Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emoneo
|
ich ermahne |
| 2. Person Singular |
emones
|
du ermahnst |
| 3. Person Singular |
emonet
|
er/sie/es ermahnt |
| 1. Person Plural |
emonemus
|
wir ermahnen |
| 2. Person Plural |
emonetis
|
ihr ermahnt |
| 3. Person Plural |
emonent
|
sie ermahnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emoneor
|
ich werde ermahnt |
| 2. Person Singular |
emoneris emonere
|
du wirst ermahnt |
| 3. Person Singular |
emonetur
|
er/sie/es wird ermahnt |
| 1. Person Plural |
emonemur
|
wir werden ermahnt |
| 2. Person Plural |
emonemini
|
ihr werdet ermahnt |
| 3. Person Plural |
emonentur
|
sie werden ermahnt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emoneam
|
ich ermahne |
| 2. Person Singular |
emoneas
|
du ermahnest |
| 3. Person Singular |
emoneat
|
er/sie/es ermahne |
| 1. Person Plural |
emoneamus
|
wir ermahnen |
| 2. Person Plural |
emoneatis
|
ihr ermahnet |
| 3. Person Plural |
emoneant
|
sie ermahnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonear
|
ich werde ermahnt |
| 2. Person Singular |
emonearis emoneare
|
du werdest ermahnt |
| 3. Person Singular |
emoneatur
|
er/sie/es werde ermahnt |
| 1. Person Plural |
emoneamur
|
wir werden ermahnt |
| 2. Person Plural |
emoneamini
|
ihr werdet ermahnt |
| 3. Person Plural |
emoneantur
|
sie werden ermahnt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonebam
|
ich ermahnte |
| 2. Person Singular |
emonebas
|
du ermahntest |
| 3. Person Singular |
emonebat
|
er/sie/es ermahnte |
| 1. Person Plural |
emonebamus
|
wir ermahnten |
| 2. Person Plural |
emonebatis
|
ihr ermahntet |
| 3. Person Plural |
emonebant
|
sie ermahnten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonebar
|
ich wurde ermahnt |
| 2. Person Singular |
emonebaris emonebare
|
du wurdest ermahnt |
| 3. Person Singular |
emonebatur
|
er/sie/es wurde ermahnt |
| 1. Person Plural |
emonebamur
|
wir wurden ermahnt |
| 2. Person Plural |
emonebamini
|
ihr wurdet ermahnt |
| 3. Person Plural |
emonebantur
|
sie wurden ermahnt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonerem
|
ich ermahnte |
| 2. Person Singular |
emoneres
|
du ermahntest |
| 3. Person Singular |
emoneret
|
er/sie/es ermahnte |
| 1. Person Plural |
emoneremus
|
wir ermahnten |
| 2. Person Plural |
emoneretis
|
ihr ermahntet |
| 3. Person Plural |
emonerent
|
sie ermahnten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonerer
|
ich würde ermahnt |
| 2. Person Singular |
emonereris emonerere
|
du würdest ermahnt |
| 3. Person Singular |
emoneretur
|
er/sie/es würde ermahnt |
| 1. Person Plural |
emoneremur
|
wir würden ermahnt |
| 2. Person Plural |
emoneremini
|
ihr würdet ermahnt |
| 3. Person Plural |
emonerentur
|
sie würden ermahnt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonebo
|
ich werde ermahnen |
| 2. Person Singular |
emonebis
|
du wirst ermahnen |
| 3. Person Singular |
emonebit
|
er/sie/es wird ermahnen |
| 1. Person Plural |
emonebimus
|
wir werden ermahnen |
| 2. Person Plural |
emonebitis
|
ihr werdet ermahnen |
| 3. Person Plural |
emonebunt
|
sie werden ermahnen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonebor
|
ich werde ermahnt werden |
| 2. Person Singular |
emoneberis emonebere
|
du wirst ermahnt werden |
| 3. Person Singular |
emonebitur
|
er/sie/es wird ermahnt werden |
| 1. Person Plural |
emonebimur
|
wir werden ermahnt werden |
| 2. Person Plural |
emonebimini
|
ihr werdet ermahnt werden |
| 3. Person Plural |
emonebuntur
|
sie werden ermahnt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonui
|
ich habe ermahnt |
| 2. Person Singular |
emonuisti
|
du hast ermahnt |
| 3. Person Singular |
emonuit
|
er/sie/es hat ermahnt |
| 1. Person Plural |
emonuimus
|
wir haben ermahnt |
| 2. Person Plural |
emonuistis
|
ihr habt ermahnt |
| 3. Person Plural |
emonuerunt emonuere
