Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von indicere (Verb im Partizip) entspricht Ihr Suchwort indictus auch noch Formen von: indictus (Adjektiv)
Kurzübersicht
| Latein | Typ | Flexionsart | Form | Deutsch |
|---|---|---|---|---|
| indicere | Verb | konsonantische Konjugation | Infinitiv | ankündigen ansagen auflegen bestimmen dazu sagen einberufen eine Leistung anbefehlen ernennen öffentlich ankündigen öffentlich bekanntmachen verkünden, bekannt machen wohin? |
| indictus | Verb im Partizip | konsonantische Konjugation | Nominativ Maskulin Singular Partizip Perfekt Passiv | Partizip von ankündigen |
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
ich kündige an |
| 2. Person Singular | indicis |
du kündigst an |
| 3. Person Singular | indicit |
er/sie/es kündigt an |
| 1. Person Plural | indicimus |
wir kündigen an |
| 2. Person Plural | indicitis |
ihr kündigt an |
| 3. Person Plural | indicunt |
sie kündigen an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
ich werde angekündigt |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst angekündigt |
| 3. Person Singular | indicitur |
er/sie/es wird angekündigt |
| 1. Person Plural | indicimur |
wir werden angekündigt |
| 2. Person Plural | indicimini |
ihr werdet angekündigt |
| 3. Person Plural | indicuntur |
sie werden angekündigt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich kündige an |
| 2. Person Singular | indicas |
du kündigest an |
| 3. Person Singular | indicat |
er/sie/es kündige an |
| 1. Person Plural | indicamus |
wir kündigen an |
| 2. Person Plural | indicatis |
ihr kündiget an |
| 3. Person Plural | indicant |
sie kündigen an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde angekündigt |
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
du werdest angekündigt |
| 3. Person Singular | indicatur |
er/sie/es werde angekündigt |
| 1. Person Plural | indicamur |
wir werden angekündigt |
| 2. Person Plural | indicamini |
ihr werdet angekündigt |
| 3. Person Plural | indicantur |
sie werden angekündigt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
ich kündigte an |
| 2. Person Singular | indicebas |
du kündigtest an |
| 3. Person Singular | indicebat |
er/sie/es kündigte an |
| 1. Person Plural | indicebamus |
wir kündigten an |
| 2. Person Plural | indicebatis |
ihr kündigtet an |
| 3. Person Plural | indicebant |
sie kündigten an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
ich wurde angekündigt |
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
du wurdest angekündigt |
| 3. Person Singular | indicebatur |
er/sie/es wurde angekündigt |
| 1. Person Plural | indicebamur |
wir wurden angekündigt |
| 2. Person Plural | indicebamini |
ihr wurdet angekündigt |
| 3. Person Plural | indicebantur |
sie wurden angekündigt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
ich kündigte an |
| 2. Person Singular | indiceres |
du kündigtest an |
| 3. Person Singular | indiceret |
er/sie/es kündigte an |
| 1. Person Plural | indiceremus |
wir kündigten an |
| 2. Person Plural | indiceretis |
ihr kündigtet an |
| 3. Person Plural | indicerent |
sie kündigten an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
ich würde angekündigt |
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
du würdest angekündigt |
| 3. Person Singular | indiceretur |
er/sie/es würde angekündigt |
| 1. Person Plural | indiceremur |
wir würden angekündigt |
| 2. Person Plural | indiceremini |
ihr würdet angekündigt |
| 3. Person Plural | indicerentur |
sie würden angekündigt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich werde ankündigen |
| 2. Person Singular | indices |
du wirst ankündigen |
| 3. Person Singular | indicet |
er/sie/es wird ankündigen |
| 1. Person Plural | indicemus |
wir werden ankündigen |
| 2. Person Plural | indicetis |
ihr werdet ankündigen |
| 3. Person Plural | indicent |
sie werden ankündigen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde angekündigt werden |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst angekündigt werden |
| 3. Person Singular | indicetur |
er/sie/es wird angekündigt werden |
| 1. Person Plural | indicemur |
wir werden angekündigt werden |
| 2. Person Plural | indicemini |
ihr werdet angekündigt werden |
| 3. Person Plural | indicentur |
sie werden angekündigt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
ich habe angekündigt |
| 2. Person Singular | indixisti |
du hast angekündigt |
| 3. Person Singular | indixit |
er/sie/es hat angekündigt |
| 1. Person Plural | indiximus |
wir haben angekündigt |
| 2. Person Plural | indixistis |
ihr habt angekündigt |
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
sie haben angekündigt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
ich bin angekündigt worden |
| 2. Person Singular | indictus es |
du bist angekündigt worden |
| 3. Person Singular | indictus est |
er/sie/es ist angekündigt worden |
| 1. Person Plural | indicti sumus |
wir sind angekündigt worden |
| 2. Person Plural | indicti estis |
ihr seid angekündigt worden |
| 3. Person Plural | indicti sunt |
sie sind angekündigt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
ich habe angekündigt |
| 2. Person Singular | indixeris |
du habest angekündigt |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es habe angekündigt |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir haben angekündigt |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr habet angekündigt |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie haben angekündigt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
ich sei angekündigt worden |
| 2. Person Singular | indictus sis |
du seiest angekündigt worden |
| 3. Person Singular | indictus sit |
er/sie/es sei angekündigt worden |
| 1. Person Plural | indicti simus |
wir seien angekündigt worden |
| 2. Person Plural | indicti sitis |
ihr seiet angekündigt worden |
| 3. Person Plural | indicti sint |
sie seien angekündigt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
ich hatte angekündigt |
| 2. Person Singular | indixeras |
du hattest angekündigt |
| 3. Person Singular | indixerat |
er/sie/es hatte angekündigt |
| 1. Person Plural | indixeramus |
wir hatten angekündigt |
| 2. Person Plural | indixeratis |
ihr hattet angekündigt |
| 3. Person Plural | indixerant |
