Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogito
|
|
| 2. Person Singular |
incogitas
|
|
| 3. Person Singular |
incogitat
|
|
| 1. Person Plural |
incogitamus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitatis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitor
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaris incogitare
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitamur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitamini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitem
|
|
| 2. Person Singular |
incogites
|
|
| 3. Person Singular |
incogitet
|
|
| 1. Person Plural |
incogitemus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitetis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogiter
|
|
| 2. Person Singular |
incogiteris incogitere
|
|
| 3. Person Singular |
incogitetur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitemur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitemini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabam
|
|
| 2. Person Singular |
incogitabas
|
|
| 3. Person Singular |
incogitabat
|
|
| 1. Person Plural |
incogitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabar
|
|
| 2. Person Singular |
incogitabaris incogitabare
|
|
| 3. Person Singular |
incogitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitarem
|
|
| 2. Person Singular |
incogitares
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaret
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitarer
|
|
| 2. Person Singular |
incogitareris incogitarere
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabo
|
|
| 2. Person Singular |
incogitabis
|
|
| 3. Person Singular |
incogitabit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabor
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaberis incogitabere
|
|
| 3. Person Singular |
incogitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitavi
|
|
| 2. Person Singular |
incogitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
incogitavit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitaverunt incogitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
incogitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
incogitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
incogitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitavero
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
incogitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
incogitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
incogitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
incogitari incogitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
incogitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
incogitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
incogita
|
! |
| 2. Person Plural |
incogitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
incogitato
|
| 3. Person Singular |
incogitato
|
| 2. Person Plural |
incogitatote
|
| 3. Person Plural |
incogitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
incogitare
|
|
| Genitiv |
incogitandi
|
|
| Dativ |
incogitando
|
|
| Akkusativ |
incogitandum
|
|
| Ablativ |
incogitando
|
|
| Vokativ |
incogitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitandus
|
incogitanda
|
incogitandum
|
| Genitiv |
incogitandi
|
incogitandae
|
incogitandi
|
| Dativ |
incogitando
|
incogitandae
|
incogitando
|
| Akkusativ |
incogitandum
|
incogitandam
|
incogitandum
|
| Ablativ |
incogitando
|
incogitanda
|
incogitando
|
| Vokativ |
incogitande
|
incogitanda
|
incogitandum
|
Plural
| Nominativ |
incogitandi
|
incogitandae
|
incogitanda
|
| Genitiv |
incogitandorum
|
incogitandarum
|
incogitandorum
|
| Dativ |
incogitandis
|
incogitandis
|
incogitandis
|
| Akkusativ |
incogitandos
|
incogitandas
|
incogitanda
|
| Ablativ |
incogitandis
|
incogitandis
|
incogitandis
|
| Vokativ |
incogitandi
|
incogitandae
|
incogitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitans
|
incogitans
|
incogitans
|
| Genitiv |
incogitantis
|
incogitantis
|
incogitantis
|
| Dativ |
incogitanti
|
incogitanti
|
incogitanti
|
| Akkusativ |
incogitantem
|
incogitantem
|
incogitans
|
| Ablativ |
incogitanti incogitante
|
incogitanti incogitante
|
incogitanti incogitante
|
| Vokativ |
incogitans
|
incogitans
|
incogitans
|
Plural
| Nominativ |
