Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissono
|
ich weiche ab |
| 2. Person Singular |
dissonas
|
du weichst ab |
| 3. Person Singular |
dissonat
|
er/sie/es weicht ab |
| 1. Person Plural |
dissonamus
|
wir weichen ab |
| 2. Person Plural |
dissonatis
|
ihr weicht ab |
| 3. Person Plural |
dissonant
|
sie weichen ab |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonor
|
|
| 2. Person Singular |
dissonaris dissonare
|
|
| 3. Person Singular |
dissonatur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonamur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonamini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonem
|
ich weiche ab |
| 2. Person Singular |
dissones
|
du weichest ab |
| 3. Person Singular |
dissonet
|
er/sie/es weiche ab |
| 1. Person Plural |
dissonemus
|
wir weichen ab |
| 2. Person Plural |
dissonetis
|
ihr weichet ab |
| 3. Person Plural |
dissonent
|
sie weichen ab |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissoner
|
|
| 2. Person Singular |
dissoneris dissonere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonetur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonemur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonemini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabam
|
ich wich ab |
| 2. Person Singular |
dissonabas
|
du wichst ab |
| 3. Person Singular |
dissonabat
|
er/sie/es wich ab |
| 1. Person Plural |
dissonabamus
|
wir wichen ab |
| 2. Person Plural |
dissonabatis
|
ihr wicht ab |
| 3. Person Plural |
dissonabant
|
sie wichen ab |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabar
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabaris dissonabare
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabatur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabamur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabamini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonarem
|
ich wiche ab |
| 2. Person Singular |
dissonares
|
du wichest ab |
| 3. Person Singular |
dissonaret
|
er/sie/es wiche ab |
| 1. Person Plural |
dissonaremus
|
wir wichen ab |
| 2. Person Plural |
dissonaretis
|
ihr wichet ab |
| 3. Person Plural |
dissonarent
|
sie wichen ab |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonarer
|
|
| 2. Person Singular |
dissonareris dissonarere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonaretur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonaremur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonaremini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabo
|
ich werde abweichen |
| 2. Person Singular |
dissonabis
|
du wirst abweichen |
| 3. Person Singular |
dissonabit
|
er/sie/es wird abweichen |
| 1. Person Plural |
dissonabimus
|
wir werden abweichen |
| 2. Person Plural |
dissonabitis
|
ihr werdet abweichen |
| 3. Person Plural |
dissonabunt
|
sie werden abweichen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabor
|
|
| 2. Person Singular |
dissonaberis dissonabere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabitur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabimur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabimini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonui
|
ich bin abgewichen |
| 2. Person Singular |
dissonuisti
|
du bist abgewichen |
| 3. Person Singular |
dissonuit
|
er/sie/es ist abgewichen |
| 1. Person Plural |
dissonuimus
|
wir sind abgewichen |
| 2. Person Plural |
dissonuistis
|
ihr seid abgewichen |
| 3. Person Plural |
dissonuerunt dissonuere
|
sie sind abgewichen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus sum
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus es
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus est
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti sumus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti estis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuerim
|
ich sei abgewichen |
| 2. Person Singular |
dissonueris
|
du seiest abgewichen |
| 3. Person Singular |
dissonuerit
|
er/sie/es sei abgewichen |
| 1. Person Plural |
dissonuerimus
|
wir seien abgewichen |
| 2. Person Plural |
dissonueritis
|
ihr seiet abgewichen |
| 3. Person Plural |
dissonuerint
|
sie seien abgewichen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus sim
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus sis
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus sit
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti simus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti sitis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonueram
|
ich war abgewichen |
| 2. Person Singular |
dissonueras
|
du warst abgewichen |
| 3. Person Singular |
dissonuerat
|
er/sie/es war abgewichen |
| 1. Person Plural |
dissonueramus
|
wir waren abgewichen |
| 2. Person Plural |
dissonueratis
|
ihr wart abgewichen |
| 3. Person Plural |
dissonuerant
|
sie waren abgewichen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus eram
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus eras
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus erat
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti eramus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti eratis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuissem
|
ich wäre abgewichen |
| 2. Person Singular |
dissonuisses
|
du wärest abgewichen |
| 3. Person Singular |
dissonuisset
|
er/sie/es wäre abgewichen |
| 1. Person Plural |
dissonuissemus
|
wir wären abgewichen |
| 2. Person Plural |
dissonuissetis
|
ihr wäret abgewichen |
| 3. Person Plural |
dissonuissent
|
sie wären abgewichen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus essem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus esses
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus esset
