
| 2. Person Plural | dispicimini |
|
| 3. Person Plural | dispiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicias |
|
| 3. Person Singular | dispiciat |
|
| 1. Person Plural | dispiciamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispiciaris dispiciare |
|
| 3. Person Singular | dispiciatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebam |
|
| 2. Person Singular | dispiciebas |
|
| 3. Person Singular | dispiciebat |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciebatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebar |
|
| 2. Person Singular | dispiciebaris dispiciebare |
|
| 3. Person Singular | dispiciebatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciebamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerem |
|
| 2. Person Singular | dispiceres |
|
| 3. Person Singular | dispiceret |
|
| 1. Person Plural | dispiceremus |
|
| 2. Person Plural | dispiceretis |
|
| 3. Person Plural | dispicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerer |
|
| 2. Person Singular | dispicereris dispicerere |
|
| 3. Person Singular | dispiceretur |
|
| 1. Person Plural | dispiceremur |
|
| 2. Person Plural | dispiceremini |
|
| 3. Person Plural | dispicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicies |
|
| 3. Person Singular | dispiciet |
|
| 1. Person Plural | dispiciemus |
|
| 2. Person Plural | dispicietis |
|
| 3. Person Plural | dispicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispicieris dispiciere |
|
| 3. Person Singular | dispicietur |
|
| 1. Person Plural | dispiciemur |
|
| 2. Person Plural | dispiciemini |
|
| 3. Person Plural | dispicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexi |
|
| 2. Person Singular | dispexisti |
|
| 3. Person Singular | dispexit |
|
| 1. Person Plural | dispeximus |
|
| 2. Person Plural | dispexistis |
|
| 3. Person Plural | dispexerunt dispexere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sum |
|
| 2. Person Singular | dispectus es |
|
| 3. Person Singular | dispectus est |
|
| 1. Person Plural | dispecti sumus |
|
| 2. Person Plural | dispecti estis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexerim |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sim |
|
| 2. Person Singular | dispectus sis |
|
| 3. Person Singular | dispectus sit |
|
| 1. Person Plural | dispecti simus |
|
| 2. Person Plural | dispecti sitis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexeram |
|
| 2. Person Singular | dispexeras |
|
| 3. Person Singular | dispexerat |
|
| 1. Person Plural | dispexeramus |
|
| 2. Person Plural | dispexeratis |
|
| 3. Person Plural | dispexerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus eram |
|
| 2. Person Singular | dispectus eras |
|
| 3. Person Singular | dispectus erat |
|
| 1. Person Plural | dispecti eramus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eratis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexissem |
|
| 2. Person Singular | dispexisses |
|
| 3. Person Singular | dispexisset |
|
| 1. Person Plural | dispexissemus |
|
| 2. Person Plural | dispexissetis |
|
| 3. Person Plural | dispexissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus essem |
|
| 2. Person Singular | dispectus esses |
|
| 3. Person Singular | dispectus esset |
|
| 1. Person Plural | dispecti essemus |
|
| 2. Person Plural | dispecti essetis |
|
| 3. Person Plural | dispecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexero |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus ero |
|
| 2. Person Singular | dispectus eris |
|
| 3. Person Singular | dispectus erit |
|
| 1. Person Plural | dispecti erimus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eritis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispicere |
|
| Vorzeitigkeit | dispexisse |
|
| Nachzeitigkeit | dispecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispici dispicier |
|
| Vorzeitigkeit | dispectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | dispectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | dispice |
! |
| 2. Person Plural | dispicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | dispicito |
| 3. Person Singular | dispicito |
| 2. Person Plural | dispicitote |
| 3. Person Plural | dispicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | dispicere |
|
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
|
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
|
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciendus dispiciundus |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendi dispiciundi |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendo dispiciundo |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
dispiciendam dispiciundam |
dispiciendum dispiciundum |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendo dispiciundo |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
Plural
| Nominativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
| Genitiv | dispiciendorum dispiciundorum |
dispiciendarum dispiciundarum |
dispiciendorum dispiciundorum |
| Dativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Akkusativ | dispiciendos dispiciundos |
dispiciendas dispiciundas |
dispicienda dispiciunda |
| Ablativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Vokativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
| Genitiv | dispicientis |
dispicientis |
dispicientis |
| Dativ | dispicienti |
dispicienti |
dispicienti |
| Akkusativ | dispicientem |
dispicientem |
dispiciens |
| Ablativ | dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
| Vokativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
Plural
| Nominativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Genitiv | dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
| Dativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Akkusativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Ablativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Vokativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispectus |
dispecta |
dispectum |
| Genitiv | dispecti |
dispectae |
dispecti |
| Dativ | dispecto |
dispectae |
dispecto |
| Akkusativ | dispectum |
dispectam |
dispectum |
| Ablativ | dispecto |
dispecta |
dispecto |
| Vokativ | dispecte |
dispecta |
dispectum |
Plural
| Nominativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
| Genitiv | dispectorum |
dispectarum |
dispectorum |
| Dativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Akkusativ | dispectos |
dispectas |
dispecta |
| Ablativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Vokativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispecturus |
dispectura |
dispecturum |
| Genitiv | dispecturi |
dispecturae |
dispecturi |
| Dativ | dispecturo |
dispecturae |
dispecturo |
| Akkusativ | dispecturum |
dispecturam |
dispecturum |
| Ablativ | dispecturo |
dispectura |
dispecturo |
| Vokativ | dispecture |
dispectura |
dispecturum |
Plural
| Nominativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
| Genitiv | dispecturorum |
dispecturarum |
dispecturorum |
| Dativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Akkusativ | dispecturos |