|
sie haben ermahnt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonitus sum
|
ich bin ermahnt worden |
| 2. Person Singular |
emonitus es
|
du bist ermahnt worden |
| 3. Person Singular |
emonitus est
|
er/sie/es ist ermahnt worden |
| 1. Person Plural |
emoniti sumus
|
wir sind ermahnt worden |
| 2. Person Plural |
emoniti estis
|
ihr seid ermahnt worden |
| 3. Person Plural |
emoniti sunt
|
sie sind ermahnt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonuerim
|
ich habe ermahnt |
| 2. Person Singular |
emonueris
|
du habest ermahnt |
| 3. Person Singular |
emonuerit
|
er/sie/es habe ermahnt |
| 1. Person Plural |
emonuerimus
|
wir haben ermahnt |
| 2. Person Plural |
emonueritis
|
ihr habet ermahnt |
| 3. Person Plural |
emonuerint
|
sie haben ermahnt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonitus sim
|
ich sei ermahnt worden |
| 2. Person Singular |
emonitus sis
|
du seiest ermahnt worden |
| 3. Person Singular |
emonitus sit
|
er/sie/es sei ermahnt worden |
| 1. Person Plural |
emoniti simus
|
wir seien ermahnt worden |
| 2. Person Plural |
emoniti sitis
|
ihr seiet ermahnt worden |
| 3. Person Plural |
emoniti sint
|
sie seien ermahnt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonueram
|
ich hatte ermahnt |
| 2. Person Singular |
emonueras
|
du hattest ermahnt |
| 3. Person Singular |
emonuerat
|
er/sie/es hatte ermahnt |
| 1. Person Plural |
emonueramus
|
wir hatten ermahnt |
| 2. Person Plural |
emonueratis
|
ihr hattet ermahnt |
| 3. Person Plural |
emonuerant
|
sie hatten ermahnt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonitus eram
|
ich war ermahnt worden |
| 2. Person Singular |
emonitus eras
|
du warst ermahnt worden |
| 3. Person Singular |
emonitus erat
|
er/sie/es war ermahnt worden |
| 1. Person Plural |
emoniti eramus
|
wir waren ermahnt worden |
| 2. Person Plural |
emoniti eratis
|
ihr wart ermahnt worden |
| 3. Person Plural |
emoniti erant
|
sie waren ermahnt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonuissem
|
ich hätte ermahnt |
| 2. Person Singular |
emonuisses
|
du hättest ermahnt |
| 3. Person Singular |
emonuisset
|
er/sie/es hätte ermahnt |
| 1. Person Plural |
emonuissemus
|
wir hätten ermahnt |
| 2. Person Plural |
emonuissetis
|
ihr hättet ermahnt |
| 3. Person Plural |
emonuissent
|
sie hätten ermahnt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonitus essem
|
ich wäre ermahnt worden |
| 2. Person Singular |
emonitus esses
|
du wärest ermahnt worden |
| 3. Person Singular |
emonitus esset
|
er/sie/es wäre ermahnt worden |
| 1. Person Plural |
emoniti essemus
|
wir wären ermahnt worden |
| 2. Person Plural |
emoniti essetis
|
ihr wäret ermahnt worden |
| 3. Person Plural |
emoniti essent
|
sie wären ermahnt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonuero
|
ich werde ermahnt haben |
| 2. Person Singular |
emonueris
|
du wirst ermahnt haben |
| 3. Person Singular |
emonuerit
|
er/sie/es wird ermahnt haben |
| 1. Person Plural |
emonuerimus
|
wir werden ermahnt haben |
| 2. Person Plural |
emonueritis
|
ihr werdet ermahnt haben |
| 3. Person Plural |
emonuerint
|
sie werden ermahnt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonitus ero
|
ich werde ermahnt worden sein |
| 2. Person Singular |
emonitus eris
|
du wirst ermahnt worden sein |
| 3. Person Singular |
emonitus erit
|
er/sie/es wird ermahnt worden sein |
| 1. Person Plural |
emoniti erimus
|
wir werden ermahnt worden sein |
| 2. Person Plural |
emoniti eritis
|
ihr werdet ermahnt worden sein |
| 3. Person Plural |
emoniti erunt
|
sie werden ermahnt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
emonere
|
ermahnen |
| Vorzeitigkeit |
emonuisse
|
ermahnt haben |
| Nachzeitigkeit |
emoniturum esse
|
ermahnen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
emoneri emonerier
|
ermahnt werden |
| Vorzeitigkeit |
