Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von
displicere (Verb im Partizip) entspricht Ihr Suchwort
displicentia auch noch Formen von:
displicentia (Nomen)
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
missfallen
mißfallen
mißfällig
nicht gut aufgelegt sein
übler Laune sein
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displiceo
ich missfalle
2. Person Singular
displices
du missfällst
3. Person Singular
displicet
er/sie/es missfällt
1. Person Plural
displicemus
wir missfallen
2. Person Plural
displicetis
ihr missfallt
3. Person Plural
displicent
sie missfallen
Passiv
1. Person Singular
displiceor
2. Person Singular
displiceris displicere
3. Person Singular
displicetur
1. Person Plural
displicemur
2. Person Plural
displicemini
3. Person Plural
displicentur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displiceam
ich missfalle
2. Person Singular
displiceas
du missfallest
3. Person Singular
displiceat
er/sie/es missfalle
1. Person Plural
displiceamus
wir missfallen
2. Person Plural
displiceatis
ihr missfallet
3. Person Plural
displiceant
sie missfallen
Passiv
1. Person Singular
displicear
2. Person Singular
displicearis displiceare
3. Person Singular
displiceatur
1. Person Plural
displiceamur
2. Person Plural
displiceamini
3. Person Plural
displiceantur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicebam
ich missfiel
2. Person Singular
displicebas
du missfielst
3. Person Singular
displicebat
er/sie/es missfiel
1. Person Plural
displicebamus
wir missfielen
2. Person Plural
displicebatis
ihr missfielt
3. Person Plural
displicebant
sie missfielen
Passiv
1. Person Singular
displicebar
2. Person Singular
displicebaris displicebare
3. Person Singular
displicebatur
1. Person Plural
displicebamur
2. Person Plural
displicebamini
3. Person Plural
displicebantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicerem
ich missfiele
2. Person Singular
displiceres
du missfielest
3. Person Singular
displiceret
er/sie/es missfiele
1. Person Plural
displiceremus
wir missfielen
2. Person Plural
displiceretis
ihr missfielet
3. Person Plural
displicerent
sie missfielen
Passiv
1. Person Singular
displicerer
2. Person Singular
displicereris displicerere
3. Person Singular
displiceretur
1. Person Plural
displiceremur
2. Person Plural
displiceremini
3. Person Plural
displicerentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
displicebo
ich werde missfallen
2. Person Singular
displicebis
du wirst missfallen
3. Person Singular
displicebit
er/sie/es wird missfallen
1. Person Plural
displicebimus
wir werden missfallen
2. Person Plural
displicebitis
ihr werdet missfallen
3. Person Plural
displicebunt
sie werden missfallen
Passiv
1. Person Singular
displicebor
2. Person Singular
displiceberis displicebere
3. Person Singular
displicebitur
1. Person Plural
displicebimur
2. Person Plural
displicebimini
3. Person Plural
displicebuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicui
ich habe missfallen
2. Person Singular
displicuisti
du hast missfallen
3. Person Singular
displicuit
er/sie/es hat missfallen
1. Person Plural
displicuimus
wir haben missfallen
2. Person Plural
displicuistis
ihr habt missfallen
3. Person Plural
displicuerunt displicuere
sie haben missfallen
Passiv
1. Person Singular
displicitus sum
2. Person Singular
displicitus es
3. Person Singular
displicitus est
1. Person Plural
displiciti sumus
2. Person Plural
displiciti estis
3. Person Plural
displiciti sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicuerim
ich habe missfallen
2. Person Singular
displicueris
du habest missfallen
3. Person Singular
displicuerit
er/sie/es habe missfallen
1. Person Plural
displicuerimus
wir haben missfallen
2. Person Plural
displicueritis
ihr habet missfallen
3. Person Plural
displicuerint
sie haben missfallen
Passiv
1. Person Singular
displicitus sim
2. Person Singular
displicitus sis
3. Person Singular
displicitus sit
1. Person Plural
displiciti simus
2. Person Plural
displiciti sitis
3. Person Plural
displiciti sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicueram
ich hatte missfallen
2. Person Singular
displicueras
du hattest missfallen
3. Person Singular
displicuerat
er/sie/es hatte missfallen
1. Person Plural
displicueramus
wir hatten missfallen
2. Person Plural
displicueratis
ihr hattet missfallen
3. Person Plural
displicuerant
sie hatten missfallen
Passiv
1. Person Singular
displicitus eram
2. Person Singular
displicitus eras
3. Person Singular
displicitus erat
1. Person Plural
displiciti eramus
2. Person Plural
displiciti eratis
3. Person Plural
displiciti erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicuissem
ich hätte missfallen
2. Person Singular
displicuisses
du hättest missfallen
3. Person Singular
displicuisset
er/sie/es hätte missfallen
1. Person Plural
displicuissemus
wir hätten missfallen
2. Person Plural
displicuissetis
ihr hättet missfallen
3. Person Plural
displicuissent
sie hätten missfallen
Passiv
1. Person Singular
displicitus essem
2. Person Singular
displicitus esses
3. Person Singular
displicitus esset
1. Person Plural
displiciti essemus
2. Person Plural
displiciti essetis
3. Person Plural
displiciti essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
displicuero
ich werde missfallen haben
2. Person Singular
displicueris
du wirst missfallen haben
3. Person Singular
displicuerit
er/sie/es wird missfallen haben
1. Person Plural
displicuerimus
wir werden missfallen haben
2. Person Plural
displicueritis
ihr werdet missfallen haben
3. Person Plural
displicuerint
sie werden missfallen haben
Passiv
1. Person Singular
displicitus ero
2. Person Singular
displicitus eris
3. Person Singular
displicitus erit
1. Person Plural
displiciti erimus
2. Person Plural
displiciti eritis
3. Person Plural
displiciti erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
displicere
missfallen
Vorzeitigkeit
displicuisse
missfallen haben
Nachzeitigkeit
displiciturum esse
missfallen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
displiceri displicerier
Vorzeitigkeit
displicitum esse
Nachzeitigkeit
displicitum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
displice
missfalle; missfall!