dispecturas |
dispectura |
| Ablativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Vokativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| dispectum |
dispectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicio |
ich erblicke |
| 2. Person Singular | dispicis |
du erblickst |
| 3. Person Singular | dispicit |
er/sie/es erblickt |
| 1. Person Plural | dispicimus |
wir erblicken |
| 2. Person Plural | dispicitis |
ihr erblickt |
| 3. Person Plural | dispiciunt |
sie erblicken |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicior |
ich werde erblickt |
| 2. Person Singular | dispiceris dispicere |
du wirst erblickt |
| 3. Person Singular | dispicitur |
er/sie/es wird erblickt |
| 1. Person Plural | dispicimur |
wir werden erblickt |
| 2. Person Plural | dispicimini |
ihr werdet erblickt |
| 3. Person Plural | dispiciuntur |
sie werden erblickt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
ich erblicke |
| 2. Person Singular | dispicias |
du erblickest |
| 3. Person Singular | dispiciat |
er/sie/es erblicke |
| 1. Person Plural | dispiciamus |
wir erblicken |
| 2. Person Plural | dispiciatis |
ihr erblicket |
| 3. Person Plural | dispiciant |
sie erblicken |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
ich werde erblickt |
| 2. Person Singular | dispiciaris dispiciare |
du werdest erblickt |
| 3. Person Singular | dispiciatur |
er/sie/es werde erblickt |
| 1. Person Plural | dispiciamur |
wir werden erblickt |
| 2. Person Plural | dispiciamini |
ihr werdet erblickt |
| 3. Person Plural | dispiciantur |
sie werden erblickt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebam |
ich erblickte |
| 2. Person Singular | dispiciebas |
du erblicktest |
| 3. Person Singular | dispiciebat |
er/sie/es erblickte |
| 1. Person Plural | dispiciebamus |
wir erblickten |
| 2. Person Plural | dispiciebatis |
ihr erblicktet |
| 3. Person Plural | dispiciebant |
sie erblickten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebar |
ich wurde erblickt |
| 2. Person Singular | dispiciebaris dispiciebare |
du wurdest erblickt |
| 3. Person Singular | dispiciebatur |
er/sie/es wurde erblickt |
| 1. Person Plural | dispiciebamur |
wir wurden erblickt |
| 2. Person Plural | dispiciebamini |
ihr wurdet erblickt |
| 3. Person Plural | dispiciebantur |
sie wurden erblickt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerem |
ich erblickte |
| 2. Person Singular | dispiceres |
du erblicktest |
| 3. Person Singular | dispiceret |
er/sie/es erblickte |
| 1. Person Plural | dispiceremus |
wir erblickten |
| 2. Person Plural | dispiceretis |
ihr erblicktet |
| 3. Person Plural | dispicerent |
sie erblickten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerer |
ich würde erblickt |
| 2. Person Singular | dispicereris dispicerere |
du würdest erblickt |
| 3. Person Singular | dispiceretur |
er/sie/es würde erblickt |
| 1. Person Plural | dispiceremur |
wir würden erblickt |
| 2. Person Plural | dispiceremini |
ihr würdet erblickt |
| 3. Person Plural | dispicerentur |
sie würden erblickt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
ich werde erblicken |
| 2. Person Singular | dispicies |
du wirst erblicken |
| 3. Person Singular | dispiciet |
er/sie/es wird erblicken |
| 1. Person Plural | dispiciemus |
wir werden erblicken |
| 2. Person Plural | dispicietis |
ihr werdet erblicken |
| 3. Person Plural | dispicient |
sie werden erblicken |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
ich werde erblickt werden |
| 2. Person Singular | dispicieris dispiciere |
du wirst erblickt werden |
| 3. Person Singular | dispicietur |
er/sie/es wird erblickt werden |
| 1. Person Plural | dispiciemur |
wir werden erblickt werden |
| 2. Person Plural | dispiciemini |
ihr werdet erblickt werden |
| 3. Person Plural | dispicientur |
sie werden erblickt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexi |
ich habe erblickt |
| 2. Person Singular | dispexisti |
du hast erblickt |
| 3. Person Singular | dispexit |
er/sie/es hat erblickt |
| 1. Person Plural | dispeximus |
wir haben erblickt |
| 2. Person Plural | dispexistis |
ihr habt erblickt |
| 3. Person Plural | dispexerunt dispexere |
sie haben erblickt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sum |
ich bin erblickt worden |
| 2. Person Singular | dispectus es |
du bist erblickt worden |
| 3. Person Singular | dispectus est |
er/sie/es ist erblickt worden |
| 1. Person Plural | dispecti sumus |
wir sind erblickt worden |
| 2. Person Plural | dispecti estis |
ihr seid erblickt worden |
| 3. Person Plural | dispecti sunt |
sie sind erblickt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexerim |
ich habe erblickt |
| 2. Person Singular | dispexeris |
du habest erblickt |
| 3. Person Singular | dispexerit |
er/sie/es habe erblickt |
| 1. Person Plural | dispexerimus |
wir haben erblickt |
| 2. Person Plural | dispexeritis |
ihr habet erblickt |
| 3. Person Plural | dispexerint |
sie haben erblickt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sim |
ich sei erblickt worden |
| 2. Person Singular | dispectus sis |
du seiest erblickt worden |
| 3. Person Singular | dispectus sit |
er/sie/es sei erblickt worden |
| 1. Person Plural | dispecti simus |
wir seien erblickt worden |
| 2. Person Plural | dispecti sitis |
ihr seiet erblickt worden |
| 3. Person Plural | dispecti sint |
sie seien erblickt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexeram |
ich hatte erblickt |
| 2. Person Singular | dispexeras |
du hattest erblickt |
| 3. Person Singular | dispexerat |
er/sie/es hatte erblickt |
| 1. Person Plural | dispexeramus |
wir hatten erblickt |
| 2. Person Plural | dispexeratis |
ihr hattet erblickt |
| 3. Person Plural | dispexerant |
sie hatten erblickt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus eram |
ich war erblickt worden |
| 2. Person Singular | dispectus eras |
du warst erblickt worden |
| 3. Person Singular | dispectus erat |
er/sie/es war erblickt worden |
| 1. Person Plural | dispecti eramus |
wir waren erblickt worden |
| 2. Person Plural | dispecti eratis |
ihr wart erblickt worden |
| 3. Person Plural | dispecti erant |
sie waren erblickt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexissem |
ich hätte erblickt |
| 2. Person Singular | dispexisses |
du hättest erblickt |
| 3. Person Singular | dispexisset |
er/sie/es hätte erblickt |
| 1. Person Plural | dispexissemus |
wir hätten erblickt |
| 2. Person Plural | dispexissetis |
ihr hättet erblickt |
| 3. Person Plural | dispexissent |
sie hätten erblickt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus essem |
ich wäre erblickt worden |
| 2. Person Singular | dispectus esses |
du wärest erblickt worden |
| 3. Person Singular | dispectus esset |
er/sie/es wäre erblickt worden |
| 1. Person Plural | dispecti essemus |
wir wären erblickt worden |
| 2. Person Plural | dispecti essetis |
ihr wäret erblickt worden |
| 3. Person Plural | dispecti essent |
sie wären erblickt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexero |
ich werde erblickt haben |
