Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von
improbare (Verb im Partizip) entspricht Ihr Suchwort
improbatus auch noch Formen von:
improbatus (Adjektiv)
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
verwerfen
mißbilligen
missbilligen, Missfallen äußern über, verurteilen
nicht anerkennen
nicht für gut finden
verwerflich
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbo
ich verwerfe
2. Person Singular
improbas
du verwirfst
3. Person Singular
improbat
er/sie/es verwirft
1. Person Plural
improbamus
wir verwerfen
2. Person Plural
improbatis
ihr verwerft
3. Person Plural
improbant
sie verwerfen
Passiv
1. Person Singular
improbor
ich werde verworfen
2. Person Singular
improbaris improbare
du wirst verworfen
3. Person Singular
improbatur
er/sie/es wird verworfen
1. Person Plural
improbamur
wir werden verworfen
2. Person Plural
improbamini
ihr werdet verworfen
3. Person Plural
improbantur
sie werden verworfen
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbem
ich verwerfe
2. Person Singular
improbes
du verwerfest
3. Person Singular
improbet
er/sie/es verwerfe
1. Person Plural
improbemus
wir verwerfen
2. Person Plural
improbetis
ihr verwerfet
3. Person Plural
improbent
sie verwerfen
Passiv
1. Person Singular
improber
ich werde verworfen
2. Person Singular
improberis improbere
du werdest verworfen
3. Person Singular
improbetur
er/sie/es werde verworfen
1. Person Plural
improbemur
wir werden verworfen
2. Person Plural
improbemini
ihr werdet verworfen
3. Person Plural
improbentur
sie werden verworfen
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbabam
ich verwarf
2. Person Singular
improbabas
du verwarfst
3. Person Singular
improbabat
er/sie/es verwarf
1. Person Plural
improbabamus
wir verwarfen
2. Person Plural
improbabatis
ihr verwarft
3. Person Plural
improbabant
sie verwarfen
Passiv
1. Person Singular
improbabar
ich wurde verworfen
2. Person Singular
improbabaris improbabare
du wurdest verworfen
3. Person Singular
improbabatur
er/sie/es wurde verworfen
1. Person Plural
improbabamur
wir wurden verworfen
2. Person Plural
improbabamini
ihr wurdet verworfen
3. Person Plural
improbabantur
sie wurden verworfen
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbarem
ich verwürfe
2. Person Singular
improbares
du verwürfest
3. Person Singular
improbaret
er/sie/es verwürfe
1. Person Plural
improbaremus
wir verwürfen
2. Person Plural
improbaretis
ihr verwürfet
3. Person Plural
improbarent
sie verwürfen
Passiv
1. Person Singular
improbarer
ich würde verworfen
2. Person Singular
improbareris improbarere
du würdest verworfen
3. Person Singular
improbaretur
er/sie/es würde verworfen
1. Person Plural
improbaremur
wir würden verworfen
2. Person Plural
improbaremini
ihr würdet verworfen
3. Person Plural
improbarentur
sie würden verworfen
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
improbabo
ich werde verwerfen
2. Person Singular
improbabis
du wirst verwerfen
3. Person Singular
improbabit
er/sie/es wird verwerfen
1. Person Plural
improbabimus
wir werden verwerfen
2. Person Plural
improbabitis
ihr werdet verwerfen
3. Person Plural
improbabunt
sie werden verwerfen
Passiv
1. Person Singular
improbabor
ich werde verworfen werden
2. Person Singular
improbaberis improbabere
du wirst verworfen werden
3. Person Singular
improbabitur
er/sie/es wird verworfen werden
1. Person Plural
improbabimur
wir werden verworfen werden
2. Person Plural
improbabimini
ihr werdet verworfen werden
3. Person Plural
improbabuntur
sie werden verworfen werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbavi
ich habe verworfen
2. Person Singular
improbavisti
du hast verworfen
3. Person Singular
improbavit
er/sie/es hat verworfen
1. Person Plural
improbavimus
wir haben verworfen
2. Person Plural
improbavistis
ihr habt verworfen
3. Person Plural
improbaverunt improbavere
sie haben verworfen
Passiv
1. Person Singular
improbatus sum
ich bin verworfen worden
2. Person Singular
improbatus es
du bist verworfen worden
3. Person Singular
improbatus est
er/sie/es ist verworfen worden
1. Person Plural
improbati sumus
wir sind verworfen worden
2. Person Plural
improbati estis
ihr seid verworfen worden
3. Person Plural
improbati sunt
sie sind verworfen worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbaverim
ich habe verworfen
2. Person Singular
improbaveris
du habest verworfen
3. Person Singular
improbaverit
er/sie/es habe verworfen
1. Person Plural
improbaverimus
wir haben verworfen
2. Person Plural
improbaveritis
ihr habet verworfen
3. Person Plural
improbaverint
sie haben verworfen
Passiv
1. Person Singular
improbatus sim
ich sei verworfen worden
2. Person Singular
improbatus sis
du seiest verworfen worden
3. Person Singular
improbatus sit
er/sie/es sei verworfen worden
1. Person Plural
improbati simus
wir seien verworfen worden
2. Person Plural
improbati sitis
ihr seiet verworfen worden
3. Person Plural
improbati sint
sie seien verworfen worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbaveram
ich hatte verworfen
2. Person Singular
improbaveras
du hattest verworfen
3. Person Singular
improbaverat
er/sie/es hatte verworfen
1. Person Plural
improbaveramus
wir hatten verworfen
2. Person Plural
improbaveratis
ihr hattet verworfen
3. Person Plural
improbaverant
sie hatten verworfen
Passiv
1. Person Singular
improbatus eram
ich war verworfen worden
2. Person Singular
improbatus eras
du warst verworfen worden
3. Person Singular
improbatus erat
er/sie/es war verworfen worden
1. Person Plural
improbati eramus
wir waren verworfen worden
2. Person Plural
improbati eratis
ihr wart verworfen worden
3. Person Plural
improbati erant
sie waren verworfen worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbavissem
ich hätte verworfen
2. Person Singular
improbavisses
du hättest verworfen
3. Person Singular
improbavisset
er/sie/es hätte verworfen
1. Person Plural
improbavissemus
wir hätten verworfen
2. Person Plural
improbavissetis
ihr hättet verworfen
3. Person Plural
improbavissent
sie hätten verworfen
Passiv
1. Person Singular
improbatus essem
ich wäre verworfen worden
2. Person Singular
improbatus esses
du wärest verworfen worden
3. Person Singular
improbatus esset
er/sie/es wäre verworfen worden
1. Person Plural
improbati essemus
wir wären verworfen worden
2. Person Plural
improbati essetis
ihr wäret verworfen worden
3. Person Plural
improbati essent
sie wären verworfen worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
improbavero
ich werde verworfen haben
2. Person Singular
improbaveris
du wirst verworfen haben
3. Person Singular
improbaverit
er/sie/es wird verworfen haben
1. Person Plural
improbaverimus
wir werden verworfen haben
2. Person Plural
improbaveritis
ihr werdet verworfen haben
3. Person Plural
improbaverint
sie werden verworfen haben
Passiv
1. Person Singular
improbatus ero
ich werde verworfen worden sein
2. Person Singular
improbatus eris
du wirst verworfen worden sein
3. Person Singular
improbatus erit
er/sie/es wird verworfen worden sein
1. Person Plural
improbati erimus
wir werden verworfen worden sein
2. Person Plural
improbati eritis
ihr werdet verworfen worden sein
3. Person Plural
improbati erunt
sie werden verworfen worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
improbare
verwerfen
Vorzeitigkeit
improbavisse
verworfen haben
Nachzeitigkeit
improbaturum esse
verwerfen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
improbari improbarier
verworfen werden
Vorzeitigkeit
improbatum esse
verworfen worden sein
Nachzeitigkeit
improbatum iri
künftig verworfen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
improba
verwirf!
