Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von
honestare (Verb) entspricht Ihr Suchwort
honestari auch noch Formen von:
honestari (Verb)
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honesto
|
ich beehre |
| 2. Person Singular |
honestas
|
du beehrst |
| 3. Person Singular |
honestat
|
er/sie/es beehrt |
| 1. Person Plural |
honestamus
|
wir beehren |
| 2. Person Plural |
honestatis
|
ihr beehrt |
| 3. Person Plural |
honestant
|
sie beehren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestor
|
ich werde beehrt |
| 2. Person Singular |
honestaris honestare
|
du wirst beehrt |
| 3. Person Singular |
honestatur
|
er/sie/es wird beehrt |
| 1. Person Plural |
honestamur
|
wir werden beehrt |
| 2. Person Plural |
honestamini
|
ihr werdet beehrt |
| 3. Person Plural |
honestantur
|
sie werden beehrt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestem
|
ich beehre |
| 2. Person Singular |
honestes
|
du beehrest |
| 3. Person Singular |
honestet
|
er/sie/es beehre |
| 1. Person Plural |
honestemus
|
wir beehren |
| 2. Person Plural |
honestetis
|
ihr beehret |
| 3. Person Plural |
honestent
|
sie beehren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honester
|
ich werde beehrt |
| 2. Person Singular |
honesteris honestere
|
du werdest beehrt |
| 3. Person Singular |
honestetur
|
er/sie/es werde beehrt |
| 1. Person Plural |
honestemur
|
wir werden beehrt |
| 2. Person Plural |
honestemini
|
ihr werdet beehrt |
| 3. Person Plural |
honestentur
|
sie werden beehrt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabam
|
ich beehrte |
| 2. Person Singular |
honestabas
|
du beehrtest |
| 3. Person Singular |
honestabat
|
er/sie/es beehrte |
| 1. Person Plural |
honestabamus
|
wir beehrten |
| 2. Person Plural |
honestabatis
|
ihr beehrtet |
| 3. Person Plural |
honestabant
|
sie beehrten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabar
|
ich wurde beehrt |
| 2. Person Singular |
honestabaris honestabare
|
du wurdest beehrt |
| 3. Person Singular |
honestabatur
|
er/sie/es wurde beehrt |
| 1. Person Plural |
honestabamur
|
wir wurden beehrt |
| 2. Person Plural |
honestabamini
|
ihr wurdet beehrt |
| 3. Person Plural |
honestabantur
|
sie wurden beehrt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarem
|
ich beehrte |
| 2. Person Singular |
honestares
|
du beehrtest |
| 3. Person Singular |
honestaret
|
er/sie/es beehrte |
| 1. Person Plural |
honestaremus
|
wir beehrten |
| 2. Person Plural |
honestaretis
|
ihr beehrtet |
| 3. Person Plural |
honestarent
|
sie beehrten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarer
|
ich würde beehrt |
| 2. Person Singular |
honestareris honestarere
|
du würdest beehrt |
| 3. Person Singular |
honestaretur
|
er/sie/es würde beehrt |
| 1. Person Plural |
honestaremur
|
wir würden beehrt |
| 2. Person Plural |
honestaremini
|
ihr würdet beehrt |
| 3. Person Plural |
honestarentur
|
sie würden beehrt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabo
|
ich werde beehren |
| 2. Person Singular |
honestabis
|
du wirst beehren |
| 3. Person Singular |
honestabit
|
er/sie/es wird beehren |
| 1. Person Plural |
honestabimus
|
wir werden beehren |
| 2. Person Plural |
honestabitis
|
ihr werdet beehren |
| 3. Person Plural |
honestabunt
|
sie werden beehren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabor
|
ich werde beehrt werden |
| 2. Person Singular |
honestaberis honestabere
|
du wirst beehrt werden |
| 3. Person Singular |
honestabitur
|
er/sie/es wird beehrt werden |
| 1. Person Plural |
honestabimur
|
wir werden beehrt werden |
| 2. Person Plural |
honestabimini
|
ihr werdet beehrt werden |
| 3. Person Plural |
honestabuntur
|
sie werden beehrt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavi
|
ich habe beehrt |
| 2. Person Singular |
honestavisti
|
du hast beehrt |
| 3. Person Singular |
honestavit
|
er/sie/es hat beehrt |
| 1. Person Plural |
honestavimus
|
wir haben beehrt |
| 2. Person Plural |
honestavistis
|
ihr habt beehrt |
| 3. Person Plural |
honestaverunt honestavere
|
sie haben beehrt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sum
|
ich bin beehrt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus es
|
du bist beehrt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus est
|
er/sie/es ist beehrt worden |
| 1. Person Plural |
honestati sumus
|
wir sind beehrt worden |
| 2. Person Plural |
honestati estis
|
ihr seid beehrt worden |
| 3. Person Plural |
honestati sunt
|
sie sind beehrt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaverim
|
ich habe beehrt |
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
du habest beehrt |
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
er/sie/es habe beehrt |
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
wir haben beehrt |
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
ihr habet beehrt |
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
sie haben beehrt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sim
|
ich sei beehrt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus sis
|
du seiest beehrt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus sit
|
er/sie/es sei beehrt worden |
| 1. Person Plural |
honestati simus
|
wir seien beehrt worden |
| 2. Person Plural |
honestati sitis
|
ihr seiet beehrt worden |
| 3. Person Plural |
honestati sint
|
sie seien beehrt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaveram
|
ich hatte beehrt |
| 2. Person Singular |
honestaveras
|
du hattest beehrt |
| 3. Person Singular |
honestaverat
|
er/sie/es hatte beehrt |
| 1. Person Plural |
honestaveramus
|
wir hatten beehrt |
| 2. Person Plural |
honestaveratis
|
ihr hattet beehrt |
| 3. Person Plural |
honestaverant
|
sie hatten beehrt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus eram
|
ich war beehrt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus eras
|
du warst beehrt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus erat
|
er/sie/es war beehrt worden |
| 1. Person Plural |
honestati eramus
|
wir waren beehrt worden |
| 2. Person Plural |
honestati eratis
|
ihr wart beehrt worden |
| 3. Person Plural |
honestati erant
|
sie waren beehrt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavissem
|
ich hätte beehrt |
| 2. Person Singular |
honestavisses
|
du hättest beehrt |
| 3. Person Singular |
honestavisset
|
er/sie/es hätte beehrt |
| 1. Person Plural |
honestavissemus
|
wir hätten beehrt |
| 2. Person Plural |
honestavissetis
|
ihr hättet beehrt |
| 3. Person Plural |
honestavissent
|
sie hätten beehrt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus essem
|
ich wäre beehrt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus esses
|
du wärest beehrt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus esset
|
er/sie/es wäre beehrt worden |
| 1. Person Plural |
honestati essemus
|
wir wären beehrt worden |
| 2. Person Plural |
honestati essetis
|
ihr wäret beehrt worden |
| 3. Person Plural |
honestati essent
|
sie wären beehrt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavero
|
ich werde beehrt haben |
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
du wirst beehrt haben |
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
er/sie/es wird beehrt haben |