2. Person Plural
displicete
missfallt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
displiceto
3. Person Singular
displiceto
2. Person Plural
displicetote
3. Person Plural
displicento
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
displicere
das Missfallen
Genitiv
displicendi
des Missfallens
Dativ
displicendo
dem Missfallen
Akkusativ
displicendum
das Missfallen
Ablativ
displicendo
durch das Missfallen
Vokativ
displicende
Missfallen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicendus
displicenda
displicendum
Genitiv
displicendi
displicendae
displicendi
Dativ
displicendo
displicendae
displicendo
Akkusativ
displicendum
displicendam
displicendum
Ablativ
displicendo
displicenda
displicendo
Vokativ
displicende
displicenda
displicendum
Plural
Nominativ
displicendi
displicendae
displicenda
Genitiv
displicendorum
displicendarum
displicendorum
Dativ
displicendis
displicendis
displicendis
Akkusativ
displicendos
displicendas
displicenda
Ablativ
displicendis
displicendis
displicendis
Vokativ
displicendi
displicendae
displicenda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicens
displicens
displicens
Genitiv
displicentis
displicentis
displicentis
Dativ
displicenti
displicenti
displicenti
Akkusativ
displicentem
displicentem
displicens
Ablativ
displicenti displicente
displicenti displicente
displicenti displicente
Vokativ
displicens
displicens
displicens
Plural
Nominativ
displicentes
displicentes
displicentia
Genitiv
displicentium displicentum
displicentium displicentum
displicentium displicentum
Dativ
displicentibus
displicentibus
displicentibus
Akkusativ
displicentes
displicentes
displicentia
Ablativ
displicentibus
displicentibus
displicentibus
Vokativ
displicentes
displicentes
displicentia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicitus
displicita
displicitum
Genitiv
displiciti
displicitae
displiciti
Dativ
displicito
displicitae
displicito
Akkusativ
displicitum
displicitam
displicitum
Ablativ
displicito
displicita
displicito
Vokativ
displicite
displicita
displicitum
Plural
Nominativ
displiciti
displicitae
displicita
Genitiv
displicitorum
displicitarum
displicitorum
Dativ
displicitis
displicitis
displicitis
Akkusativ
displicitos
displicitas
displicita
Ablativ
displicitis
displicitis
displicitis
Vokativ
displiciti
displicitae
displicita
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displiciturus
displicitura
displiciturum
Genitiv
displicituri
displiciturae
displicituri
Dativ
displicituro
displiciturae
displicituro
Akkusativ
displiciturum
displicituram
displiciturum
Ablativ
displicituro
displicitura
displicituro
Vokativ
displiciture
displicitura
displiciturum
Plural
Nominativ
displicituri
displiciturae
displicitura
Genitiv
displiciturorum
displiciturarum
displiciturorum
Dativ
displicituris
displicituris
displicituris
Akkusativ
displicituros
displicituras
displicitura
Ablativ
displicituris
displicituris
displicituris
Vokativ
displicituri
displiciturae
displicitura
Supina
Supin I
Supin II
displicitum
displicitu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displiceo
ich mißfalle
2. Person Singular
displices
du mißfällst
3. Person Singular
displicet
er/sie/es mißfällt
1. Person Plural
displicemus
wir mißfallen
2. Person Plural
displicetis
ihr mißfallt
3. Person Plural
displicent
sie mißfallen
Passiv
1. Person Singular
displiceor
ich werde mißfallen
2. Person Singular
displiceris displicere
du wirst mißfallen
3. Person Singular
displicetur
er/sie/es wird mißfallen
1. Person Plural
displicemur
wir werden mißfallen
2. Person Plural
displicemini
ihr werdet mißfallen
3. Person Plural
displicentur
sie werden mißfallen
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displiceam
ich mißfalle
2. Person Singular
displiceas
du mißfallest
3. Person Singular
displiceat
er/sie/es mißfalle
1. Person Plural
displiceamus
wir mißfallen
2. Person Plural
displiceatis
ihr mißfallet
3. Person Plural
displiceant
sie mißfallen
Passiv
1. Person Singular
displicear
ich werde mißfallen
2. Person Singular
displicearis displiceare
du werdest mißfallen
3. Person Singular
displiceatur
er/sie/es werde mißfallen
1. Person Plural
displiceamur
wir werden mißfallen
2. Person Plural
displiceamini
ihr werdet mißfallen
3. Person Plural
displiceantur
sie werden mißfallen
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicebam
ich mißfiel
2. Person Singular
displicebas
du mißfielst
3. Person Singular
displicebat
er/sie/es mißfiel
1. Person Plural
displicebamus
wir mißfielen
2. Person Plural
displicebatis
ihr mißfielt
3. Person Plural
displicebant
sie mißfielen
Passiv
1. Person Singular
displicebar
ich wurde mißfallen
2. Person Singular
displicebaris displicebare
du wurdest mißfallen
3. Person Singular
displicebatur
er/sie/es wurde mißfallen
1. Person Plural
displicebamur
wir wurden mißfallen
2. Person Plural
displicebamini
ihr wurdet mißfallen
3. Person Plural
displicebantur
sie wurden mißfallen
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicerem
ich mißfiele
2. Person Singular
displiceres
du mißfielest
3. Person Singular
displiceret
er/sie/es mißfiele
1. Person Plural
displiceremus
wir mißfielen
2. Person Plural
displiceretis
ihr mißfielet
3. Person Plural
displicerent
sie mißfielen
Passiv