2. Person Plural
improbate
verwerft!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
improbato
3. Person Singular
improbato
2. Person Plural
improbatote
3. Person Plural
improbanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
improbare
das Verwerfen
Genitiv
improbandi
des Verwerfens
Dativ
improbando
dem Verwerfen
Akkusativ
improbandum
das Verwerfen
Ablativ
improbando
durch das Verwerfen
Vokativ
improbande
Verwerfen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbandus
improbanda
improbandum
Genitiv
improbandi
improbandae
improbandi
Dativ
improbando
improbandae
improbando
Akkusativ
improbandum
improbandam
improbandum
Ablativ
improbando
improbanda
improbando
Vokativ
improbande
improbanda
improbandum
Plural
Nominativ
improbandi
improbandae
improbanda
Genitiv
improbandorum
improbandarum
improbandorum
Dativ
improbandis
improbandis
improbandis
Akkusativ
improbandos
improbandas
improbanda
Ablativ
improbandis
improbandis
improbandis
Vokativ
improbandi
improbandae
improbanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbans
improbans
improbans
Genitiv
improbantis
improbantis
improbantis
Dativ
improbanti
improbanti
improbanti
Akkusativ
improbantem
improbantem
improbans
Ablativ
improbanti improbante
improbanti improbante
improbanti improbante
Vokativ
improbans
improbans
improbans
Plural
Nominativ
improbantes
improbantes
improbantia
Genitiv
improbantium improbantum
improbantium improbantum
improbantium improbantum
Dativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Akkusativ
improbantes
improbantes
improbantia
Ablativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Vokativ
improbantes
improbantes
improbantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbatus
improbata
improbatum
Genitiv
improbati
improbatae
improbati
Dativ
improbato
improbatae
improbato
Akkusativ
improbatum
improbatam
improbatum
Ablativ
improbato
improbata
improbato
Vokativ
improbate
improbata
improbatum
Plural
Nominativ
improbati
improbatae
improbata
Genitiv
improbatorum
improbatarum
improbatorum
Dativ
improbatis
improbatis
improbatis
Akkusativ
improbatos
improbatas
improbata
Ablativ
improbatis
improbatis
improbatis
Vokativ
improbati
improbatae
improbata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbaturus
improbatura
improbaturum
Genitiv
improbaturi
improbaturae
improbaturi
Dativ
improbaturo
improbaturae
improbaturo
Akkusativ
improbaturum
improbaturam
improbaturum
Ablativ
improbaturo
improbatura
improbaturo
Vokativ
improbature
improbatura
improbaturum
Plural
Nominativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Genitiv
improbaturorum
improbaturarum
improbaturorum
Dativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Akkusativ
improbaturos
improbaturas
improbatura
Ablativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Vokativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Supina
Supin I
Supin II
improbatum
improbatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbo
ich mißbillige
2. Person Singular
improbas
du mißbilligst
3. Person Singular
improbat
er/sie/es mißbilligt
1. Person Plural
improbamus
wir mißbilligen
2. Person Plural
improbatis
ihr mißbilligt
3. Person Plural
improbant
sie mißbilligen
Passiv
1. Person Singular
improbor
ich werde gemißbilligt
2. Person Singular
improbaris improbare
du wirst gemißbilligt
3. Person Singular
improbatur
er/sie/es wird gemißbilligt
1. Person Plural
improbamur
wir werden gemißbilligt
2. Person Plural
improbamini
ihr werdet gemißbilligt
3. Person Plural
improbantur
sie werden gemißbilligt
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbem
ich mißbillige
2. Person Singular
improbes
du mißbilligest
3. Person Singular
improbet
er/sie/es mißbillige
1. Person Plural
improbemus
wir mißbilligen
2. Person Plural
improbetis
ihr mißbilliget
3. Person Plural
improbent
sie mißbilligen
Passiv
1. Person Singular
improber
ich werde gemißbilligt
2. Person Singular
improberis improbere
du werdest gemißbilligt
3. Person Singular
improbetur
er/sie/es werde gemißbilligt
1. Person Plural
improbemur
wir werden gemißbilligt
2. Person Plural
improbemini
ihr werdet gemißbilligt
3. Person Plural
improbentur
sie werden gemißbilligt
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbabam
ich mißbilligte
2. Person Singular
improbabas
du mißbilligtest
3. Person Singular
improbabat
er/sie/es mißbilligte
1. Person Plural
improbabamus
wir mißbilligten
2. Person Plural
improbabatis
ihr mißbilligtet
3. Person Plural
improbabant
sie mißbilligten
Passiv
1. Person Singular
improbabar
ich wurde gemißbilligt
2. Person Singular
improbabaris improbabare
du wurdest gemißbilligt
3. Person Singular
improbabatur
er/sie/es wurde gemißbilligt
1. Person Plural
improbabamur
wir wurden gemißbilligt
2. Person Plural
improbabamini
ihr wurdet gemißbilligt
3. Person Plural
improbabantur
sie wurden gemißbilligt
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbarem
ich mißbilligte
2. Person Singular
improbares
du mißbilligtest
3. Person Singular
improbaret
er/sie/es mißbilligte
1. Person Plural
improbaremus
wir mißbilligten
2. Person Plural
improbaretis
ihr mißbilligtet
3. Person Plural
improbarent
sie mißbilligten
Passiv
1. Person Singular
improbarer
ich würde gemißbilligt
2. Person Singular
improbareris improbarere
du würdest gemißbilligt