| 2. Person Singular | dispexeris |
du wirst erblickt haben |
| 3. Person Singular | dispexerit |
er/sie/es wird erblickt haben |
| 1. Person Plural | dispexerimus |
wir werden erblickt haben |
| 2. Person Plural | dispexeritis |
ihr werdet erblickt haben |
| 3. Person Plural | dispexerint |
sie werden erblickt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus ero |
ich werde erblickt worden sein |
| 2. Person Singular | dispectus eris |
du wirst erblickt worden sein |
| 3. Person Singular | dispectus erit |
er/sie/es wird erblickt worden sein |
| 1. Person Plural | dispecti erimus |
wir werden erblickt worden sein |
| 2. Person Plural | dispecti eritis |
ihr werdet erblickt worden sein |
| 3. Person Plural | dispecti erunt |
sie werden erblickt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispicere |
erblicken |
| Vorzeitigkeit | dispexisse |
erblickt haben |
| Nachzeitigkeit | dispecturum esse |
erblicken werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispici dispicier |
erblickt werden |
| Vorzeitigkeit | dispectum esse |
erblickt worden sein |
| Nachzeitigkeit | dispectum iri |
künftig erblickt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | dispice |
erblicke; erblick! |
| 2. Person Plural | dispicite |
erblickt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | dispicito |
| 3. Person Singular | dispicito |
| 2. Person Plural | dispicitote |
| 3. Person Plural | dispicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | dispicere |
das Erblicken |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
des Erblickens |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dem Erblicken |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
das Erblicken |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
durch das Erblicken |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
Erblicken! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciendus dispiciundus |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendi dispiciundi |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendo dispiciundo |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
dispiciendam dispiciundam |
dispiciendum dispiciundum |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendo dispiciundo |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
Plural
| Nominativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
| Genitiv | dispiciendorum dispiciundorum |
dispiciendarum dispiciundarum |
dispiciendorum dispiciundorum |
| Dativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Akkusativ | dispiciendos dispiciundos |
dispiciendas dispiciundas |
dispicienda dispiciunda |
| Ablativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Vokativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
| Genitiv | dispicientis |
dispicientis |
dispicientis |
| Dativ | dispicienti |
dispicienti |
dispicienti |
| Akkusativ | dispicientem |
dispicientem |
dispiciens |
| Ablativ | dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
| Vokativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
Plural
| Nominativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Genitiv | dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
| Dativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Akkusativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Ablativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Vokativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispectus |
dispecta |
dispectum |
| Genitiv | dispecti |
dispectae |
dispecti |
| Dativ | dispecto |
dispectae |
dispecto |
| Akkusativ | dispectum |
dispectam |
dispectum |
| Ablativ | dispecto |
dispecta |
dispecto |
| Vokativ | dispecte |
dispecta |
dispectum |
Plural
| Nominativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
| Genitiv | dispectorum |
dispectarum |
dispectorum |
| Dativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Akkusativ | dispectos |
dispectas |
dispecta |
| Ablativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Vokativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispecturus |
dispectura |
dispecturum |
| Genitiv | dispecturi |
dispecturae |
dispecturi |
| Dativ | dispecturo |
dispecturae |
dispecturo |
| Akkusativ | dispecturum |
dispecturam |
dispecturum |
| Ablativ | dispecturo |
dispectura |
dispecturo |
| Vokativ | dispecture |
dispectura |
dispecturum |
Plural
| Nominativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
| Genitiv | dispecturorum |
dispecturarum |
dispecturorum |
| Dativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Akkusativ | dispecturos |
dispecturas |
dispectura |
| Ablativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Vokativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| dispectum |
dispectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicio |
ich erspähe |
| 2. Person Singular | dispicis |
du erspähst |
| 3. Person Singular | dispicit |
er/sie/es erspäht |
| 1. Person Plural | dispicimus |
wir erspähen |
| 2. Person Plural | dispicitis |
ihr erspäht |
| 3. Person Plural | dispiciunt |
sie erspähen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicior |
ich werde erspäht |
| 2. Person Singular | dispiceris dispicere |
du wirst erspäht |
| 3. Person Singular | dispicitur |
er/sie/es wird erspäht |
| 1. Person Plural | dispicimur |
wir werden erspäht |
| 2. Person Plural | dispicimini |
ihr werdet erspäht |
| 3. Person Plural | dispiciuntur |
sie werden erspäht |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
ich erspähe |
| 2. Person Singular | dispicias |
du erspähest |
| 3. Person Singular | dispiciat |
er/sie/es erspähe |
| 1. Person Plural | dispiciamus |
wir erspähen |
| 2. Person Plural | dispiciatis |
ihr erspähet |
| 3. Person Plural | dispiciant |
sie erspähen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
ich werde erspäht |
| 2. Person Singular | dispiciaris dispiciare |
du werdest erspäht |
| 3. Person Singular | dispiciatur |
er/sie/es werde erspäht |
| 1. Person Plural | dispiciamur |
wir werden erspäht |
| 2. Person Plural | dispiciamini |
ihr werdet erspäht |
| 3. Person Plural | dispiciantur |
sie werden erspäht |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebam |
ich erspähte |
| 2. Person Singular | dispiciebas |
du erspähtest |
| 3. Person Singular | dispiciebat |
er/sie/es erspähte |
| 1. Person Plural | dispiciebamus |
wir erspähten |
| 2. Person Plural | dispiciebatis |
ihr erspähtet |
| 3. Person Plural | dispiciebant |
sie erspähten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebar |
ich wurde erspäht |
| 2. Person Singular | dispiciebaris dispiciebare |
du wurdest erspäht |
| 3. Person Singular | dispiciebatur |
er/sie/es wurde erspäht |
| 1. Person Plural | dispiciebamur |
wir wurden erspäht |
| 2. Person Plural | dispiciebamini |
ihr wurdet erspäht |
| 3. Person Plural | dispiciebantur |
sie wurden erspäht |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerem |
ich erspähte |
| 2. Person Singular | dispiceres |
du erspähtest |
| 3. Person Singular | dispiceret |
er/sie/es erspähte |
| 1. Person Plural | dispiceremus |
wir erspähten |