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
wir werden beehrt haben |
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
ihr werdet beehrt haben |
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
sie werden beehrt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus ero
|
ich werde beehrt worden sein |
| 2. Person Singular |
honestatus eris
|
du wirst beehrt worden sein |
| 3. Person Singular |
honestatus erit
|
er/sie/es wird beehrt worden sein |
| 1. Person Plural |
honestati erimus
|
wir werden beehrt worden sein |
| 2. Person Plural |
honestati eritis
|
ihr werdet beehrt worden sein |
| 3. Person Plural |
honestati erunt
|
sie werden beehrt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestare
|
beehren |
| Vorzeitigkeit |
honestavisse
|
beehrt haben |
| Nachzeitigkeit |
honestaturum esse
|
beehren werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestari honestarier
|
beehrt werden |
| Vorzeitigkeit |
honestatum esse
|
beehrt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
honestatum iri
|
künftig beehrt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
honesta
|
beehre; beehr! |
| 2. Person Plural |
honestate
|
beehrt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
honestato
|
| 3. Person Singular |
honestato
|
| 2. Person Plural |
honestatote
|
| 3. Person Plural |
honestanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
honestare
|
das Beehren |
| Genitiv |
honestandi
|
des Beehrens |
| Dativ |
honestando
|
dem Beehren |
| Akkusativ |
honestandum
|
das Beehren |
| Ablativ |
honestando
|
durch das Beehren |
| Vokativ |
honestande
|
Beehren! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestandus
|
honestanda
|
honestandum
|
| Genitiv |
honestandi
|
honestandae
|
honestandi
|
| Dativ |
honestando
|
honestandae
|
honestando
|
| Akkusativ |
honestandum
|
honestandam
|
honestandum
|
| Ablativ |
honestando
|
honestanda
|
honestando
|
| Vokativ |
honestande
|
honestanda
|
honestandum
|
Plural
| Nominativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
| Genitiv |
honestandorum
|
honestandarum
|
honestandorum
|
| Dativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Akkusativ |
honestandos
|
honestandas
|
honestanda
|
| Ablativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Vokativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
| Genitiv |
honestantis
|
honestantis
|
honestantis
|
| Dativ |
honestanti
|
honestanti
|
honestanti
|
| Akkusativ |
honestantem
|
honestantem
|
honestans
|
| Ablativ |
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
| Vokativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
Plural
| Nominativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Genitiv |
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
| Dativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Akkusativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Ablativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Vokativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestatus
|
honestata
|
honestatum
|
| Genitiv |
honestati
|
honestatae
|
honestati
|
| Dativ |
honestato
|
honestatae
|
honestato
|
| Akkusativ |
honestatum
|
honestatam
|
honestatum
|
| Ablativ |
honestato
|
honestata
|
honestato
|
| Vokativ |
honestate
|
honestata
|
honestatum
|
Plural
| Nominativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
| Genitiv |
honestatorum
|
honestatarum
|
honestatorum
|
| Dativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Akkusativ |
honestatos
|
honestatas
|
honestata
|
| Ablativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Vokativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestaturus
|
honestatura
|
honestaturum
|
| Genitiv |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestaturi
|
| Dativ |
honestaturo
|
honestaturae
|
honestaturo
|
| Akkusativ |
honestaturum
|
honestaturam
|
honestaturum
|
| Ablativ |
honestaturo
|
honestatura
|
honestaturo
|
| Vokativ |
honestature
|
honestatura
|
honestaturum
|
Plural
| Nominativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
| Genitiv |
honestaturorum
|
honestaturarum
|
honestaturorum
|
| Dativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Akkusativ |
honestaturos
|
honestaturas
|
honestatura
|
| Ablativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Vokativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
honestatum
|
honestatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honesto
|
ich begabe |
| 2. Person Singular |
honestas
|
du begabst |
| 3. Person Singular |
honestat
|
er/sie/es begabt |
| 1. Person Plural |
honestamus
|
wir begaben |
| 2. Person Plural |
honestatis
|
ihr begabt |
| 3. Person Plural |
honestant
|
sie begaben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestor
|
ich werde begabt |
| 2. Person Singular |
honestaris honestare
|
du wirst begabt |
| 3. Person Singular |
honestatur
|
er/sie/es wird begabt |
| 1. Person Plural |
honestamur
|
wir werden begabt |
| 2. Person Plural |
honestamini
|
ihr werdet begabt |
| 3. Person Plural |
honestantur
|
sie werden begabt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestem
|
ich begabe |
| 2. Person Singular |
honestes
|
du begabest |
| 3. Person Singular |
honestet
|
er/sie/es begabe |
| 1. Person Plural |
honestemus
|
wir begaben |
| 2. Person Plural |
honestetis
|
ihr begabet |
| 3. Person Plural |
honestent
|
sie begaben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honester
|
ich werde begabt |
| 2. Person Singular |
honesteris honestere
|
du werdest begabt |
| 3. Person Singular |
honestetur
|
er/sie/es werde begabt |
| 1. Person Plural |
honestemur
|
wir werden begabt |
| 2. Person Plural |
honestemini
|
ihr werdet begabt |
| 3. Person Plural |
honestentur
|
sie werden begabt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabam
|
ich begabte |
| 2. Person Singular |
honestabas
|
du begabtest |
| 3. Person Singular |
honestabat
|
er/sie/es begabte |
| 1. Person Plural |
honestabamus
|
wir begabten |
| 2. Person Plural |
honestabatis
|
ihr begabtet |
| 3. Person Plural |
honestabant
|
sie begabten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabar
|
ich wurde begabt |
| 2. Person Singular |
honestabaris honestabare
|
du wurdest begabt |
| 3. Person Singular |
honestabatur
|
er/sie/es wurde begabt |
| 1. Person Plural |
honestabamur
|
wir wurden begabt |
| 2. Person Plural |
honestabamini
|
ihr wurdet begabt |
| 3. Person Plural |
honestabantur
|
sie wurden begabt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarem
|
ich begabte |
| 2. Person Singular |
honestares
|
du begabtest |
| 3. Person Singular |
honestaret
|
er/sie/es begabte |
| 1. Person Plural |
honestaremus
|
wir begabten |
| 2. Person Plural |
honestaretis
|
ihr begabtet |
| 3. Person Plural |
honestarent
|
sie begabten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarer
|
ich würde begabt |
| 2. Person Singular |
honestareris honestarere
|
du würdest begabt |
| 3. Person Singular |
honestaretur
|
er/sie/es würde begabt |
| 1. Person Plural |
honestaremur
|
wir würden begabt |
| 2. Person Plural |
honestaremini
|
ihr würdet begabt |
| 3. Person Plural |
honestarentur
|
sie würden begabt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabo
|
ich werde begaben |
| 2. Person Singular |
honestabis
|