emonitum esse
|
ermahnt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
emonitum iri
|
künftig ermahnt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
emone
|
ermahne; ermahn! |
| 2. Person Plural |
emonete
|
ermahnt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
emoneto
|
| 3. Person Singular |
emoneto
|
| 2. Person Plural |
emonetote
|
| 3. Person Plural |
emonento
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
emonere
|
das Ermahnen |
| Genitiv |
emonendi
|
des Ermahnens |
| Dativ |
emonendo
|
dem Ermahnen |
| Akkusativ |
emonendum
|
das Ermahnen |
| Ablativ |
emonendo
|
durch das Ermahnen |
| Vokativ |
emonende
|
Ermahnen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
emonendus
|
emonenda
|
emonendum
|
| Genitiv |
emonendi
|
emonendae
|
emonendi
|
| Dativ |
emonendo
|
emonendae
|
emonendo
|
| Akkusativ |
emonendum
|
emonendam
|
emonendum
|
| Ablativ |
emonendo
|
emonenda
|
emonendo
|
| Vokativ |
emonende
|
emonenda
|
emonendum
|
Plural
| Nominativ |
emonendi
|
emonendae
|
emonenda
|
| Genitiv |
emonendorum
|
emonendarum
|
emonendorum
|
| Dativ |
emonendis
|
emonendis
|
emonendis
|
| Akkusativ |
emonendos
|
emonendas
|
emonenda
|
| Ablativ |
emonendis
|
emonendis
|
emonendis
|
| Vokativ |
emonendi
|
emonendae
|
emonenda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
emonens
|
emonens
|
emonens
|
| Genitiv |
emonentis
|
emonentis
|
emonentis
|
| Dativ |
emonenti
|
emonenti
|
emonenti
|
| Akkusativ |
emonentem
|
emonentem
|
emonens
|
| Ablativ |
emonenti emonente
|
emonenti emonente
|
emonenti emonente
|
| Vokativ |
emonens
|
emonens
|
emonens
|
Plural
| Nominativ |
emonentes
|
emonentes
|
emonentia
|
| Genitiv |
emonentium emonentum
|
emonentium emonentum
|
emonentium emonentum
|
| Dativ |
emonentibus
|
emonentibus
|
emonentibus
|
| Akkusativ |
emonentes
|
emonentes
|
emonentia
|
| Ablativ |
emonentibus
|
emonentibus
|
emonentibus
|
| Vokativ |
emonentes
|
emonentes
|
emonentia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
emonitus
|
emonita
|
emonitum
|
| Genitiv |
emoniti
|
emonitae
|
emoniti
|
| Dativ |
emonito
|
emonitae
|
emonito
|
| Akkusativ |
emonitum
|
emonitam
|
emonitum
|
| Ablativ |
emonito
|
emonita
|
emonito
|
| Vokativ |
emonite
|
emonita
|
emonitum
|
Plural
| Nominativ |
emoniti
|
emonitae
|
emonita
|
| Genitiv |
emonitorum
|
emonitarum
|
emonitorum
|
| Dativ |
emonitis
|
emonitis
|
emonitis
|
| Akkusativ |
emonitos
|
emonitas
|
emonita
|
| Ablativ |
emonitis
|
emonitis
|
emonitis
|
| Vokativ |
emoniti
|
emonitae
|
emonita
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
emoniturus
|
emonitura
|
emoniturum
|
| Genitiv |
emonituri
|
emoniturae
|
emonituri
|
| Dativ |
emonituro
|
emoniturae
|
emonituro
|
| Akkusativ |
emoniturum
|
emonituram
|
emoniturum
|
| Ablativ |
emonituro
|
emonitura
|
emonituro
|
| Vokativ |
emoniture
|
emonitura
|
emoniturum
|
Plural
| Nominativ |
emonituri
|
emoniturae
|
emonitura
|
| Genitiv |
emoniturorum
|
emoniturarum
|
emoniturorum
|
| Dativ |
emonituris
|
emonituris
|
emonituris
|
| Akkusativ |
emonituros
|
emonituras
|
emonitura
|
| Ablativ |
emonituris
|
emonituris
|
emonituris
|
| Vokativ |
emonituri
|
emoniturae
|
emonitura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
emonitum
|
emonitu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emoneo
|
|
| 2. Person Singular |
emones
|
|
| 3. Person Singular |
emonet
|
|
| 1. Person Plural |
emonemus
|
|
| 2. Person Plural |
emonetis
|
|
| 3. Person Plural |
emonent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emoneor
|
|
| 2. Person Singular |
emoneris emonere
|
|
| 3. Person Singular |
emonetur
|
|
| 1. Person Plural |
emonemur
|
|
| 2. Person Plural |
emonemini
|
|
| 3. Person Plural |
emonentur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emoneam
|
|
| 2. Person Singular |
emoneas
|
|
| 3. Person Singular |
emoneat