| 2. Person Plural | dispiceretis |
ihr erspähtet |
| 3. Person Plural | dispicerent |
sie erspähten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerer |
ich würde erspäht |
| 2. Person Singular | dispicereris dispicerere |
du würdest erspäht |
| 3. Person Singular | dispiceretur |
er/sie/es würde erspäht |
| 1. Person Plural | dispiceremur |
wir würden erspäht |
| 2. Person Plural | dispiceremini |
ihr würdet erspäht |
| 3. Person Plural | dispicerentur |
sie würden erspäht |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
ich werde erspähen |
| 2. Person Singular | dispicies |
du wirst erspähen |
| 3. Person Singular | dispiciet |
er/sie/es wird erspähen |
| 1. Person Plural | dispiciemus |
wir werden erspähen |
| 2. Person Plural | dispicietis |
ihr werdet erspähen |
| 3. Person Plural | dispicient |
sie werden erspähen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
ich werde erspäht werden |
| 2. Person Singular | dispicieris dispiciere |
du wirst erspäht werden |
| 3. Person Singular | dispicietur |
er/sie/es wird erspäht werden |
| 1. Person Plural | dispiciemur |
wir werden erspäht werden |
| 2. Person Plural | dispiciemini |
ihr werdet erspäht werden |
| 3. Person Plural | dispicientur |
sie werden erspäht werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexi |
ich habe erspäht |
| 2. Person Singular | dispexisti |
du hast erspäht |
| 3. Person Singular | dispexit |
er/sie/es hat erspäht |
| 1. Person Plural | dispeximus |
wir haben erspäht |
| 2. Person Plural | dispexistis |
ihr habt erspäht |
| 3. Person Plural | dispexerunt dispexere |
sie haben erspäht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sum |
ich bin erspäht worden |
| 2. Person Singular | dispectus es |
du bist erspäht worden |
| 3. Person Singular | dispectus est |
er/sie/es ist erspäht worden |
| 1. Person Plural | dispecti sumus |
wir sind erspäht worden |
| 2. Person Plural | dispecti estis |
ihr seid erspäht worden |
| 3. Person Plural | dispecti sunt |
sie sind erspäht worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexerim |
ich habe erspäht |
| 2. Person Singular | dispexeris |
du habest erspäht |
| 3. Person Singular | dispexerit |
er/sie/es habe erspäht |
| 1. Person Plural | dispexerimus |
wir haben erspäht |
| 2. Person Plural | dispexeritis |
ihr habet erspäht |
| 3. Person Plural | dispexerint |
sie haben erspäht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sim |
ich sei erspäht worden |
| 2. Person Singular | dispectus sis |
du seiest erspäht worden |
| 3. Person Singular | dispectus sit |
er/sie/es sei erspäht worden |
| 1. Person Plural | dispecti simus |
wir seien erspäht worden |
| 2. Person Plural | dispecti sitis |
ihr seiet erspäht worden |
| 3. Person Plural | dispecti sint |
sie seien erspäht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexeram |
ich hatte erspäht |
| 2. Person Singular | dispexeras |
du hattest erspäht |
| 3. Person Singular | dispexerat |
er/sie/es hatte erspäht |
| 1. Person Plural | dispexeramus |
wir hatten erspäht |
| 2. Person Plural | dispexeratis |
ihr hattet erspäht |
| 3. Person Plural | dispexerant |
sie hatten erspäht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus eram |
ich war erspäht worden |
| 2. Person Singular | dispectus eras |
du warst erspäht worden |
| 3. Person Singular | dispectus erat |
er/sie/es war erspäht worden |
| 1. Person Plural | dispecti eramus |
wir waren erspäht worden |
| 2. Person Plural | dispecti eratis |
ihr wart erspäht worden |
| 3. Person Plural | dispecti erant |
sie waren erspäht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexissem |
ich hätte erspäht |
| 2. Person Singular | dispexisses |
du hättest erspäht |
| 3. Person Singular | dispexisset |
er/sie/es hätte erspäht |
| 1. Person Plural | dispexissemus |
wir hätten erspäht |
| 2. Person Plural | dispexissetis |
ihr hättet erspäht |
| 3. Person Plural | dispexissent |
sie hätten erspäht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus essem |
ich wäre erspäht worden |
| 2. Person Singular | dispectus esses |
du wärest erspäht worden |
| 3. Person Singular | dispectus esset |
er/sie/es wäre erspäht worden |
| 1. Person Plural | dispecti essemus |
wir wären erspäht worden |
| 2. Person Plural | dispecti essetis |
ihr wäret erspäht worden |
| 3. Person Plural | dispecti essent |
sie wären erspäht worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexero |
ich werde erspäht haben |
| 2. Person Singular | dispexeris |
du wirst erspäht haben |
| 3. Person Singular | dispexerit |
er/sie/es wird erspäht haben |
| 1. Person Plural | dispexerimus |
wir werden erspäht haben |
| 2. Person Plural | dispexeritis |
ihr werdet erspäht haben |
| 3. Person Plural | dispexerint |
sie werden erspäht haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus ero |
ich werde erspäht worden sein |
| 2. Person Singular | dispectus eris |
du wirst erspäht worden sein |
| 3. Person Singular | dispectus erit |
er/sie/es wird erspäht worden sein |
| 1. Person Plural | dispecti erimus |
wir werden erspäht worden sein |
| 2. Person Plural | dispecti eritis |
ihr werdet erspäht worden sein |
| 3. Person Plural | dispecti erunt |
sie werden erspäht worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispicere |
erspähen |
| Vorzeitigkeit | dispexisse |
erspäht haben |
| Nachzeitigkeit | dispecturum esse |
erspähen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispici dispicier |
erspäht werden |
| Vorzeitigkeit | dispectum esse |
erspäht worden sein |
| Nachzeitigkeit | dispectum iri |
künftig erspäht werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | dispice |
erspähe; erspäh! |
| 2. Person Plural | dispicite |
erspäht! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | dispicito |
| 3. Person Singular | dispicito |
| 2. Person Plural | dispicitote |
| 3. Person Plural | dispicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | dispicere |
das Erspähen |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
des Erspähens |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dem Erspähen |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
das Erspähen |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
durch das Erspähen |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
Erspähen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciendus dispiciundus |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendi dispiciundi |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendo dispiciundo |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
dispiciendam dispiciundam |
dispiciendum dispiciundum |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendo dispiciundo |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
Plural
| Nominativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
| Genitiv | dispiciendorum dispiciundorum |
dispiciendarum dispiciundarum |
dispiciendorum dispiciundorum |
| Dativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Akkusativ | dispiciendos dispiciundos |
dispiciendas dispiciundas |
dispicienda dispiciunda |
| Ablativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Vokativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
| Genitiv | dispicientis |
dispicientis |
dispicientis |
| Dativ | dispicienti |
dispicienti |
dispicienti |
| Akkusativ | dispicientem |
dispicientem |
dispiciens |
| Ablativ | dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
| Vokativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
Plural
| Nominativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Genitiv | dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
| Dativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Akkusativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Ablativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Vokativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispectus |
dispecta |
dispectum |
| Genitiv | dispecti |
dispectae |
dispecti |
| Dativ | dispecto |
dispectae |
dispecto |
| Akkusativ | dispectum |
dispectam |
dispectum |
| Ablativ | dispecto |
dispecta |
dispecto |
| Vokativ | dispecte |
dispecta |
dispectum |
Plural
| Nominativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
| Genitiv | dispectorum |
dispectarum |
dispectorum |
| Dativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Akkusativ | dispectos |
dispectas |
dispecta |
| Ablativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Vokativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispecturus |
dispectura |
dispecturum |
| Genitiv | dispecturi |
dispecturae |
dispecturi |
| Dativ | dispecturo |
dispecturae |
dispecturo |
| Akkusativ | dispecturum |
dispecturam |
dispecturum |
| Ablativ | dispecturo |
dispectura |
dispecturo |
| Vokativ | dispecture |
dispectura |
dispecturum |
Plural
| Nominativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
| Genitiv | dispecturorum |
dispecturarum |
dispecturorum |
| Dativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Akkusativ | dispecturos |
dispecturas |
dispectura |
| Ablativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Vokativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| dispectum |
dispectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicio |
|
| 2. Person Singular | dispicis |
|
| 3. Person Singular | dispicit |
|
| 1. Person Plural | dispicimus |
|
| 2. Person Plural | dispicitis |
|
| 3. Person Plural | dispiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicior |
|
| 2. Person Singular | dispiceris dispicere |
|
| 3. Person Singular | dispicitur |
|
| 1. Person Plural | dispicimur |
|
| 2. Person Plural | dispicimini |
|
| 3. Person Plural | dispiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicias |
|
| 3. Person Singular | dispiciat |
|
| 1. Person Plural | dispiciamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispiciaris dispiciare |
|
| 3. Person Singular | dispiciatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebam |
|
| 2. Person Singular | dispiciebas |
|
| 3. Person Singular | dispiciebat |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciebatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebar |
|
| 2. Person Singular | dispiciebaris dispiciebare |
|
| 3. Person Singular | dispiciebatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciebamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerem |
|
| 2. Person Singular | dispiceres |
|
| 3. Person Singular | dispiceret |
|
| 1. Person Plural | dispiceremus |
|
| 2. Person Plural | dispiceretis |
|
| 3. Person Plural | dispicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerer |
|
| 2. Person Singular | dispicereris dispicerere |
|
| 3. Person Singular | dispiceretur |
|
| 1. Person Plural | dispiceremur |
|
| 2. Person Plural | dispiceremini |
|
| 3. Person Plural | dispicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicies |
|
| 3. Person Singular | dispiciet |
|
| 1. Person Plural | dispiciemus |
|
| 2. Person Plural | dispicietis |
|
| 3. Person Plural | dispicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispicieris dispiciere |
|
| 3. Person Singular | dispicietur |
|
| 1. Person Plural | dispiciemur |
|
| 2. Person Plural | dispiciemini |
|
| 3. Person Plural | dispicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexi |
|
| 2. Person Singular | dispexisti |
|
| 3. Person Singular | dispexit |
|
| 1. Person Plural | dispeximus |
|
| 2. Person Plural | dispexistis |
|
| 3. Person Plural | dispexerunt dispexere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sum |
|
| 2. Person Singular | dispectus es |
|
| 3. Person Singular | dispectus est |
|
| 1. Person Plural | dispecti sumus |
|
| 2. Person Plural | dispecti estis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexerim |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sim |
|
| 2. Person Singular | dispectus sis |
|
| 3. Person Singular | dispectus sit |
|
| 1. Person Plural | dispecti simus |
|
| 2. Person Plural | dispecti sitis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexeram |
|
| 2. Person Singular | dispexeras |
|
| 3. Person Singular | dispexerat |
|
| 1. Person Plural | dispexeramus |
|
| 2. Person Plural | dispexeratis |
|
| 3. Person Plural | dispexerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus eram |
|
| 2. Person Singular | dispectus eras |
|
| 3. Person Singular | dispectus erat |
|
| 1. Person Plural | dispecti eramus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eratis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexissem |
|
| 2. Person Singular | dispexisses |
|
| 3. Person Singular | dispexisset |
|
| 1. Person Plural | dispexissemus |
|
| 2. Person Plural | dispexissetis |
|
| 3. Person Plural | dispexissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus essem |
|
| 2. Person Singular | dispectus esses |
|
| 3. Person Singular | dispectus esset |
|
| 1. Person Plural | dispecti essemus |
|
| 2. Person Plural | dispecti essetis |
|
| 3. Person Plural | dispecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexero |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus ero |
|
| 2. Person Singular | dispectus eris |
|
| 3. Person Singular | dispectus erit |
|
| 1. Person Plural | dispecti erimus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eritis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispicere |
|
| Vorzeitigkeit | dispexisse |
|
| Nachzeitigkeit | dispecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispici dispicier |
|
| Vorzeitigkeit | dispectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | dispectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | dispice |
! |
| 2. Person Plural | dispicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | dispicito |
| 3. Person Singular | dispicito |
| 2. Person Plural | dispicitote |
| 3. Person Plural | dispicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | dispicere |
|
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
|
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
|
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciendus dispiciundus |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendi dispiciundi |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendo dispiciundo |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