du wirst begaben |
| 3. Person Singular |
honestabit
|
er/sie/es wird begaben |
| 1. Person Plural |
honestabimus
|
wir werden begaben |
| 2. Person Plural |
honestabitis
|
ihr werdet begaben |
| 3. Person Plural |
honestabunt
|
sie werden begaben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabor
|
ich werde begabt werden |
| 2. Person Singular |
honestaberis honestabere
|
du wirst begabt werden |
| 3. Person Singular |
honestabitur
|
er/sie/es wird begabt werden |
| 1. Person Plural |
honestabimur
|
wir werden begabt werden |
| 2. Person Plural |
honestabimini
|
ihr werdet begabt werden |
| 3. Person Plural |
honestabuntur
|
sie werden begabt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavi
|
ich habe begabt |
| 2. Person Singular |
honestavisti
|
du hast begabt |
| 3. Person Singular |
honestavit
|
er/sie/es hat begabt |
| 1. Person Plural |
honestavimus
|
wir haben begabt |
| 2. Person Plural |
honestavistis
|
ihr habt begabt |
| 3. Person Plural |
honestaverunt honestavere
|
sie haben begabt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sum
|
ich bin begabt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus es
|
du bist begabt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus est
|
er/sie/es ist begabt worden |
| 1. Person Plural |
honestati sumus
|
wir sind begabt worden |
| 2. Person Plural |
honestati estis
|
ihr seid begabt worden |
| 3. Person Plural |
honestati sunt
|
sie sind begabt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaverim
|
ich habe begabt |
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
du habest begabt |
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
er/sie/es habe begabt |
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
wir haben begabt |
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
ihr habet begabt |
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
sie haben begabt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sim
|
ich sei begabt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus sis
|
du seiest begabt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus sit
|
er/sie/es sei begabt worden |
| 1. Person Plural |
honestati simus
|
wir seien begabt worden |
| 2. Person Plural |
honestati sitis
|
ihr seiet begabt worden |
| 3. Person Plural |
honestati sint
|
sie seien begabt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaveram
|
ich hatte begabt |
| 2. Person Singular |
honestaveras
|
du hattest begabt |
| 3. Person Singular |
honestaverat
|
er/sie/es hatte begabt |
| 1. Person Plural |
honestaveramus
|
wir hatten begabt |
| 2. Person Plural |
honestaveratis
|
ihr hattet begabt |
| 3. Person Plural |
honestaverant
|
sie hatten begabt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus eram
|
ich war begabt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus eras
|
du warst begabt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus erat
|
er/sie/es war begabt worden |
| 1. Person Plural |
honestati eramus
|
wir waren begabt worden |
| 2. Person Plural |
honestati eratis
|
ihr wart begabt worden |
| 3. Person Plural |
honestati erant
|
sie waren begabt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavissem
|
ich hätte begabt |
| 2. Person Singular |
honestavisses
|
du hättest begabt |
| 3. Person Singular |
honestavisset
|
er/sie/es hätte begabt |
| 1. Person Plural |
honestavissemus
|
wir hätten begabt |
| 2. Person Plural |
honestavissetis
|
ihr hättet begabt |
| 3. Person Plural |
honestavissent
|
sie hätten begabt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus essem
|
ich wäre begabt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus esses
|
du wärest begabt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus esset
|
er/sie/es wäre begabt worden |
| 1. Person Plural |
honestati essemus
|
wir wären begabt worden |
| 2. Person Plural |
honestati essetis
|
ihr wäret begabt worden |
| 3. Person Plural |
honestati essent
|
sie wären begabt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavero
|
ich werde begabt haben |
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
du wirst begabt haben |
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
er/sie/es wird begabt haben |
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
wir werden begabt haben |
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
ihr werdet begabt haben |
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
sie werden begabt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus ero
|
ich werde begabt worden sein |
| 2. Person Singular |
honestatus eris
|
du wirst begabt worden sein |
| 3. Person Singular |
honestatus erit
|
er/sie/es wird begabt worden sein |
| 1. Person Plural |
honestati erimus
|
wir werden begabt worden sein |
| 2. Person Plural |
honestati eritis
|
ihr werdet begabt worden sein |
| 3. Person Plural |
honestati erunt
|
sie werden begabt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestare
|
begaben |
| Vorzeitigkeit |
honestavisse
|
begabt haben |
| Nachzeitigkeit |
honestaturum esse
|
begaben werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestari honestarier
|
begabt werden |
| Vorzeitigkeit |
honestatum esse
|
begabt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
honestatum iri
|
künftig begabt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
honesta
|
begabe; begab! |
| 2. Person Plural |
honestate
|
begabt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
honestato
|
| 3. Person Singular |
honestato
|
| 2. Person Plural |
honestatote
|
| 3. Person Plural |
honestanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
honestare
|
das Begaben |
| Genitiv |
honestandi
|
des Begabens |
| Dativ |
honestando
|
dem Begaben |
| Akkusativ |
honestandum
|
das Begaben |
| Ablativ |
honestando
|
durch das Begaben |
| Vokativ |
honestande
|
Begaben! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestandus
|
honestanda
|
honestandum
|
| Genitiv |
honestandi
|
honestandae
|
honestandi
|
| Dativ |
honestando
|
honestandae
|
honestando
|
| Akkusativ |
honestandum
|
honestandam
|
honestandum
|
| Ablativ |
honestando
|
honestanda
|
honestando
|
| Vokativ |
honestande
|
honestanda
|
honestandum
|
Plural
| Nominativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
| Genitiv |
honestandorum
|
honestandarum
|
honestandorum
|
| Dativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Akkusativ |
honestandos
|
honestandas
|
honestanda
|
| Ablativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Vokativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
| Genitiv |
honestantis
|
honestantis
|
honestantis
|
| Dativ |
honestanti
|
honestanti
|
honestanti
|
| Akkusativ |
honestantem
|
honestantem
|
honestans
|
| Ablativ |
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
| Vokativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
Plural
| Nominativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Genitiv |
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
| Dativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Akkusativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Ablativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Vokativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestatus
|
honestata
|
honestatum
|
| Genitiv |
honestati
|
honestatae
|