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti essemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti essetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuero
|
ich werde abgewichen sein |
| 2. Person Singular |
dissonueris
|
du wirst abgewichen sein |
| 3. Person Singular |
dissonuerit
|
er/sie/es wird abgewichen sein |
| 1. Person Plural |
dissonuerimus
|
wir werden abgewichen sein |
| 2. Person Plural |
dissonueritis
|
ihr werdet abgewichen sein |
| 3. Person Plural |
dissonuerint
|
sie werden abgewichen sein |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus ero
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus eris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus erit
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti erimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti eritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
dissonare
|
abweichen |
| Vorzeitigkeit |
dissonuisse
|
abgewichen sein |
| Nachzeitigkeit |
dissoniturum esse
|
abweichen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
dissonari dissonarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
dissonitum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
dissonitum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
dissona
|
weiche ab; weich ab! |
| 2. Person Plural |
dissonate
|
weicht ab! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
dissonato
|
| 3. Person Singular |
dissonato
|
| 2. Person Plural |
dissonatote
|
| 3. Person Plural |
dissonanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
dissonare
|
das Abweichen |
| Genitiv |
dissonandi
|
des Abweichens |
| Dativ |
dissonando
|
dem Abweichen |
| Akkusativ |
dissonandum
|
das Abweichen |
| Ablativ |
dissonando
|
durch das Abweichen |
| Vokativ |
dissonande
|
Abweichen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonandus
|
dissonanda
|
dissonandum
|
| Genitiv |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonandi
|
| Dativ |
dissonando
|
dissonandae
|
dissonando
|
| Akkusativ |
dissonandum
|
dissonandam
|
dissonandum
|
| Ablativ |
dissonando
|
dissonanda
|
dissonando
|
| Vokativ |
dissonande
|
dissonanda
|
dissonandum
|
Plural
| Nominativ |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonanda
|
| Genitiv |
dissonandorum
|
dissonandarum
|
dissonandorum
|
| Dativ |
dissonandis
|
dissonandis
|
dissonandis
|
| Akkusativ |
dissonandos
|
dissonandas
|
dissonanda
|
| Ablativ |
dissonandis
|
dissonandis
|
dissonandis
|
| Vokativ |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonans
|
dissonans
|
dissonans
|
| Genitiv |
dissonantis
|
dissonantis
|
dissonantis
|
| Dativ |
dissonanti
|
dissonanti
|
dissonanti
|
| Akkusativ |
dissonantem
|
dissonantem
|
dissonans
|
| Ablativ |
dissonanti dissonante
|
dissonanti dissonante
|
dissonanti dissonante
|
| Vokativ |
dissonans
|
dissonans
|
dissonans
|
Plural
| Nominativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
| Genitiv |
dissonantium dissonantum
|
dissonantium dissonantum
|
dissonantium dissonantum
|
| Dativ |
dissonantibus
|
dissonantibus
|
dissonantibus
|
| Akkusativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
| Ablativ |
dissonantibus
|
dissonantibus
|
dissonantibus
|
| Vokativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonitus
|
dissonita
|
dissonitum
|
| Genitiv |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissoniti
|
| Dativ |
dissonito
|
dissonitae
|
dissonito
|
| Akkusativ |
dissonitum
|
dissonitam
|
dissonitum
|
| Ablativ |
dissonito
|
dissonita
|
dissonito
|
| Vokativ |
dissonite
|
dissonita
|
dissonitum
|
Plural
| Nominativ |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissonita
|
| Genitiv |
dissonitorum
|
dissonitarum
|
dissonitorum
|
| Dativ |
dissonitis
|
dissonitis
|
dissonitis
|
| Akkusativ |
dissonitos
|
dissonitas
|
dissonita
|
| Ablativ |
dissonitis
|
dissonitis
|
dissonitis
|
| Vokativ |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissonita
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissoniturus
|
dissonitura
|
dissoniturum
|
| Genitiv |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonituri
|
| Dativ |
dissonituro
|
dissoniturae
|
dissonituro
|
| Akkusativ |
dissoniturum
|
dissonituram
|
dissoniturum
|
| Ablativ |
dissonituro
|
dissonitura
|
dissonituro
|
| Vokativ |
dissoniture
|
dissonitura
|
dissoniturum
|
Plural
| Nominativ |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonitura
|
| Genitiv |
dissoniturorum
|
dissoniturarum
|
dissoniturorum
|
| Dativ |
dissonituris
|
dissonituris
|
dissonituris
|
| Akkusativ |
dissonituros
|
dissonituras
|
dissonitura
|
| Ablativ |
dissonituris
|
dissonituris
|
dissonituris
|
| Vokativ |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonitura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
dissonitum
|
dissonitu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissono
|
|
| 2. Person Singular |
dissonas
|
|
| 3. Person Singular |
dissonat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonamus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonatis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonor
|
|
| 2. Person Singular |
dissonaris dissonare
|
|
| 3. Person Singular |
dissonatur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonamur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonamini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonem
|
|
| 2. Person Singular |
dissones
|
|
| 3. Person Singular |
dissonet
|
|
| 1. Person Plural |
dissonemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissoner
|
|
| 2. Person Singular |
dissoneris dissonere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonetur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonemur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonemini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabam
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabas
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabamus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabatis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabar
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabaris dissonabare
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabatur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabamur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabamini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonarem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonares
|
|
| 3. Person Singular |
dissonaret
|
|
| 1. Person Plural |
dissonaremus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonaretis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonarer
|
|
| 2. Person Singular |
dissonareris dissonarere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonaretur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonaremur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonaremini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabo
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabis
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabitis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabor
|
|
| 2. Person Singular |
dissonaberis dissonabere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabitur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabimur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabimini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonui
|
|
| 2. Person Singular |
dissonuisti
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonuistis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerunt dissonuere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus sum
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus es
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus est
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti sumus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti estis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuerim
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuerimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus sim
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus sis
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus sit
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti simus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti sitis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonueram
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueras
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonueramus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueratis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus eram
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus eras
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus erat
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti eramus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti eratis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuissem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonuisses
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuisset
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuissemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonuissetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus essem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus esses
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus esset
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti essemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti essetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuero
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuerimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus ero
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus eris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus erit
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti erimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti eritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
dissonare
|
|
| Vorzeitigkeit |
dissonuisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
dissoniturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
dissonari dissonarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
dissonitum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
dissonitum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
dissona
|
! |
| 2. Person Plural |
dissonate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
dissonato
|
| 3. Person Singular |
dissonato
|
| 2. Person Plural |
dissonatote
|
| 3. Person Plural |
dissonanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
dissonare
|
|
| Genitiv |
dissonandi
|
|
| Dativ |
dissonando
|
|
| Akkusativ |
dissonandum
|
|
| Ablativ |
dissonando
|
|
| Vokativ |
dissonande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonandus
|
dissonanda
|
dissonandum
|
| Genitiv |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonandi
|
| Dativ |
dissonando
|
dissonandae
|
dissonando
|
| Akkusativ |
dissonandum
|
dissonandam
|
dissonandum
|
| Ablativ |
dissonando
|
dissonanda
|
dissonando
|
| Vokativ |
dissonande
|
dissonanda
|
dissonandum
|
Plural
| Nominativ |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonanda
|
| Genitiv |
dissonandorum
|
dissonandarum
|
dissonandorum
|
| Dativ |
dissonandis
|
dissonandis
|
dissonandis
|
| Akkusativ |
dissonandos
|
dissonandas
|
dissonanda
|
| Ablativ |
dissonandis
|
dissonandis
|
dissonandis
|
| Vokativ |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonans
|
dissonans
|
dissonans
|
| Genitiv |
dissonantis
|
dissonantis
|
dissonantis
|
| Dativ |
dissonanti
|
dissonanti
|
dissonanti
|
| Akkusativ |
