Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
|
| 2. Person Singular |
frustras
|
|
| 3. Person Singular |
frustrat
|
|
| 1. Person Plural |
frustramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
|
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
|
| 3. Person Singular |
frustratur
|
|
| 1. Person Plural |
frustramur
|
|
| 2. Person Plural |
frustramini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
|
| 2. Person Singular |
frustres
|
|
| 3. Person Singular |
frustret
|
|
| 1. Person Plural |
frustremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
|
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
|
| 3. Person Singular |
frustretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
|
| 2. Person Singular |
frustrares
|
|
| 3. Person Singular |
frustraret
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
|
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
|
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
|
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
|
| 3. Person Singular |
frustravit
|
|
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
|
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
|
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
|
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
|
| Genitiv |
frustrandi
|
|
| Dativ |
frustrando
|
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
|
| Ablativ |
frustrando
|
|
| Vokativ |
frustrande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
|
| 2. Person Singular |
frustras
|
|
| 3. Person Singular |
frustrat
|
|
| 1. Person Plural |
frustramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
|
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
|
| 3. Person Singular |
frustratur
|
|
| 1. Person Plural |
frustramur
|
|
| 2. Person Plural |
frustramini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
|
| 2. Person Singular |
frustres
|
|
| 3. Person Singular |
frustret
|
|
| 1. Person Plural |
frustremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
|
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
|
| 3. Person Singular |
frustretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
|
| 2. Person Singular |
frustrares
|
|
| 3. Person Singular |
frustraret
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
|
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
|
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
|
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
|
| 3. Person Singular |
frustravit
|
|
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
|
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
|
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
|
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
|
| Genitiv |
frustrandi
|
|
| Dativ |
frustrando
|
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
|
| Ablativ |
frustrando
|
|
| Vokativ |
frustrande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
ich enttäusche |
| 2. Person Singular |
frustras
|
du enttäuschst |
| 3. Person Singular |
frustrat
|
er/sie/es enttäuscht |
| 1. Person Plural |
frustramus
|
wir enttäuschen |
| 2. Person Plural |
frustratis
|
ihr enttäuscht |
| 3. Person Plural |
frustrant
|
sie enttäuschen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
ich werde enttäuscht |
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
du wirst enttäuscht |
| 3. Person Singular |
frustratur
|
er/sie/es wird enttäuscht |
| 1. Person Plural |
frustramur
|
wir werden enttäuscht |
| 2. Person Plural |
frustramini
|
ihr werdet enttäuscht |
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
sie werden enttäuscht |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
ich enttäusche |
| 2. Person Singular |
frustres
|
du enttäuschest |
| 3. Person Singular |
frustret
|
er/sie/es enttäusche |
| 1. Person Plural |
frustremus
|
wir enttäuschen |
| 2. Person Plural |
frustretis
|
ihr enttäuschet |
| 3. Person Plural |
frustrent
|
sie enttäuschen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
ich werde enttäuscht |
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
du werdest enttäuscht |
| 3. Person Singular |
frustretur
|
er/sie/es werde enttäuscht |
| 1. Person Plural |
frustremur
|
wir werden enttäuscht |
| 2. Person Plural |
frustremini
|
ihr werdet enttäuscht |
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
sie werden enttäuscht |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
ich enttäuschte |
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
du enttäuschtest |
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
er/sie/es enttäuschte |
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
wir enttäuschten |
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
ihr enttäuschtet |
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
sie enttäuschten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
ich wurde enttäuscht |
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
du wurdest enttäuscht |
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
er/sie/es wurde enttäuscht |
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
wir wurden enttäuscht |
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
ihr wurdet enttäuscht |
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
sie wurden enttäuscht |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
ich enttäuschte |
| 2. Person Singular |
frustrares
|
du enttäuschtest |
| 3. Person Singular |
frustraret
|
er/sie/es enttäuschte |
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
wir enttäuschten |
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
ihr enttäuschtet |
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
sie enttäuschten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
ich würde enttäuscht |
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
du würdest enttäuscht |
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
er/sie/es würde enttäuscht |
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
wir würden enttäuscht |
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
ihr würdet enttäuscht |
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
sie würden enttäuscht |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
ich werde enttäuschen |
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
du wirst enttäuschen |
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
er/sie/es wird enttäuschen |
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
wir werden enttäuschen |
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
ihr werdet enttäuschen |
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
sie werden enttäuschen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
ich werde enttäuscht werden |
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
du wirst enttäuscht werden |
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
er/sie/es wird enttäuscht werden |
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
wir werden enttäuscht werden |
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
ihr werdet enttäuscht werden |
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
sie werden enttäuscht werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
ich habe enttäuscht |
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
du hast enttäuscht |
| 3. Person Singular |
frustravit
|
er/sie/es hat enttäuscht |
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
wir haben enttäuscht |
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
ihr habt enttäuscht |
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
sie haben enttäuscht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
ich bin enttäuscht worden |
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
du bist enttäuscht worden |
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
er/sie/es ist enttäuscht worden |
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
wir sind enttäuscht worden |
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
ihr seid enttäuscht worden |
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
sie sind enttäuscht worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
ich habe enttäuscht |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du habest enttäuscht |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es habe enttäuscht |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir haben enttäuscht |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr habet enttäuscht |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie haben enttäuscht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