sie hatten angekündigt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
ich war angekündigt worden |
| 2. Person Singular | indictus eras |
du warst angekündigt worden |
| 3. Person Singular | indictus erat |
er/sie/es war angekündigt worden |
| 1. Person Plural | indicti eramus |
wir waren angekündigt worden |
| 2. Person Plural | indicti eratis |
ihr wart angekündigt worden |
| 3. Person Plural | indicti erant |
sie waren angekündigt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
ich hätte angekündigt |
| 2. Person Singular | indixisses |
du hättest angekündigt |
| 3. Person Singular | indixisset |
er/sie/es hätte angekündigt |
| 1. Person Plural | indixissemus |
wir hätten angekündigt |
| 2. Person Plural | indixissetis |
ihr hättet angekündigt |
| 3. Person Plural | indixissent |
sie hätten angekündigt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
ich wäre angekündigt worden |
| 2. Person Singular | indictus esses |
du wärest angekündigt worden |
| 3. Person Singular | indictus esset |
er/sie/es wäre angekündigt worden |
| 1. Person Plural | indicti essemus |
wir wären angekündigt worden |
| 2. Person Plural | indicti essetis |
ihr wäret angekündigt worden |
| 3. Person Plural | indicti essent |
sie wären angekündigt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
ich werde angekündigt haben |
| 2. Person Singular | indixeris |
du wirst angekündigt haben |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es wird angekündigt haben |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir werden angekündigt haben |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr werdet angekündigt haben |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie werden angekündigt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
ich werde angekündigt worden sein |
| 2. Person Singular | indictus eris |
du wirst angekündigt worden sein |
| 3. Person Singular | indictus erit |
er/sie/es wird angekündigt worden sein |
| 1. Person Plural | indicti erimus |
wir werden angekündigt worden sein |
| 2. Person Plural | indicti eritis |
ihr werdet angekündigt worden sein |
| 3. Person Plural | indicti erunt |
sie werden angekündigt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
ankündigen |
| Vorzeitigkeit | indixisse |
angekündigt haben |
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
ankündigen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
angekündigt werden |
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
angekündigt worden sein |
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
künftig angekündigt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
kündige an; kündig an! |
| 2. Person Plural | indicite |
kündigt an! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
das Ankündigen |
| Genitiv | indicendi indicundi |
des Ankündigens |
| Dativ | indicendo indicundo |
dem Ankündigen |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
das Ankündigen |
| Ablativ | indicendo indicundo |
durch das Ankündigen |
| Vokativ | indicende indicunde |
Ankündigen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
ich sage an |
| 2. Person Singular | indicis |
du sagst an |
| 3. Person Singular | indicit |
er/sie/es sagt an |
| 1. Person Plural | indicimus |
wir sagen an |
| 2. Person Plural | indicitis |
ihr sagt an |
| 3. Person Plural | indicunt |
sie sagen an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
ich werde angesagt |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst angesagt |
| 3. Person Singular | indicitur |
er/sie/es wird angesagt |
| 1. Person Plural | indicimur |
wir werden angesagt |
| 2. Person Plural | indicimini |
ihr werdet angesagt |
| 3. Person Plural | indicuntur |
sie werden angesagt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich sage an |
| 2. Person Singular | indicas |
du sagest an |
| 3. Person Singular | indicat |
er/sie/es sage an |
| 1. Person Plural | indicamus |
wir sagen an |
| 2. Person Plural | indicatis |
ihr saget an |
| 3. Person Plural | indicant |
sie sagen an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde angesagt |
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
du werdest angesagt |
| 3. Person Singular | indicatur |
er/sie/es werde angesagt |
| 1. Person Plural | indicamur |
wir werden angesagt |
| 2. Person Plural | indicamini |
ihr werdet angesagt |
| 3. Person Plural | indicantur |
sie werden angesagt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
ich sagte an |
| 2. Person Singular | indicebas |
du sagtest an |
| 3. Person Singular | indicebat |
er/sie/es sagte an |
| 1. Person Plural | indicebamus |
wir sagten an |
| 2. Person Plural | indicebatis |
ihr sagtet an |
| 3. Person Plural | indicebant |
sie sagten an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
ich wurde angesagt |
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
du wurdest angesagt |
| 3. Person Singular | indicebatur |
er/sie/es wurde angesagt |
| 1. Person Plural | indicebamur |
wir wurden angesagt |
| 2. Person Plural | indicebamini |
ihr wurdet angesagt |
| 3. Person Plural | indicebantur |
sie wurden angesagt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
ich sagte an |
| 2. Person Singular | indiceres |
du sagtest an |
| 3. Person Singular | indiceret |
er/sie/es sagte an |
| 1. Person Plural | indiceremus |
wir sagten an |
| 2. Person Plural | indiceretis |
ihr sagtet an |
| 3. Person Plural | indicerent |
sie sagten an |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
ich würde angesagt |
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
du würdest angesagt |
| 3. Person Singular | indiceretur |
er/sie/es würde angesagt |
| 1. Person Plural | indiceremur |
wir würden angesagt |
| 2. Person Plural | indiceremini |
ihr würdet angesagt |
| 3. Person Plural | indicerentur |
sie würden angesagt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich werde ansagen |
| 2. Person Singular | indices |
du wirst ansagen |
| 3. Person Singular | indicet |
er/sie/es wird ansagen |
| 1. Person Plural | indicemus |
wir werden ansagen |
| 2. Person Plural | indicetis |
ihr werdet ansagen |
| 3. Person Plural | indicent |
sie werden ansagen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde angesagt werden |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst angesagt werden |