dissonantem
|
dissonantem
|
dissonans
|
| Ablativ |
dissonanti dissonante
|
dissonanti dissonante
|
dissonanti dissonante
|
| Vokativ |
dissonans
|
dissonans
|
dissonans
|
Plural
| Nominativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
| Genitiv |
dissonantium dissonantum
|
dissonantium dissonantum
|
dissonantium dissonantum
|
| Dativ |
dissonantibus
|
dissonantibus
|
dissonantibus
|
| Akkusativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
| Ablativ |
dissonantibus
|
dissonantibus
|
dissonantibus
|
| Vokativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonitus
|
dissonita
|
dissonitum
|
| Genitiv |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissoniti
|
| Dativ |
dissonito
|
dissonitae
|
dissonito
|
| Akkusativ |
dissonitum
|
dissonitam
|
dissonitum
|
| Ablativ |
dissonito
|
dissonita
|
dissonito
|
| Vokativ |
dissonite
|
dissonita
|
dissonitum
|
Plural
| Nominativ |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissonita
|
| Genitiv |
dissonitorum
|
dissonitarum
|
dissonitorum
|
| Dativ |
dissonitis
|
dissonitis
|
dissonitis
|
| Akkusativ |
dissonitos
|
dissonitas
|
dissonita
|
| Ablativ |
dissonitis
|
dissonitis
|
dissonitis
|
| Vokativ |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissonita
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissoniturus
|
dissonitura
|
dissoniturum
|
| Genitiv |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonituri
|
| Dativ |
dissonituro
|
dissoniturae
|
dissonituro
|
| Akkusativ |
dissoniturum
|
dissonituram
|
dissoniturum
|
| Ablativ |
dissonituro
|
dissonitura
|
dissonituro
|
| Vokativ |
dissoniture
|
dissonitura
|
dissoniturum
|
Plural
| Nominativ |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonitura
|
| Genitiv |
dissoniturorum
|
dissoniturarum
|
dissoniturorum
|
| Dativ |
dissonituris
|
dissonituris
|
dissonituris
|
| Akkusativ |
dissonituros
|
dissonituras
|
dissonitura
|
| Ablativ |
dissonituris
|
dissonituris
|
dissonituris
|
| Vokativ |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonitura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
dissonitum
|
dissonitu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissono
|
|
| 2. Person Singular |
dissonas
|
|
| 3. Person Singular |
dissonat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonamus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonatis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonor
|
|
| 2. Person Singular |
dissonaris dissonare
|
|
| 3. Person Singular |
dissonatur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonamur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonamini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonem
|
|
| 2. Person Singular |
dissones
|
|
| 3. Person Singular |
dissonet
|
|
| 1. Person Plural |
dissonemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissoner
|
|
| 2. Person Singular |
dissoneris dissonere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonetur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonemur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonemini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabam
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabas
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabamus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabatis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabar
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabaris dissonabare
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabatur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabamur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabamini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonarem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonares
|
|
| 3. Person Singular |
dissonaret
|
|
| 1. Person Plural |
dissonaremus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonaretis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonarer
|
|
| 2. Person Singular |
dissonareris dissonarere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonaretur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonaremur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonaremini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabo
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabis
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabitis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabor
|
|
| 2. Person Singular |
dissonaberis dissonabere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabitur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabimur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabimini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonui
|
|
| 2. Person Singular |
dissonuisti
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonuistis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerunt dissonuere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus sum
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus es
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus est
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti sumus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti estis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuerim
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuerimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus sim
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus sis
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus sit
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti simus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti sitis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonueram
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueras
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonueramus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueratis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus eram
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus eras
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus erat
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti eramus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti eratis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuissem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonuisses
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuisset
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuissemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonuissetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus essem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus esses
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus esset
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti essemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti essetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuero
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuerimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus ero
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus eris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus erit
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti erimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti eritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
dissonare
|
|
| Vorzeitigkeit |
dissonuisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
dissoniturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
dissonari dissonarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
dissonitum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
dissonitum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
dissona
|
! |
| 2. Person Plural |
dissonate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
dissonato
|
| 3. Person Singular |
dissonato
|
| 2. Person Plural |
dissonatote
|
| 3. Person Plural |
dissonanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
dissonare
|
|
| Genitiv |
dissonandi
|
|
| Dativ |
dissonando
|
|
| Akkusativ |
dissonandum
|
|
| Ablativ |
dissonando
|
|
| Vokativ |
dissonande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonandus
|
dissonanda
|
dissonandum
|
| Genitiv |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonandi
|
| Dativ |
dissonando
|
dissonandae
|
dissonando
|
| Akkusativ |
dissonandum
|
dissonandam
|
dissonandum
|
| Ablativ |
dissonando
|
dissonanda
|
dissonando
|
| Vokativ |
dissonande
|
dissonanda
|
dissonandum
|
Plural
| Nominativ |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonanda
|
| Genitiv |
dissonandorum
|
dissonandarum
|
dissonandorum
|
| Dativ |
dissonandis
|
dissonandis
|
dissonandis
|
| Akkusativ |
dissonandos
|
dissonandas
|
dissonanda
|
| Ablativ |
dissonandis
|
dissonandis
|
dissonandis
|
| Vokativ |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonans
|
dissonans
|
dissonans
|
| Genitiv |
dissonantis
|
dissonantis
|
dissonantis
|
| Dativ |
dissonanti
|
dissonanti
|
dissonanti
|
| Akkusativ |
dissonantem
|
dissonantem
|
dissonans
|
| Ablativ |
dissonanti dissonante
|
dissonanti dissonante
|
dissonanti dissonante
|
| Vokativ |
dissonans
|
dissonans
|
dissonans
|
Plural
| Nominativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
| Genitiv |
dissonantium dissonantum
|
dissonantium dissonantum
|
dissonantium dissonantum
|
| Dativ |
dissonantibus
|
dissonantibus
|
dissonantibus
|
| Akkusativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
| Ablativ |
dissonantibus
|
dissonantibus
|
dissonantibus
|
| Vokativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonitus
|
dissonita
|
dissonitum
|
| Genitiv |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissoniti
|
| Dativ |
dissonito
|
dissonitae
|
dissonito
|
| Akkusativ |
dissonitum
|
dissonitam
|
dissonitum
|
| Ablativ |
dissonito
|
dissonita
|
dissonito
|
| Vokativ |
dissonite
|
dissonita
|
dissonitum
|
Plural
| Nominativ |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissonita
|
| Genitiv |
dissonitorum
|
dissonitarum
|
dissonitorum
|
| Dativ |
dissonitis
|
dissonitis
|
dissonitis
|
| Akkusativ |
dissonitos
|
dissonitas
|
dissonita
|
| Ablativ |
dissonitis
|
dissonitis
|
dissonitis
|
| Vokativ |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissonita
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissoniturus
|
dissonitura
|
dissoniturum
|
| Genitiv |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonituri
|
| Dativ |
dissonituro
|
dissoniturae
|
dissonituro
|
| Akkusativ |
dissoniturum
|
dissonituram
|
dissoniturum
|
| Ablativ |
dissonituro
|
dissonitura
|
dissonituro
|
| Vokativ |
dissoniture
|
dissonitura
|
dissoniturum
|
Plural
| Nominativ |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonitura
|
| Genitiv |
dissoniturorum
|
dissoniturarum
|
dissoniturorum
|
| Dativ |
dissonituris
|
dissonituris
|
dissonituris
|
| Akkusativ |
dissonituros
|
dissonituras
|
dissonitura
|
| Ablativ |
dissonituris
|
dissonituris
|
dissonituris
|
| Vokativ |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonitura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
dissonitum
|
dissonitu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissono
|
|
| 2. Person Singular |
dissonas
|
|
| 3. Person Singular |
dissonat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonamus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonatis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonor
|
|
| 2. Person Singular |
dissonaris dissonare
|
|
| 3. Person Singular |
dissonatur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonamur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonamini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonem
|
|
| 2. Person Singular |