ich sei enttäuscht worden |
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
du seiest enttäuscht worden |
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
er/sie/es sei enttäuscht worden |
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
wir seien enttäuscht worden |
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
ihr seiet enttäuscht worden |
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
sie seien enttäuscht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
ich hatte enttäuscht |
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
du hattest enttäuscht |
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
er/sie/es hatte enttäuscht |
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
wir hatten enttäuscht |
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
ihr hattet enttäuscht |
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
sie hatten enttäuscht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
ich war enttäuscht worden |
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
du warst enttäuscht worden |
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
er/sie/es war enttäuscht worden |
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
wir waren enttäuscht worden |
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
ihr wart enttäuscht worden |
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
sie waren enttäuscht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
ich hätte enttäuscht |
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
du hättest enttäuscht |
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
er/sie/es hätte enttäuscht |
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
wir hätten enttäuscht |
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
ihr hättet enttäuscht |
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
sie hätten enttäuscht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
ich wäre enttäuscht worden |
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
du wärest enttäuscht worden |
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
er/sie/es wäre enttäuscht worden |
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
wir wären enttäuscht worden |
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
ihr wäret enttäuscht worden |
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
sie wären enttäuscht worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
ich werde enttäuscht haben |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du wirst enttäuscht haben |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es wird enttäuscht haben |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir werden enttäuscht haben |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr werdet enttäuscht haben |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie werden enttäuscht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
ich werde enttäuscht worden sein |
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
du wirst enttäuscht worden sein |
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
er/sie/es wird enttäuscht worden sein |
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
wir werden enttäuscht worden sein |
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
ihr werdet enttäuscht worden sein |
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
sie werden enttäuscht worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
enttäuschen |
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
enttäuscht haben |
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
enttäuschen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
enttäuscht werden |
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
enttäuscht worden sein |
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
künftig enttäuscht werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
enttäusche; enttäusch! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
enttäuscht! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
das Enttäuschen |
| Genitiv |
frustrandi
|
des Enttäuschens |
| Dativ |
frustrando
|
dem Enttäuschen |
| Akkusativ |
frustrandum
|
das Enttäuschen |
| Ablativ |
frustrando
|
durch das Enttäuschen |
| Vokativ |
frustrande
|
Enttäuschen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
ich zögere hinaus |
| 2. Person Singular |
frustras
|
du zögerst hinaus |
| 3. Person Singular |
frustrat
|
er/sie/es zögert hinaus |
| 1. Person Plural |
frustramus
|
wir zögern hinaus |
| 2. Person Plural |
frustratis
|
ihr zögert hinaus |
| 3. Person Plural |
frustrant
|
sie zögern hinaus |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
ich werde hinausgezögert |
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
du wirst hinausgezögert |
| 3. Person Singular |
frustratur
|
er/sie/es wird hinausgezögert |
| 1. Person Plural |
frustramur
|
wir werden hinausgezögert |
| 2. Person Plural |
frustramini
|
ihr werdet hinausgezögert |
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
sie werden hinausgezögert |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
ich zögere hinaus |
| 2. Person Singular |
frustres
|
du zögerst hinaus |
| 3. Person Singular |
frustret
|
er/sie/es zögere hinaus |
| 1. Person Plural |
frustremus
|
wir zögern hinaus |
| 2. Person Plural |
frustretis
|
ihr zögert hinaus |
| 3. Person Plural |
frustrent
|
sie zögern hinaus |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
ich werde hinausgezögert |
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
du werdest hinausgezögert |
| 3. Person Singular |
frustretur
|
er/sie/es werde hinausgezögert |
| 1. Person Plural |
frustremur
|
wir werden hinausgezögert |
| 2. Person Plural |
frustremini
|
ihr werdet hinausgezögert |
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
sie werden hinausgezögert |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
ich zögerte hinaus |
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
du zögertest hinaus |
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
er/sie/es zögerte hinaus |
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
wir zögerten hinaus |
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
ihr zögertet hinaus |
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
sie zögerten hinaus |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
ich wurde hinausgezögert |
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
du wurdest hinausgezögert |
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
er/sie/es wurde hinausgezögert |
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
wir wurden hinausgezögert |
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
ihr wurdet hinausgezögert |
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
sie wurden hinausgezögert |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
ich zögerte hinaus |
| 2. Person Singular |
frustrares
|
du zögertest hinaus |
| 3. Person Singular |
frustraret
|
er/sie/es zögerte hinaus |
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
wir zögerten hinaus |
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
ihr zögertet hinaus |
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
sie zögerten hinaus |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
ich würde hinausgezögert |
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
du würdest hinausgezögert |
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
er/sie/es würde hinausgezögert |
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
wir würden hinausgezögert |
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
ihr würdet hinausgezögert |
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
sie würden hinausgezögert |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
ich werde hinauszögern |
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
du wirst hinauszögern |
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
er/sie/es wird hinauszögern |
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
wir werden hinauszögern |
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
ihr werdet hinauszögern |
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
sie werden hinauszögern |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
ich werde hinausgezögert werden |
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