3. Person Singular
improbaretur
er/sie/es würde gemißbilligt
1. Person Plural
improbaremur
wir würden gemißbilligt
2. Person Plural
improbaremini
ihr würdet gemißbilligt
3. Person Plural
improbarentur
sie würden gemißbilligt
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
improbabo
ich werde mißbilligen
2. Person Singular
improbabis
du wirst mißbilligen
3. Person Singular
improbabit
er/sie/es wird mißbilligen
1. Person Plural
improbabimus
wir werden mißbilligen
2. Person Plural
improbabitis
ihr werdet mißbilligen
3. Person Plural
improbabunt
sie werden mißbilligen
Passiv
1. Person Singular
improbabor
ich werde gemißbilligt werden
2. Person Singular
improbaberis improbabere
du wirst gemißbilligt werden
3. Person Singular
improbabitur
er/sie/es wird gemißbilligt werden
1. Person Plural
improbabimur
wir werden gemißbilligt werden
2. Person Plural
improbabimini
ihr werdet gemißbilligt werden
3. Person Plural
improbabuntur
sie werden gemißbilligt werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbavi
ich habe gemißbilligt
2. Person Singular
improbavisti
du hast gemißbilligt
3. Person Singular
improbavit
er/sie/es hat gemißbilligt
1. Person Plural
improbavimus
wir haben gemißbilligt
2. Person Plural
improbavistis
ihr habt gemißbilligt
3. Person Plural
improbaverunt improbavere
sie haben gemißbilligt
Passiv
1. Person Singular
improbatus sum
ich bin gemißbilligt worden
2. Person Singular
improbatus es
du bist gemißbilligt worden
3. Person Singular
improbatus est
er/sie/es ist gemißbilligt worden
1. Person Plural
improbati sumus
wir sind gemißbilligt worden
2. Person Plural
improbati estis
ihr seid gemißbilligt worden
3. Person Plural
improbati sunt
sie sind gemißbilligt worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbaverim
ich habe gemißbilligt
2. Person Singular
improbaveris
du habest gemißbilligt
3. Person Singular
improbaverit
er/sie/es habe gemißbilligt
1. Person Plural
improbaverimus
wir haben gemißbilligt
2. Person Plural
improbaveritis
ihr habet gemißbilligt
3. Person Plural
improbaverint
sie haben gemißbilligt
Passiv
1. Person Singular
improbatus sim
ich sei gemißbilligt worden
2. Person Singular
improbatus sis
du seiest gemißbilligt worden
3. Person Singular
improbatus sit
er/sie/es sei gemißbilligt worden
1. Person Plural
improbati simus
wir seien gemißbilligt worden
2. Person Plural
improbati sitis
ihr seiet gemißbilligt worden
3. Person Plural
improbati sint
sie seien gemißbilligt worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbaveram
ich hatte gemißbilligt
2. Person Singular
improbaveras
du hattest gemißbilligt
3. Person Singular
improbaverat
er/sie/es hatte gemißbilligt
1. Person Plural
improbaveramus
wir hatten gemißbilligt
2. Person Plural
improbaveratis
ihr hattet gemißbilligt
3. Person Plural
improbaverant
sie hatten gemißbilligt
Passiv
1. Person Singular
improbatus eram
ich war gemißbilligt worden
2. Person Singular
improbatus eras
du warst gemißbilligt worden
3. Person Singular
improbatus erat
er/sie/es war gemißbilligt worden
1. Person Plural
improbati eramus
wir waren gemißbilligt worden
2. Person Plural
improbati eratis
ihr wart gemißbilligt worden
3. Person Plural
improbati erant
sie waren gemißbilligt worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbavissem
ich hätte gemißbilligt
2. Person Singular
improbavisses
du hättest gemißbilligt
3. Person Singular
improbavisset
er/sie/es hätte gemißbilligt
1. Person Plural
improbavissemus
wir hätten gemißbilligt
2. Person Plural
improbavissetis
ihr hättet gemißbilligt
3. Person Plural
improbavissent
sie hätten gemißbilligt
Passiv
1. Person Singular
improbatus essem
ich wäre gemißbilligt worden
2. Person Singular
improbatus esses
du wärest gemißbilligt worden
3. Person Singular
improbatus esset
er/sie/es wäre gemißbilligt worden
1. Person Plural
improbati essemus
wir wären gemißbilligt worden
2. Person Plural
improbati essetis
ihr wäret gemißbilligt worden
3. Person Plural
improbati essent
sie wären gemißbilligt worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
improbavero
ich werde gemißbilligt haben
2. Person Singular
improbaveris
du wirst gemißbilligt haben
3. Person Singular
improbaverit
er/sie/es wird gemißbilligt haben
1. Person Plural
improbaverimus
wir werden gemißbilligt haben
2. Person Plural
improbaveritis
ihr werdet gemißbilligt haben
3. Person Plural
improbaverint
sie werden gemißbilligt haben
Passiv
1. Person Singular
improbatus ero
ich werde gemißbilligt worden sein
2. Person Singular
improbatus eris
du wirst gemißbilligt worden sein
3. Person Singular
improbatus erit
er/sie/es wird gemißbilligt worden sein
1. Person Plural
improbati erimus
wir werden gemißbilligt worden sein
2. Person Plural
improbati eritis
ihr werdet gemißbilligt worden sein
3. Person Plural
improbati erunt
sie werden gemißbilligt worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
improbare
mißbilligen
Vorzeitigkeit
improbavisse
gemißbilligt haben
Nachzeitigkeit
improbaturum esse
mißbilligen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
improbari improbarier
gemißbilligt werden
Vorzeitigkeit
improbatum esse
gemißbilligt worden sein
Nachzeitigkeit
improbatum iri
künftig gemißbilligt werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
improba
mißbillige; mißbillig!