dissones
|
|
| 3. Person Singular |
dissonet
|
|
| 1. Person Plural |
dissonemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissoner
|
|
| 2. Person Singular |
dissoneris dissonere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonetur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonemur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonemini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabam
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabas
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabamus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabatis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabar
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabaris dissonabare
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabatur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabamur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabamini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonarem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonares
|
|
| 3. Person Singular |
dissonaret
|
|
| 1. Person Plural |
dissonaremus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonaretis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonarer
|
|
| 2. Person Singular |
dissonareris dissonarere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonaretur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonaremur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonaremini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabo
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabis
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabitis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabor
|
|
| 2. Person Singular |
dissonaberis dissonabere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabitur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabimur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabimini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonui
|
|
| 2. Person Singular |
dissonuisti
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonuistis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerunt dissonuere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus sum
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus es
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus est
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti sumus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti estis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuerim
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuerimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus sim
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus sis
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus sit
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti simus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti sitis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonueram
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueras
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonueramus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueratis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus eram
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus eras
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus erat
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti eramus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti eratis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuissem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonuisses
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuisset
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuissemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonuissetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus essem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus esses
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus esset
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti essemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti essetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuero
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuerimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus ero
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus eris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus erit
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti erimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti eritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
dissonare
|
|
| Vorzeitigkeit |
dissonuisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
dissoniturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
dissonari dissonarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
dissonitum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
dissonitum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
dissona
|
! |
| 2. Person Plural |
dissonate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
dissonato
|
| 3. Person Singular |
dissonato
|
| 2. Person Plural |
dissonatote
|
| 3. Person Plural |
dissonanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
dissonare
|
|
| Genitiv |
dissonandi
|
|
| Dativ |
dissonando
|
|
| Akkusativ |
dissonandum
|
|
| Ablativ |
dissonando
|
|
| Vokativ |
dissonande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonandus
|
dissonanda
|
dissonandum
|
| Genitiv |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonandi
|
| Dativ |
dissonando
|
dissonandae
|
dissonando
|
| Akkusativ |
dissonandum
|
dissonandam
|
dissonandum
|
| Ablativ |
dissonando
|
dissonanda
|
dissonando
|
| Vokativ |
dissonande
|
dissonanda
|
dissonandum
|
Plural
| Nominativ |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonanda
|
| Genitiv |
dissonandorum
|
dissonandarum
|
dissonandorum