du wirst hinausgezögert werden |
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
er/sie/es wird hinausgezögert werden |
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
wir werden hinausgezögert werden |
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
ihr werdet hinausgezögert werden |
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
sie werden hinausgezögert werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
ich habe hinausgezögert |
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
du hast hinausgezögert |
| 3. Person Singular |
frustravit
|
er/sie/es hat hinausgezögert |
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
wir haben hinausgezögert |
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
ihr habt hinausgezögert |
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
sie haben hinausgezögert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
ich bin hinausgezögert worden |
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
du bist hinausgezögert worden |
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
er/sie/es ist hinausgezögert worden |
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
wir sind hinausgezögert worden |
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
ihr seid hinausgezögert worden |
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
sie sind hinausgezögert worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
ich habe hinausgezögert |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du habest hinausgezögert |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es habe hinausgezögert |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir haben hinausgezögert |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr habet hinausgezögert |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie haben hinausgezögert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
ich sei hinausgezögert worden |
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
du seiest hinausgezögert worden |
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
er/sie/es sei hinausgezögert worden |
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
wir seien hinausgezögert worden |
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
ihr seiet hinausgezögert worden |
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
sie seien hinausgezögert worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
ich hatte hinausgezögert |
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
du hattest hinausgezögert |
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
er/sie/es hatte hinausgezögert |
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
wir hatten hinausgezögert |
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
ihr hattet hinausgezögert |
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
sie hatten hinausgezögert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
ich war hinausgezögert worden |
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
du warst hinausgezögert worden |
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
er/sie/es war hinausgezögert worden |
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
wir waren hinausgezögert worden |
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
ihr wart hinausgezögert worden |
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
sie waren hinausgezögert worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
ich hätte hinausgezögert |
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
du hättest hinausgezögert |
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
er/sie/es hätte hinausgezögert |
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
wir hätten hinausgezögert |
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
ihr hättet hinausgezögert |
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
sie hätten hinausgezögert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
ich wäre hinausgezögert worden |
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
du wärest hinausgezögert worden |
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
er/sie/es wäre hinausgezögert worden |
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
wir wären hinausgezögert worden |
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
ihr wäret hinausgezögert worden |
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
sie wären hinausgezögert worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
ich werde hinausgezögert haben |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du wirst hinausgezögert haben |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es wird hinausgezögert haben |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir werden hinausgezögert haben |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr werdet hinausgezögert haben |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie werden hinausgezögert haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
ich werde hinausgezögert worden sein |
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
du wirst hinausgezögert worden sein |
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
er/sie/es wird hinausgezögert worden sein |
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
wir werden hinausgezögert worden sein |
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
ihr werdet hinausgezögert worden sein |
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
sie werden hinausgezögert worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
hinauszögern |
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
hinausgezögert haben |
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
hinauszögern werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
hinausgezögert werden |
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
hinausgezögert worden sein |
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
künftig hinausgezögert werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
zögere hinaus! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
zögert hinaus! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
das Hinauszögern |
| Genitiv |
frustrandi
|
des Hinauszögernes |
| Dativ |
frustrando
|
dem Hinauszögern |
| Akkusativ |
frustrandum
|
das Hinauszögern |
| Ablativ |
frustrando
|
durch das Hinauszögern |
| Vokativ |
frustrande
|
Hinauszögern! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
ich scheitere |
| 2. Person Singular |
frustras
|
du scheiterst |
| 3. Person Singular |
frustrat
|
er/sie/es scheitert |
| 1. Person Plural |
frustramus
|
wir scheitern |
| 2. Person Plural |
frustratis
|
ihr scheitert |
| 3. Person Plural |
frustrant
|
sie scheitern |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
|
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
|
| 3. Person Singular |
frustratur
|
|
| 1. Person Plural |
frustramur
|
|
| 2. Person Plural |
frustramini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
ich scheitere |
| 2. Person Singular |
frustres
|
du scheiterst |
| 3. Person Singular |
frustret
|
er/sie/es scheitere |
| 1. Person Plural |
frustremus
|
wir scheitern |
| 2. Person Plural |
frustretis
|
ihr scheitert |
| 3. Person Plural |
frustrent
|
sie scheitern |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
|
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
|
| 3. Person Singular |
frustretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
ich scheiterte |
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
du scheitertest |
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
er/sie/es scheiterte |
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
wir scheiterten |
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
ihr scheitertet |
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
sie scheiterten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
ich scheiterte |
| 2. Person Singular |
frustrares
|
du scheitertest |
| 3. Person Singular |
frustraret
|
er/sie/es scheiterte |
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
wir scheiterten |
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
ihr scheitertet |
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
sie scheiterten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
|
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
|
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
ich werde scheitern |
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
du wirst scheitern |