2. Person Plural
improbate
mißbilligt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
improbato
3. Person Singular
improbato
2. Person Plural
improbatote
3. Person Plural
improbanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
improbare
das Mißbilligen
Genitiv
improbandi
des Mißbilligens
Dativ
improbando
dem Mißbilligen
Akkusativ
improbandum
das Mißbilligen
Ablativ
improbando
durch das Mißbilligen
Vokativ
improbande
Mißbilligen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbandus
improbanda
improbandum
Genitiv
improbandi
improbandae
improbandi
Dativ
improbando
improbandae
improbando
Akkusativ
improbandum
improbandam
improbandum
Ablativ
improbando
improbanda
improbando
Vokativ
improbande
improbanda
improbandum
Plural
Nominativ
improbandi
improbandae
improbanda
Genitiv
improbandorum
improbandarum
improbandorum
Dativ
improbandis
improbandis
improbandis
Akkusativ
improbandos
improbandas
improbanda
Ablativ
improbandis
improbandis
improbandis
Vokativ
improbandi
improbandae
improbanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbans
improbans
improbans
Genitiv
improbantis
improbantis
improbantis
Dativ
improbanti
improbanti
improbanti
Akkusativ
improbantem
improbantem
improbans
Ablativ
improbanti improbante
improbanti improbante
improbanti improbante
Vokativ
improbans
improbans
improbans
Plural
Nominativ
improbantes
improbantes
improbantia
Genitiv
improbantium improbantum
improbantium improbantum
improbantium improbantum
Dativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Akkusativ
improbantes
improbantes
improbantia
Ablativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Vokativ
improbantes
improbantes
improbantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbatus
improbata
improbatum
Genitiv
improbati
improbatae
improbati
Dativ
improbato
improbatae
improbato
Akkusativ
improbatum
improbatam
improbatum
Ablativ
improbato
improbata
improbato
Vokativ
improbate
improbata
improbatum
Plural
Nominativ
improbati
improbatae
improbata
Genitiv
improbatorum
improbatarum
improbatorum
Dativ
improbatis
improbatis
improbatis
Akkusativ
improbatos
improbatas
improbata
Ablativ
improbatis
improbatis
improbatis
Vokativ
improbati
improbatae
improbata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbaturus
improbatura
improbaturum
Genitiv
improbaturi
improbaturae
improbaturi
Dativ
improbaturo
improbaturae
improbaturo
Akkusativ
improbaturum
improbaturam
improbaturum
Ablativ
improbaturo
improbatura
improbaturo
Vokativ
improbature
improbatura
improbaturum
Plural
Nominativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Genitiv
improbaturorum
improbaturarum
improbaturorum
Dativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Akkusativ
improbaturos
improbaturas
improbatura
Ablativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Vokativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Supina
Supin I
Supin II
improbatum
improbatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbo
2. Person Singular
improbas
3. Person Singular
improbat
1. Person Plural
improbamus
2. Person Plural
improbatis
3. Person Plural
improbant
Passiv
1. Person Singular
improbor
2. Person Singular
improbaris improbare
3. Person Singular
improbatur
1. Person Plural
improbamur
2. Person Plural
improbamini
3. Person Plural
improbantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbem
2. Person Singular
improbes
3. Person Singular
improbet
1. Person Plural
improbemus
2. Person Plural
improbetis
3. Person Plural
improbent
Passiv
1. Person Singular
improber
2. Person Singular
improberis improbere
3. Person Singular
improbetur
1. Person Plural
improbemur
2. Person Plural
improbemini
3. Person Plural
improbentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbabam
2. Person Singular
improbabas
3. Person Singular
improbabat
1. Person Plural
improbabamus
2. Person Plural
improbabatis
3. Person Plural
improbabant
Passiv
1. Person Singular
improbabar
2. Person Singular
improbabaris improbabare
3. Person Singular
improbabatur
1. Person Plural
improbabamur
2. Person Plural
improbabamini
3. Person Plural
improbabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbarem
2. Person Singular
improbares
3. Person Singular
improbaret
1. Person Plural
improbaremus
2. Person Plural
improbaretis
3. Person Plural
improbarent
Passiv
1. Person Singular
improbarer
2. Person Singular
improbareris improbarere
3. Person Singular
improbaretur
1. Person Plural
improbaremur
2. Person Plural
improbaremini
3. Person Plural
improbarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
improbabo
2. Person Singular
improbabis
3. Person Singular
improbabit
1. Person Plural
improbabimus
2. Person Plural
improbabitis
3. Person Plural
improbabunt
Passiv
1. Person Singular
improbabor
2. Person Singular
improbaberis improbabere
3. Person Singular
improbabitur
1. Person Plural
improbabimur
2. Person Plural
improbabimini
3. Person Plural
improbabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbavi
2. Person Singular
improbavisti
3. Person Singular
improbavit
1. Person Plural
improbavimus
2. Person Plural
improbavistis
3. Person Plural
improbaverunt improbavere
Passiv
1. Person Singular
improbatus sum
2. Person Singular
improbatus es
3. Person Singular
improbatus est
1. Person Plural
improbati sumus
2. Person Plural
improbati estis
3. Person Plural
improbati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbaverim
2. Person Singular
improbaveris
3. Person Singular
improbaverit
1. Person Plural
improbaverimus
2. Person Plural
improbaveritis
3. Person Plural
improbaverint
Passiv
1. Person Singular
improbatus sim
2. Person Singular
improbatus sis
3. Person Singular
improbatus sit
1. Person Plural
improbati simus
2. Person Plural
improbati sitis
3. Person Plural
improbati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbaveram
2. Person Singular
improbaveras
3. Person Singular
improbaverat
1. Person Plural
improbaveramus
2. Person Plural
improbaveratis
3. Person Plural
improbaverant
Passiv
1. Person Singular
improbatus eram
2. Person Singular
improbatus eras
3. Person Singular
improbatus erat
1. Person Plural
improbati eramus
2. Person Plural
improbati eratis
3. Person Plural
improbati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbavissem
2. Person Singular
improbavisses
3. Person Singular
improbavisset
1. Person Plural
improbavissemus
2. Person Plural
improbavissetis
3. Person Plural
improbavissent
Passiv
1. Person Singular
improbatus essem
2. Person Singular
improbatus esses
3. Person Singular
improbatus esset
1. Person Plural
improbati essemus
2. Person Plural
improbati essetis
3. Person Plural
improbati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
improbavero
2. Person Singular
improbaveris
3. Person Singular
improbaverit
1. Person Plural
improbaverimus
2. Person Plural
improbaveritis
3. Person Plural
improbaverint
Passiv
1. Person Singular
improbatus ero
2. Person Singular
improbatus eris
3. Person Singular
improbatus erit
1. Person Plural
improbati erimus
2. Person Plural
improbati eritis
3. Person Plural
improbati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
improbare
Vorzeitigkeit
improbavisse
Nachzeitigkeit
improbaturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
improbari improbarier
Vorzeitigkeit
improbatum esse
Nachzeitigkeit
improbatum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
improba
!