|
| Dativ |
dissonandis
|
dissonandis
|
dissonandis
|
| Akkusativ |
dissonandos
|
dissonandas
|
dissonanda
|
| Ablativ |
dissonandis
|
dissonandis
|
dissonandis
|
| Vokativ |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonans
|
dissonans
|
dissonans
|
| Genitiv |
dissonantis
|
dissonantis
|
dissonantis
|
| Dativ |
dissonanti
|
dissonanti
|
dissonanti
|
| Akkusativ |
dissonantem
|
dissonantem
|
dissonans
|
| Ablativ |
dissonanti dissonante
|
dissonanti dissonante
|
dissonanti dissonante
|
| Vokativ |
dissonans
|
dissonans
|
dissonans
|
Plural
| Nominativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
| Genitiv |
dissonantium dissonantum
|
dissonantium dissonantum
|
dissonantium dissonantum
|
| Dativ |
dissonantibus
|
dissonantibus
|
dissonantibus
|
| Akkusativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
| Ablativ |
dissonantibus
|
dissonantibus
|
dissonantibus
|
| Vokativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonitus
|
dissonita
|
dissonitum
|
| Genitiv |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissoniti
|
| Dativ |
dissonito
|
dissonitae
|
dissonito
|
| Akkusativ |
dissonitum
|
dissonitam
|
dissonitum
|
| Ablativ |
dissonito
|
dissonita
|
dissonito
|
| Vokativ |
dissonite
|
dissonita
|
dissonitum
|
Plural
| Nominativ |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissonita
|
| Genitiv |
dissonitorum
|
dissonitarum
|
dissonitorum
|
| Dativ |
dissonitis
|
dissonitis
|
dissonitis
|
| Akkusativ |
dissonitos
|
dissonitas
|
dissonita
|
| Ablativ |
dissonitis
|
dissonitis
|
dissonitis
|
| Vokativ |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissonita
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissoniturus
|
dissonitura
|
dissoniturum
|
| Genitiv |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonituri
|
| Dativ |
dissonituro
|
dissoniturae
|
dissonituro
|
| Akkusativ |
dissoniturum
|
dissonituram
|
dissoniturum
|
| Ablativ |
dissonituro
|
dissonitura
|
dissonituro
|
| Vokativ |
dissoniture
|
dissonitura
|
dissoniturum
|
Plural
| Nominativ |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonitura
|
| Genitiv |
dissoniturorum
|
dissoniturarum
|
dissoniturorum
|
| Dativ |
dissonituris
|
dissonituris
|
dissonituris
|
| Akkusativ |
dissonituros
|
dissonituras
|
dissonitura
|
| Ablativ |
dissonituris
|
dissonituris
|
dissonituris
|
| Vokativ |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonitura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
dissonitum
|
dissonitu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissono
|
|
| 2. Person Singular |
dissonas
|
|
| 3. Person Singular |
dissonat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonamus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonatis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonor
|
|
| 2. Person Singular |
dissonaris dissonare
|
|
| 3. Person Singular |
dissonatur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonamur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonamini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonem
|
|
| 2. Person Singular |
dissones
|
|
| 3. Person Singular |
dissonet
|
|
| 1. Person Plural |
dissonemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissoner
|
|
| 2. Person Singular |
dissoneris dissonere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonetur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonemur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonemini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabam
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabas
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabamus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabatis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabar
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabaris dissonabare
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabatur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabamur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabamini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonarem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonares
|
|
| 3. Person Singular |
dissonaret
|
|
| 1. Person Plural |
dissonaremus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonaretis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonarer
|
|
| 2. Person Singular |
dissonareris dissonarere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonaretur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonaremur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonaremini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabo
|
|
| 2. Person Singular |
dissonabis
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabitis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonabor
|
|
| 2. Person Singular |
dissonaberis dissonabere
|
|
| 3. Person Singular |
dissonabitur
|
|
| 1. Person Plural |
dissonabimur
|
|
| 2. Person Plural |
dissonabimini
|
|
| 3. Person Plural |
dissonabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonui
|
|
| 2. Person Singular |
dissonuisti
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonuistis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerunt dissonuere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus sum
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus es
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus est
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti sumus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti estis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuerim
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuerimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus sim
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus sis
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus sit