1. Person Singular
displicerer
ich würde mißfallen
2. Person Singular
displicereris displicerere
du würdest mißfallen
3. Person Singular
displiceretur
er/sie/es würde mißfallen
1. Person Plural
displiceremur
wir würden mißfallen
2. Person Plural
displiceremini
ihr würdet mißfallen
3. Person Plural
displicerentur
sie würden mißfallen
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
displicebo
ich werde mißfallen
2. Person Singular
displicebis
du wirst mißfallen
3. Person Singular
displicebit
er/sie/es wird mißfallen
1. Person Plural
displicebimus
wir werden mißfallen
2. Person Plural
displicebitis
ihr werdet mißfallen
3. Person Plural
displicebunt
sie werden mißfallen
Passiv
1. Person Singular
displicebor
ich werde mißfallen werden
2. Person Singular
displiceberis displicebere
du wirst mißfallen werden
3. Person Singular
displicebitur
er/sie/es wird mißfallen werden
1. Person Plural
displicebimur
wir werden mißfallen werden
2. Person Plural
displicebimini
ihr werdet mißfallen werden
3. Person Plural
displicebuntur
sie werden mißfallen werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicui
ich habe mißfallen
2. Person Singular
displicuisti
du hast mißfallen
3. Person Singular
displicuit
er/sie/es hat mißfallen
1. Person Plural
displicuimus
wir haben mißfallen
2. Person Plural
displicuistis
ihr habt mißfallen
3. Person Plural
displicuerunt displicuere
sie haben mißfallen
Passiv
1. Person Singular
displicitus sum
ich bin mißfallen worden
2. Person Singular
displicitus es
du bist mißfallen worden
3. Person Singular
displicitus est
er/sie/es ist mißfallen worden
1. Person Plural
displiciti sumus
wir sind mißfallen worden
2. Person Plural
displiciti estis
ihr seid mißfallen worden
3. Person Plural
displiciti sunt
sie sind mißfallen worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicuerim
ich habe mißfallen
2. Person Singular
displicueris
du habest mißfallen
3. Person Singular
displicuerit
er/sie/es habe mißfallen
1. Person Plural
displicuerimus
wir haben mißfallen
2. Person Plural
displicueritis
ihr habet mißfallen
3. Person Plural
displicuerint
sie haben mißfallen
Passiv
1. Person Singular
displicitus sim
ich sei mißfallen worden
2. Person Singular
displicitus sis
du seiest mißfallen worden
3. Person Singular
displicitus sit
er/sie/es sei mißfallen worden
1. Person Plural
displiciti simus
wir seien mißfallen worden
2. Person Plural
displiciti sitis
ihr seiet mißfallen worden
3. Person Plural
displiciti sint
sie seien mißfallen worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicueram
ich hatte mißfallen
2. Person Singular
displicueras
du hattest mißfallen
3. Person Singular
displicuerat
er/sie/es hatte mißfallen
1. Person Plural
displicueramus
wir hatten mißfallen
2. Person Plural
displicueratis
ihr hattet mißfallen
3. Person Plural
displicuerant
sie hatten mißfallen
Passiv
1. Person Singular
displicitus eram
ich war mißfallen worden
2. Person Singular
displicitus eras
du warst mißfallen worden
3. Person Singular
displicitus erat
er/sie/es war mißfallen worden
1. Person Plural
displiciti eramus
wir waren mißfallen worden
2. Person Plural
displiciti eratis
ihr wart mißfallen worden
3. Person Plural
displiciti erant
sie waren mißfallen worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicuissem
ich hätte mißfallen
2. Person Singular
displicuisses
du hättest mißfallen
3. Person Singular
displicuisset
er/sie/es hätte mißfallen
1. Person Plural
displicuissemus
wir hätten mißfallen
2. Person Plural
displicuissetis
ihr hättet mißfallen
3. Person Plural
displicuissent
sie hätten mißfallen
Passiv
1. Person Singular
displicitus essem
ich wäre mißfallen worden
2. Person Singular
displicitus esses
du wärest mißfallen worden
3. Person Singular
displicitus esset
er/sie/es wäre mißfallen worden
1. Person Plural
displiciti essemus
wir wären mißfallen worden
2. Person Plural
displiciti essetis
ihr wäret mißfallen worden
3. Person Plural
displiciti essent
sie wären mißfallen worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
displicuero
ich werde mißfallen haben
2. Person Singular
displicueris
du wirst mißfallen haben
3. Person Singular
displicuerit
er/sie/es wird mißfallen haben
1. Person Plural
displicuerimus
wir werden mißfallen haben
2. Person Plural
displicueritis
ihr werdet mißfallen haben
3. Person Plural
displicuerint
sie werden mißfallen haben
Passiv
1. Person Singular
displicitus ero
ich werde mißfallen worden sein
2. Person Singular
displicitus eris
du wirst mißfallen worden sein
3. Person Singular
displicitus erit
er/sie/es wird mißfallen worden sein
1. Person Plural
displiciti erimus
wir werden mißfallen worden sein
2. Person Plural
displiciti eritis
ihr werdet mißfallen worden sein
3. Person Plural
displiciti erunt
sie werden mißfallen worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
displicere
mißfallen
Vorzeitigkeit
displicuisse
mißfallen haben
Nachzeitigkeit
displiciturum esse
mißfallen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
displiceri displicerier
mißfallen werden
Vorzeitigkeit
displicitum esse
mißfallen worden sein
Nachzeitigkeit
displicitum iri
künftig mißfallen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
displice
mißfalle; mißfall!