2. Person Plural
improbate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
improbato
3. Person Singular
improbato
2. Person Plural
improbatote
3. Person Plural
improbanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
improbare
Genitiv
improbandi
Dativ
improbando
Akkusativ
improbandum
Ablativ
improbando
Vokativ
improbande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbandus
improbanda
improbandum
Genitiv
improbandi
improbandae
improbandi
Dativ
improbando
improbandae
improbando
Akkusativ
improbandum
improbandam
improbandum
Ablativ
improbando
improbanda
improbando
Vokativ
improbande
improbanda
improbandum
Plural
Nominativ
improbandi
improbandae
improbanda
Genitiv
improbandorum
improbandarum
improbandorum
Dativ
improbandis
improbandis
improbandis
Akkusativ
improbandos
improbandas
improbanda
Ablativ
improbandis
improbandis
improbandis
Vokativ
improbandi
improbandae
improbanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbans
improbans
improbans
Genitiv
improbantis
improbantis
improbantis
Dativ
improbanti
improbanti
improbanti
Akkusativ
improbantem
improbantem
improbans
Ablativ
improbanti improbante
improbanti improbante
improbanti improbante
Vokativ
improbans
improbans
improbans
Plural
Nominativ
improbantes
improbantes
improbantia
Genitiv
improbantium improbantum
improbantium improbantum
improbantium improbantum
Dativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Akkusativ
improbantes
improbantes
improbantia
Ablativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Vokativ
improbantes
improbantes
improbantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbatus
improbata
improbatum
Genitiv
improbati
improbatae
improbati
Dativ
improbato
improbatae
improbato
Akkusativ
improbatum
improbatam
improbatum
Ablativ
improbato
improbata
improbato
Vokativ
improbate
improbata
improbatum
Plural
Nominativ
improbati
improbatae
improbata
Genitiv
improbatorum
improbatarum
improbatorum
Dativ
improbatis
improbatis
improbatis
Akkusativ
improbatos
improbatas
improbata
Ablativ
improbatis
improbatis
improbatis
Vokativ
improbati
improbatae
improbata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbaturus
improbatura
improbaturum
Genitiv
improbaturi
improbaturae
improbaturi
Dativ
improbaturo
improbaturae
improbaturo
Akkusativ
improbaturum
improbaturam
improbaturum
Ablativ
improbaturo
improbatura
improbaturo
Vokativ
improbature
improbatura
improbaturum
Plural
Nominativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Genitiv
improbaturorum
improbaturarum
improbaturorum
Dativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Akkusativ
improbaturos
improbaturas
improbatura
Ablativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Vokativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Supina
Supin I
Supin II
improbatum
improbatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbo
2. Person Singular
improbas
3. Person Singular
improbat
1. Person Plural
improbamus
2. Person Plural
improbatis
3. Person Plural
improbant
Passiv
1. Person Singular
improbor
2. Person Singular
improbaris improbare
3. Person Singular
improbatur
1. Person Plural
improbamur
2. Person Plural
improbamini
3. Person Plural
improbantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbem
2. Person Singular
improbes
3. Person Singular
improbet
1. Person Plural
improbemus
2. Person Plural
improbetis
3. Person Plural
improbent
Passiv
1. Person Singular
improber
2. Person Singular
improberis improbere
3. Person Singular
improbetur
1. Person Plural
improbemur
2. Person Plural
improbemini
3. Person Plural
improbentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbabam
2. Person Singular
improbabas
3. Person Singular
improbabat
1. Person Plural
improbabamus
2. Person Plural
improbabatis
3. Person Plural
improbabant
Passiv
1. Person Singular
improbabar
2. Person Singular
improbabaris improbabare
3. Person Singular
improbabatur
1. Person Plural
improbabamur
2. Person Plural
improbabamini
3. Person Plural
improbabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbarem
2. Person Singular
improbares
3. Person Singular
improbaret
1. Person Plural
improbaremus
2. Person Plural
improbaretis
3. Person Plural
improbarent
Passiv
1. Person Singular
improbarer
2. Person Singular
improbareris improbarere
3. Person Singular
improbaretur
1. Person Plural
improbaremur
2. Person Plural
improbaremini
3. Person Plural
improbarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
improbabo
2. Person Singular
improbabis
3. Person Singular
improbabit
1. Person Plural
improbabimus
2. Person Plural
improbabitis
3. Person Plural
improbabunt
Passiv
1. Person Singular
improbabor
2. Person Singular
improbaberis improbabere
3. Person Singular
improbabitur
1. Person Plural
improbabimur
2. Person Plural
improbabimini
3. Person Plural
improbabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbavi
2. Person Singular
improbavisti
3. Person Singular
improbavit
1. Person Plural
improbavimus
2. Person Plural
improbavistis
3. Person Plural
improbaverunt improbavere
Passiv
1. Person Singular
improbatus sum
2. Person Singular
improbatus es
3. Person Singular
improbatus est
1. Person Plural
improbati sumus
2. Person Plural
improbati estis
3. Person Plural
improbati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbaverim
2. Person Singular
improbaveris
3. Person Singular
improbaverit
1. Person Plural
improbaverimus
2. Person Plural
improbaveritis
3. Person Plural
improbaverint
Passiv
1. Person Singular
improbatus sim
2. Person Singular
improbatus sis
3. Person Singular
improbatus sit
1. Person Plural
improbati simus
2. Person Plural
improbati sitis
3. Person Plural
improbati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbaveram
2. Person Singular
improbaveras
3. Person Singular
improbaverat
1. Person Plural
improbaveramus
2. Person Plural
improbaveratis
3. Person Plural
improbaverant
Passiv
1. Person Singular
improbatus eram
2. Person Singular
improbatus eras
3. Person Singular
improbatus erat
1. Person Plural
improbati eramus
2. Person Plural
improbati eratis
3. Person Plural
improbati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbavissem
