Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbito
|
|
| 2. Person Singular |
improbitas
|
|
| 3. Person Singular |
improbitat
|
|
| 1. Person Plural |
improbitamus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitatis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitor
|
|
| 2. Person Singular |
improbitaris improbitare
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatur
|
|
| 1. Person Plural |
improbitamur
|
|
| 2. Person Plural |
improbitamini
|
|
| 3. Person Plural |
improbitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitem
|
|
| 2. Person Singular |
improbites
|
|
| 3. Person Singular |
improbitet
|
|
| 1. Person Plural |
improbitemus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitetis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbiter
|
|
| 2. Person Singular |
improbiteris improbitere
|
|
| 3. Person Singular |
improbitetur
|
|
| 1. Person Plural |
improbitemur
|
|
| 2. Person Plural |
improbitemini
|
|
| 3. Person Plural |
improbitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitabam
|
|
| 2. Person Singular |
improbitabas
|
|
| 3. Person Singular |
improbitabat
|
|
| 1. Person Plural |
improbitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitabar
|
|
| 2. Person Singular |
improbitabaris improbitabare
|
|
| 3. Person Singular |
improbitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
improbitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
improbitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
improbitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitarem
|
|
| 2. Person Singular |
improbitares
|
|
| 3. Person Singular |
improbitaret
|
|
| 1. Person Plural |
improbitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitarer
|
|
| 2. Person Singular |
improbitareris improbitarere
|
|
| 3. Person Singular |
improbitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
improbitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
improbitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
improbitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitabo
|
|
| 2. Person Singular |
improbitabis
|
|
| 3. Person Singular |
improbitabit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitabor
|
|
| 2. Person Singular |
improbitaberis improbitabere
|
|
| 3. Person Singular |
improbitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
improbitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
improbitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
improbitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitavi
|
|
| 2. Person Singular |
improbitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
improbitavit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitaverunt improbitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
improbitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
improbitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
improbitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
improbitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
improbitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
improbitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
improbitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
improbitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
improbitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
improbitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
improbitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
improbitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
improbitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
improbitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
improbitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitavero
|
|
| 2. Person Singular |
improbitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
improbitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
improbitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
improbitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
improbitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
improbitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
improbitari improbitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
improbitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
improbitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
improbita
|
! |
| 2. Person Plural |
improbitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
improbitato
|
| 3. Person Singular |
improbitato
|
| 2. Person Plural |
improbitatote
|
| 3. Person Plural |
improbitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
improbitare
|
|
| Genitiv |
improbitandi
|
|
| Dativ |
improbitando
|
|
| Akkusativ |
improbitandum
|
|
| Ablativ |
improbitando
|
|
| Vokativ |
improbitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
improbitandus
|
improbitanda
|
improbitandum
|
| Genitiv |
improbitandi
|
improbitandae
|
improbitandi
|
| Dativ |
improbitando
|
improbitandae
|
improbitando
|
| Akkusativ |
improbitandum
|
improbitandam
|
improbitandum
|
| Ablativ |
improbitando
|
improbitanda
|
improbitando
|
| Vokativ |
improbitande
|
improbitanda
|
improbitandum
|
Plural
| Nominativ |
improbitandi
|
improbitandae
|
improbitanda
|
| Genitiv |
improbitandorum
|
improbitandarum
|
improbitandorum
|
| Dativ |
improbitandis
|
improbitandis
|
improbitandis
|
| Akkusativ |
improbitandos
|
improbitandas
|
improbitanda
|