2. Person Plural
displicete
mißfallt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
displiceto
3. Person Singular
displiceto
2. Person Plural
displicetote
3. Person Plural
displicento
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
displicere
das Mißfallen
Genitiv
displicendi
des Mißfallens
Dativ
displicendo
dem Mißfallen
Akkusativ
displicendum
das Mißfallen
Ablativ
displicendo
durch das Mißfallen
Vokativ
displicende
Mißfallen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicendus
displicenda
displicendum
Genitiv
displicendi
displicendae
displicendi
Dativ
displicendo
displicendae
displicendo
Akkusativ
displicendum
displicendam
displicendum
Ablativ
displicendo
displicenda
displicendo
Vokativ
displicende
displicenda
displicendum
Plural
Nominativ
displicendi
displicendae
displicenda
Genitiv
displicendorum
displicendarum
displicendorum
Dativ
displicendis
displicendis
displicendis
Akkusativ
displicendos
displicendas
displicenda
Ablativ
displicendis
displicendis
displicendis
Vokativ
displicendi
displicendae
displicenda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicens
displicens
displicens
Genitiv
displicentis
displicentis
displicentis
Dativ
displicenti
displicenti
displicenti
Akkusativ
displicentem
displicentem
displicens
Ablativ
displicenti displicente
displicenti displicente
displicenti displicente
Vokativ
displicens
displicens
displicens
Plural
Nominativ
displicentes
displicentes
displicentia
Genitiv
displicentium displicentum
displicentium displicentum
displicentium displicentum
Dativ
displicentibus
displicentibus
displicentibus
Akkusativ
displicentes
displicentes
displicentia
Ablativ
displicentibus
displicentibus
displicentibus
Vokativ
displicentes
displicentes
displicentia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicitus
displicita
displicitum
Genitiv
displiciti
displicitae
displiciti
Dativ
displicito
displicitae
displicito
Akkusativ
displicitum
displicitam
displicitum
Ablativ
displicito
displicita
displicito
Vokativ
displicite
displicita
displicitum
Plural
Nominativ
displiciti
displicitae
displicita
Genitiv
displicitorum
displicitarum
displicitorum
Dativ
displicitis
displicitis
displicitis
Akkusativ
displicitos
displicitas
displicita
Ablativ
displicitis
displicitis
displicitis
Vokativ
displiciti
displicitae
displicita
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displiciturus
displicitura
displiciturum
Genitiv
displicituri
displiciturae
displicituri
Dativ
displicituro
displiciturae
displicituro
Akkusativ
displiciturum
displicituram
displiciturum
Ablativ
displicituro
displicitura
displicituro
Vokativ
displiciture
displicitura
displiciturum
Plural
Nominativ
displicituri
displiciturae
displicitura
Genitiv
displiciturorum
displiciturarum
displiciturorum
Dativ
displicituris
displicituris
displicituris
Akkusativ
displicituros
displicituras
displicitura
Ablativ
displicituris
displicituris
displicituris
Vokativ
displicituri
displiciturae
displicitura
Supina
Supin I
Supin II
displicitum
displicitu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displiceo
2. Person Singular
displices
3. Person Singular
displicet
1. Person Plural
displicemus
2. Person Plural
displicetis
3. Person Plural
displicent
Passiv
1. Person Singular
displiceor
2. Person Singular
displiceris displicere
3. Person Singular
displicetur
1. Person Plural
displicemur
2. Person Plural
displicemini
3. Person Plural
displicentur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displiceam
2. Person Singular
displiceas
3. Person Singular
displiceat
1. Person Plural
displiceamus
2. Person Plural
displiceatis
3. Person Plural
displiceant
Passiv
1. Person Singular
displicear
2. Person Singular
displicearis displiceare
3. Person Singular
displiceatur
1. Person Plural
displiceamur
2. Person Plural
displiceamini
3. Person Plural
displiceantur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicebam
2. Person Singular
displicebas
3. Person Singular
displicebat
1. Person Plural
displicebamus
2. Person Plural
displicebatis
3. Person Plural
displicebant
Passiv
1. Person Singular
displicebar
2. Person Singular
displicebaris displicebare
3. Person Singular
displicebatur
1. Person Plural
displicebamur
2. Person Plural
displicebamini
3. Person Plural
displicebantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicerem
2. Person Singular
displiceres
3. Person Singular
displiceret
1. Person Plural
displiceremus
2. Person Plural
displiceretis
3. Person Plural
displicerent
Passiv
1. Person Singular
displicerer
2. Person Singular
displicereris displicerere
3. Person Singular
displiceretur
1. Person Plural
displiceremur
2. Person Plural
displiceremini
3. Person Plural
displicerentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
displicebo
2. Person Singular
displicebis
3. Person Singular
displicebit
1. Person Plural
displicebimus
2. Person Plural
displicebitis
3. Person Plural
displicebunt
Passiv
1. Person Singular
displicebor
2. Person Singular
displiceberis displicebere
3. Person Singular
displicebitur
1. Person Plural
displicebimur