honestati
|
| Dativ |
honestato
|
honestatae
|
honestato
|
| Akkusativ |
honestatum
|
honestatam
|
honestatum
|
| Ablativ |
honestato
|
honestata
|
honestato
|
| Vokativ |
honestate
|
honestata
|
honestatum
|
Plural
| Nominativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
| Genitiv |
honestatorum
|
honestatarum
|
honestatorum
|
| Dativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Akkusativ |
honestatos
|
honestatas
|
honestata
|
| Ablativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Vokativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestaturus
|
honestatura
|
honestaturum
|
| Genitiv |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestaturi
|
| Dativ |
honestaturo
|
honestaturae
|
honestaturo
|
| Akkusativ |
honestaturum
|
honestaturam
|
honestaturum
|
| Ablativ |
honestaturo
|
honestatura
|
honestaturo
|
| Vokativ |
honestature
|
honestatura
|
honestaturum
|
Plural
| Nominativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
| Genitiv |
honestaturorum
|
honestaturarum
|
honestaturorum
|
| Dativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Akkusativ |
honestaturos
|
honestaturas
|
honestatura
|
| Ablativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Vokativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
honestatum
|
honestatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honesto
|
ich ehre |
| 2. Person Singular |
honestas
|
du ehrst |
| 3. Person Singular |
honestat
|
er/sie/es ehrt |
| 1. Person Plural |
honestamus
|
wir ehren |
| 2. Person Plural |
honestatis
|
ihr ehrt |
| 3. Person Plural |
honestant
|
sie ehren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestor
|
ich werde geehrt |
| 2. Person Singular |
honestaris honestare
|
du wirst geehrt |
| 3. Person Singular |
honestatur
|
er/sie/es wird geehrt |
| 1. Person Plural |
honestamur
|
wir werden geehrt |
| 2. Person Plural |
honestamini
|
ihr werdet geehrt |
| 3. Person Plural |
honestantur
|
sie werden geehrt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestem
|
ich ehre |
| 2. Person Singular |
honestes
|
du ehrest |
| 3. Person Singular |
honestet
|
er/sie/es ehre |
| 1. Person Plural |
honestemus
|
wir ehren |
| 2. Person Plural |
honestetis
|
ihr ehret |
| 3. Person Plural |
honestent
|
sie ehren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honester
|
ich werde geehrt |
| 2. Person Singular |
honesteris honestere
|
du werdest geehrt |
| 3. Person Singular |
honestetur
|
er/sie/es werde geehrt |
| 1. Person Plural |
honestemur
|
wir werden geehrt |
| 2. Person Plural |
honestemini
|
ihr werdet geehrt |
| 3. Person Plural |
honestentur
|
sie werden geehrt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabam
|
ich ehrte |
| 2. Person Singular |
honestabas
|
du ehrtest |
| 3. Person Singular |
honestabat
|
er/sie/es ehrte |
| 1. Person Plural |
honestabamus
|
wir ehrten |
| 2. Person Plural |
honestabatis
|
ihr ehrtet |
| 3. Person Plural |
honestabant
|
sie ehrten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabar
|
ich wurde geehrt |
| 2. Person Singular |
honestabaris honestabare
|
du wurdest geehrt |
| 3. Person Singular |
honestabatur
|
er/sie/es wurde geehrt |
| 1. Person Plural |
honestabamur
|
wir wurden geehrt |
| 2. Person Plural |
honestabamini
|
ihr wurdet geehrt |
| 3. Person Plural |
honestabantur
|
sie wurden geehrt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarem
|
ich ehrte |
| 2. Person Singular |
honestares
|
du ehrtest |
| 3. Person Singular |
honestaret
|
er/sie/es ehrte |
| 1. Person Plural |
honestaremus
|
wir ehrten |
| 2. Person Plural |
honestaretis
|
ihr ehrtet |
| 3. Person Plural |
honestarent
|
sie ehrten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarer
|
ich würde geehrt |
| 2. Person Singular |
honestareris honestarere
|
du würdest geehrt |
| 3. Person Singular |
honestaretur
|
er/sie/es würde geehrt |
| 1. Person Plural |
honestaremur
|
wir würden geehrt |
| 2. Person Plural |
honestaremini
|
ihr würdet geehrt |
| 3. Person Plural |
honestarentur
|
sie würden geehrt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabo
|
ich werde ehren |
| 2. Person Singular |
honestabis
|
du wirst ehren |
| 3. Person Singular |
honestabit
|
er/sie/es wird ehren |
| 1. Person Plural |
honestabimus
|
wir werden ehren |
| 2. Person Plural |
honestabitis
|
ihr werdet ehren |
| 3. Person Plural |
honestabunt
|
sie werden ehren |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabor
|
ich werde geehrt werden |
| 2. Person Singular |
honestaberis honestabere
|
du wirst geehrt werden |
| 3. Person Singular |
honestabitur
|
er/sie/es wird geehrt werden |
| 1. Person Plural |
honestabimur
|
wir werden geehrt werden |
| 2. Person Plural |
honestabimini
|
ihr werdet geehrt werden |
| 3. Person Plural |
honestabuntur
|
sie werden geehrt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavi
|
ich habe geehrt |
| 2. Person Singular |
honestavisti
|
du hast geehrt |
| 3. Person Singular |
honestavit
|
er/sie/es hat geehrt |
| 1. Person Plural |
honestavimus
|
wir haben geehrt |
| 2. Person Plural |
honestavistis
|
ihr habt geehrt |
| 3. Person Plural |
honestaverunt honestavere
|
sie haben geehrt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sum
|
ich bin geehrt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus es
|
du bist geehrt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus est
|
er/sie/es ist geehrt worden |
| 1. Person Plural |
honestati sumus
|
wir sind geehrt worden |
| 2. Person Plural |
honestati estis
|
ihr seid geehrt worden |
| 3. Person Plural |
honestati sunt
|
sie sind geehrt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaverim
|
ich habe geehrt |
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
du habest geehrt |
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
er/sie/es habe geehrt |
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
wir haben geehrt |
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
ihr habet geehrt |
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
sie haben geehrt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sim
|
ich sei geehrt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus sis
|
du seiest geehrt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus sit
|
er/sie/es sei geehrt worden |
| 1. Person Plural |
honestati simus
|
wir seien geehrt worden |
| 2. Person Plural |
honestati sitis
|
ihr seiet geehrt worden |
| 3. Person Plural |
honestati sint
|
sie seien geehrt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaveram
|
ich hatte geehrt |
| 2. Person Singular |
honestaveras
|
du hattest geehrt |
| 3. Person Singular |
honestaverat
|
er/sie/es hatte geehrt |
| 1. Person Plural |
honestaveramus
|
wir hatten geehrt |
| 2. Person Plural |
honestaveratis
|
ihr hattet geehrt |
| 3. Person Plural |
honestaverant
|
sie hatten geehrt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus eram
|
ich war geehrt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus eras
|
du warst geehrt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus erat
|
er/sie/es war geehrt worden |
| 1. Person Plural |
honestati eramus
|
wir waren geehrt worden |
| 2. Person Plural |
honestati eratis
|
ihr wart geehrt worden |
| 3. Person Plural |
honestati erant
|