dispiciendam dispiciundam |
dispiciendum dispiciundum |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendo dispiciundo |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
Plural
| Nominativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
| Genitiv | dispiciendorum dispiciundorum |
dispiciendarum dispiciundarum |
dispiciendorum dispiciundorum |
| Dativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Akkusativ | dispiciendos dispiciundos |
dispiciendas dispiciundas |
dispicienda dispiciunda |
| Ablativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Vokativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
| Genitiv | dispicientis |
dispicientis |
dispicientis |
| Dativ | dispicienti |
dispicienti |
dispicienti |
| Akkusativ | dispicientem |
dispicientem |
dispiciens |
| Ablativ | dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
| Vokativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
Plural
| Nominativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Genitiv | dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
| Dativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Akkusativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Ablativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Vokativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispectus |
dispecta |
dispectum |
| Genitiv | dispecti |
dispectae |
dispecti |
| Dativ | dispecto |
dispectae |
dispecto |
| Akkusativ | dispectum |
dispectam |
dispectum |
| Ablativ | dispecto |
dispecta |
dispecto |
| Vokativ | dispecte |
dispecta |
dispectum |
Plural
| Nominativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
| Genitiv | dispectorum |
dispectarum |
dispectorum |
| Dativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Akkusativ | dispectos |
dispectas |
dispecta |
| Ablativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Vokativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispecturus |
dispectura |
dispecturum |
| Genitiv | dispecturi |
dispecturae |
dispecturi |
| Dativ | dispecturo |
dispecturae |
dispecturo |
| Akkusativ | dispecturum |
dispecturam |
dispecturum |
| Ablativ | dispecturo |
dispectura |
dispecturo |
| Vokativ | dispecture |
dispectura |
dispecturum |
Plural
| Nominativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
| Genitiv | dispecturorum |
dispecturarum |
dispecturorum |
| Dativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Akkusativ | dispecturos |
dispecturas |
dispectura |
| Ablativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Vokativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| dispectum |
dispectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicio |
|
| 2. Person Singular | dispicis |
|
| 3. Person Singular | dispicit |
|
| 1. Person Plural | dispicimus |
|
| 2. Person Plural | dispicitis |
|
| 3. Person Plural | dispiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicior |
|
| 2. Person Singular | dispiceris dispicere |
|
| 3. Person Singular | dispicitur |
|
| 1. Person Plural | dispicimur |
|
| 2. Person Plural | dispicimini |
|
| 3. Person Plural | dispiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicias |
|
| 3. Person Singular | dispiciat |
|
| 1. Person Plural | dispiciamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispiciaris dispiciare |
|
| 3. Person Singular | dispiciatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebam |
|
| 2. Person Singular | dispiciebas |
|
| 3. Person Singular | dispiciebat |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamus |
|
| 2. Person Plural | dispiciebatis |
|
| 3. Person Plural | dispiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebar |
|
| 2. Person Singular | dispiciebaris dispiciebare |
|
| 3. Person Singular | dispiciebatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciebamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerem |
|
| 2. Person Singular | dispiceres |
|
| 3. Person Singular | dispiceret |
|
| 1. Person Plural | dispiceremus |
|
| 2. Person Plural | dispiceretis |
|
| 3. Person Plural | dispicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerer |
|
| 2. Person Singular | dispicereris dispicerere |
|
| 3. Person Singular | dispiceretur |
|
| 1. Person Plural | dispiceremur |
|
| 2. Person Plural | dispiceremini |
|
| 3. Person Plural | dispicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
|
| 2. Person Singular | dispicies |
|
| 3. Person Singular | dispiciet |
|
| 1. Person Plural | dispiciemus |
|
| 2. Person Plural | dispicietis |
|
| 3. Person Plural | dispicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispicieris dispiciere |
|
| 3. Person Singular | dispicietur |
|
| 1. Person Plural | dispiciemur |
|
| 2. Person Plural | dispiciemini |
|
| 3. Person Plural | dispicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexi |
|
| 2. Person Singular | dispexisti |
|
| 3. Person Singular | dispexit |
|
| 1. Person Plural | dispeximus |
|
| 2. Person Plural | dispexistis |
|
| 3. Person Plural | dispexerunt dispexere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sum |
|
| 2. Person Singular | dispectus es |
|
| 3. Person Singular | dispectus est |
|
| 1. Person Plural | dispecti sumus |
|
| 2. Person Plural | dispecti estis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexerim |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sim |
|
| 2. Person Singular | dispectus sis |
|
| 3. Person Singular | dispectus sit |
|
| 1. Person Plural | dispecti simus |
|
| 2. Person Plural | dispecti sitis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexeram |
|
| 2. Person Singular | dispexeras |
|
| 3. Person Singular | dispexerat |
|
| 1. Person Plural | dispexeramus |
|
| 2. Person Plural | dispexeratis |
|
| 3. Person Plural | dispexerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus eram |
|
| 2. Person Singular | dispectus eras |
|
| 3. Person Singular | dispectus erat |
|
| 1. Person Plural | dispecti eramus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eratis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexissem |
|
| 2. Person Singular | dispexisses |
|
| 3. Person Singular | dispexisset |
|
| 1. Person Plural | dispexissemus |
|
| 2. Person Plural | dispexissetis |
|
| 3. Person Plural | dispexissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus essem |
|
| 2. Person Singular | dispectus esses |
|
| 3. Person Singular | dispectus esset |
|
| 1. Person Plural | dispecti essemus |
|
| 2. Person Plural | dispecti essetis |
|
| 3. Person Plural | dispecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexero |
|
| 2. Person Singular | dispexeris |
|
| 3. Person Singular | dispexerit |
|
| 1. Person Plural | dispexerimus |
|
| 2. Person Plural | dispexeritis |
|
| 3. Person Plural | dispexerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus ero |
|
| 2. Person Singular | dispectus eris |
|
| 3. Person Singular | dispectus erit |
|
| 1. Person Plural | dispecti erimus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eritis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispicere |
|
| Vorzeitigkeit | dispexisse |
|
| Nachzeitigkeit | dispecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispici dispicier |
|
| Vorzeitigkeit | dispectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | dispectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | dispice |
! |
| 2. Person Plural | dispicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | dispicito |
| 3. Person Singular | dispicito |
| 2. Person Plural | dispicitote |
| 3. Person Plural | dispicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | dispicere |
|
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
|
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
|
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
|
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciendus dispiciundus |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendi dispiciundi |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendo dispiciundo |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
dispiciendam dispiciundam |
dispiciendum dispiciundum |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendo dispiciundo |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
Plural
| Nominativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
| Genitiv | dispiciendorum dispiciundorum |
dispiciendarum dispiciundarum |
dispiciendorum dispiciundorum |
| Dativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Akkusativ | dispiciendos dispiciundos |
dispiciendas dispiciundas |
dispicienda dispiciunda |
| Ablativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Vokativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
| Genitiv | dispicientis |
dispicientis |
dispicientis |
| Dativ | dispicienti |
dispicienti |
dispicienti |
| Akkusativ | dispicientem |
dispicientem |
dispiciens |
| Ablativ | dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
| Vokativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
Plural
| Nominativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Genitiv | dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
| Dativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Akkusativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Ablativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Vokativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispectus |
dispecta |
dispectum |
| Genitiv | dispecti |
dispectae |
dispecti |
| Dativ | dispecto |
dispectae |
dispecto |
| Akkusativ | dispectum |
dispectam |
dispectum |
| Ablativ | dispecto |
dispecta |
dispecto |
| Vokativ | dispecte |
dispecta |
dispectum |
Plural
| Nominativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
| Genitiv | dispectorum |
dispectarum |
dispectorum |
| Dativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Akkusativ | dispectos |
dispectas |
dispecta |
| Ablativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Vokativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispecturus |
dispectura |
dispecturum |
| Genitiv | dispecturi |
dispecturae |
dispecturi |
| Dativ | dispecturo |
dispecturae |
dispecturo |
| Akkusativ | dispecturum |
dispecturam |
dispecturum |
| Ablativ | dispecturo |
dispectura |
dispecturo |
| Vokativ | dispecture |
dispectura |
dispecturum |
Plural
| Nominativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
| Genitiv | dispecturorum |
dispecturarum |
dispecturorum |
| Dativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Akkusativ | dispecturos |
dispecturas |
dispectura |
| Ablativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Vokativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| dispectum |
dispectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicio |
ich spähe umher |
| 2. Person Singular | dispicis |
du spähst umher |
| 3. Person Singular | dispicit |
er/sie/es späht umher |
| 1. Person Plural | dispicimus |
wir spähen umher |
| 2. Person Plural | dispicitis |
ihr späht umher |
| 3. Person Plural | dispiciunt |
sie spähen umher |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicior |
|
| 2. Person Singular | dispiceris dispicere |
|
| 3. Person Singular | dispicitur |
|
| 1. Person Plural | dispicimur |
|
| 2. Person Plural | dispicimini |
|
| 3. Person Plural | dispiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
ich spähe umher |
| 2. Person Singular | dispicias |
du spähest umher |
| 3. Person Singular | dispiciat |
er/sie/es spähe umher |
| 1. Person Plural | dispiciamus |
wir spähen umher |
| 2. Person Plural | dispiciatis |
ihr spähet umher |
| 3. Person Plural | dispiciant |
sie spähen umher |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispiciaris dispiciare |
|
| 3. Person Singular | dispiciatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebam |
ich spähte umher |
| 2. Person Singular | dispiciebas |
du spähtest umher |
| 3. Person Singular | dispiciebat |
er/sie/es spähte umher |
| 1. Person Plural | dispiciebamus |
wir spähten umher |
| 2. Person Plural | dispiciebatis |
ihr spähtet umher |
| 3. Person Plural | dispiciebant |
sie spähten umher |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciebar |
|
| 2. Person Singular | dispiciebaris dispiciebare |
|
| 3. Person Singular | dispiciebatur |
|
| 1. Person Plural | dispiciebamur |
|
| 2. Person Plural | dispiciebamini |
|
| 3. Person Plural | dispiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerem |
ich spähte umher |
| 2. Person Singular | dispiceres |
du spähtest umher |
| 3. Person Singular | dispiceret |
er/sie/es spähte umher |
| 1. Person Plural | dispiceremus |
wir spähten umher |
| 2. Person Plural | dispiceretis |
ihr spähtet umher |
| 3. Person Plural | dispicerent |
sie spähten umher |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispicerer |
|
| 2. Person Singular | dispicereris dispicerere |
|
| 3. Person Singular | dispiceretur |
|
| 1. Person Plural | dispiceremur |
|
| 2. Person Plural | dispiceremini |
|
| 3. Person Plural | dispicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciam |
ich werde umherspähen |
| 2. Person Singular | dispicies |
du wirst umherspähen |
| 3. Person Singular | dispiciet |
er/sie/es wird umherspähen |
| 1. Person Plural | dispiciemus |
wir werden umherspähen |
| 2. Person Plural | dispicietis |
ihr werdet umherspähen |
| 3. Person Plural | dispicient |
sie werden umherspähen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispiciar |
|
| 2. Person Singular | dispicieris dispiciere |
|
| 3. Person Singular | dispicietur |
|
| 1. Person Plural | dispiciemur |
|
| 2. Person Plural | dispiciemini |
|
| 3. Person Plural | dispicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexi |
ich habe umhergespäht |
| 2. Person Singular | dispexisti |
du hast umhergespäht |
| 3. Person Singular | dispexit |
er/sie/es hat umhergespäht |
| 1. Person Plural | dispeximus |
wir haben umhergespäht |
| 2. Person Plural | dispexistis |
ihr habt umhergespäht |
| 3. Person Plural | dispexerunt dispexere |
sie haben umhergespäht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sum |
|
| 2. Person Singular | dispectus es |
|
| 3. Person Singular | dispectus est |
|