2. Person Plural
displicebimini
3. Person Plural
displicebuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicui
2. Person Singular
displicuisti
3. Person Singular
displicuit
1. Person Plural
displicuimus
2. Person Plural
displicuistis
3. Person Plural
displicuerunt displicuere
Passiv
1. Person Singular
displicitus sum
2. Person Singular
displicitus es
3. Person Singular
displicitus est
1. Person Plural
displiciti sumus
2. Person Plural
displiciti estis
3. Person Plural
displiciti sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicuerim
2. Person Singular
displicueris
3. Person Singular
displicuerit
1. Person Plural
displicuerimus
2. Person Plural
displicueritis
3. Person Plural
displicuerint
Passiv
1. Person Singular
displicitus sim
2. Person Singular
displicitus sis
3. Person Singular
displicitus sit
1. Person Plural
displiciti simus
2. Person Plural
displiciti sitis
3. Person Plural
displiciti sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicueram
2. Person Singular
displicueras
3. Person Singular
displicuerat
1. Person Plural
displicueramus
2. Person Plural
displicueratis
3. Person Plural
displicuerant
Passiv
1. Person Singular
displicitus eram
2. Person Singular
displicitus eras
3. Person Singular
displicitus erat
1. Person Plural
displiciti eramus
2. Person Plural
displiciti eratis
3. Person Plural
displiciti erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicuissem
2. Person Singular
displicuisses
3. Person Singular
displicuisset
1. Person Plural
displicuissemus
2. Person Plural
displicuissetis
3. Person Plural
displicuissent
Passiv
1. Person Singular
displicitus essem
2. Person Singular
displicitus esses
3. Person Singular
displicitus esset
1. Person Plural
displiciti essemus
2. Person Plural
displiciti essetis
3. Person Plural
displiciti essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
displicuero
2. Person Singular
displicueris
3. Person Singular
displicuerit
1. Person Plural
displicuerimus
2. Person Plural
displicueritis
3. Person Plural
displicuerint
Passiv
1. Person Singular
displicitus ero
2. Person Singular
displicitus eris
3. Person Singular
displicitus erit
1. Person Plural
displiciti erimus
2. Person Plural
displiciti eritis
3. Person Plural
displiciti erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
displicere
Vorzeitigkeit
displicuisse
Nachzeitigkeit
displiciturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
displiceri displicerier
Vorzeitigkeit
displicitum esse
Nachzeitigkeit
displicitum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
displice
!
2. Person Plural
displicete
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
displiceto
3. Person Singular
displiceto
2. Person Plural
displicetote
3. Person Plural
displicento
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
displicere
Genitiv
displicendi
Dativ
displicendo
Akkusativ
displicendum
Ablativ
displicendo
Vokativ
displicende
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicendus
displicenda
displicendum
Genitiv
displicendi
displicendae
displicendi
Dativ
displicendo
displicendae
displicendo
Akkusativ
displicendum
displicendam
displicendum
Ablativ
displicendo
displicenda
displicendo
Vokativ
displicende
displicenda
displicendum
Plural
Nominativ
displicendi
displicendae
displicenda
Genitiv
displicendorum
displicendarum
displicendorum
Dativ
displicendis
displicendis
displicendis
Akkusativ
displicendos
displicendas
displicenda
Ablativ
displicendis
displicendis
displicendis
Vokativ
displicendi
displicendae
displicenda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicens
displicens
displicens
Genitiv
displicentis
displicentis
displicentis
Dativ
displicenti
displicenti
displicenti
Akkusativ
displicentem
displicentem
displicens
Ablativ
displicenti displicente
displicenti displicente
displicenti displicente
Vokativ
displicens
displicens
displicens
Plural
Nominativ
displicentes
displicentes
displicentia
Genitiv
displicentium displicentum
displicentium displicentum
displicentium displicentum
Dativ
displicentibus
displicentibus
displicentibus
Akkusativ
displicentes
displicentes
displicentia
Ablativ
displicentibus
displicentibus
displicentibus
Vokativ
displicentes
displicentes
displicentia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicitus
displicita
displicitum
Genitiv
displiciti
displicitae
displiciti
Dativ
displicito
displicitae
displicito
Akkusativ
displicitum
displicitam
displicitum
Ablativ
displicito
displicita
displicito
Vokativ
displicite
displicita
displicitum
Plural
Nominativ
displiciti
displicitae
displicita
Genitiv
displicitorum
displicitarum
displicitorum
Dativ
displicitis
displicitis
displicitis
Akkusativ
displicitos
displicitas
displicita
Ablativ
displicitis
displicitis
displicitis
Vokativ
displiciti
displicitae
displicita
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displiciturus
displicitura
displiciturum
Genitiv
displicituri
displiciturae
displicituri
Dativ
displicituro
displiciturae
displicituro
Akkusativ
displiciturum
displicituram
displiciturum
Ablativ
displicituro