| 3. Person Singular | indicetur |
er/sie/es wird angesagt werden |
| 1. Person Plural | indicemur |
wir werden angesagt werden |
| 2. Person Plural | indicemini |
ihr werdet angesagt werden |
| 3. Person Plural | indicentur |
sie werden angesagt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
ich habe angesagt |
| 2. Person Singular | indixisti |
du hast angesagt |
| 3. Person Singular | indixit |
er/sie/es hat angesagt |
| 1. Person Plural | indiximus |
wir haben angesagt |
| 2. Person Plural | indixistis |
ihr habt angesagt |
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
sie haben angesagt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
ich bin angesagt worden |
| 2. Person Singular | indictus es |
du bist angesagt worden |
| 3. Person Singular | indictus est |
er/sie/es ist angesagt worden |
| 1. Person Plural | indicti sumus |
wir sind angesagt worden |
| 2. Person Plural | indicti estis |
ihr seid angesagt worden |
| 3. Person Plural | indicti sunt |
sie sind angesagt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
ich habe angesagt |
| 2. Person Singular | indixeris |
du habest angesagt |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es habe angesagt |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir haben angesagt |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr habet angesagt |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie haben angesagt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
ich sei angesagt worden |
| 2. Person Singular | indictus sis |
du seiest angesagt worden |
| 3. Person Singular | indictus sit |
er/sie/es sei angesagt worden |
| 1. Person Plural | indicti simus |
wir seien angesagt worden |
| 2. Person Plural | indicti sitis |
ihr seiet angesagt worden |
| 3. Person Plural | indicti sint |
sie seien angesagt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
ich hatte angesagt |
| 2. Person Singular | indixeras |
du hattest angesagt |
| 3. Person Singular | indixerat |
er/sie/es hatte angesagt |
| 1. Person Plural | indixeramus |
wir hatten angesagt |
| 2. Person Plural | indixeratis |
ihr hattet angesagt |
| 3. Person Plural | indixerant |
sie hatten angesagt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
ich war angesagt worden |
| 2. Person Singular | indictus eras |
du warst angesagt worden |
| 3. Person Singular | indictus erat |
er/sie/es war angesagt worden |
| 1. Person Plural | indicti eramus |
wir waren angesagt worden |
| 2. Person Plural | indicti eratis |
ihr wart angesagt worden |
| 3. Person Plural | indicti erant |
sie waren angesagt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
ich hätte angesagt |
| 2. Person Singular | indixisses |
du hättest angesagt |
| 3. Person Singular | indixisset |
er/sie/es hätte angesagt |
| 1. Person Plural | indixissemus |
wir hätten angesagt |
| 2. Person Plural | indixissetis |
ihr hättet angesagt |
| 3. Person Plural | indixissent |
sie hätten angesagt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
ich wäre angesagt worden |
| 2. Person Singular | indictus esses |
du wärest angesagt worden |
| 3. Person Singular | indictus esset |
er/sie/es wäre angesagt worden |
| 1. Person Plural | indicti essemus |
wir wären angesagt worden |
| 2. Person Plural | indicti essetis |
ihr wäret angesagt worden |
| 3. Person Plural | indicti essent |
sie wären angesagt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
ich werde angesagt haben |
| 2. Person Singular | indixeris |
du wirst angesagt haben |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es wird angesagt haben |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir werden angesagt haben |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr werdet angesagt haben |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie werden angesagt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
ich werde angesagt worden sein |
| 2. Person Singular | indictus eris |
du wirst angesagt worden sein |
| 3. Person Singular | indictus erit |
er/sie/es wird angesagt worden sein |
| 1. Person Plural | indicti erimus |
wir werden angesagt worden sein |
| 2. Person Plural | indicti eritis |
ihr werdet angesagt worden sein |
| 3. Person Plural | indicti erunt |
sie werden angesagt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
ansagen |
| Vorzeitigkeit | indixisse |
angesagt haben |
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
ansagen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
angesagt werden |
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
angesagt worden sein |
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
künftig angesagt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
sage an; sag an! |
| 2. Person Plural | indicite |
sagt an! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
das Ansagen |
| Genitiv | indicendi indicundi |
des Ansagens |
| Dativ | indicendo indicundo |
dem Ansagen |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
das Ansagen |
| Ablativ | indicendo indicundo |
durch das Ansagen |
| Vokativ | indicende indicunde |
Ansagen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
ich lege auf |
| 2. Person Singular | indicis |
du legst auf |
| 3. Person Singular | indicit |
er/sie/es legt auf |
| 1. Person Plural | indicimus |
wir legen auf |
| 2. Person Plural | indicitis |
ihr legt auf |
| 3. Person Plural | indicunt |
sie legen auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
ich werde aufgelegt |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst aufgelegt |
| 3. Person Singular | indicitur |
er/sie/es wird aufgelegt |
| 1. Person Plural | indicimur |
wir werden aufgelegt |
| 2. Person Plural | indicimini |
ihr werdet aufgelegt |
| 3. Person Plural | indicuntur |
sie werden aufgelegt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich lege auf |
| 2. Person Singular | indicas |
du legest auf |
| 3. Person Singular | indicat |
er/sie/es lege auf |
| 1. Person Plural | indicamus |
wir legen auf |
| 2. Person Plural | indicatis |
ihr leget auf |
| 3. Person Plural | indicant |
sie legen auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde aufgelegt |
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
du werdest aufgelegt |
| 3. Person Singular | indicatur |
er/sie/es werde aufgelegt |