2. Person Singular
improbavisses
3. Person Singular
improbavisset
1. Person Plural
improbavissemus
2. Person Plural
improbavissetis
3. Person Plural
improbavissent
Passiv
1. Person Singular
improbatus essem
2. Person Singular
improbatus esses
3. Person Singular
improbatus esset
1. Person Plural
improbati essemus
2. Person Plural
improbati essetis
3. Person Plural
improbati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
improbavero
2. Person Singular
improbaveris
3. Person Singular
improbaverit
1. Person Plural
improbaverimus
2. Person Plural
improbaveritis
3. Person Plural
improbaverint
Passiv
1. Person Singular
improbatus ero
2. Person Singular
improbatus eris
3. Person Singular
improbatus erit
1. Person Plural
improbati erimus
2. Person Plural
improbati eritis
3. Person Plural
improbati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
improbare
Vorzeitigkeit
improbavisse
Nachzeitigkeit
improbaturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
improbari improbarier
Vorzeitigkeit
improbatum esse
Nachzeitigkeit
improbatum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
improba
!
2. Person Plural
improbate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
improbato
3. Person Singular
improbato
2. Person Plural
improbatote
3. Person Plural
improbanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
improbare
Genitiv
improbandi
Dativ
improbando
Akkusativ
improbandum
Ablativ
improbando
Vokativ
improbande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbandus
improbanda
improbandum
Genitiv
improbandi
improbandae
improbandi
Dativ
improbando
improbandae
improbando
Akkusativ
improbandum
improbandam
improbandum
Ablativ
improbando
improbanda
improbando
Vokativ
improbande
improbanda
improbandum
Plural
Nominativ
improbandi
improbandae
improbanda
Genitiv
improbandorum
improbandarum
improbandorum
Dativ
improbandis
improbandis
improbandis
Akkusativ
improbandos
improbandas
improbanda
Ablativ
improbandis
improbandis
improbandis
Vokativ
improbandi
improbandae
improbanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbans
improbans
improbans
Genitiv
improbantis
improbantis
improbantis
Dativ
improbanti
improbanti
improbanti
Akkusativ
improbantem
improbantem
improbans
Ablativ
improbanti improbante
improbanti improbante
improbanti improbante
Vokativ
improbans
improbans
improbans
Plural
Nominativ
improbantes
improbantes
improbantia
Genitiv
improbantium improbantum
improbantium improbantum
improbantium improbantum
Dativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Akkusativ
improbantes
improbantes
improbantia
Ablativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Vokativ
improbantes
improbantes
improbantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbatus
improbata
improbatum
Genitiv
improbati
improbatae
improbati
Dativ
improbato
improbatae
improbato
Akkusativ
improbatum
improbatam
improbatum
Ablativ
improbato
improbata
improbato
Vokativ
improbate
improbata
improbatum
Plural
Nominativ
improbati
improbatae
improbata
Genitiv
improbatorum
improbatarum
improbatorum
Dativ
improbatis
improbatis
improbatis
Akkusativ
improbatos
improbatas
improbata
Ablativ
improbatis
improbatis
improbatis
Vokativ
improbati
improbatae
improbata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbaturus
improbatura
improbaturum
Genitiv
improbaturi
improbaturae
improbaturi
Dativ
improbaturo
improbaturae
improbaturo
Akkusativ
improbaturum
improbaturam
improbaturum
Ablativ
improbaturo
improbatura
improbaturo
Vokativ
improbature
improbatura
improbaturum
Plural
Nominativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Genitiv
improbaturorum
improbaturarum
improbaturorum
Dativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Akkusativ
improbaturos
improbaturas
improbatura
Ablativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Vokativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Supina
Supin I
Supin II
improbatum
improbatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbo
2. Person Singular
improbas
3. Person Singular
improbat
1. Person Plural
improbamus
2. Person Plural
improbatis
3. Person Plural
improbant
Passiv
1. Person Singular
improbor
2. Person Singular
improbaris improbare
3. Person Singular
improbatur
1. Person Plural
improbamur
2. Person Plural
improbamini
3. Person Plural
improbantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbem
2. Person Singular
improbes
3. Person Singular
improbet
1. Person Plural
improbemus
2. Person Plural
improbetis
3. Person Plural
improbent
Passiv
1. Person Singular
improber
2. Person Singular
improberis improbere
3. Person Singular
improbetur
1. Person Plural
improbemur
2. Person Plural
improbemini
3. Person Plural
improbentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbabam
2. Person Singular
improbabas
3. Person Singular
improbabat
1. Person Plural
improbabamus
2. Person Plural
improbabatis
3. Person Plural
improbabant
Passiv
1. Person Singular
improbabar
2. Person Singular
improbabaris improbabare
3. Person Singular
improbabatur
1. Person Plural
improbabamur
2. Person Plural
improbabamini
3. Person Plural
improbabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbarem
2. Person Singular
improbares
3. Person Singular
improbaret
1. Person Plural
improbaremus
2. Person Plural
improbaretis
3. Person Plural
improbarent
Passiv
1. Person Singular
improbarer
2. Person Singular
improbareris improbarere
3. Person Singular
improbaretur
1. Person Plural
improbaremur
2. Person Plural
improbaremini
3. Person Plural
improbarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
improbabo
2. Person Singular
improbabis
3. Person Singular
improbabit
1. Person Plural
improbabimus
2. Person Plural
improbabitis
3. Person Plural
improbabunt
Passiv
1. Person Singular
improbabor
2. Person Singular
improbaberis improbabere
3. Person Singular
improbabitur
1. Person Plural
improbabimur
2. Person Plural
improbabimini
3. Person Plural
improbabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbavi
2. Person Singular
improbavisti
3. Person Singular
improbavit
1. Person Plural
improbavimus
2. Person Plural
improbavistis
3. Person Plural
improbaverunt improbavere