incogitantes
|
incogitantes
|
incogitantia
|
| Genitiv |
incogitantium incogitantum
|
incogitantium incogitantum
|
incogitantium incogitantum
|
| Dativ |
incogitantibus
|
incogitantibus
|
incogitantibus
|
| Akkusativ |
incogitantes
|
incogitantes
|
incogitantia
|
| Ablativ |
incogitantibus
|
incogitantibus
|
incogitantibus
|
| Vokativ |
incogitantes
|
incogitantes
|
incogitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitatus
|
incogitata
|
incogitatum
|
| Genitiv |
incogitati
|
incogitatae
|
incogitati
|
| Dativ |
incogitato
|
incogitatae
|
incogitato
|
| Akkusativ |
incogitatum
|
incogitatam
|
incogitatum
|
| Ablativ |
incogitato
|
incogitata
|
incogitato
|
| Vokativ |
incogitate
|
incogitata
|
incogitatum
|
Plural
| Nominativ |
incogitati
|
incogitatae
|
incogitata
|
| Genitiv |
incogitatorum
|
incogitatarum
|
incogitatorum
|
| Dativ |
incogitatis
|
incogitatis
|
incogitatis
|
| Akkusativ |
incogitatos
|
incogitatas
|
incogitata
|
| Ablativ |
incogitatis
|
incogitatis
|
incogitatis
|
| Vokativ |
incogitati
|
incogitatae
|
incogitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitaturus
|
incogitatura
|
incogitaturum
|
| Genitiv |
incogitaturi
|
incogitaturae
|
incogitaturi
|
| Dativ |
incogitaturo
|
incogitaturae
|
incogitaturo
|
| Akkusativ |
incogitaturum
|
incogitaturam
|
incogitaturum
|
| Ablativ |
incogitaturo
|
incogitatura
|
incogitaturo
|
| Vokativ |
incogitature
|
incogitatura
|
incogitaturum
|
Plural
| Nominativ |
incogitaturi
|
incogitaturae
|
incogitatura
|
| Genitiv |
incogitaturorum
|
incogitaturarum
|
incogitaturorum
|
| Dativ |
incogitaturis
|
incogitaturis
|
incogitaturis
|
| Akkusativ |
incogitaturos
|
incogitaturas
|
incogitatura
|
| Ablativ |
incogitaturis
|
incogitaturis
|
incogitaturis
|
| Vokativ |
incogitaturi
|
incogitaturae
|
incogitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
incogitatum
|
incogitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogito
|
ich denke |
| 2. Person Singular |
incogitas
|
du denkst |
| 3. Person Singular |
incogitat
|
er/sie/es denkt |
| 1. Person Plural |
incogitamus
|
wir denken |
| 2. Person Plural |
incogitatis
|
ihr denkt |
| 3. Person Plural |
incogitant
|
sie denken |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitor
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaris incogitare
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitamur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitamini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitem
|
ich denke |
| 2. Person Singular |
incogites
|
du denkest |
| 3. Person Singular |
incogitet
|
er/sie/es denke |
| 1. Person Plural |
incogitemus
|
wir denken |
| 2. Person Plural |
incogitetis
|
ihr denket |
| 3. Person Plural |
incogitent
|
sie denken |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogiter
|
|
| 2. Person Singular |
incogiteris incogitere
|
|
| 3. Person Singular |
incogitetur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitemur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitemini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabam
|
ich dachte |
| 2. Person Singular |
incogitabas
|
du dachtest |
| 3. Person Singular |
incogitabat
|
er/sie/es dachte |
| 1. Person Plural |
incogitabamus
|
wir dachten |
| 2. Person Plural |
incogitabatis
|
ihr dachtet |
| 3. Person Plural |
incogitabant
|
sie dachten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabar
|
|
| 2. Person Singular |
incogitabaris incogitabare
|
|
| 3. Person Singular |
incogitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitarem
|
ich dächte |
| 2. Person Singular |
incogitares
|
du dächtest |
| 3. Person Singular |
incogitaret
|
er/sie/es dächte |
| 1. Person Plural |
incogitaremus
|
wir dächten |
| 2. Person Plural |
incogitaretis
|
ihr dächtet |
| 3. Person Plural |
incogitarent
|
sie dächten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitarer
|
|
| 2. Person Singular |
incogitareris incogitarere
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabo
|
ich werde denken |
| 2. Person Singular |
incogitabis
|
du wirst denken |
| 3. Person Singular |
incogitabit
|
er/sie/es wird denken |
| 1. Person Plural |
incogitabimus
|
wir werden denken |
| 2. Person Plural |
incogitabitis
|
ihr werdet denken |
| 3. Person Plural |
incogitabunt
|