| 1. Person Plural | indicamur |
wir werden aufgelegt |
| 2. Person Plural | indicamini |
ihr werdet aufgelegt |
| 3. Person Plural | indicantur |
sie werden aufgelegt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
ich legte auf |
| 2. Person Singular | indicebas |
du legtest auf |
| 3. Person Singular | indicebat |
er/sie/es legte auf |
| 1. Person Plural | indicebamus |
wir legten auf |
| 2. Person Plural | indicebatis |
ihr legtet auf |
| 3. Person Plural | indicebant |
sie legten auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
ich wurde aufgelegt |
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
du wurdest aufgelegt |
| 3. Person Singular | indicebatur |
er/sie/es wurde aufgelegt |
| 1. Person Plural | indicebamur |
wir wurden aufgelegt |
| 2. Person Plural | indicebamini |
ihr wurdet aufgelegt |
| 3. Person Plural | indicebantur |
sie wurden aufgelegt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
ich legte auf |
| 2. Person Singular | indiceres |
du legtest auf |
| 3. Person Singular | indiceret |
er/sie/es legte auf |
| 1. Person Plural | indiceremus |
wir legten auf |
| 2. Person Plural | indiceretis |
ihr legtet auf |
| 3. Person Plural | indicerent |
sie legten auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
ich würde aufgelegt |
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
du würdest aufgelegt |
| 3. Person Singular | indiceretur |
er/sie/es würde aufgelegt |
| 1. Person Plural | indiceremur |
wir würden aufgelegt |
| 2. Person Plural | indiceremini |
ihr würdet aufgelegt |
| 3. Person Plural | indicerentur |
sie würden aufgelegt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich werde auflegen |
| 2. Person Singular | indices |
du wirst auflegen |
| 3. Person Singular | indicet |
er/sie/es wird auflegen |
| 1. Person Plural | indicemus |
wir werden auflegen |
| 2. Person Plural | indicetis |
ihr werdet auflegen |
| 3. Person Plural | indicent |
sie werden auflegen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde aufgelegt werden |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst aufgelegt werden |
| 3. Person Singular | indicetur |
er/sie/es wird aufgelegt werden |
| 1. Person Plural | indicemur |
wir werden aufgelegt werden |
| 2. Person Plural | indicemini |
ihr werdet aufgelegt werden |
| 3. Person Plural | indicentur |
sie werden aufgelegt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
ich habe aufgelegt |
| 2. Person Singular | indixisti |
du hast aufgelegt |
| 3. Person Singular | indixit |
er/sie/es hat aufgelegt |
| 1. Person Plural | indiximus |
wir haben aufgelegt |
| 2. Person Plural | indixistis |
ihr habt aufgelegt |
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
sie haben aufgelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
ich bin aufgelegt worden |
| 2. Person Singular | indictus es |
du bist aufgelegt worden |
| 3. Person Singular | indictus est |
er/sie/es ist aufgelegt worden |
| 1. Person Plural | indicti sumus |
wir sind aufgelegt worden |
| 2. Person Plural | indicti estis |
ihr seid aufgelegt worden |
| 3. Person Plural | indicti sunt |
sie sind aufgelegt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
ich habe aufgelegt |
| 2. Person Singular | indixeris |
du habest aufgelegt |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es habe aufgelegt |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir haben aufgelegt |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr habet aufgelegt |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie haben aufgelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
ich sei aufgelegt worden |
| 2. Person Singular | indictus sis |
du seiest aufgelegt worden |
| 3. Person Singular | indictus sit |
er/sie/es sei aufgelegt worden |
| 1. Person Plural | indicti simus |
wir seien aufgelegt worden |
| 2. Person Plural | indicti sitis |
ihr seiet aufgelegt worden |
| 3. Person Plural | indicti sint |
sie seien aufgelegt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
ich hatte aufgelegt |
| 2. Person Singular | indixeras |
du hattest aufgelegt |
| 3. Person Singular | indixerat |
er/sie/es hatte aufgelegt |
| 1. Person Plural | indixeramus |
wir hatten aufgelegt |
| 2. Person Plural | indixeratis |
ihr hattet aufgelegt |
| 3. Person Plural | indixerant |
sie hatten aufgelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
ich war aufgelegt worden |
| 2. Person Singular | indictus eras |
du warst aufgelegt worden |
| 3. Person Singular | indictus erat |
er/sie/es war aufgelegt worden |
| 1. Person Plural | indicti eramus |
wir waren aufgelegt worden |
| 2. Person Plural | indicti eratis |
ihr wart aufgelegt worden |
| 3. Person Plural | indicti erant |
sie waren aufgelegt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
ich hätte aufgelegt |
| 2. Person Singular | indixisses |
du hättest aufgelegt |
| 3. Person Singular | indixisset |
er/sie/es hätte aufgelegt |
| 1. Person Plural | indixissemus |
wir hätten aufgelegt |
| 2. Person Plural | indixissetis |
ihr hättet aufgelegt |
| 3. Person Plural | indixissent |
sie hätten aufgelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
ich wäre aufgelegt worden |
| 2. Person Singular | indictus esses |
du wärest aufgelegt worden |
| 3. Person Singular | indictus esset |
er/sie/es wäre aufgelegt worden |
| 1. Person Plural | indicti essemus |
wir wären aufgelegt worden |
| 2. Person Plural | indicti essetis |
ihr wäret aufgelegt worden |
| 3. Person Plural | indicti essent |
sie wären aufgelegt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
ich werde aufgelegt haben |
| 2. Person Singular | indixeris |
du wirst aufgelegt haben |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es wird aufgelegt haben |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir werden aufgelegt haben |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr werdet aufgelegt haben |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie werden aufgelegt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
ich werde aufgelegt worden sein |
| 2. Person Singular | indictus eris |
du wirst aufgelegt worden sein |
| 3. Person Singular | indictus erit |
er/sie/es wird aufgelegt worden sein |
| 1. Person Plural | indicti erimus |
wir werden aufgelegt worden sein |
| 2. Person Plural | indicti eritis |