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
er/sie/es wird scheitern |
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
wir werden scheitern |
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
ihr werdet scheitern |
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
sie werden scheitern |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
|
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
ich bin gescheitert |
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
du bist gescheitert |
| 3. Person Singular |
frustravit
|
er/sie/es ist gescheitert |
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
wir sind gescheitert |
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
ihr seid gescheitert |
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
sie sind gescheitert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
ich sei gescheitert |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du seiest gescheitert |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es sei gescheitert |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir seien gescheitert |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr seiet gescheitert |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie seien gescheitert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
ich war gescheitert |
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
du warst gescheitert |
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
er/sie/es war gescheitert |
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
wir waren gescheitert |
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
ihr wart gescheitert |
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
sie waren gescheitert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
ich wäre gescheitert |
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
du wärest gescheitert |
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
er/sie/es wäre gescheitert |
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
wir wären gescheitert |
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
ihr wäret gescheitert |
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
sie wären gescheitert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
ich werde gescheitert sein |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du wirst gescheitert sein |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es wird gescheitert sein |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir werden gescheitert sein |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr werdet gescheitert sein |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie werden gescheitert sein |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
scheitern |
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
gescheitert sein |
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
scheitern werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
scheitere! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
scheitert! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
das Scheitern |
| Genitiv |
frustrandi
|
des Scheiternes |
| Dativ |
frustrando
|
dem Scheitern |
| Akkusativ |
frustrandum
|
das Scheitern |
| Ablativ |
frustrando
|
durch das Scheitern |
| Vokativ |
frustrande
|
Scheitern! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
|
| 2. Person Singular |
frustras
|
|
| 3. Person Singular |
frustrat
|
|
| 1. Person Plural |
frustramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
|
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
|
| 3. Person Singular |
frustratur
|
|
| 1. Person Plural |
frustramur
|
|
| 2. Person Plural |
frustramini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
|
| 2. Person Singular |
frustres
|
|
| 3. Person Singular |
frustret
|
|
| 1. Person Plural |
frustremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
|
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
|
| 3. Person Singular |
frustretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
|
| 2. Person Singular |
frustrares
|
|
| 3. Person Singular |
frustraret
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
|
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
|
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
|
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
|
| 3. Person Singular |
frustravit
|
|
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
|
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
|
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
|
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
|
| Genitiv |
frustrandi
|
|
| Dativ |
frustrando
|
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
|
| Ablativ |
frustrando
|
|
| Vokativ |
frustrande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
|
| 2. Person Singular |
frustras
|
|
| 3. Person Singular |
frustrat
|
|
| 1. Person Plural |
frustramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
|
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
|
| 3. Person Singular |
frustratur
|
|
| 1. Person Plural |
frustramur
|
|
| 2. Person Plural |
frustramini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
|
| 2. Person Singular |
frustres
|
|
| 3. Person Singular |
frustret
|
|
| 1. Person Plural |
frustremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
|
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
|
| 3. Person Singular |
frustretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
|
| 2. Person Singular |
frustrares
|
|
| 3. Person Singular |
frustraret
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
|
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
|
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
|
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
|
| 3. Person Singular |
frustravit
|
|
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
|
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
|
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
|
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
|
| Genitiv |
frustrandi
|
|
| Dativ |
frustrando
|
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
|
| Ablativ |
frustrando
|
|
| Vokativ |
frustrande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
ich vereitle |
| 2. Person Singular |
frustras
|
du vereitelst |
| 3. Person Singular |
frustrat
|
er/sie/es vereitelt |
| 1. Person Plural |
frustramus
|
wir vereiteln |
| 2. Person Plural |
frustratis
|
ihr vereitelt |
| 3. Person Plural |
frustrant
|
sie vereiteln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
ich werde vereitelt |
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
du wirst vereitelt |
| 3. Person Singular |
frustratur
|
er/sie/es wird vereitelt |
| 1. Person Plural |
frustramur
|
wir werden vereitelt |
| 2. Person Plural |
frustramini
|
ihr werdet vereitelt |
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
sie werden vereitelt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
ich vereitle |
| 2. Person Singular |
frustres
|
du vereitelst |
| 3. Person Singular |
frustret
|
er/sie/es vereitle |
| 1. Person Plural |
frustremus
|
wir vereiteln |
| 2. Person Plural |
frustretis
|
ihr vereitelt |
| 3. Person Plural |
frustrent
|
sie vereiteln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
ich werde vereitelt |
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
du werdest vereitelt |
| 3. Person Singular |
frustretur
|
er/sie/es werde vereitelt |
| 1. Person Plural |
frustremur
|
wir werden vereitelt |
| 2. Person Plural |
frustremini
|
ihr werdet vereitelt |
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
sie werden vereitelt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
ich vereitelte |
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
du vereiteltest |
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
er/sie/es vereitelte |
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
wir vereitelten |
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
ihr vereiteltet |
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
sie vereitelten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
ich wurde vereitelt |
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
du wurdest vereitelt |
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
er/sie/es wurde vereitelt |
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
wir wurden vereitelt |
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