displicitura
displicituro
Vokativ
displiciture
displicitura
displiciturum
Plural
Nominativ
displicituri
displiciturae
displicitura
Genitiv
displiciturorum
displiciturarum
displiciturorum
Dativ
displicituris
displicituris
displicituris
Akkusativ
displicituros
displicituras
displicitura
Ablativ
displicituris
displicituris
displicituris
Vokativ
displicituri
displiciturae
displicitura
Supina
Supin I
Supin II
displicitum
displicitu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displiceo
2. Person Singular
displices
3. Person Singular
displicet
1. Person Plural
displicemus
2. Person Plural
displicetis
3. Person Plural
displicent
Passiv
1. Person Singular
displiceor
2. Person Singular
displiceris displicere
3. Person Singular
displicetur
1. Person Plural
displicemur
2. Person Plural
displicemini
3. Person Plural
displicentur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displiceam
2. Person Singular
displiceas
3. Person Singular
displiceat
1. Person Plural
displiceamus
2. Person Plural
displiceatis
3. Person Plural
displiceant
Passiv
1. Person Singular
displicear
2. Person Singular
displicearis displiceare
3. Person Singular
displiceatur
1. Person Plural
displiceamur
2. Person Plural
displiceamini
3. Person Plural
displiceantur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicebam
2. Person Singular
displicebas
3. Person Singular
displicebat
1. Person Plural
displicebamus
2. Person Plural
displicebatis
3. Person Plural
displicebant
Passiv
1. Person Singular
displicebar
2. Person Singular
displicebaris displicebare
3. Person Singular
displicebatur
1. Person Plural
displicebamur
2. Person Plural
displicebamini
3. Person Plural
displicebantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicerem
2. Person Singular
displiceres
3. Person Singular
displiceret
1. Person Plural
displiceremus
2. Person Plural
displiceretis
3. Person Plural
displicerent
Passiv
1. Person Singular
displicerer
2. Person Singular
displicereris displicerere
3. Person Singular
displiceretur
1. Person Plural
displiceremur
2. Person Plural
displiceremini
3. Person Plural
displicerentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
displicebo
2. Person Singular
displicebis
3. Person Singular
displicebit
1. Person Plural
displicebimus
2. Person Plural
displicebitis
3. Person Plural
displicebunt
Passiv
1. Person Singular
displicebor
2. Person Singular
displiceberis displicebere
3. Person Singular
displicebitur
1. Person Plural
displicebimur
2. Person Plural
displicebimini
3. Person Plural
displicebuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicui
2. Person Singular
displicuisti
3. Person Singular
displicuit
1. Person Plural
displicuimus
2. Person Plural
displicuistis
3. Person Plural
displicuerunt displicuere
Passiv
1. Person Singular
displicitus sum
2. Person Singular
displicitus es
3. Person Singular
displicitus est
1. Person Plural
displiciti sumus
2. Person Plural
displiciti estis
3. Person Plural
displiciti sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicuerim
2. Person Singular
displicueris
3. Person Singular
displicuerit
1. Person Plural
displicuerimus
2. Person Plural
displicueritis
3. Person Plural
displicuerint
Passiv
1. Person Singular
displicitus sim
2. Person Singular
displicitus sis
3. Person Singular
displicitus sit
1. Person Plural
displiciti simus
2. Person Plural
displiciti sitis
3. Person Plural
displiciti sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicueram
2. Person Singular
displicueras
3. Person Singular
displicuerat
1. Person Plural
displicueramus
2. Person Plural
displicueratis
3. Person Plural
displicuerant
Passiv
1. Person Singular
displicitus eram
2. Person Singular
displicitus eras
3. Person Singular
displicitus erat
1. Person Plural
displiciti eramus
2. Person Plural
displiciti eratis
3. Person Plural
displiciti erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicuissem
2. Person Singular
displicuisses
3. Person Singular
displicuisset
1. Person Plural
displicuissemus
2. Person Plural
displicuissetis
3. Person Plural
displicuissent
Passiv
1. Person Singular
displicitus essem
2. Person Singular
displicitus esses
3. Person Singular
displicitus esset
1. Person Plural
displiciti essemus
2. Person Plural
displiciti essetis
3. Person Plural
displiciti essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
displicuero
2. Person Singular
displicueris
3. Person Singular
displicuerit
1. Person Plural
displicuerimus
2. Person Plural
displicueritis
3. Person Plural
displicuerint
Passiv
1. Person Singular
displicitus ero
2. Person Singular
displicitus eris
3. Person Singular
displicitus erit
1. Person Plural
displiciti erimus
2. Person Plural
displiciti eritis
3. Person Plural
displiciti erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
displicere
Vorzeitigkeit
displicuisse
Nachzeitigkeit
displiciturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
displiceri displicerier
Vorzeitigkeit
displicitum esse
Nachzeitigkeit
displicitum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
displice
!