sie werden denken |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabor
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaberis incogitabere
|
|
| 3. Person Singular |
incogitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitavi
|
ich habe gedacht |
| 2. Person Singular |
incogitavisti
|
du hast gedacht |
| 3. Person Singular |
incogitavit
|
er/sie/es hat gedacht |
| 1. Person Plural |
incogitavimus
|
wir haben gedacht |
| 2. Person Plural |
incogitavistis
|
ihr habt gedacht |
| 3. Person Plural |
incogitaverunt incogitavere
|
sie haben gedacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitaverim
|
ich habe gedacht |
| 2. Person Singular |
incogitaveris
|
du habest gedacht |
| 3. Person Singular |
incogitaverit
|
er/sie/es habe gedacht |
| 1. Person Plural |
incogitaverimus
|
wir haben gedacht |
| 2. Person Plural |
incogitaveritis
|
ihr habet gedacht |
| 3. Person Plural |
incogitaverint
|
sie haben gedacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitaveram
|
ich hatte gedacht |
| 2. Person Singular |
incogitaveras
|
du hattest gedacht |
| 3. Person Singular |
incogitaverat
|
er/sie/es hatte gedacht |
| 1. Person Plural |
incogitaveramus
|
wir hatten gedacht |
| 2. Person Plural |
incogitaveratis
|
ihr hattet gedacht |
| 3. Person Plural |
incogitaverant
|
sie hatten gedacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitavissem
|
ich hätte gedacht |
| 2. Person Singular |
incogitavisses
|
du hättest gedacht |
| 3. Person Singular |
incogitavisset
|
er/sie/es hätte gedacht |
| 1. Person Plural |
incogitavissemus
|
wir hätten gedacht |
| 2. Person Plural |
incogitavissetis
|
ihr hättet gedacht |
| 3. Person Plural |
incogitavissent
|
sie hätten gedacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitavero
|
ich werde gedacht haben |
| 2. Person Singular |
incogitaveris
|
du wirst gedacht haben |
| 3. Person Singular |
incogitaverit
|
er/sie/es wird gedacht haben |
| 1. Person Plural |
incogitaverimus
|
wir werden gedacht haben |
| 2. Person Plural |
incogitaveritis
|
ihr werdet gedacht haben |
| 3. Person Plural |
incogitaverint
|
sie werden gedacht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
incogitare
|
denken |
| Vorzeitigkeit |
incogitavisse
|
gedacht haben |
| Nachzeitigkeit |
incogitaturum esse
|
denken werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
incogitari incogitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
incogitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
incogitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
incogita
|
denke; denk! |
| 2. Person Plural |
incogitate
|
denkt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
incogitato
|
| 3. Person Singular |
incogitato
|
| 2. Person Plural |
incogitatote
|
| 3. Person Plural |
incogitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
incogitare
|
das Denken |
| Genitiv |
incogitandi
|
des Denkens |
| Dativ |
incogitando
|
dem Denken |
| Akkusativ |
incogitandum
|
das Denken |
| Ablativ |
incogitando
|
durch das Denken |
| Vokativ |
incogitande
|
Denken! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitandus
|
incogitanda
|
incogitandum
|
| Genitiv |
incogitandi
|
incogitandae
|
incogitandi
|
| Dativ |
incogitando
|
incogitandae
|
incogitando
|
| Akkusativ |
incogitandum
|
incogitandam
|
incogitandum
|
| Ablativ |
incogitando
|
incogitanda
|
incogitando
|
| Vokativ |
incogitande
|
incogitanda
|
incogitandum
|
Plural
| Nominativ |
incogitandi
|
incogitandae
|
incogitanda
|
| Genitiv |
incogitandorum
|
incogitandarum
|
incogitandorum
|
| Dativ |
incogitandis
|
incogitandis
|
incogitandis
|
| Akkusativ |
incogitandos
|
incogitandas
|
incogitanda
|
| Ablativ |
incogitandis
|
incogitandis
|
incogitandis
|
| Vokativ |
incogitandi
|
incogitandae
|
incogitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitans
|
incogitans
|
incogitans
|
| Genitiv |
incogitantis
|
incogitantis
|
incogitantis
|
| Dativ |
incogitanti
|
incogitanti
|
incogitanti
|
| Akkusativ |
incogitantem
|
incogitantem
|
incogitans
|
| Ablativ |
incogitanti incogitante
|
incogitanti incogitante
|
incogitanti incogitante
|
| Vokativ |
incogitans
|
incogitans
|
incogitans
|
Plural
| Nominativ |
incogitantes
|
incogitantes
|
incogitantia
|
| Genitiv |
incogitantium incogitantum
|
incogitantium incogitantum
|