ihr wurdet vereitelt |
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
sie wurden vereitelt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
ich vereitelte |
| 2. Person Singular |
frustrares
|
du vereiteltest |
| 3. Person Singular |
frustraret
|
er/sie/es vereitelte |
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
wir vereitelten |
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
ihr vereiteltet |
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
sie vereitelten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
ich würde vereitelt |
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
du würdest vereitelt |
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
er/sie/es würde vereitelt |
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
wir würden vereitelt |
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
ihr würdet vereitelt |
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
sie würden vereitelt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
ich werde vereiteln |
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
du wirst vereiteln |
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
er/sie/es wird vereiteln |
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
wir werden vereiteln |
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
ihr werdet vereiteln |
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
sie werden vereiteln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
ich werde vereitelt werden |
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
du wirst vereitelt werden |
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
er/sie/es wird vereitelt werden |
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
wir werden vereitelt werden |
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
ihr werdet vereitelt werden |
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
sie werden vereitelt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
ich habe vereitelt |
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
du hast vereitelt |
| 3. Person Singular |
frustravit
|
er/sie/es hat vereitelt |
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
wir haben vereitelt |
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
ihr habt vereitelt |
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
sie haben vereitelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
ich bin vereitelt worden |
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
du bist vereitelt worden |
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
er/sie/es ist vereitelt worden |
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
wir sind vereitelt worden |
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
ihr seid vereitelt worden |
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
sie sind vereitelt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
ich habe vereitelt |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du habest vereitelt |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es habe vereitelt |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir haben vereitelt |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr habet vereitelt |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie haben vereitelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
ich sei vereitelt worden |
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
du seiest vereitelt worden |
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
er/sie/es sei vereitelt worden |
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
wir seien vereitelt worden |
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
ihr seiet vereitelt worden |
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
sie seien vereitelt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
ich hatte vereitelt |
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
du hattest vereitelt |
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
er/sie/es hatte vereitelt |
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
wir hatten vereitelt |
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
ihr hattet vereitelt |
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
sie hatten vereitelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
ich war vereitelt worden |
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
du warst vereitelt worden |
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
er/sie/es war vereitelt worden |
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
wir waren vereitelt worden |
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
ihr wart vereitelt worden |
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
sie waren vereitelt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
ich hätte vereitelt |
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
du hättest vereitelt |
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
er/sie/es hätte vereitelt |
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
wir hätten vereitelt |
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
ihr hättet vereitelt |
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
sie hätten vereitelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
ich wäre vereitelt worden |
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
du wärest vereitelt worden |
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
er/sie/es wäre vereitelt worden |
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
wir wären vereitelt worden |
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
ihr wäret vereitelt worden |
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
sie wären vereitelt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
ich werde vereitelt haben |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du wirst vereitelt haben |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es wird vereitelt haben |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir werden vereitelt haben |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr werdet vereitelt haben |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie werden vereitelt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
ich werde vereitelt worden sein |
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
du wirst vereitelt worden sein |
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
er/sie/es wird vereitelt worden sein |
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
wir werden vereitelt worden sein |
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
ihr werdet vereitelt worden sein |
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
sie werden vereitelt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
vereiteln |
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
vereitelt haben |
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
vereiteln werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
vereitelt werden |
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
vereitelt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
künftig vereitelt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
vereitle! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
vereitelt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
das Vereiteln |
| Genitiv |
frustrandi
|
des Vereitelnes |
| Dativ |
frustrando
|
dem Vereiteln |
| Akkusativ |
frustrandum
|
das Vereiteln |
| Ablativ |
frustrando
|
durch das Vereiteln |
| Vokativ |
frustrande
|
Vereiteln! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
|
| 2. Person Singular |
frustras
|
|
| 3. Person Singular |
frustrat
|
|
| 1. Person Plural |
frustramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
|
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
|
| 3. Person Singular |
frustratur
|
|
| 1. Person Plural |
frustramur
|
|
| 2. Person Plural |
frustramini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
|
| 2. Person Singular |
frustres
|
|
| 3. Person Singular |
frustret
|
|
| 1. Person Plural |
frustremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
|
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
|
| 3. Person Singular |
frustretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
|
| 2. Person Singular |
frustrares
|
|
| 3. Person Singular |
frustraret
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
|
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
|
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
|