sie waren geehrt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavissem
|
ich hätte geehrt |
| 2. Person Singular |
honestavisses
|
du hättest geehrt |
| 3. Person Singular |
honestavisset
|
er/sie/es hätte geehrt |
| 1. Person Plural |
honestavissemus
|
wir hätten geehrt |
| 2. Person Plural |
honestavissetis
|
ihr hättet geehrt |
| 3. Person Plural |
honestavissent
|
sie hätten geehrt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus essem
|
ich wäre geehrt worden |
| 2. Person Singular |
honestatus esses
|
du wärest geehrt worden |
| 3. Person Singular |
honestatus esset
|
er/sie/es wäre geehrt worden |
| 1. Person Plural |
honestati essemus
|
wir wären geehrt worden |
| 2. Person Plural |
honestati essetis
|
ihr wäret geehrt worden |
| 3. Person Plural |
honestati essent
|
sie wären geehrt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavero
|
ich werde geehrt haben |
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
du wirst geehrt haben |
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
er/sie/es wird geehrt haben |
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
wir werden geehrt haben |
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
ihr werdet geehrt haben |
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
sie werden geehrt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus ero
|
ich werde geehrt worden sein |
| 2. Person Singular |
honestatus eris
|
du wirst geehrt worden sein |
| 3. Person Singular |
honestatus erit
|
er/sie/es wird geehrt worden sein |
| 1. Person Plural |
honestati erimus
|
wir werden geehrt worden sein |
| 2. Person Plural |
honestati eritis
|
ihr werdet geehrt worden sein |
| 3. Person Plural |
honestati erunt
|
sie werden geehrt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestare
|
ehren |
| Vorzeitigkeit |
honestavisse
|
geehrt haben |
| Nachzeitigkeit |
honestaturum esse
|
ehren werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestari honestarier
|
geehrt werden |
| Vorzeitigkeit |
honestatum esse
|
geehrt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
honestatum iri
|
künftig geehrt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
honesta
|
ehre; ehr! |
| 2. Person Plural |
honestate
|
ehrt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
honestato
|
| 3. Person Singular |
honestato
|
| 2. Person Plural |
honestatote
|
| 3. Person Plural |
honestanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
honestare
|
das Ehren |
| Genitiv |
honestandi
|
des Ehrens |
| Dativ |
honestando
|
dem Ehren |
| Akkusativ |
honestandum
|
das Ehren |
| Ablativ |
honestando
|
durch das Ehren |
| Vokativ |
honestande
|
Ehren! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestandus
|
honestanda
|
honestandum
|
| Genitiv |
honestandi
|
honestandae
|
honestandi
|
| Dativ |
honestando
|
honestandae
|
honestando
|
| Akkusativ |
honestandum
|
honestandam
|
honestandum
|
| Ablativ |
honestando
|
honestanda
|
honestando
|
| Vokativ |
honestande
|
honestanda
|
honestandum
|
Plural
| Nominativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
| Genitiv |
honestandorum
|
honestandarum
|
honestandorum
|
| Dativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Akkusativ |
honestandos
|
honestandas
|
honestanda
|
| Ablativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Vokativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
| Genitiv |
honestantis
|
honestantis
|
honestantis
|
| Dativ |
honestanti
|
honestanti
|
honestanti
|
| Akkusativ |
honestantem
|
honestantem
|
honestans
|
| Ablativ |
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
| Vokativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
Plural
| Nominativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Genitiv |
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
| Dativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Akkusativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Ablativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Vokativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestatus
|
honestata
|
honestatum
|
| Genitiv |
honestati
|
honestatae
|
honestati
|
| Dativ |
honestato
|
honestatae
|
honestato
|
| Akkusativ |
honestatum
|
honestatam
|
honestatum
|
| Ablativ |
honestato
|
honestata
|
honestato
|
| Vokativ |
honestate
|
honestata
|
honestatum
|
Plural
| Nominativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
| Genitiv |
honestatorum
|
honestatarum
|
honestatorum
|
| Dativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Akkusativ |
honestatos
|
honestatas
|
honestata
|
| Ablativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Vokativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestaturus
|
honestatura
|
honestaturum
|
| Genitiv |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestaturi
|
| Dativ |
honestaturo
|
honestaturae
|
honestaturo
|
| Akkusativ |
honestaturum
|
honestaturam
|
honestaturum
|
| Ablativ |
honestaturo
|
honestatura
|
honestaturo
|
| Vokativ |
honestature
|
honestatura
|
honestaturum
|
Plural
| Nominativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
| Genitiv |
honestaturorum
|
honestaturarum
|
honestaturorum
|
| Dativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Akkusativ |
honestaturos
|
honestaturas
|
honestatura
|
| Ablativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Vokativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
honestatum
|
honestatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honesto
|
|
| 2. Person Singular |
honestas
|
|
| 3. Person Singular |
honestat
|
|
| 1. Person Plural |
honestamus
|
|
| 2. Person Plural |
honestatis
|
|
| 3. Person Plural |
honestant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestor
|
|
| 2. Person Singular |
honestaris honestare
|
|
| 3. Person Singular |
honestatur
|
|
| 1. Person Plural |
honestamur
|
|
| 2. Person Plural |
honestamini
|
|
| 3. Person Plural |
honestantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestem
|
|
| 2. Person Singular |
honestes
|
|
| 3. Person Singular |
honestet
|
|
| 1. Person Plural |
honestemus
|
|
| 2. Person Plural |
honestetis
|
|
| 3. Person Plural |
honestent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honester
|
|
| 2. Person Singular |
honesteris honestere
|
|
| 3. Person Singular |
honestetur
|
|
| 1. Person Plural |
honestemur
|
|
| 2. Person Plural |
honestemini
|
|
| 3. Person Plural |
honestentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabam
|
|
| 2. Person Singular |
honestabas
|
|
| 3. Person Singular |
honestabat
|
|
| 1. Person Plural |
honestabamus
|
|
| 2. Person Plural |
honestabatis
|
|
| 3. Person Plural |
honestabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabar
|
|
| 2. Person Singular |
honestabaris honestabare
|
|
| 3. Person Singular |
honestabatur
|
|
| 1. Person Plural |
honestabamur
|
|
| 2. Person Plural |
honestabamini
|
|
| 3. Person Plural |
honestabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarem
|
|
| 2. Person Singular |
honestares
|
|
| 3. Person Singular |
honestaret
|
|
| 1. Person Plural |
honestaremus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaretis
|
|
| 3. Person Plural |
honestarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarer
|
|
| 2. Person Singular |
honestareris honestarere