| Ablativ |
improbitandis
|
improbitandis
|
improbitandis
|
| Vokativ |
improbitandi
|
improbitandae
|
improbitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
improbitans
|
improbitans
|
improbitans
|
| Genitiv |
improbitantis
|
improbitantis
|
improbitantis
|
| Dativ |
improbitanti
|
improbitanti
|
improbitanti
|
| Akkusativ |
improbitantem
|
improbitantem
|
improbitans
|
| Ablativ |
improbitanti improbitante
|
improbitanti improbitante
|
improbitanti improbitante
|
| Vokativ |
improbitans
|
improbitans
|
improbitans
|
Plural
| Nominativ |
improbitantes
|
improbitantes
|
improbitantia
|
| Genitiv |
improbitantium improbitantum
|
improbitantium improbitantum
|
improbitantium improbitantum
|
| Dativ |
improbitantibus
|
improbitantibus
|
improbitantibus
|
| Akkusativ |
improbitantes
|
improbitantes
|
improbitantia
|
| Ablativ |
improbitantibus
|
improbitantibus
|
improbitantibus
|
| Vokativ |
improbitantes
|
improbitantes
|
improbitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
improbitatus
|
improbitata
|
improbitatum
|
| Genitiv |
improbitati
|
improbitatae
|
improbitati
|
| Dativ |
improbitato
|
improbitatae
|
improbitato
|
| Akkusativ |
improbitatum
|
improbitatam
|
improbitatum
|
| Ablativ |
improbitato
|
improbitata
|
improbitato
|
| Vokativ |
improbitate
|
improbitata
|
improbitatum
|
Plural
| Nominativ |
improbitati
|
improbitatae
|
improbitata
|
| Genitiv |
improbitatorum
|
improbitatarum
|
improbitatorum
|
| Dativ |
improbitatis
|
improbitatis
|
improbitatis
|
| Akkusativ |
improbitatos
|
improbitatas
|
improbitata
|
| Ablativ |
improbitatis
|
improbitatis
|
improbitatis
|
| Vokativ |
improbitati
|
improbitatae
|
improbitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
improbitaturus
|
improbitatura
|
improbitaturum
|
| Genitiv |
improbitaturi
|
improbitaturae
|
improbitaturi
|
| Dativ |
improbitaturo
|
improbitaturae
|
improbitaturo
|
| Akkusativ |
improbitaturum
|
improbitaturam
|
improbitaturum
|
| Ablativ |
improbitaturo
|
improbitatura
|
improbitaturo
|
| Vokativ |
improbitature
|
improbitatura
|
improbitaturum
|
Plural
| Nominativ |
improbitaturi
|
improbitaturae
|
improbitatura
|
| Genitiv |
improbitaturorum
|
improbitaturarum
|
improbitaturorum
|
| Dativ |
improbitaturis
|
improbitaturis
|
improbitaturis
|
| Akkusativ |
improbitaturos
|
improbitaturas
|
improbitatura
|
| Ablativ |
improbitaturis
|
improbitaturis
|
improbitaturis
|
| Vokativ |
improbitaturi
|
improbitaturae
|
improbitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
improbitatum
|
improbitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbito
|
|
| 2. Person Singular |
improbitas
|
|
| 3. Person Singular |
improbitat
|
|
| 1. Person Plural |
improbitamus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitatis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitor
|
|
| 2. Person Singular |
improbitaris improbitare
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatur
|
|
| 1. Person Plural |
improbitamur
|
|
| 2. Person Plural |
improbitamini
|
|
| 3. Person Plural |
improbitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitem
|
|
| 2. Person Singular |
improbites
|
|
| 3. Person Singular |
improbitet
|
|
| 1. Person Plural |
improbitemus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitetis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbiter
|
|
| 2. Person Singular |
improbiteris improbitere
|
|
| 3. Person Singular |
improbitetur
|
|
| 1. Person Plural |
improbitemur
|
|
| 2. Person Plural |
improbitemini
|
|
| 3. Person Plural |
improbitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitabam
|
|
| 2. Person Singular |
improbitabas
|
|
| 3. Person Singular |
improbitabat
|
|
| 1. Person Plural |
improbitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitabar
|
|
| 2. Person Singular |
improbitabaris improbitabare
|
|
| 3. Person Singular |
improbitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
improbitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
improbitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
improbitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitarem
|
|
| 2. Person Singular |
improbitares
|
|
| 3. Person Singular |
improbitaret
|
|
| 1. Person Plural |
improbitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitarer
|
|
| 2. Person Singular |
improbitareris improbitarere
|
|
| 3. Person Singular |
improbitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
improbitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
improbitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
improbitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitabo
|
|
| 2. Person Singular |
improbitabis
|
|
| 3. Person Singular |
improbitabit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitabor
|
|
| 2. Person Singular |
improbitaberis improbitabere
|
|
| 3. Person Singular |
improbitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
improbitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
improbitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
improbitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitavi
|
|
| 2. Person Singular |
improbitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
improbitavit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitaverunt improbitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
improbitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
improbitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
improbitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
improbitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
improbitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
improbitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
improbitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
improbitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
improbitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
improbitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
improbitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
improbitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
improbitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
improbitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
improbitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitavero
|
|
| 2. Person Singular |
improbitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
improbitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
improbitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
improbitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
improbitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
improbitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
improbitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
improbitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
improbitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
improbitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
improbitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
improbitari improbitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
improbitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
improbitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
improbita
|
! |
| 2. Person Plural |
improbitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
improbitato
|
| 3. Person Singular |
improbitato
|
| 2. Person Plural |
improbitatote
|
| 3. Person Plural |
improbitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
improbitare
|
|
| Genitiv |
improbitandi
|
|
| Dativ |
improbitando
|
|
| Akkusativ |
improbitandum
|
|
| Ablativ |
improbitando
|
|
| Vokativ |
improbitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
improbitandus
|
improbitanda
|
improbitandum
|
| Genitiv |
improbitandi
|
improbitandae
|
improbitandi
|
| Dativ |
improbitando
|
improbitandae
|
improbitando
|
| Akkusativ |
improbitandum
|
improbitandam
|
improbitandum
|
| Ablativ |
improbitando
|
improbitanda
|
improbitando
|
| Vokativ |
improbitande
|
improbitanda
|
improbitandum
|
Plural
| Nominativ |
improbitandi
|
improbitandae
|
improbitanda
|
| Genitiv |
improbitandorum
|
improbitandarum
|
improbitandorum
|
| Dativ |
improbitandis
|
improbitandis
|
improbitandis
|
| Akkusativ |
improbitandos
|
improbitandas
|
improbitanda
|
| Ablativ |
improbitandis
|
improbitandis
|
improbitandis
|
| Vokativ |
improbitandi
|
improbitandae
|
improbitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
improbitans
|
improbitans
|
improbitans
|
| Genitiv |
improbitantis
|
improbitantis
|
improbitantis
|
| Dativ |
improbitanti
|
improbitanti
|
improbitanti
|
| Akkusativ |
improbitantem
|
improbitantem
|
improbitans
|
| Ablativ |
improbitanti improbitante
|
improbitanti improbitante
|
improbitanti improbitante
|
| Vokativ |
improbitans
|
improbitans
|
improbitans
|
Plural
| Nominativ |
improbitantes
|
improbitantes
|
improbitantia
|
| Genitiv |
improbitantium improbitantum
|
improbitantium improbitantum
|
improbitantium improbitantum
|
| Dativ |
improbitantibus
|
improbitantibus
|
improbitantibus
|
| Akkusativ |
improbitantes
|
improbitantes
|
improbitantia
|
| Ablativ |
improbitantibus
|
improbitantibus
|
improbitantibus
|
| Vokativ |
improbitantes
|
improbitantes
|
improbitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
improbitatus
|
improbitata
|
improbitatum
|
| Genitiv |
improbitati
|
improbitatae
|
improbitati
|
| Dativ |
improbitato
|
improbitatae
|
improbitato
|
| Akkusativ |
improbitatum
|
improbitatam
|
improbitatum
|
| Ablativ |
improbitato
|
improbitata
|
improbitato
|
| Vokativ |
improbitate
|
improbitata
|
improbitatum
|
Plural
| Nominativ |
improbitati
|
improbitatae
|
improbitata
|
| Genitiv |
improbitatorum
|
improbitatarum
|
improbitatorum
|
| Dativ |
improbitatis
|
improbitatis
|
improbitatis
|
| Akkusativ |
improbitatos
|
improbitatas
|
improbitata
|
| Ablativ |
improbitatis
|
improbitatis
|
improbitatis
|
| Vokativ |
improbitati
|
improbitatae
|
improbitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
improbitaturus
|
improbitatura
|
improbitaturum
|
| Genitiv |
improbitaturi
|
improbitaturae
|
improbitaturi
|
| Dativ |
improbitaturo
|
improbitaturae
|
improbitaturo
|
| Akkusativ |
improbitaturum
|
improbitaturam
|
improbitaturum
|
| Ablativ |
improbitaturo
|
improbitatura
|
improbitaturo
|
| Vokativ |
improbitature
|
improbitatura
|
improbitaturum
|
Plural
| Nominativ |
improbitaturi
|
improbitaturae
|
improbitatura
|
| Genitiv |
improbitaturorum
|
improbitaturarum
|
improbitaturorum
|
| Dativ |
improbitaturis
|
improbitaturis
|
improbitaturis
|
| Akkusativ |
improbitaturos
|
improbitaturas
|
improbitatura
|
| Ablativ |
improbitaturis
|
improbitaturis
|
improbitaturis
|
| Vokativ |
improbitaturi
|
improbitaturae
|
improbitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
improbitatum
|
improbitatu
|