ihr werdet aufgelegt worden sein |
| 3. Person Plural | indicti erunt |
sie werden aufgelegt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
auflegen |
| Vorzeitigkeit | indixisse |
aufgelegt haben |
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
auflegen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
aufgelegt werden |
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
aufgelegt worden sein |
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
künftig aufgelegt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
lege auf; leg auf! |
| 2. Person Plural | indicite |
legt auf! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
das Auflegen |
| Genitiv | indicendi indicundi |
des Auflegens |
| Dativ | indicendo indicundo |
dem Auflegen |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
das Auflegen |
| Ablativ | indicendo indicundo |
durch das Auflegen |
| Vokativ | indicende indicunde |
Auflegen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
ich bestimme |
| 2. Person Singular | indicis |
du bestimmst |
| 3. Person Singular | indicit |
er/sie/es bestimmt |
| 1. Person Plural | indicimus |
wir bestimmen |
| 2. Person Plural | indicitis |
ihr bestimmt |
| 3. Person Plural | indicunt |
sie bestimmen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
ich werde bestimmt |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst bestimmt |
| 3. Person Singular | indicitur |
er/sie/es wird bestimmt |
| 1. Person Plural | indicimur |
wir werden bestimmt |
| 2. Person Plural | indicimini |
ihr werdet bestimmt |
| 3. Person Plural | indicuntur |
sie werden bestimmt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich bestimme |
| 2. Person Singular | indicas |
du bestimmest |
| 3. Person Singular | indicat |
er/sie/es bestimme |
| 1. Person Plural | indicamus |
wir bestimmen |
| 2. Person Plural | indicatis |
ihr bestimmet |
| 3. Person Plural | indicant |
sie bestimmen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde bestimmt |
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
du werdest bestimmt |
| 3. Person Singular | indicatur |
er/sie/es werde bestimmt |
| 1. Person Plural | indicamur |
wir werden bestimmt |
| 2. Person Plural | indicamini |
ihr werdet bestimmt |
| 3. Person Plural | indicantur |
sie werden bestimmt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
ich bestimmte |
| 2. Person Singular | indicebas |
du bestimmtest |
| 3. Person Singular | indicebat |
er/sie/es bestimmte |
| 1. Person Plural | indicebamus |
wir bestimmten |
| 2. Person Plural | indicebatis |
ihr bestimmtet |
| 3. Person Plural | indicebant |
sie bestimmten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
ich wurde bestimmt |
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
du wurdest bestimmt |
| 3. Person Singular | indicebatur |
er/sie/es wurde bestimmt |
| 1. Person Plural | indicebamur |
wir wurden bestimmt |
| 2. Person Plural | indicebamini |
ihr wurdet bestimmt |
| 3. Person Plural | indicebantur |
sie wurden bestimmt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
ich bestimmte |
| 2. Person Singular | indiceres |
du bestimmtest |
| 3. Person Singular | indiceret |
er/sie/es bestimmte |
| 1. Person Plural | indiceremus |
wir bestimmten |
| 2. Person Plural | indiceretis |
ihr bestimmtet |
| 3. Person Plural | indicerent |
sie bestimmten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
ich würde bestimmt |
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
du würdest bestimmt |
| 3. Person Singular | indiceretur |
er/sie/es würde bestimmt |
| 1. Person Plural | indiceremur |
wir würden bestimmt |
| 2. Person Plural | indiceremini |
ihr würdet bestimmt |
| 3. Person Plural | indicerentur |
sie würden bestimmt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich werde bestimmen |
| 2. Person Singular | indices |
du wirst bestimmen |
| 3. Person Singular | indicet |
er/sie/es wird bestimmen |
| 1. Person Plural | indicemus |
wir werden bestimmen |
| 2. Person Plural | indicetis |
ihr werdet bestimmen |
| 3. Person Plural | indicent |
sie werden bestimmen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde bestimmt werden |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst bestimmt werden |
| 3. Person Singular | indicetur |
er/sie/es wird bestimmt werden |
| 1. Person Plural | indicemur |
wir werden bestimmt werden |
| 2. Person Plural | indicemini |
ihr werdet bestimmt werden |
| 3. Person Plural | indicentur |
sie werden bestimmt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
ich habe bestimmt |
| 2. Person Singular | indixisti |
du hast bestimmt |
| 3. Person Singular | indixit |
er/sie/es hat bestimmt |
| 1. Person Plural | indiximus |
wir haben bestimmt |
| 2. Person Plural | indixistis |
ihr habt bestimmt |
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
sie haben bestimmt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
ich bin bestimmt worden |
| 2. Person Singular | indictus es |
du bist bestimmt worden |
| 3. Person Singular | indictus est |
er/sie/es ist bestimmt worden |
| 1. Person Plural | indicti sumus |
wir sind bestimmt worden |
| 2. Person Plural | indicti estis |
ihr seid bestimmt worden |
| 3. Person Plural | indicti sunt |
sie sind bestimmt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
ich habe bestimmt |
| 2. Person Singular | indixeris |
du habest bestimmt |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es habe bestimmt |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir haben bestimmt |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr habet bestimmt |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie haben bestimmt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
ich sei bestimmt worden |
| 2. Person Singular | indictus sis |
du seiest bestimmt worden |
| 3. Person Singular | indictus sit |
er/sie/es sei bestimmt worden |
| 1. Person Plural | indicti simus |
wir seien bestimmt worden |
| 2. Person Plural | indicti sitis |
ihr seiet bestimmt worden |
| 3. Person Plural | indicti sint |
sie seien bestimmt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
ich hatte bestimmt |
| 2. Person Singular | indixeras |
du hattest bestimmt |
| 3. Person Singular | indixerat |
er/sie/es hatte bestimmt |
| 1. Person Plural | indixeramus |