|
|
| 1. Person Plural |
emoneamus
|
|
| 2. Person Plural |
emoneatis
|
|
| 3. Person Plural |
emoneant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonear
|
|
| 2. Person Singular |
emonearis emoneare
|
|
| 3. Person Singular |
emoneatur
|
|
| 1. Person Plural |
emoneamur
|
|
| 2. Person Plural |
emoneamini
|
|
| 3. Person Plural |
emoneantur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonebam
|
|
| 2. Person Singular |
emonebas
|
|
| 3. Person Singular |
emonebat
|
|
| 1. Person Plural |
emonebamus
|
|
| 2. Person Plural |
emonebatis
|
|
| 3. Person Plural |
emonebant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonebar
|
|
| 2. Person Singular |
emonebaris emonebare
|
|
| 3. Person Singular |
emonebatur
|
|
| 1. Person Plural |
emonebamur
|
|
| 2. Person Plural |
emonebamini
|
|
| 3. Person Plural |
emonebantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonerem
|
|
| 2. Person Singular |
emoneres
|
|
| 3. Person Singular |
emoneret
|
|
| 1. Person Plural |
emoneremus
|
|
| 2. Person Plural |
emoneretis
|
|
| 3. Person Plural |
emonerent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonerer
|
|
| 2. Person Singular |
emonereris emonerere
|
|
| 3. Person Singular |
emoneretur
|
|
| 1. Person Plural |
emoneremur
|
|
| 2. Person Plural |
emoneremini
|
|
| 3. Person Plural |
emonerentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonebo
|
|
| 2. Person Singular |
emonebis
|
|
| 3. Person Singular |
emonebit
|
|
| 1. Person Plural |
emonebimus
|
|
| 2. Person Plural |
emonebitis
|
|
| 3. Person Plural |
emonebunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonebor
|
|
| 2. Person Singular |
emoneberis emonebere
|
|
| 3. Person Singular |
emonebitur
|
|
| 1. Person Plural |
emonebimur
|
|
| 2. Person Plural |
emonebimini
|
|
| 3. Person Plural |
emonebuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonui
|
|
| 2. Person Singular |
emonuisti
|
|
| 3. Person Singular |
emonuit
|
|
| 1. Person Plural |
emonuimus
|
|
| 2. Person Plural |
emonuistis
|
|
| 3. Person Plural |
emonuerunt emonuere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonitus sum
|
|
| 2. Person Singular |
emonitus es
|
|
| 3. Person Singular |
emonitus est
|
|
| 1. Person Plural |
emoniti sumus
|
|
| 2. Person Plural |
emoniti estis
|
|
| 3. Person Plural |
emoniti sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonuerim
|
|
| 2. Person Singular |
emonueris
|
|
| 3. Person Singular |
emonuerit
|
|
| 1. Person Plural |
emonuerimus
|
|
| 2. Person Plural |
emonueritis
|
|
| 3. Person Plural |
emonuerint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonitus sim
|
|
| 2. Person Singular |
emonitus sis
|
|
| 3. Person Singular |
emonitus sit
|
|
| 1. Person Plural |
emoniti simus
|
|
| 2. Person Plural |
emoniti sitis
|
|
| 3. Person Plural |
emoniti sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonueram
|
|
| 2. Person Singular |
emonueras
|
|
| 3. Person Singular |
emonuerat
|
|
| 1. Person Plural |
emonueramus
|
|
| 2. Person Plural |
emonueratis
|
|
| 3. Person Plural |
emonuerant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonitus eram
|
|
| 2. Person Singular |
emonitus eras
|
|
| 3. Person Singular |
emonitus erat
|
|
| 1. Person Plural |
emoniti eramus
|
|
| 2. Person Plural |
emoniti eratis
|
|
| 3. Person Plural |
emoniti erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonuissem
|
|
| 2. Person Singular |
emonuisses
|
|
| 3. Person Singular |
emonuisset
|
|
| 1. Person Plural |
emonuissemus
|
|
| 2. Person Plural |
emonuissetis
|
|
| 3. Person Plural |
emonuissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonitus essem
|
|
| 2. Person Singular |
emonitus esses
|
|
| 3. Person Singular |
emonitus esset
|
|
| 1. Person Plural |
emoniti essemus
|
|
| 2. Person Plural |
emoniti essetis
|
|
| 3. Person Plural |