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
|
| 3. Person Singular |
frustravit
|
|
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
|
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
|
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
|
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
|
| Genitiv |
frustrandi
|
|
| Dativ |
frustrando
|
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
|
| Ablativ |
frustrando
|
|
| Vokativ |
frustrande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
ich täusche vor |
| 2. Person Singular |
frustras
|
du täuschst vor |
| 3. Person Singular |
frustrat
|
er/sie/es täuscht vor |
| 1. Person Plural |
frustramus
|
wir täuschen vor |
| 2. Person Plural |
frustratis
|
ihr täuscht vor |
| 3. Person Plural |
frustrant
|
sie täuschen vor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
ich werde vorgetäuscht |
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
du wirst vorgetäuscht |
| 3. Person Singular |
frustratur
|
er/sie/es wird vorgetäuscht |
| 1. Person Plural |
frustramur
|
wir werden vorgetäuscht |
| 2. Person Plural |
frustramini
|
ihr werdet vorgetäuscht |
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
sie werden vorgetäuscht |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
ich täusche vor |
| 2. Person Singular |
frustres
|
du täuschest vor |
| 3. Person Singular |
frustret
|
er/sie/es täusche vor |
| 1. Person Plural |
frustremus
|
wir täuschen vor |
| 2. Person Plural |
frustretis
|
ihr täuschet vor |
| 3. Person Plural |
frustrent
|
sie täuschen vor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
ich werde vorgetäuscht |
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
du werdest vorgetäuscht |
| 3. Person Singular |
frustretur
|
er/sie/es werde vorgetäuscht |
| 1. Person Plural |
frustremur
|
wir werden vorgetäuscht |
| 2. Person Plural |
frustremini
|
ihr werdet vorgetäuscht |
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
sie werden vorgetäuscht |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
ich täuschte vor |
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
du täuschtest vor |
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
er/sie/es täuschte vor |
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
wir täuschten vor |
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
ihr täuschtet vor |
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
sie täuschten vor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
ich wurde vorgetäuscht |
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
du wurdest vorgetäuscht |
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
er/sie/es wurde vorgetäuscht |
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
wir wurden vorgetäuscht |
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
ihr wurdet vorgetäuscht |
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
sie wurden vorgetäuscht |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
ich täuschte vor |
| 2. Person Singular |
frustrares
|
du täuschtest vor |
| 3. Person Singular |
frustraret
|
er/sie/es täuschte vor |
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
wir täuschten vor |
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
ihr täuschtet vor |
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
sie täuschten vor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
ich würde vorgetäuscht |
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
du würdest vorgetäuscht |
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
er/sie/es würde vorgetäuscht |
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
wir würden vorgetäuscht |
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
ihr würdet vorgetäuscht |
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
sie würden vorgetäuscht |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
ich werde vortäuschen |
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
du wirst vortäuschen |
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
er/sie/es wird vortäuschen |
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
wir werden vortäuschen |
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
ihr werdet vortäuschen |
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
sie werden vortäuschen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
ich werde vorgetäuscht werden |
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
du wirst vorgetäuscht werden |
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
er/sie/es wird vorgetäuscht werden |
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
wir werden vorgetäuscht werden |
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
ihr werdet vorgetäuscht werden |
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
sie werden vorgetäuscht werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
ich habe vorgetäuscht |
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
du hast vorgetäuscht |
| 3. Person Singular |
frustravit
|
er/sie/es hat vorgetäuscht |
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
wir haben vorgetäuscht |
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
ihr habt vorgetäuscht |
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
sie haben vorgetäuscht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
ich bin vorgetäuscht worden |
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
du bist vorgetäuscht worden |
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
er/sie/es ist vorgetäuscht worden |
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
wir sind vorgetäuscht worden |
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
ihr seid vorgetäuscht worden |
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
sie sind vorgetäuscht worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
ich habe vorgetäuscht |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du habest vorgetäuscht |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es habe vorgetäuscht |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir haben vorgetäuscht |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr habet vorgetäuscht |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie haben vorgetäuscht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
ich sei vorgetäuscht worden |
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
du seiest vorgetäuscht worden |
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
er/sie/es sei vorgetäuscht worden |
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
wir seien vorgetäuscht worden |
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
ihr seiet vorgetäuscht worden |
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
sie seien vorgetäuscht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
ich hatte vorgetäuscht |
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
du hattest vorgetäuscht |
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
er/sie/es hatte vorgetäuscht |
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
wir hatten vorgetäuscht |
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
ihr hattet vorgetäuscht |
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
sie hatten vorgetäuscht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
ich war vorgetäuscht worden |
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
du warst vorgetäuscht worden |
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
er/sie/es war vorgetäuscht worden |
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
wir waren vorgetäuscht worden |
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
ihr wart vorgetäuscht worden |
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
sie waren vorgetäuscht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
ich hätte vorgetäuscht |
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
du hättest vorgetäuscht |
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
er/sie/es hätte vorgetäuscht |
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
wir hätten vorgetäuscht |
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
ihr hättet vorgetäuscht |
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
sie hätten vorgetäuscht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
ich wäre vorgetäuscht worden |
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
du wärest vorgetäuscht worden |
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
er/sie/es wäre vorgetäuscht worden |