wir hatten bestimmt |
| 2. Person Plural | indixeratis |
ihr hattet bestimmt |
| 3. Person Plural | indixerant |
sie hatten bestimmt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
ich war bestimmt worden |
| 2. Person Singular | indictus eras |
du warst bestimmt worden |
| 3. Person Singular | indictus erat |
er/sie/es war bestimmt worden |
| 1. Person Plural | indicti eramus |
wir waren bestimmt worden |
| 2. Person Plural | indicti eratis |
ihr wart bestimmt worden |
| 3. Person Plural | indicti erant |
sie waren bestimmt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
ich hätte bestimmt |
| 2. Person Singular | indixisses |
du hättest bestimmt |
| 3. Person Singular | indixisset |
er/sie/es hätte bestimmt |
| 1. Person Plural | indixissemus |
wir hätten bestimmt |
| 2. Person Plural | indixissetis |
ihr hättet bestimmt |
| 3. Person Plural | indixissent |
sie hätten bestimmt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
ich wäre bestimmt worden |
| 2. Person Singular | indictus esses |
du wärest bestimmt worden |
| 3. Person Singular | indictus esset |
er/sie/es wäre bestimmt worden |
| 1. Person Plural | indicti essemus |
wir wären bestimmt worden |
| 2. Person Plural | indicti essetis |
ihr wäret bestimmt worden |
| 3. Person Plural | indicti essent |
sie wären bestimmt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
ich werde bestimmt haben |
| 2. Person Singular | indixeris |
du wirst bestimmt haben |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es wird bestimmt haben |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir werden bestimmt haben |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr werdet bestimmt haben |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie werden bestimmt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
ich werde bestimmt worden sein |
| 2. Person Singular | indictus eris |
du wirst bestimmt worden sein |
| 3. Person Singular | indictus erit |
er/sie/es wird bestimmt worden sein |
| 1. Person Plural | indicti erimus |
wir werden bestimmt worden sein |
| 2. Person Plural | indicti eritis |
ihr werdet bestimmt worden sein |
| 3. Person Plural | indicti erunt |
sie werden bestimmt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
bestimmen |
| Vorzeitigkeit | indixisse |
bestimmt haben |
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
bestimmen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
bestimmt werden |
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
bestimmt worden sein |
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
künftig bestimmt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
bestimme; bestimm! |
| 2. Person Plural | indicite |
bestimmt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
das Bestimmen |
| Genitiv | indicendi indicundi |
des Bestimmens |
| Dativ | indicendo indicundo |
dem Bestimmen |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
das Bestimmen |
| Ablativ | indicendo indicundo |
durch das Bestimmen |
| Vokativ | indicende indicunde |
Bestimmen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
|
| 2. Person Singular | indicis |
|
| 3. Person Singular | indicit |
|
| 1. Person Plural | indicimus |
|
| 2. Person Plural | indicitis |
|
| 3. Person Plural | indicunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicitur |
|
| 1. Person Plural | indicimur |
|
| 2. Person Plural | indicimini |
|
| 3. Person Plural | indicuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indicas |
|
| 3. Person Singular | indicat |
|
| 1. Person Plural | indicamus |
|
| 2. Person Plural | indicatis |
|
| 3. Person Plural | indicant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
|
| 3. Person Singular | indicatur |
|
| 1. Person Plural | indicamur |
|
| 2. Person Plural | indicamini |
|
| 3. Person Plural | indicantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
|
| 2. Person Singular | indicebas |
|
| 3. Person Singular | indicebat |
|
| 1. Person Plural | indicebamus |
|
| 2. Person Plural | indicebatis |
|
| 3. Person Plural | indicebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
|
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
|
| 3. Person Singular | indicebatur |
|
| 1. Person Plural | indicebamur |
|
| 2. Person Plural | indicebamini |
|
| 3. Person Plural | indicebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
|
| 2. Person Singular | indiceres |
|
| 3. Person Singular | indiceret |
|
| 1. Person Plural | indiceremus |
|
| 2. Person Plural | indiceretis |
|
| 3. Person Plural | indicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
|
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
|
| 3. Person Singular | indiceretur |
|
| 1. Person Plural | indiceremur |
|
| 2. Person Plural | indiceremini |
|
| 3. Person Plural | indicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indices |
|
| 3. Person Singular | indicet |
|
| 1. Person Plural | indicemus |
|
| 2. Person Plural | indicetis |
|
| 3. Person Plural | indicent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicetur |
|
| 1. Person Plural | indicemur |
|
| 2. Person Plural | indicemini |
|
| 3. Person Plural | indicentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
|
| 2. Person Singular | indixisti |
|
| 3. Person Singular | indixit |
|
| 1. Person Plural | indiximus |
|
| 2. Person Plural | indixistis |
|
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
|
| 2. Person Singular | indictus es |
|
| 3. Person Singular | indictus est |
|
| 1. Person Plural | indicti sumus |
|
| 2. Person Plural | indicti estis |
|
| 3. Person Plural | indicti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
|
| 2. Person Singular | indictus sis |
|
| 3. Person Singular | indictus sit |
|
| 1. Person Plural | indicti simus |
|
| 2. Person Plural | indicti sitis |
|
| 3. Person Plural | indicti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
|
| 2. Person Singular | indixeras |
|
| 3. Person Singular | indixerat |
|
| 1. Person Plural | indixeramus |
|
| 2. Person Plural | indixeratis |
|
| 3. Person Plural | indixerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
|
| 2. Person Singular | indictus eras |
|
| 3. Person Singular | indictus erat |
|
| 1. Person Plural | indicti eramus |
|
| 2. Person Plural | indicti eratis |
|