|
|
| 3. Person Singular |
honestaretur
|
|
| 1. Person Plural |
honestaremur
|
|
| 2. Person Plural |
honestaremini
|
|
| 3. Person Plural |
honestarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabo
|
|
| 2. Person Singular |
honestabis
|
|
| 3. Person Singular |
honestabit
|
|
| 1. Person Plural |
honestabimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestabitis
|
|
| 3. Person Plural |
honestabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabor
|
|
| 2. Person Singular |
honestaberis honestabere
|
|
| 3. Person Singular |
honestabitur
|
|
| 1. Person Plural |
honestabimur
|
|
| 2. Person Plural |
honestabimini
|
|
| 3. Person Plural |
honestabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavi
|
|
| 2. Person Singular |
honestavisti
|
|
| 3. Person Singular |
honestavit
|
|
| 1. Person Plural |
honestavimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestavistis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverunt honestavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus es
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus est
|
|
| 1. Person Plural |
honestati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati estis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaverim
|
|
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
|
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
|
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
honestati simus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaveram
|
|
| 2. Person Singular |
honestaveras
|
|
| 3. Person Singular |
honestaverat
|
|
| 1. Person Plural |
honestaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
honestati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavissem
|
|
| 2. Person Singular |
honestavisses
|
|
| 3. Person Singular |
honestavisset
|
|
| 1. Person Plural |
honestavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
honestavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
honestavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
honestati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavero
|
|
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
|
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
|
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
honestati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestare
|
|
| Vorzeitigkeit |
honestavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
honestaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestari honestarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
honestatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
honestatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
honesta
|
! |
| 2. Person Plural |
honestate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
honestato
|
| 3. Person Singular |
honestato
|
| 2. Person Plural |
honestatote
|
| 3. Person Plural |
honestanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
honestare
|
|
| Genitiv |
honestandi
|
|
| Dativ |
honestando
|
|
| Akkusativ |
honestandum
|
|
| Ablativ |
honestando
|
|
| Vokativ |
honestande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestandus
|
honestanda
|
honestandum
|
| Genitiv |
honestandi
|
honestandae
|
honestandi
|
| Dativ |
honestando
|
honestandae
|
honestando
|
| Akkusativ |
honestandum
|
honestandam
|
honestandum
|
| Ablativ |
honestando
|
honestanda
|
honestando
|
| Vokativ |
honestande
|
honestanda
|
honestandum
|
Plural
| Nominativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
| Genitiv |
honestandorum
|
honestandarum
|
honestandorum
|
| Dativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Akkusativ |
honestandos
|
honestandas
|
honestanda
|
| Ablativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Vokativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
| Genitiv |
honestantis
|
honestantis
|
honestantis
|
| Dativ |
honestanti
|
honestanti
|
honestanti
|
| Akkusativ |
honestantem
|
honestantem
|
honestans
|
| Ablativ |
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
| Vokativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
Plural
| Nominativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Genitiv |
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
| Dativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Akkusativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Ablativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Vokativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestatus
|
honestata
|
honestatum
|
| Genitiv |
honestati
|
honestatae
|
honestati
|
| Dativ |
honestato
|
honestatae
|
honestato
|
| Akkusativ |
honestatum
|
honestatam
|
honestatum
|
| Ablativ |
honestato
|
honestata
|
honestato
|
| Vokativ |
honestate
|
honestata
|
honestatum
|
Plural
| Nominativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
| Genitiv |
honestatorum
|
honestatarum
|
honestatorum
|
| Dativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Akkusativ |
honestatos
|
honestatas
|
honestata
|
| Ablativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Vokativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestaturus
|
honestatura
|
honestaturum
|
| Genitiv |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestaturi
|
| Dativ |
honestaturo
|
honestaturae
|
honestaturo
|
| Akkusativ |
honestaturum
|
honestaturam
|
honestaturum
|
| Ablativ |
honestaturo
|
honestatura
|
honestaturo
|
| Vokativ |
honestature
|
honestatura
|
honestaturum
|
Plural
| Nominativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
| Genitiv |
honestaturorum
|
honestaturarum
|
honestaturorum
|
| Dativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Akkusativ |
honestaturos
|
honestaturas
|
honestatura
|
| Ablativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Vokativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
honestatum
|
honestatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honesto
|
|
| 2. Person Singular |
honestas
|
|
| 3. Person Singular |
honestat
|
|
| 1. Person Plural |
honestamus
|
|
| 2. Person Plural |
honestatis
|
|
| 3. Person Plural |
honestant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestor
|
|
| 2. Person Singular |
honestaris honestare
|
|
| 3. Person Singular |
honestatur
|
|
| 1. Person Plural |
honestamur
|
|
| 2. Person Plural |
honestamini
|
|
| 3. Person Plural |
honestantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestem
|
|
| 2. Person Singular |
honestes
|
|
| 3. Person Singular |
honestet
|
|
| 1. Person Plural |
honestemus
|
|
| 2. Person Plural |
honestetis
|
|
| 3. Person Plural |
honestent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honester
|
|
| 2. Person Singular |
honesteris honestere
|
|
| 3. Person Singular |
honestetur
|
|
| 1. Person Plural |
honestemur
|
|
| 2. Person Plural |
honestemini
|
|
| 3. Person Plural |
honestentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabam
|
|
| 2. Person Singular |
honestabas
|
|
| 3. Person Singular |
honestabat
|
|
| 1. Person Plural |
honestabamus
|
|
| 2. Person Plural |
honestabatis
|
|
| 3. Person Plural |
honestabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabar
|
|
| 2. Person Singular |
honestabaris honestabare
|
|
| 3. Person Singular |
honestabatur
|
|
| 1. Person Plural |
honestabamur
|
|
| 2. Person Plural |