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
wir wären vorgetäuscht worden |
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
ihr wäret vorgetäuscht worden |
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
sie wären vorgetäuscht worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
ich werde vorgetäuscht haben |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du wirst vorgetäuscht haben |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es wird vorgetäuscht haben |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir werden vorgetäuscht haben |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr werdet vorgetäuscht haben |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie werden vorgetäuscht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
ich werde vorgetäuscht worden sein |
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
du wirst vorgetäuscht worden sein |
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
er/sie/es wird vorgetäuscht worden sein |
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
wir werden vorgetäuscht worden sein |
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
ihr werdet vorgetäuscht worden sein |
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
sie werden vorgetäuscht worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
vortäuschen |
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
vorgetäuscht haben |
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
vortäuschen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
vorgetäuscht werden |
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
vorgetäuscht worden sein |
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
künftig vorgetäuscht werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
täusche vor; täusch vor! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
täuscht vor! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
das Vortäuschen |
| Genitiv |
frustrandi
|
des Vortäuschens |
| Dativ |
frustrando
|
dem Vortäuschen |
| Akkusativ |
frustrandum
|
das Vortäuschen |
| Ablativ |
frustrando
|
durch das Vortäuschen |
| Vokativ |
frustrande
|
Vortäuschen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
|
| 2. Person Singular |
frustras
|
|
| 3. Person Singular |
frustrat
|
|
| 1. Person Plural |
frustramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
|
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
|
| 3. Person Singular |
frustratur
|
|
| 1. Person Plural |
frustramur
|
|
| 2. Person Plural |
frustramini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
|
| 2. Person Singular |
frustres
|
|
| 3. Person Singular |
frustret
|
|
| 1. Person Plural |
frustremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
|
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
|
| 3. Person Singular |
frustretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
|
| 2. Person Singular |
frustrares
|
|
| 3. Person Singular |
frustraret
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
|
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
|
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
|
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
|
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
|
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
|
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
|
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
|
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
|
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
|
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
|
| 3. Person Singular |
frustravit
|
|
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
|
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
|
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
|
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
|
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
|
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
|
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
|
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
|
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
|
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
|
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
|
| Genitiv |
frustrandi
|
|
| Dativ |
frustrando
|
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
|
| Ablativ |
frustrando
|
|
| Vokativ |
frustrande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustro
|
ich weise zurück |
| 2. Person Singular |
frustras
|
du weist zurück |
| 3. Person Singular |
frustrat
|
er/sie/es weist zurück |
| 1. Person Plural |
frustramus
|
wir weisen zurück |
| 2. Person Plural |
frustratis
|
ihr weist zurück |
| 3. Person Plural |
frustrant
|
sie weisen zurück |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustror
|
ich werde zurückgewiesen |
| 2. Person Singular |
frustraris frustrare
|
du wirst zurückgewiesen |
| 3. Person Singular |
frustratur
|
er/sie/es wird zurückgewiesen |
| 1. Person Plural |
frustramur
|
wir werden zurückgewiesen |
| 2. Person Plural |
frustramini
|
ihr werdet zurückgewiesen |
| 3. Person Plural |
frustrantur
|
sie werden zurückgewiesen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrem
|
ich weise zurück |
| 2. Person Singular |
frustres
|
du weisest zurück |
| 3. Person Singular |
frustret
|
er/sie/es weise zurück |
| 1. Person Plural |
frustremus
|
wir weisen zurück |
| 2. Person Plural |
frustretis
|
ihr weiset zurück |
| 3. Person Plural |
frustrent
|
sie weisen zurück |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrer
|
ich werde zurückgewiesen |
| 2. Person Singular |
frustreris frustrere
|
du werdest zurückgewiesen |
| 3. Person Singular |
frustretur
|
er/sie/es werde zurückgewiesen |
| 1. Person Plural |
frustremur
|
wir werden zurückgewiesen |
| 2. Person Plural |
frustremini
|
ihr werdet zurückgewiesen |
| 3. Person Plural |
frustrentur
|
sie werden zurückgewiesen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabam
|
ich wies zurück |
| 2. Person Singular |
frustrabas
|
du wiesest zurück |
| 3. Person Singular |
frustrabat
|
er/sie/es wies zurück |
| 1. Person Plural |
frustrabamus
|
wir wiesen zurück |
| 2. Person Plural |
frustrabatis
|
ihr wiest zurück |
| 3. Person Plural |
frustrabant
|
sie wiesen zurück |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabar
|
ich wurde zurückgewiesen |
| 2. Person Singular |
frustrabaris frustrabare
|
du wurdest zurückgewiesen |
| 3. Person Singular |
frustrabatur
|
er/sie/es wurde zurückgewiesen |
| 1. Person Plural |
frustrabamur
|
wir wurden zurückgewiesen |
| 2. Person Plural |
frustrabamini
|
ihr wurdet zurückgewiesen |
| 3. Person Plural |
frustrabantur
|
sie wurden zurückgewiesen |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarem
|
ich wiese zurück |
| 2. Person Singular |
frustrares
|
du wiesest zurück |
| 3. Person Singular |
frustraret
|
er/sie/es wiese zurück |
| 1. Person Plural |
frustraremus
|
wir wiesen zurück |
| 2. Person Plural |
frustraretis
|
ihr wieset zurück |
| 3. Person Plural |
frustrarent
|
sie wiesen zurück |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrarer
|
ich würde zurückgewiesen |
| 2. Person Singular |
frustrareris frustrarere
|
du würdest zurückgewiesen |
| 3. Person Singular |
frustraretur
|
er/sie/es würde zurückgewiesen |
| 1. Person Plural |
frustraremur
|
wir würden zurückgewiesen |
| 2. Person Plural |
frustraremini
|
ihr würdet zurückgewiesen |
| 3. Person Plural |
frustrarentur
|
sie würden zurückgewiesen |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabo
|
ich werde zurückweisen |
| 2. Person Singular |
frustrabis
|
du wirst zurückweisen |
| 3. Person Singular |
frustrabit
|
er/sie/es wird zurückweisen |
| 1. Person Plural |
frustrabimus
|
wir werden zurückweisen |
| 2. Person Plural |
frustrabitis
|
ihr werdet zurückweisen |
| 3. Person Plural |
frustrabunt
|
sie werden zurückweisen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustrabor
|
ich werde zurückgewiesen werden |
| 2. Person Singular |
frustraberis frustrabere
|
du wirst zurückgewiesen werden |
| 3. Person Singular |
frustrabitur
|
er/sie/es wird zurückgewiesen werden |
| 1. Person Plural |
frustrabimur
|
wir werden zurückgewiesen werden |
| 2. Person Plural |
frustrabimini
|
ihr werdet zurückgewiesen werden |
| 3. Person Plural |
frustrabuntur
|
sie werden zurückgewiesen werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravi
|
ich habe zurückgewiesen |