Passiv
1. Person Singular
improbatus sum
2. Person Singular
improbatus es
3. Person Singular
improbatus est
1. Person Plural
improbati sumus
2. Person Plural
improbati estis
3. Person Plural
improbati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbaverim
2. Person Singular
improbaveris
3. Person Singular
improbaverit
1. Person Plural
improbaverimus
2. Person Plural
improbaveritis
3. Person Plural
improbaverint
Passiv
1. Person Singular
improbatus sim
2. Person Singular
improbatus sis
3. Person Singular
improbatus sit
1. Person Plural
improbati simus
2. Person Plural
improbati sitis
3. Person Plural
improbati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbaveram
2. Person Singular
improbaveras
3. Person Singular
improbaverat
1. Person Plural
improbaveramus
2. Person Plural
improbaveratis
3. Person Plural
improbaverant
Passiv
1. Person Singular
improbatus eram
2. Person Singular
improbatus eras
3. Person Singular
improbatus erat
1. Person Plural
improbati eramus
2. Person Plural
improbati eratis
3. Person Plural
improbati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbavissem
2. Person Singular
improbavisses
3. Person Singular
improbavisset
1. Person Plural
improbavissemus
2. Person Plural
improbavissetis
3. Person Plural
improbavissent
Passiv
1. Person Singular
improbatus essem
2. Person Singular
improbatus esses
3. Person Singular
improbatus esset
1. Person Plural
improbati essemus
2. Person Plural
improbati essetis
3. Person Plural
improbati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
improbavero
2. Person Singular
improbaveris
3. Person Singular
improbaverit
1. Person Plural
improbaverimus
2. Person Plural
improbaveritis
3. Person Plural
improbaverint
Passiv
1. Person Singular
improbatus ero
2. Person Singular
improbatus eris
3. Person Singular
improbatus erit
1. Person Plural
improbati erimus
2. Person Plural
improbati eritis
3. Person Plural
improbati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
improbare
Vorzeitigkeit
improbavisse
Nachzeitigkeit
improbaturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
improbari improbarier
Vorzeitigkeit
improbatum esse
Nachzeitigkeit
improbatum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
improba
!
2. Person Plural
improbate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
improbato
3. Person Singular
improbato
2. Person Plural
improbatote
3. Person Plural
improbanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
improbare
Genitiv
improbandi
Dativ
improbando
Akkusativ
improbandum
Ablativ
improbando
Vokativ
improbande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbandus
improbanda
improbandum
Genitiv
improbandi
improbandae
improbandi
Dativ
improbando
improbandae
improbando
Akkusativ
improbandum
improbandam
improbandum
Ablativ
improbando
improbanda
improbando
Vokativ
improbande
improbanda
improbandum
Plural
Nominativ
improbandi
improbandae
improbanda
Genitiv
improbandorum
improbandarum
improbandorum
Dativ
improbandis
improbandis
improbandis
Akkusativ
improbandos
improbandas
improbanda
Ablativ
improbandis
improbandis
improbandis
Vokativ
improbandi
improbandae
improbanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbans
improbans
improbans
Genitiv
improbantis
improbantis
improbantis
Dativ
improbanti
improbanti
improbanti
Akkusativ
improbantem
improbantem
improbans
Ablativ
improbanti improbante
improbanti improbante
improbanti improbante
Vokativ
improbans
improbans
improbans
Plural
Nominativ
improbantes
improbantes
improbantia
Genitiv
improbantium improbantum
improbantium improbantum
improbantium improbantum
Dativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Akkusativ
improbantes
improbantes
improbantia
Ablativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Vokativ
improbantes
improbantes
improbantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbatus
improbata
improbatum
Genitiv
improbati
improbatae
improbati
Dativ
improbato
improbatae
improbato
Akkusativ
improbatum
improbatam
improbatum
Ablativ
improbato
improbata
improbato
Vokativ
improbate
improbata
improbatum
Plural
Nominativ
improbati
improbatae
improbata
Genitiv
improbatorum
improbatarum
improbatorum
Dativ
improbatis
improbatis
improbatis
Akkusativ
improbatos
improbatas
improbata
Ablativ
improbatis
improbatis
improbatis
Vokativ
improbati
improbatae
improbata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbaturus
improbatura
improbaturum
Genitiv
improbaturi
improbaturae
improbaturi
Dativ
improbaturo
improbaturae
improbaturo
Akkusativ
improbaturum
improbaturam
improbaturum
Ablativ
improbaturo
improbatura
improbaturo
Vokativ
improbature
improbatura
improbaturum
Plural
Nominativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Genitiv
improbaturorum
improbaturarum
improbaturorum
Dativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Akkusativ
improbaturos
improbaturas
improbatura
Ablativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Vokativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Supina
Supin I
Supin II
improbatum
improbatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbo
2. Person Singular
improbas
3. Person Singular
improbat
1. Person Plural
improbamus
2. Person Plural
improbatis
3. Person Plural
improbant
Passiv
1. Person Singular
improbor
2. Person Singular
improbaris improbare
3. Person Singular
improbatur
1. Person Plural
improbamur
2. Person Plural
improbamini
3. Person Plural
improbantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbem
2. Person Singular
improbes
3. Person Singular
improbet
1. Person Plural
improbemus
2. Person Plural
improbetis
3. Person Plural
improbent
Passiv
1. Person Singular
improber
2. Person Singular
improberis improbere
3. Person Singular
improbetur
1. Person Plural
improbemur
2. Person Plural
improbemini
3. Person Plural
improbentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbabam
2. Person Singular
improbabas
3. Person Singular
improbabat
1. Person Plural
improbabamus
2. Person Plural
improbabatis
3. Person Plural
improbabant
Passiv
1. Person Singular
improbabar
2. Person Singular
improbabaris improbabare
3. Person Singular
improbabatur