emoniti essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
emonuero
|
|
| 2. Person Singular |
emonueris
|
|
| 3. Person Singular |
emonuerit
|
|
| 1. Person Plural |
emonuerimus
|
|
| 2. Person Plural |
emonueritis
|
|
| 3. Person Plural |
emonuerint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
emonitus ero
|
|
| 2. Person Singular |
emonitus eris
|
|
| 3. Person Singular |
emonitus erit
|
|
| 1. Person Plural |
emoniti erimus
|
|
| 2. Person Plural |
emoniti eritis
|
|
| 3. Person Plural |
emoniti erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
emonere
|
|
| Vorzeitigkeit |
emonuisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
emoniturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
emoneri emonerier
|
|
| Vorzeitigkeit |
emonitum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
emonitum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
emone
|
! |
| 2. Person Plural |
emonete
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
emoneto
|
| 3. Person Singular |
emoneto
|
| 2. Person Plural |
emonetote
|
| 3. Person Plural |
emonento
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
emonere
|
|
| Genitiv |
emonendi
|
|
| Dativ |
emonendo
|
|
| Akkusativ |
emonendum
|
|
| Ablativ |
emonendo
|
|
| Vokativ |
emonende
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
emonendus
|
emonenda
|
emonendum
|
| Genitiv |
emonendi
|
emonendae
|
emonendi
|
| Dativ |
emonendo
|
emonendae
|
emonendo
|
| Akkusativ |
emonendum
|
emonendam
|
emonendum
|
| Ablativ |
emonendo
|
emonenda
|
emonendo
|
| Vokativ |
emonende
|
emonenda
|
emonendum
|
Plural
| Nominativ |
emonendi
|
emonendae
|
emonenda
|
| Genitiv |
emonendorum
|
emonendarum
|
emonendorum
|
| Dativ |
emonendis
|
emonendis
|
emonendis
|
| Akkusativ |
emonendos
|
emonendas
|
emonenda
|
| Ablativ |
emonendis
|
emonendis
|
emonendis
|
| Vokativ |
emonendi
|
emonendae
|
emonenda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
emonens
|
emonens
|
emonens
|
| Genitiv |
emonentis
|
emonentis
|
emonentis
|
| Dativ |
emonenti
|
emonenti
|
emonenti
|
| Akkusativ |
emonentem
|
emonentem
|
emonens
|
| Ablativ |
emonenti emonente
|
emonenti emonente
|
emonenti emonente
|
| Vokativ |
emonens
|
emonens
|
emonens
|
Plural
| Nominativ |
emonentes
|
emonentes
|
emonentia
|
| Genitiv |
emonentium emonentum
|
emonentium emonentum
|
emonentium emonentum
|
| Dativ |
emonentibus
|
emonentibus
|
emonentibus
|
| Akkusativ |
emonentes
|
emonentes
|
emonentia
|
| Ablativ |
emonentibus
|
emonentibus
|
emonentibus
|
| Vokativ |
emonentes
|
emonentes
|
emonentia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
emonitus
|
emonita
|
emonitum
|
| Genitiv |
emoniti
|
emonitae
|
emoniti
|
| Dativ |
emonito
|
emonitae
|
emonito
|
| Akkusativ |
emonitum
|
emonitam
|
emonitum
|
| Ablativ |
emonito
|
emonita
|
emonito
|
| Vokativ |
emonite
|
emonita
|
emonitum
|
Plural
| Nominativ |
emoniti
|
emonitae
|
emonita
|
| Genitiv |
emonitorum
|
emonitarum
|
emonitorum
|
| Dativ |
emonitis
|
emonitis
|
emonitis
|
| Akkusativ |
emonitos
|
emonitas
|
emonita
|
| Ablativ |
emonitis
|
emonitis
|
emonitis
|
| Vokativ |
emoniti
|
emonitae
|
emonita
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
emoniturus
|
emonitura
|
emoniturum
|
| Genitiv |
emonituri
|
emoniturae
|
emonituri
|
| Dativ |
emonituro
|
emoniturae
|
emonituro
|
| Akkusativ |
emoniturum
|
emonituram
|
emoniturum
|
| Ablativ |
emonituro
|
emonitura
|
emonituro
|
| Vokativ |
emoniture
|
emonitura
|
emoniturum
|
Plural
| Nominativ |
emonituri
|
emoniturae
|
emonitura
|
| Genitiv |
emoniturorum
|
emoniturarum
|
emoniturorum
|
| Dativ |
emonituris
|
emonituris
|
emonituris
|
| Akkusativ |
emonituros
|
emonituras
|
emonitura
|
| Ablativ |
emonituris
|
emonituris
|
emonituris
|
| Vokativ |
emonituri
|
emoniturae
|
emonitura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
emonitum
|
emonitu
|