| 3. Person Plural | indicti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
|
| 2. Person Singular | indixisses |
|
| 3. Person Singular | indixisset |
|
| 1. Person Plural | indixissemus |
|
| 2. Person Plural | indixissetis |
|
| 3. Person Plural | indixissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
|
| 2. Person Singular | indictus esses |
|
| 3. Person Singular | indictus esset |
|
| 1. Person Plural | indicti essemus |
|
| 2. Person Plural | indicti essetis |
|
| 3. Person Plural | indicti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
|
| 2. Person Singular | indictus eris |
|
| 3. Person Singular | indictus erit |
|
| 1. Person Plural | indicti erimus |
|
| 2. Person Plural | indicti eritis |
|
| 3. Person Plural | indicti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
|
| Vorzeitigkeit | indixisse |
|
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
|
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
|
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
! |
| 2. Person Plural | indicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
|
| Genitiv | indicendi indicundi |
|
| Dativ | indicendo indicundo |
|
| Akkusativ | indicendum indicundum |
|
| Ablativ | indicendo indicundo |
|
| Vokativ | indicende indicunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
ich berufe ein |
| 2. Person Singular | indicis |
du berufst ein |
| 3. Person Singular | indicit |
er/sie/es beruft ein |
| 1. Person Plural | indicimus |
wir berufen ein |
| 2. Person Plural | indicitis |
ihr beruft ein |
| 3. Person Plural | indicunt |
sie berufen ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
ich werde einberufen |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst einberufen |
| 3. Person Singular | indicitur |
er/sie/es wird einberufen |
| 1. Person Plural | indicimur |
wir werden einberufen |
| 2. Person Plural | indicimini |
ihr werdet einberufen |
| 3. Person Plural | indicuntur |
sie werden einberufen |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich berufe ein |
| 2. Person Singular | indicas |
du berufest ein |
| 3. Person Singular | indicat |
er/sie/es berufe ein |
| 1. Person Plural | indicamus |
wir berufen ein |
| 2. Person Plural | indicatis |
ihr berufet ein |
| 3. Person Plural | indicant |
sie berufen ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde einberufen |
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
du werdest einberufen |
| 3. Person Singular | indicatur |
er/sie/es werde einberufen |
| 1. Person Plural | indicamur |
wir werden einberufen |
| 2. Person Plural | indicamini |
ihr werdet einberufen |
| 3. Person Plural | indicantur |
sie werden einberufen |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
ich berief ein |
| 2. Person Singular | indicebas |
du beriefst ein |
| 3. Person Singular | indicebat |
er/sie/es berief ein |
| 1. Person Plural | indicebamus |
wir beriefen ein |
| 2. Person Plural | indicebatis |
ihr berieft ein |
| 3. Person Plural | indicebant |
sie beriefen ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
ich wurde einberufen |
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
du wurdest einberufen |
| 3. Person Singular | indicebatur |
er/sie/es wurde einberufen |
| 1. Person Plural | indicebamur |
wir wurden einberufen |
| 2. Person Plural | indicebamini |
ihr wurdet einberufen |
| 3. Person Plural | indicebantur |
sie wurden einberufen |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
ich beriefe ein |
| 2. Person Singular | indiceres |
du beriefest ein |
| 3. Person Singular | indiceret |
er/sie/es beriefe ein |
| 1. Person Plural | indiceremus |
wir beriefen ein |
| 2. Person Plural | indiceretis |
ihr beriefet ein |
| 3. Person Plural | indicerent |
sie beriefen ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
ich würde einberufen |
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
du würdest einberufen |
| 3. Person Singular | indiceretur |
er/sie/es würde einberufen |
| 1. Person Plural | indiceremur |
wir würden einberufen |
| 2. Person Plural | indiceremini |
ihr würdet einberufen |
| 3. Person Plural | indicerentur |
sie würden einberufen |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich werde einberufen |
| 2. Person Singular | indices |
du wirst einberufen |
| 3. Person Singular | indicet |
er/sie/es wird einberufen |
| 1. Person Plural | indicemus |
wir werden einberufen |
| 2. Person Plural | indicetis |
ihr werdet einberufen |
| 3. Person Plural | indicent |
sie werden einberufen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde einberufen werden |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst einberufen werden |
| 3. Person Singular | indicetur |
er/sie/es wird einberufen werden |
| 1. Person Plural | indicemur |
wir werden einberufen werden |
| 2. Person Plural | indicemini |
ihr werdet einberufen werden |
| 3. Person Plural | indicentur |
sie werden einberufen werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
ich habe einberufen |
| 2. Person Singular | indixisti |
du hast einberufen |
| 3. Person Singular | indixit |
er/sie/es hat einberufen |
| 1. Person Plural | indiximus |
wir haben einberufen |
| 2. Person Plural | indixistis |
ihr habt einberufen |
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
sie haben einberufen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
ich bin einberufen worden |
| 2. Person Singular | indictus es |
du bist einberufen worden |
| 3. Person Singular | indictus est |
er/sie/es ist einberufen worden |
| 1. Person Plural | indicti sumus |
wir sind einberufen worden |
| 2. Person Plural | indicti estis |
ihr seid einberufen worden |
| 3. Person Plural | indicti sunt |
sie sind einberufen worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
ich habe einberufen |
| 2. Person Singular | indixeris |
du habest einberufen |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es habe einberufen |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir haben einberufen |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr habet einberufen |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie haben einberufen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
ich sei einberufen worden |
| 2. Person Singular | indictus sis |
du seiest einberufen worden |
| 3. Person Singular | indictus sit |