1. Person Plural
improbabamur
2. Person Plural
improbabamini
3. Person Plural
improbabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbarem
2. Person Singular
improbares
3. Person Singular
improbaret
1. Person Plural
improbaremus
2. Person Plural
improbaretis
3. Person Plural
improbarent
Passiv
1. Person Singular
improbarer
2. Person Singular
improbareris improbarere
3. Person Singular
improbaretur
1. Person Plural
improbaremur
2. Person Plural
improbaremini
3. Person Plural
improbarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
improbabo
2. Person Singular
improbabis
3. Person Singular
improbabit
1. Person Plural
improbabimus
2. Person Plural
improbabitis
3. Person Plural
improbabunt
Passiv
1. Person Singular
improbabor
2. Person Singular
improbaberis improbabere
3. Person Singular
improbabitur
1. Person Plural
improbabimur
2. Person Plural
improbabimini
3. Person Plural
improbabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbavi
2. Person Singular
improbavisti
3. Person Singular
improbavit
1. Person Plural
improbavimus
2. Person Plural
improbavistis
3. Person Plural
improbaverunt improbavere
Passiv
1. Person Singular
improbatus sum
2. Person Singular
improbatus es
3. Person Singular
improbatus est
1. Person Plural
improbati sumus
2. Person Plural
improbati estis
3. Person Plural
improbati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbaverim
2. Person Singular
improbaveris
3. Person Singular
improbaverit
1. Person Plural
improbaverimus
2. Person Plural
improbaveritis
3. Person Plural
improbaverint
Passiv
1. Person Singular
improbatus sim
2. Person Singular
improbatus sis
3. Person Singular
improbatus sit
1. Person Plural
improbati simus
2. Person Plural
improbati sitis
3. Person Plural
improbati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
improbaveram
2. Person Singular
improbaveras
3. Person Singular
improbaverat
1. Person Plural
improbaveramus
2. Person Plural
improbaveratis
3. Person Plural
improbaverant
Passiv
1. Person Singular
improbatus eram
2. Person Singular
improbatus eras
3. Person Singular
improbatus erat
1. Person Plural
improbati eramus
2. Person Plural
improbati eratis
3. Person Plural
improbati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
improbavissem
2. Person Singular
improbavisses
3. Person Singular
improbavisset
1. Person Plural
improbavissemus
2. Person Plural
improbavissetis
3. Person Plural
improbavissent
Passiv
1. Person Singular
improbatus essem
2. Person Singular
improbatus esses
3. Person Singular
improbatus esset
1. Person Plural
improbati essemus
2. Person Plural
improbati essetis
3. Person Plural
improbati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
improbavero
2. Person Singular
improbaveris
3. Person Singular
improbaverit
1. Person Plural
improbaverimus
2. Person Plural
improbaveritis
3. Person Plural
improbaverint
Passiv
1. Person Singular
improbatus ero
2. Person Singular
improbatus eris
3. Person Singular
improbatus erit
1. Person Plural
improbati erimus
2. Person Plural
improbati eritis
3. Person Plural
improbati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
improbare
Vorzeitigkeit
improbavisse
Nachzeitigkeit
improbaturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
improbari improbarier
Vorzeitigkeit
improbatum esse
Nachzeitigkeit
improbatum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
improba
!
2. Person Plural
improbate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
improbato
3. Person Singular
improbato
2. Person Plural
improbatote
3. Person Plural
improbanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
improbare
Genitiv
improbandi
Dativ
improbando
Akkusativ
improbandum
Ablativ
improbando
Vokativ
improbande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbandus
improbanda
improbandum
Genitiv
improbandi
improbandae
improbandi
Dativ
improbando
improbandae
improbando
Akkusativ
improbandum
improbandam
improbandum
Ablativ
improbando
improbanda
improbando
Vokativ
improbande
improbanda
improbandum
Plural
Nominativ
improbandi
improbandae
improbanda
Genitiv
improbandorum
improbandarum
improbandorum
Dativ
improbandis
improbandis
improbandis
Akkusativ
improbandos
improbandas
improbanda
Ablativ
improbandis
improbandis
improbandis
Vokativ
improbandi
improbandae
improbanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbans
improbans
improbans
Genitiv
improbantis
improbantis
improbantis
Dativ
improbanti
improbanti
improbanti
Akkusativ
improbantem
improbantem
improbans
Ablativ
improbanti improbante
improbanti improbante
improbanti improbante
Vokativ
improbans
improbans
improbans
Plural
Nominativ
improbantes
improbantes
improbantia
Genitiv
improbantium improbantum
improbantium improbantum
improbantium improbantum
Dativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Akkusativ
improbantes
improbantes
improbantia
Ablativ
improbantibus
improbantibus
improbantibus
Vokativ
improbantes
improbantes
improbantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbatus
improbata
improbatum
Genitiv
improbati
improbatae
improbati
Dativ
improbato
improbatae
improbato
Akkusativ
improbatum
improbatam
improbatum
Ablativ
improbato
improbata
improbato
Vokativ
improbate
improbata
improbatum
Plural
Nominativ
improbati
improbatae
improbata
Genitiv
improbatorum
improbatarum
improbatorum
Dativ
improbatis
improbatis
improbatis
Akkusativ
improbatos
improbatas
improbata
Ablativ
improbatis
improbatis
improbatis
Vokativ
improbati
improbatae
improbata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
improbaturus
improbatura
improbaturum
Genitiv
improbaturi
improbaturae
improbaturi
Dativ
improbaturo
improbaturae
improbaturo
Akkusativ
improbaturum
improbaturam
improbaturum
Ablativ
improbaturo
improbatura
improbaturo
Vokativ
improbature
improbatura
improbaturum
Plural
Nominativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Genitiv
improbaturorum
improbaturarum
improbaturorum
Dativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Akkusativ
improbaturos
improbaturas
improbatura
Ablativ
improbaturis
improbaturis
improbaturis
Vokativ
improbaturi
improbaturae
improbatura
Supina
Supin I
Supin II
improbatum
improbatu