2. Person Plural
displicete
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
displiceto
3. Person Singular
displiceto
2. Person Plural
displicetote
3. Person Plural
displicento
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
displicere
Genitiv
displicendi
Dativ
displicendo
Akkusativ
displicendum
Ablativ
displicendo
Vokativ
displicende
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicendus
displicenda
displicendum
Genitiv
displicendi
displicendae
displicendi
Dativ
displicendo
displicendae
displicendo
Akkusativ
displicendum
displicendam
displicendum
Ablativ
displicendo
displicenda
displicendo
Vokativ
displicende
displicenda
displicendum
Plural
Nominativ
displicendi
displicendae
displicenda
Genitiv
displicendorum
displicendarum
displicendorum
Dativ
displicendis
displicendis
displicendis
Akkusativ
displicendos
displicendas
displicenda
Ablativ
displicendis
displicendis
displicendis
Vokativ
displicendi
displicendae
displicenda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicens
displicens
displicens
Genitiv
displicentis
displicentis
displicentis
Dativ
displicenti
displicenti
displicenti
Akkusativ
displicentem
displicentem
displicens
Ablativ
displicenti displicente
displicenti displicente
displicenti displicente
Vokativ
displicens
displicens
displicens
Plural
Nominativ
displicentes
displicentes
displicentia
Genitiv
displicentium displicentum
displicentium displicentum
displicentium displicentum
Dativ
displicentibus
displicentibus
displicentibus
Akkusativ
displicentes
displicentes
displicentia
Ablativ
displicentibus
displicentibus
displicentibus
Vokativ
displicentes
displicentes
displicentia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicitus
displicita
displicitum
Genitiv
displiciti
displicitae
displiciti
Dativ
displicito
displicitae
displicito
Akkusativ
displicitum
displicitam
displicitum
Ablativ
displicito
displicita
displicito
Vokativ
displicite
displicita
displicitum
Plural
Nominativ
displiciti
displicitae
displicita
Genitiv
displicitorum
displicitarum
displicitorum
Dativ
displicitis
displicitis
displicitis
Akkusativ
displicitos
displicitas
displicita
Ablativ
displicitis
displicitis
displicitis
Vokativ
displiciti
displicitae
displicita
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displiciturus
displicitura
displiciturum
Genitiv
displicituri
displiciturae
displicituri
Dativ
displicituro
displiciturae
displicituro
Akkusativ
displiciturum
displicituram
displiciturum
Ablativ
displicituro
displicitura
displicituro
Vokativ
displiciture
displicitura
displiciturum
Plural
Nominativ
displicituri
displiciturae
displicitura
Genitiv
displiciturorum
displiciturarum
displiciturorum
Dativ
displicituris
displicituris
displicituris
Akkusativ
displicituros
displicituras
displicitura
Ablativ
displicituris
displicituris
displicituris
Vokativ
displicituri
displiciturae
displicitura
Supina
Supin I
Supin II
displicitum
displicitu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displiceo
2. Person Singular
displices
3. Person Singular
displicet
1. Person Plural
displicemus
2. Person Plural
displicetis
3. Person Plural
displicent
Passiv
1. Person Singular
displiceor
2. Person Singular
displiceris displicere
3. Person Singular
displicetur
1. Person Plural
displicemur
2. Person Plural
displicemini
3. Person Plural
displicentur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displiceam
2. Person Singular
displiceas
3. Person Singular
displiceat
1. Person Plural
displiceamus
2. Person Plural
displiceatis
3. Person Plural
displiceant
Passiv
1. Person Singular
displicear
2. Person Singular
displicearis displiceare
3. Person Singular
displiceatur
1. Person Plural
displiceamur
2. Person Plural
displiceamini
3. Person Plural
displiceantur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicebam
2. Person Singular
displicebas
3. Person Singular
displicebat
1. Person Plural
displicebamus
2. Person Plural
displicebatis
3. Person Plural
displicebant
Passiv
1. Person Singular
displicebar
2. Person Singular
displicebaris displicebare
3. Person Singular
displicebatur
1. Person Plural
displicebamur
2. Person Plural
displicebamini
3. Person Plural
displicebantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicerem
2. Person Singular
displiceres
3. Person Singular
displiceret
1. Person Plural
displiceremus
2. Person Plural
displiceretis
3. Person Plural
displicerent
Passiv
1. Person Singular
displicerer
2. Person Singular
displicereris displicerere
3. Person Singular
displiceretur
1. Person Plural
displiceremur
2. Person Plural
displiceremini
3. Person Plural
displicerentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
displicebo
2. Person Singular
displicebis
3. Person Singular
displicebit
1. Person Plural
displicebimus
2. Person Plural
displicebitis
3. Person Plural
displicebunt
Passiv
1. Person Singular
displicebor
2. Person Singular
displiceberis displicebere
3. Person Singular
displicebitur
1. Person Plural
displicebimur
2. Person Plural
displicebimini
3. Person Plural
displicebuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicui
2. Person Singular
displicuisti
3. Person Singular
displicuit
1. Person Plural
displicuimus
2. Person Plural
displicuistis
3. Person Plural
displicuerunt displicuere