incogitantium incogitantum
|
| Dativ |
incogitantibus
|
incogitantibus
|
incogitantibus
|
| Akkusativ |
incogitantes
|
incogitantes
|
incogitantia
|
| Ablativ |
incogitantibus
|
incogitantibus
|
incogitantibus
|
| Vokativ |
incogitantes
|
incogitantes
|
incogitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitatus
|
incogitata
|
incogitatum
|
| Genitiv |
incogitati
|
incogitatae
|
incogitati
|
| Dativ |
incogitato
|
incogitatae
|
incogitato
|
| Akkusativ |
incogitatum
|
incogitatam
|
incogitatum
|
| Ablativ |
incogitato
|
incogitata
|
incogitato
|
| Vokativ |
incogitate
|
incogitata
|
incogitatum
|
Plural
| Nominativ |
incogitati
|
incogitatae
|
incogitata
|
| Genitiv |
incogitatorum
|
incogitatarum
|
incogitatorum
|
| Dativ |
incogitatis
|
incogitatis
|
incogitatis
|
| Akkusativ |
incogitatos
|
incogitatas
|
incogitata
|
| Ablativ |
incogitatis
|
incogitatis
|
incogitatis
|
| Vokativ |
incogitati
|
incogitatae
|
incogitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitaturus
|
incogitatura
|
incogitaturum
|
| Genitiv |
incogitaturi
|
incogitaturae
|
incogitaturi
|
| Dativ |
incogitaturo
|
incogitaturae
|
incogitaturo
|
| Akkusativ |
incogitaturum
|
incogitaturam
|
incogitaturum
|
| Ablativ |
incogitaturo
|
incogitatura
|
incogitaturo
|
| Vokativ |
incogitature
|
incogitatura
|
incogitaturum
|
Plural
| Nominativ |
incogitaturi
|
incogitaturae
|
incogitatura
|
| Genitiv |
incogitaturorum
|
incogitaturarum
|
incogitaturorum
|
| Dativ |
incogitaturis
|
incogitaturis
|
incogitaturis
|
| Akkusativ |
incogitaturos
|
incogitaturas
|
incogitatura
|
| Ablativ |
incogitaturis
|
incogitaturis
|
incogitaturis
|
| Vokativ |
incogitaturi
|
incogitaturae
|
incogitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
incogitatum
|
incogitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogito
|
|
| 2. Person Singular |
incogitas
|
|
| 3. Person Singular |
incogitat
|
|
| 1. Person Plural |
incogitamus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitatis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitor
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaris incogitare
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitamur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitamini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitem
|
|
| 2. Person Singular |
incogites
|
|
| 3. Person Singular |
incogitet
|
|
| 1. Person Plural |
incogitemus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitetis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogiter
|
|
| 2. Person Singular |
incogiteris incogitere
|
|
| 3. Person Singular |
incogitetur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitemur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitemini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabam
|
|
| 2. Person Singular |
incogitabas
|
|
| 3. Person Singular |
incogitabat
|
|
| 1. Person Plural |
incogitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabar
|
|
| 2. Person Singular |
incogitabaris incogitabare
|
|
| 3. Person Singular |
incogitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitarem
|
|
| 2. Person Singular |
incogitares
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaret
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitarer
|
|
| 2. Person Singular |
incogitareris incogitarere
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabo
|
|
| 2. Person Singular |
incogitabis
|
|
| 3. Person Singular |
incogitabit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitabor
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaberis incogitabere
|
|
| 3. Person Singular |
incogitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
incogitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
incogitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
incogitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitavi
|
|
| 2. Person Singular |
incogitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
incogitavit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitaverunt incogitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
incogitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
incogitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
incogitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitavero
|
|
| 2. Person Singular |
incogitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
incogitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
incogitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
incogitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
incogitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
incogitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
incogitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
incogitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
incogitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
incogitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
incogitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
incogitari incogitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
incogitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
incogitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
incogita
|
! |
| 2. Person Plural |
incogitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
incogitato
|
| 3. Person Singular |
incogitato
|
| 2. Person Plural |
incogitatote
|
| 3. Person Plural |
incogitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
incogitare
|
|
| Genitiv |
incogitandi
|
|
| Dativ |
incogitando
|
|
| Akkusativ |
incogitandum
|
|
| Ablativ |
incogitando
|
|
| Vokativ |
incogitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitandus
|
incogitanda
|
incogitandum
|
| Genitiv |
incogitandi
|
incogitandae
|
incogitandi
|
| Dativ |
incogitando
|
incogitandae
|
incogitando
|
| Akkusativ |
incogitandum
|
incogitandam
|
incogitandum
|
| Ablativ |
incogitando
|
incogitanda
|
incogitando
|
| Vokativ |
incogitande
|
incogitanda
|
incogitandum
|
Plural
| Nominativ |
incogitandi
|
incogitandae
|
incogitanda
|
| Genitiv |
incogitandorum
|
incogitandarum
|
incogitandorum
|
| Dativ |
incogitandis
|
incogitandis
|
incogitandis
|
| Akkusativ |
incogitandos
|
incogitandas
|
incogitanda
|
| Ablativ |
incogitandis
|
incogitandis
|
incogitandis
|
| Vokativ |
incogitandi
|
incogitandae
|
incogitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitans
|
incogitans
|
incogitans
|
| Genitiv |
incogitantis
|
incogitantis
|
incogitantis
|
| Dativ |
incogitanti
|
incogitanti
|
incogitanti
|
| Akkusativ |
incogitantem
|
incogitantem
|
incogitans
|
| Ablativ |
incogitanti incogitante
|
incogitanti incogitante
|
incogitanti incogitante
|
| Vokativ |
incogitans
|
incogitans
|
incogitans
|
Plural
| Nominativ |
incogitantes
|
incogitantes
|
incogitantia
|
| Genitiv |
incogitantium incogitantum
|
incogitantium incogitantum
|
incogitantium incogitantum
|
| Dativ |
incogitantibus
|
incogitantibus
|
incogitantibus
|
| Akkusativ |
incogitantes
|
incogitantes
|
incogitantia
|
| Ablativ |
incogitantibus
|
incogitantibus
|
incogitantibus
|
| Vokativ |
incogitantes
|
incogitantes
|
incogitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitatus
|
incogitata
|
incogitatum
|
| Genitiv |
incogitati
|
incogitatae
|
incogitati
|
| Dativ |
incogitato
|
incogitatae
|
incogitato
|
| Akkusativ |
incogitatum
|
incogitatam
|
incogitatum
|
| Ablativ |
incogitato
|
incogitata
|
incogitato
|
| Vokativ |
incogitate
|
incogitata
|
incogitatum
|
Plural
| Nominativ |
incogitati
|
incogitatae
|
incogitata
|
| Genitiv |
incogitatorum
|
incogitatarum
|
incogitatorum
|
| Dativ |
incogitatis
|
incogitatis
|
incogitatis
|
| Akkusativ |
incogitatos
|
incogitatas
|
incogitata
|
| Ablativ |
incogitatis
|
incogitatis
|
incogitatis
|
| Vokativ |
incogitati
|
incogitatae
|
incogitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
incogitaturus
|
incogitatura
|
incogitaturum
|
| Genitiv |
incogitaturi
|
incogitaturae
|
incogitaturi
|
| Dativ |
incogitaturo
|
incogitaturae
|
incogitaturo
|
| Akkusativ |
incogitaturum
|
incogitaturam
|
incogitaturum
|
| Ablativ |
incogitaturo
|
incogitatura
|
incogitaturo
|
| Vokativ |
incogitature
|
incogitatura
|
incogitaturum
|
Plural
| Nominativ |
incogitaturi
|
incogitaturae
|
incogitatura
|
| Genitiv |
incogitaturorum
|
incogitaturarum
|
incogitaturorum
|
| Dativ |
incogitaturis
|
incogitaturis
|
incogitaturis
|
| Akkusativ |
incogitaturos
|
incogitaturas
|
incogitatura
|
| Ablativ |
incogitaturis
|
incogitaturis
|
incogitaturis
|
| Vokativ |
incogitaturi
|
incogitaturae
|
incogitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
incogitatum
|
incogitatu
|