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti simus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti sitis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonueram
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueras
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerat
|
|
| 1. Person Plural |
dissonueramus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueratis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus eram
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus eras
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus erat
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti eramus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti eratis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuissem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonuisses
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuisset
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuissemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonuissetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus essem
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus esses
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus esset
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti essemus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti essetis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonuero
|
|
| 2. Person Singular |
dissonueris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonuerit
|
|
| 1. Person Plural |
dissonuerimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissonueritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissonuerint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
dissonitus ero
|
|
| 2. Person Singular |
dissonitus eris
|
|
| 3. Person Singular |
dissonitus erit
|
|
| 1. Person Plural |
dissoniti erimus
|
|
| 2. Person Plural |
dissoniti eritis
|
|
| 3. Person Plural |
dissoniti erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
dissonare
|
|
| Vorzeitigkeit |
dissonuisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
dissoniturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
dissonari dissonarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
dissonitum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
dissonitum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
dissona
|
! |
| 2. Person Plural |
dissonate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
dissonato
|
| 3. Person Singular |
dissonato
|
| 2. Person Plural |
dissonatote
|
| 3. Person Plural |
dissonanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
dissonare
|
|
| Genitiv |
dissonandi
|
|
| Dativ |
dissonando
|
|
| Akkusativ |
dissonandum
|
|
| Ablativ |
dissonando
|
|
| Vokativ |
dissonande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonandus
|
dissonanda
|
dissonandum
|
| Genitiv |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonandi
|
| Dativ |
dissonando
|
dissonandae
|
dissonando
|
| Akkusativ |
dissonandum
|
dissonandam
|
dissonandum
|
| Ablativ |
dissonando
|
dissonanda
|
dissonando
|
| Vokativ |
dissonande
|
dissonanda
|
dissonandum
|
Plural
| Nominativ |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonanda
|
| Genitiv |
dissonandorum
|
dissonandarum
|
dissonandorum
|
| Dativ |
dissonandis
|
dissonandis
|
dissonandis
|
| Akkusativ |
dissonandos
|
dissonandas
|
dissonanda
|
| Ablativ |
dissonandis
|
dissonandis
|
dissonandis
|
| Vokativ |
dissonandi
|
dissonandae
|
dissonanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonans
|
dissonans
|
dissonans
|
| Genitiv |
dissonantis
|
dissonantis
|
dissonantis
|
| Dativ |
dissonanti
|
dissonanti
|
dissonanti
|
| Akkusativ |
dissonantem
|
dissonantem
|
dissonans
|
| Ablativ |
dissonanti dissonante
|
dissonanti dissonante
|
dissonanti dissonante
|
| Vokativ |
dissonans
|
dissonans
|
dissonans
|
Plural
| Nominativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
| Genitiv |
dissonantium dissonantum
|
dissonantium dissonantum
|
dissonantium dissonantum
|
| Dativ |
dissonantibus
|
dissonantibus
|
dissonantibus
|
| Akkusativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
| Ablativ |
dissonantibus
|
dissonantibus
|
dissonantibus
|
| Vokativ |
dissonantes
|
dissonantes
|
dissonantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissonitus
|
dissonita
|
dissonitum
|
| Genitiv |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissoniti
|
| Dativ |
dissonito
|
dissonitae
|
dissonito
|
| Akkusativ |
dissonitum
|
dissonitam
|
dissonitum
|
| Ablativ |
dissonito
|
dissonita
|
dissonito
|
| Vokativ |
dissonite
|
dissonita
|
dissonitum
|
Plural
| Nominativ |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissonita
|
| Genitiv |
dissonitorum
|
dissonitarum
|
dissonitorum
|
| Dativ |
dissonitis
|
dissonitis
|
dissonitis
|
| Akkusativ |
dissonitos
|
dissonitas
|
dissonita
|
| Ablativ |
dissonitis
|
dissonitis
|
dissonitis
|
| Vokativ |
dissoniti
|
dissonitae
|
dissonita
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
dissoniturus
|
dissonitura
|
dissoniturum
|
| Genitiv |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonituri
|
| Dativ |
dissonituro
|
dissoniturae
|
dissonituro
|
| Akkusativ |
dissoniturum
|
dissonituram
|
dissoniturum
|
| Ablativ |
dissonituro
|
dissonitura
|
dissonituro
|
| Vokativ |
dissoniture
|
dissonitura
|
dissoniturum
|
Plural
| Nominativ |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonitura
|
| Genitiv |
dissoniturorum
|
dissoniturarum
|
dissoniturorum
|
| Dativ |
dissonituris
|
dissonituris
|
dissonituris
|
| Akkusativ |
dissonituros
|
dissonituras
|
dissonitura
|
| Ablativ |
dissonituris
|
dissonituris
|
dissonituris
|
| Vokativ |
dissonituri
|
dissoniturae
|
dissonitura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
dissonitum
|
dissonitu
|