| 1. Person Plural | dispecti sumus |
|
| 2. Person Plural | dispecti estis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexerim |
ich habe umhergespäht |
| 2. Person Singular | dispexeris |
du habest umhergespäht |
| 3. Person Singular | dispexerit |
er/sie/es habe umhergespäht |
| 1. Person Plural | dispexerimus |
wir haben umhergespäht |
| 2. Person Plural | dispexeritis |
ihr habet umhergespäht |
| 3. Person Plural | dispexerint |
sie haben umhergespäht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus sim |
|
| 2. Person Singular | dispectus sis |
|
| 3. Person Singular | dispectus sit |
|
| 1. Person Plural | dispecti simus |
|
| 2. Person Plural | dispecti sitis |
|
| 3. Person Plural | dispecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexeram |
ich hatte umhergespäht |
| 2. Person Singular | dispexeras |
du hattest umhergespäht |
| 3. Person Singular | dispexerat |
er/sie/es hatte umhergespäht |
| 1. Person Plural | dispexeramus |
wir hatten umhergespäht |
| 2. Person Plural | dispexeratis |
ihr hattet umhergespäht |
| 3. Person Plural | dispexerant |
sie hatten umhergespäht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus eram |
|
| 2. Person Singular | dispectus eras |
|
| 3. Person Singular | dispectus erat |
|
| 1. Person Plural | dispecti eramus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eratis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexissem |
ich hätte umhergespäht |
| 2. Person Singular | dispexisses |
du hättest umhergespäht |
| 3. Person Singular | dispexisset |
er/sie/es hätte umhergespäht |
| 1. Person Plural | dispexissemus |
wir hätten umhergespäht |
| 2. Person Plural | dispexissetis |
ihr hättet umhergespäht |
| 3. Person Plural | dispexissent |
sie hätten umhergespäht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus essem |
|
| 2. Person Singular | dispectus esses |
|
| 3. Person Singular | dispectus esset |
|
| 1. Person Plural | dispecti essemus |
|
| 2. Person Plural | dispecti essetis |
|
| 3. Person Plural | dispecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | dispexero |
ich werde umhergespäht haben |
| 2. Person Singular | dispexeris |
du wirst umhergespäht haben |
| 3. Person Singular | dispexerit |
er/sie/es wird umhergespäht haben |
| 1. Person Plural | dispexerimus |
wir werden umhergespäht haben |
| 2. Person Plural | dispexeritis |
ihr werdet umhergespäht haben |
| 3. Person Plural | dispexerint |
sie werden umhergespäht haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | dispectus ero |
|
| 2. Person Singular | dispectus eris |
|
| 3. Person Singular | dispectus erit |
|
| 1. Person Plural | dispecti erimus |
|
| 2. Person Plural | dispecti eritis |
|
| 3. Person Plural | dispecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispicere |
umherspähen |
| Vorzeitigkeit | dispexisse |
umhergespäht haben |
| Nachzeitigkeit | dispecturum esse |
umherspähen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | dispici dispicier |
|
| Vorzeitigkeit | dispectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | dispectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | dispice |
spähe umher; späh umher! |
| 2. Person Plural | dispicite |
späht umher! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | dispicito |
| 3. Person Singular | dispicito |
| 2. Person Plural | dispicitote |
| 3. Person Plural | dispicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | dispicere |
das Umherspähen |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
des Umherspähens |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dem Umherspähen |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
das Umherspähen |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
durch das Umherspähen |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
Umherspähen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciendus dispiciundus |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
| Genitiv | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendi dispiciundi |
| Dativ | dispiciendo dispiciundo |
dispiciendae dispiciundae |
dispiciendo dispiciundo |
| Akkusativ | dispiciendum dispiciundum |
dispiciendam dispiciundam |
dispiciendum dispiciundum |
| Ablativ | dispiciendo dispiciundo |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendo dispiciundo |
| Vokativ | dispiciende dispiciunde |
dispicienda dispiciunda |
dispiciendum dispiciundum |
Plural
| Nominativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
| Genitiv | dispiciendorum dispiciundorum |
dispiciendarum dispiciundarum |
dispiciendorum dispiciundorum |
| Dativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Akkusativ | dispiciendos dispiciundos |
dispiciendas dispiciundas |
dispicienda dispiciunda |
| Ablativ | dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
dispiciendis dispiciundis |
| Vokativ | dispiciendi dispiciundi |
dispiciendae dispiciundae |
dispicienda dispiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
| Genitiv | dispicientis |
dispicientis |
dispicientis |
| Dativ | dispicienti |
dispicienti |
dispicienti |
| Akkusativ | dispicientem |
dispicientem |
dispiciens |
| Ablativ | dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
dispicienti dispiciente |
| Vokativ | dispiciens |
dispiciens |
dispiciens |
Plural
| Nominativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Genitiv | dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
dispicientium dispicientum |
| Dativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Akkusativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
| Ablativ | dispicientibus |
dispicientibus |
dispicientibus |
| Vokativ | dispicientes |
dispicientes |
dispicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispectus |
dispecta |
dispectum |
| Genitiv | dispecti |
dispectae |
dispecti |
| Dativ | dispecto |
dispectae |
dispecto |
| Akkusativ | dispectum |
dispectam |
dispectum |
| Ablativ | dispecto |
dispecta |
dispecto |
| Vokativ | dispecte |
dispecta |
dispectum |
Plural
| Nominativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
| Genitiv | dispectorum |
dispectarum |
dispectorum |
| Dativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Akkusativ | dispectos |
dispectas |
dispecta |
| Ablativ | dispectis |
dispectis |
dispectis |
| Vokativ | dispecti |
dispectae |
dispecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | dispecturus |
dispectura |
dispecturum |
| Genitiv | dispecturi |
dispecturae |
dispecturi |
| Dativ | dispecturo |
dispecturae |
dispecturo |
| Akkusativ | dispecturum |
dispecturam |
dispecturum |
| Ablativ | dispecturo |
dispectura |
dispecturo |
| Vokativ | dispecture |
dispectura |
dispecturum |
Plural
| Nominativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
| Genitiv | dispecturorum |
dispecturarum |
dispecturorum |
| Dativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Akkusativ | dispecturos |
dispecturas |
dispectura |
| Ablativ | dispecturis |
dispecturis |
dispecturis |
| Vokativ | dispecturi |
dispecturae |
dispectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| dispectum |
dispectu |