Passiv
1. Person Singular
displicitus sum
2. Person Singular
displicitus es
3. Person Singular
displicitus est
1. Person Plural
displiciti sumus
2. Person Plural
displiciti estis
3. Person Plural
displiciti sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicuerim
2. Person Singular
displicueris
3. Person Singular
displicuerit
1. Person Plural
displicuerimus
2. Person Plural
displicueritis
3. Person Plural
displicuerint
Passiv
1. Person Singular
displicitus sim
2. Person Singular
displicitus sis
3. Person Singular
displicitus sit
1. Person Plural
displiciti simus
2. Person Plural
displiciti sitis
3. Person Plural
displiciti sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
displicueram
2. Person Singular
displicueras
3. Person Singular
displicuerat
1. Person Plural
displicueramus
2. Person Plural
displicueratis
3. Person Plural
displicuerant
Passiv
1. Person Singular
displicitus eram
2. Person Singular
displicitus eras
3. Person Singular
displicitus erat
1. Person Plural
displiciti eramus
2. Person Plural
displiciti eratis
3. Person Plural
displiciti erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
displicuissem
2. Person Singular
displicuisses
3. Person Singular
displicuisset
1. Person Plural
displicuissemus
2. Person Plural
displicuissetis
3. Person Plural
displicuissent
Passiv
1. Person Singular
displicitus essem
2. Person Singular
displicitus esses
3. Person Singular
displicitus esset
1. Person Plural
displiciti essemus
2. Person Plural
displiciti essetis
3. Person Plural
displiciti essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
displicuero
2. Person Singular
displicueris
3. Person Singular
displicuerit
1. Person Plural
displicuerimus
2. Person Plural
displicueritis
3. Person Plural
displicuerint
Passiv
1. Person Singular
displicitus ero
2. Person Singular
displicitus eris
3. Person Singular
displicitus erit
1. Person Plural
displiciti erimus
2. Person Plural
displiciti eritis
3. Person Plural
displiciti erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
displicere
Vorzeitigkeit
displicuisse
Nachzeitigkeit
displiciturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
displiceri displicerier
Vorzeitigkeit
displicitum esse
Nachzeitigkeit
displicitum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
displice
!
2. Person Plural
displicete
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
displiceto
3. Person Singular
displiceto
2. Person Plural
displicetote
3. Person Plural
displicento
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
displicere
Genitiv
displicendi
Dativ
displicendo
Akkusativ
displicendum
Ablativ
displicendo
Vokativ
displicende
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicendus
displicenda
displicendum
Genitiv
displicendi
displicendae
displicendi
Dativ
displicendo
displicendae
displicendo
Akkusativ
displicendum
displicendam
displicendum
Ablativ
displicendo
displicenda
displicendo
Vokativ
displicende
displicenda
displicendum
Plural
Nominativ
displicendi
displicendae
displicenda
Genitiv
displicendorum
displicendarum
displicendorum
Dativ
displicendis
displicendis
displicendis
Akkusativ
displicendos
displicendas
displicenda
Ablativ
displicendis
displicendis
displicendis
Vokativ
displicendi
displicendae
displicenda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicens
displicens
displicens
Genitiv
displicentis
displicentis
displicentis
Dativ
displicenti
displicenti
displicenti
Akkusativ
displicentem
displicentem
displicens
Ablativ
displicenti displicente
displicenti displicente
displicenti displicente
Vokativ
displicens
displicens
displicens
Plural
Nominativ
displicentes
displicentes
displicentia
Genitiv
displicentium displicentum
displicentium displicentum
displicentium displicentum
Dativ
displicentibus
displicentibus
displicentibus
Akkusativ
displicentes
displicentes
displicentia
Ablativ
displicentibus
displicentibus
displicentibus
Vokativ
displicentes
displicentes
displicentia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displicitus
displicita
displicitum
Genitiv
displiciti
displicitae
displiciti
Dativ
displicito
displicitae
displicito
Akkusativ
displicitum
displicitam
displicitum
Ablativ
displicito
displicita
displicito
Vokativ
displicite
displicita
displicitum
Plural
Nominativ
displiciti
displicitae
displicita
Genitiv
displicitorum
displicitarum
displicitorum
Dativ
displicitis
displicitis
displicitis
Akkusativ
displicitos
displicitas
displicita
Ablativ
displicitis
displicitis
displicitis
Vokativ
displiciti
displicitae
displicita
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
displiciturus
displicitura
displiciturum
Genitiv
displicituri
displiciturae
displicituri
Dativ
displicituro
displiciturae
displicituro
Akkusativ
displiciturum
displicituram
displiciturum
Ablativ
displicituro
displicitura
displicituro
Vokativ
displiciture
displicitura
displiciturum
Plural
Nominativ
displicituri
displiciturae
displicitura
Genitiv
displiciturorum
displiciturarum
displiciturorum
Dativ
displicituris
displicituris
displicituris
Akkusativ
displicituros
displicituras
displicitura
Ablativ
displicituris
displicituris
displicituris
Vokativ
displicituri
displiciturae
displicitura
Supina
Supin I
Supin II
displicitum
displicitu