honestabamini
|
|
| 3. Person Plural |
honestabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarem
|
|
| 2. Person Singular |
honestares
|
|
| 3. Person Singular |
honestaret
|
|
| 1. Person Plural |
honestaremus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaretis
|
|
| 3. Person Plural |
honestarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarer
|
|
| 2. Person Singular |
honestareris honestarere
|
|
| 3. Person Singular |
honestaretur
|
|
| 1. Person Plural |
honestaremur
|
|
| 2. Person Plural |
honestaremini
|
|
| 3. Person Plural |
honestarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabo
|
|
| 2. Person Singular |
honestabis
|
|
| 3. Person Singular |
honestabit
|
|
| 1. Person Plural |
honestabimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestabitis
|
|
| 3. Person Plural |
honestabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabor
|
|
| 2. Person Singular |
honestaberis honestabere
|
|
| 3. Person Singular |
honestabitur
|
|
| 1. Person Plural |
honestabimur
|
|
| 2. Person Plural |
honestabimini
|
|
| 3. Person Plural |
honestabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavi
|
|
| 2. Person Singular |
honestavisti
|
|
| 3. Person Singular |
honestavit
|
|
| 1. Person Plural |
honestavimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestavistis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverunt honestavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus es
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus est
|
|
| 1. Person Plural |
honestati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati estis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaverim
|
|
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
|
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
|
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
honestati simus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaveram
|
|
| 2. Person Singular |
honestaveras
|
|
| 3. Person Singular |
honestaverat
|
|
| 1. Person Plural |
honestaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
honestati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavissem
|
|
| 2. Person Singular |
honestavisses
|
|
| 3. Person Singular |
honestavisset
|
|
| 1. Person Plural |
honestavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
honestavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
honestavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
honestati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavero
|
|
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
|
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
|
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
honestati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestare
|
|
| Vorzeitigkeit |
honestavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
honestaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestari honestarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
honestatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
honestatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
honesta
|
! |
| 2. Person Plural |
honestate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
honestato
|
| 3. Person Singular |
honestato
|
| 2. Person Plural |
honestatote
|
| 3. Person Plural |
honestanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
honestare
|
|
| Genitiv |
honestandi
|
|
| Dativ |
honestando
|
|
| Akkusativ |
honestandum
|
|
| Ablativ |
honestando
|
|
| Vokativ |
honestande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestandus
|
honestanda
|
honestandum
|
| Genitiv |
honestandi
|
honestandae
|
honestandi
|
| Dativ |
honestando
|
honestandae
|
honestando
|
| Akkusativ |
honestandum
|
honestandam
|
honestandum
|
| Ablativ |
honestando
|
honestanda
|
honestando
|
| Vokativ |
honestande
|
honestanda
|
honestandum
|
Plural
| Nominativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
| Genitiv |
honestandorum
|
honestandarum
|
honestandorum
|
| Dativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Akkusativ |
honestandos
|
honestandas
|
honestanda
|
| Ablativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Vokativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
| Genitiv |
honestantis
|
honestantis
|
honestantis
|
| Dativ |
honestanti
|
honestanti
|
honestanti
|
| Akkusativ |
honestantem
|
honestantem
|
honestans
|
| Ablativ |
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
| Vokativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
Plural
| Nominativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Genitiv |
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
| Dativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Akkusativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Ablativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Vokativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestatus
|
honestata
|
honestatum
|
| Genitiv |
honestati
|
honestatae
|
honestati
|
| Dativ |
honestato
|
honestatae
|
honestato
|
| Akkusativ |
honestatum
|
honestatam
|
honestatum
|
| Ablativ |
honestato
|
honestata
|
honestato
|
| Vokativ |
honestate
|
honestata
|
honestatum
|
Plural
| Nominativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
| Genitiv |
honestatorum
|
honestatarum
|
honestatorum
|
| Dativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Akkusativ |
honestatos
|
honestatas
|
honestata
|
| Ablativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Vokativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestaturus
|
honestatura
|
honestaturum
|
| Genitiv |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestaturi
|
| Dativ |
honestaturo
|
honestaturae
|
honestaturo
|
| Akkusativ |
honestaturum
|
honestaturam
|
honestaturum
|
| Ablativ |
honestaturo
|
honestatura
|
honestaturo
|
| Vokativ |
honestature
|
honestatura
|
honestaturum
|
Plural
| Nominativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
| Genitiv |
honestaturorum
|
honestaturarum
|
honestaturorum
|
| Dativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Akkusativ |
honestaturos
|
honestaturas
|
honestatura
|
| Ablativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Vokativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
honestatum
|
honestatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honesto
|
|
| 2. Person Singular |
honestas
|
|
| 3. Person Singular |
honestat
|
|
| 1. Person Plural |
honestamus
|
|
| 2. Person Plural |
honestatis
|
|
| 3. Person Plural |
honestant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestor
|
|
| 2. Person Singular |
honestaris honestare
|
|
| 3. Person Singular |
honestatur
|
|
| 1. Person Plural |
honestamur
|
|
| 2. Person Plural |
honestamini
|
|
| 3. Person Plural |
honestantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestem
|
|
| 2. Person Singular |
honestes
|
|
| 3. Person Singular |
honestet
|
|
| 1. Person Plural |
honestemus
|
|
| 2. Person Plural |
honestetis
|
|
| 3. Person Plural |
honestent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honester
|
|
| 2. Person Singular |
honesteris honestere
|
|
| 3. Person Singular |
honestetur
|
|
| 1. Person Plural |
honestemur
|
|
| 2. Person Plural |
honestemini
|
|
| 3. Person Plural |
honestentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabam
|
|
| 2. Person Singular |
honestabas
|
|
| 3. Person Singular |
honestabat
|
|
| 1. Person Plural |
honestabamus
|
|
| 2. Person Plural |
honestabatis
|
|
| 3. Person Plural |
honestabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabar
|
|
| 2. Person Singular |
honestabaris honestabare
|
|
| 3. Person Singular |
honestabatur
|
|
| 1. Person Plural |
honestabamur
|
|
| 2. Person Plural |
honestabamini
|
|
| 3. Person Plural |
honestabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarem
|
|
| 2. Person Singular |
honestares
|
|
| 3. Person Singular |
honestaret
|
|
| 1. Person Plural |
honestaremus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaretis
|
|
| 3. Person Plural |
honestarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestarer
|
|
| 2. Person Singular |
honestareris honestarere
|
|
| 3. Person Singular |
honestaretur
|
|
| 1. Person Plural |
honestaremur
|
|
| 2. Person Plural |
honestaremini
|
|
| 3. Person Plural |
honestarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabo
|
|
| 2. Person Singular |
honestabis
|
|
| 3. Person Singular |
honestabit
|
|
| 1. Person Plural |
honestabimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestabitis
|
|
| 3. Person Plural |
honestabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestabor
|
|
| 2. Person Singular |
honestaberis honestabere
|
|
| 3. Person Singular |
honestabitur
|
|
| 1. Person Plural |
honestabimur
|
|
| 2. Person Plural |
honestabimini
|
|
| 3. Person Plural |
honestabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavi
|
|
| 2. Person Singular |
honestavisti
|
|
| 3. Person Singular |
honestavit
|
|
| 1. Person Plural |
honestavimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestavistis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverunt honestavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus es
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus est
|
|
| 1. Person Plural |
honestati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati estis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaverim
|
|
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
|
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
|
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
honestati simus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestaveram
|
|
| 2. Person Singular |
honestaveras
|
|
| 3. Person Singular |
honestaverat
|
|
| 1. Person Plural |
honestaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
honestati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavissem
|
|
| 2. Person Singular |
honestavisses
|
|
| 3. Person Singular |
honestavisset
|
|
| 1. Person Plural |
honestavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
honestavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
honestavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
honestati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
honestavero
|
|
| 2. Person Singular |
honestaveris
|
|
| 3. Person Singular |
honestaverit
|
|
| 1. Person Plural |
honestaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
honestaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
honestatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
honestatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
honestatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
honestati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
honestati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
honestati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestare
|
|
| Vorzeitigkeit |
honestavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
honestaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
honestari honestarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
honestatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
honestatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
honesta
|
! |
| 2. Person Plural |
honestate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
honestato
|
| 3. Person Singular |
honestato
|
| 2. Person Plural |
honestatote
|
| 3. Person Plural |
honestanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
honestare
|
|
| Genitiv |
honestandi
|
|
| Dativ |
honestando
|
|
| Akkusativ |
honestandum
|
|
| Ablativ |
honestando
|
|
| Vokativ |
honestande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestandus
|
honestanda
|
honestandum
|
| Genitiv |
honestandi
|
honestandae
|
honestandi
|
| Dativ |
honestando
|
honestandae
|
honestando
|
| Akkusativ |
honestandum
|
honestandam
|
honestandum
|
| Ablativ |
honestando
|
honestanda
|
honestando
|
| Vokativ |
honestande
|
honestanda
|
honestandum
|
Plural
| Nominativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
| Genitiv |
honestandorum
|
honestandarum
|
honestandorum
|
| Dativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Akkusativ |
honestandos
|
honestandas
|
honestanda
|
| Ablativ |
honestandis
|
honestandis
|
honestandis
|
| Vokativ |
honestandi
|
honestandae
|
honestanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
| Genitiv |
honestantis
|
honestantis
|
honestantis
|
| Dativ |
honestanti
|
honestanti
|
honestanti
|
| Akkusativ |
honestantem
|
honestantem
|
honestans
|
| Ablativ |
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
honestanti honestante
|
| Vokativ |
honestans
|
honestans
|
honestans
|
Plural
| Nominativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Genitiv |
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
honestantium honestantum
|
| Dativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Akkusativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
| Ablativ |
honestantibus
|
honestantibus
|
honestantibus
|
| Vokativ |
honestantes
|
honestantes
|
honestantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestatus
|
honestata
|
honestatum
|
| Genitiv |
honestati
|
honestatae
|
honestati
|
| Dativ |
honestato
|
honestatae
|
honestato
|
| Akkusativ |
honestatum
|
honestatam
|
honestatum
|
| Ablativ |
honestato
|
honestata
|
honestato
|
| Vokativ |
honestate
|
honestata
|
honestatum
|
Plural
| Nominativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
| Genitiv |
honestatorum
|
honestatarum
|
honestatorum
|
| Dativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Akkusativ |
honestatos
|
honestatas
|
honestata
|
| Ablativ |
honestatis
|
honestatis
|
honestatis
|
| Vokativ |
honestati
|
honestatae
|
honestata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
honestaturus
|
honestatura
|
honestaturum
|
| Genitiv |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestaturi
|
| Dativ |
honestaturo
|
honestaturae
|
honestaturo
|
| Akkusativ |
honestaturum
|
honestaturam
|
honestaturum
|
| Ablativ |
honestaturo
|
honestatura
|
honestaturo
|
| Vokativ |
honestature
|
honestatura
|
honestaturum
|
Plural
| Nominativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
| Genitiv |
honestaturorum
|
honestaturarum
|
honestaturorum
|
| Dativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Akkusativ |
honestaturos
|
honestaturas
|
honestatura
|
| Ablativ |
honestaturis
|
honestaturis
|
honestaturis
|
| Vokativ |
honestaturi
|
honestaturae
|
honestatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
honestatum
|
honestatu
|