| 2. Person Singular |
frustravisti
|
du hast zurückgewiesen |
| 3. Person Singular |
frustravit
|
er/sie/es hat zurückgewiesen |
| 1. Person Plural |
frustravimus
|
wir haben zurückgewiesen |
| 2. Person Plural |
frustravistis
|
ihr habt zurückgewiesen |
| 3. Person Plural |
frustraverunt frustravere
|
sie haben zurückgewiesen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sum
|
ich bin zurückgewiesen worden |
| 2. Person Singular |
frustratus es
|
du bist zurückgewiesen worden |
| 3. Person Singular |
frustratus est
|
er/sie/es ist zurückgewiesen worden |
| 1. Person Plural |
frustrati sumus
|
wir sind zurückgewiesen worden |
| 2. Person Plural |
frustrati estis
|
ihr seid zurückgewiesen worden |
| 3. Person Plural |
frustrati sunt
|
sie sind zurückgewiesen worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraverim
|
ich habe zurückgewiesen |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du habest zurückgewiesen |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es habe zurückgewiesen |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir haben zurückgewiesen |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr habet zurückgewiesen |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie haben zurückgewiesen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus sim
|
ich sei zurückgewiesen worden |
| 2. Person Singular |
frustratus sis
|
du seiest zurückgewiesen worden |
| 3. Person Singular |
frustratus sit
|
er/sie/es sei zurückgewiesen worden |
| 1. Person Plural |
frustrati simus
|
wir seien zurückgewiesen worden |
| 2. Person Plural |
frustrati sitis
|
ihr seiet zurückgewiesen worden |
| 3. Person Plural |
frustrati sint
|
sie seien zurückgewiesen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustraveram
|
ich hatte zurückgewiesen |
| 2. Person Singular |
frustraveras
|
du hattest zurückgewiesen |
| 3. Person Singular |
frustraverat
|
er/sie/es hatte zurückgewiesen |
| 1. Person Plural |
frustraveramus
|
wir hatten zurückgewiesen |
| 2. Person Plural |
frustraveratis
|
ihr hattet zurückgewiesen |
| 3. Person Plural |
frustraverant
|
sie hatten zurückgewiesen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus eram
|
ich war zurückgewiesen worden |
| 2. Person Singular |
frustratus eras
|
du warst zurückgewiesen worden |
| 3. Person Singular |
frustratus erat
|
er/sie/es war zurückgewiesen worden |
| 1. Person Plural |
frustrati eramus
|
wir waren zurückgewiesen worden |
| 2. Person Plural |
frustrati eratis
|
ihr wart zurückgewiesen worden |
| 3. Person Plural |
frustrati erant
|
sie waren zurückgewiesen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravissem
|
ich hätte zurückgewiesen |
| 2. Person Singular |
frustravisses
|
du hättest zurückgewiesen |
| 3. Person Singular |
frustravisset
|
er/sie/es hätte zurückgewiesen |
| 1. Person Plural |
frustravissemus
|
wir hätten zurückgewiesen |
| 2. Person Plural |
frustravissetis
|
ihr hättet zurückgewiesen |
| 3. Person Plural |
frustravissent
|
sie hätten zurückgewiesen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus essem
|
ich wäre zurückgewiesen worden |
| 2. Person Singular |
frustratus esses
|
du wärest zurückgewiesen worden |
| 3. Person Singular |
frustratus esset
|
er/sie/es wäre zurückgewiesen worden |
| 1. Person Plural |
frustrati essemus
|
wir wären zurückgewiesen worden |
| 2. Person Plural |
frustrati essetis
|
ihr wäret zurückgewiesen worden |
| 3. Person Plural |
frustrati essent
|
sie wären zurückgewiesen worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
frustravero
|
ich werde zurückgewiesen haben |
| 2. Person Singular |
frustraveris
|
du wirst zurückgewiesen haben |
| 3. Person Singular |
frustraverit
|
er/sie/es wird zurückgewiesen haben |
| 1. Person Plural |
frustraverimus
|
wir werden zurückgewiesen haben |
| 2. Person Plural |
frustraveritis
|
ihr werdet zurückgewiesen haben |
| 3. Person Plural |
frustraverint
|
sie werden zurückgewiesen haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
frustratus ero
|
ich werde zurückgewiesen worden sein |
| 2. Person Singular |
frustratus eris
|
du wirst zurückgewiesen worden sein |
| 3. Person Singular |
frustratus erit
|
er/sie/es wird zurückgewiesen worden sein |
| 1. Person Plural |
frustrati erimus
|
wir werden zurückgewiesen worden sein |
| 2. Person Plural |
frustrati eritis
|
ihr werdet zurückgewiesen worden sein |
| 3. Person Plural |
frustrati erunt
|
sie werden zurückgewiesen worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrare
|
zurückweisen |
| Vorzeitigkeit |
frustravisse
|
zurückgewiesen haben |
| Nachzeitigkeit |
frustraturum esse
|
zurückweisen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
frustrari frustrarier
|
zurückgewiesen werden |
| Vorzeitigkeit |
frustratum esse
|
zurückgewiesen worden sein |
| Nachzeitigkeit |
frustratum iri
|
künftig zurückgewiesen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
frustra
|
weise zurück; weis zurück! |
| 2. Person Plural |
frustrate
|
weist zurück! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
frustrato
|
| 3. Person Singular |
frustrato
|
| 2. Person Plural |
frustratote
|
| 3. Person Plural |
frustranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
frustrare
|
das Zurückweisen |
| Genitiv |
frustrandi
|
des Zurückweisens |
| Dativ |
frustrando
|
dem Zurückweisen |
| Akkusativ |
frustrandum
|
das Zurückweisen |
| Ablativ |
frustrando
|
durch das Zurückweisen |
| Vokativ |
frustrande
|
Zurückweisen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrandus
|
frustranda
|
frustrandum
|
| Genitiv |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustrandi
|
| Dativ |
frustrando
|
frustrandae
|
frustrando
|
| Akkusativ |
frustrandum
|
frustrandam
|
frustrandum
|
| Ablativ |
frustrando
|
frustranda
|
frustrando
|
| Vokativ |
frustrande
|
frustranda
|
frustrandum
|
Plural
| Nominativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
| Genitiv |
frustrandorum
|
frustrandarum
|
frustrandorum
|
| Dativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Akkusativ |
frustrandos
|
frustrandas
|
frustranda
|
| Ablativ |
frustrandis
|
frustrandis
|
frustrandis
|
| Vokativ |
frustrandi
|
frustrandae
|
frustranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
| Genitiv |
frustrantis
|
frustrantis
|
frustrantis
|
| Dativ |
frustranti
|
frustranti
|
frustranti
|
| Akkusativ |
frustrantem
|
frustrantem
|
frustrans
|
| Ablativ |
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
frustranti frustrante
|
| Vokativ |
frustrans
|
frustrans
|
frustrans
|
Plural
| Nominativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Genitiv |
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
frustrantium frustrantum
|
| Dativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Akkusativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
| Ablativ |
frustrantibus
|
frustrantibus
|
frustrantibus
|
| Vokativ |
frustrantes
|
frustrantes
|
frustrantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustratus
|
frustrata
|
frustratum
|
| Genitiv |
frustrati
|
frustratae
|
frustrati
|
| Dativ |
frustrato
|
frustratae
|
frustrato
|
| Akkusativ |
frustratum
|
frustratam
|
frustratum
|
| Ablativ |
frustrato
|
frustrata
|
frustrato
|
| Vokativ |
frustrate
|
frustrata
|
frustratum
|
Plural
| Nominativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
| Genitiv |
frustratorum
|
frustratarum
|
frustratorum
|
| Dativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Akkusativ |
frustratos
|
frustratas
|
frustrata
|
| Ablativ |
frustratis
|
frustratis
|
frustratis
|
| Vokativ |
frustrati
|
frustratae
|
frustrata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
frustraturus
|
frustratura
|
frustraturum
|
| Genitiv |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustraturi
|
| Dativ |
frustraturo
|
frustraturae
|
frustraturo
|
| Akkusativ |
frustraturum
|
frustraturam
|
frustraturum
|
| Ablativ |
frustraturo
|
frustratura
|
frustraturo
|
| Vokativ |
frustrature
|
frustratura
|
frustraturum
|
Plural
| Nominativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
| Genitiv |
frustraturorum
|
frustraturarum
|
frustraturorum
|
| Dativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Akkusativ |
frustraturos
|
frustraturas
|
frustratura
|
| Ablativ |
frustraturis
|
frustraturis
|
frustraturis
|
| Vokativ |
frustraturi
|
frustraturae
|
frustratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
frustratum
|
frustratu
|