er/sie/es sei einberufen worden |
| 1. Person Plural | indicti simus |
wir seien einberufen worden |
| 2. Person Plural | indicti sitis |
ihr seiet einberufen worden |
| 3. Person Plural | indicti sint |
sie seien einberufen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
ich hatte einberufen |
| 2. Person Singular | indixeras |
du hattest einberufen |
| 3. Person Singular | indixerat |
er/sie/es hatte einberufen |
| 1. Person Plural | indixeramus |
wir hatten einberufen |
| 2. Person Plural | indixeratis |
ihr hattet einberufen |
| 3. Person Plural | indixerant |
sie hatten einberufen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
ich war einberufen worden |
| 2. Person Singular | indictus eras |
du warst einberufen worden |
| 3. Person Singular | indictus erat |
er/sie/es war einberufen worden |
| 1. Person Plural | indicti eramus |
wir waren einberufen worden |
| 2. Person Plural | indicti eratis |
ihr wart einberufen worden |
| 3. Person Plural | indicti erant |
sie waren einberufen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
ich hätte einberufen |
| 2. Person Singular | indixisses |
du hättest einberufen |
| 3. Person Singular | indixisset |
er/sie/es hätte einberufen |
| 1. Person Plural | indixissemus |
wir hätten einberufen |
| 2. Person Plural | indixissetis |
ihr hättet einberufen |
| 3. Person Plural | indixissent |
sie hätten einberufen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
ich wäre einberufen worden |
| 2. Person Singular | indictus esses |
du wärest einberufen worden |
| 3. Person Singular | indictus esset |
er/sie/es wäre einberufen worden |
| 1. Person Plural | indicti essemus |
wir wären einberufen worden |
| 2. Person Plural | indicti essetis |
ihr wäret einberufen worden |
| 3. Person Plural | indicti essent |
sie wären einberufen worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
ich werde einberufen haben |
| 2. Person Singular | indixeris |
du wirst einberufen haben |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es wird einberufen haben |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir werden einberufen haben |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr werdet einberufen haben |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie werden einberufen haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
ich werde einberufen worden sein |
| 2. Person Singular | indictus eris |
du wirst einberufen worden sein |
| 3. Person Singular | indictus erit |
er/sie/es wird einberufen worden sein |
| 1. Person Plural | indicti erimus |
wir werden einberufen worden sein |
| 2. Person Plural | indicti eritis |
ihr werdet einberufen worden sein |
| 3. Person Plural | indicti erunt |
sie werden einberufen worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
einberufen |
| Vorzeitigkeit | indixisse |
einberufen haben |
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
einberufen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
einberufen werden |
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
einberufen worden sein |
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
künftig einberufen werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
berufe ein; beruf ein! |
| 2. Person Plural | indicite |
beruft ein! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
das Einberufen |
| Genitiv | indicendi indicundi |
des Einberufens |
| Dativ | indicendo indicundo |
dem Einberufen |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
das Einberufen |
| Ablativ | indicendo indicundo |
durch das Einberufen |
| Vokativ | indicende indicunde |
Einberufen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
|
| 2. Person Singular | indicis |
|
| 3. Person Singular | indicit |
|
| 1. Person Plural | indicimus |
|
| 2. Person Plural | indicitis |
|
| 3. Person Plural | indicunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicitur |
|
| 1. Person Plural | indicimur |
|
| 2. Person Plural | indicimini |
|
| 3. Person Plural | indicuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indicas |
|
| 3. Person Singular | indicat |
|
| 1. Person Plural | indicamus |
|
| 2. Person Plural | indicatis |
|
| 3. Person Plural | indicant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
|
| 3. Person Singular | indicatur |
|
| 1. Person Plural | indicamur |
|
| 2. Person Plural | indicamini |
|
| 3. Person Plural | indicantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
|
| 2. Person Singular | indicebas |
|
| 3. Person Singular | indicebat |
|
| 1. Person Plural | indicebamus |
|
| 2. Person Plural | indicebatis |
|
| 3. Person Plural | indicebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
|
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
|
| 3. Person Singular | indicebatur |
|
| 1. Person Plural | indicebamur |
|
| 2. Person Plural | indicebamini |
|
| 3. Person Plural | indicebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
|
| 2. Person Singular | indiceres |
|
| 3. Person Singular | indiceret |
|
| 1. Person Plural | indiceremus |
|
| 2. Person Plural | indiceretis |
|
| 3. Person Plural | indicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
|
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
|
| 3. Person Singular | indiceretur |
|
| 1. Person Plural | indiceremur |
|
| 2. Person Plural | indiceremini |
|
| 3. Person Plural | indicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indices |
|
| 3. Person Singular | indicet |
|
| 1. Person Plural | indicemus |
|
| 2. Person Plural | indicetis |
|
| 3. Person Plural | indicent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicetur |
|
| 1. Person Plural | indicemur |
|
| 2. Person Plural | indicemini |
|
| 3. Person Plural | indicentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
|
| 2. Person Singular | indixisti |
|
| 3. Person Singular | indixit |
|
| 1. Person Plural | indiximus |
|
| 2. Person Plural | indixistis |
|
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
|
| 2. Person Singular | indictus es |
|
| 3. Person Singular | indictus est |
|
| 1. Person Plural | indicti sumus |
|
| 2. Person Plural | indicti estis |
|
| 3. Person Plural | indicti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
|
| 2. Person Singular | indictus sis |
|
| 3. Person Singular | indictus sit |
|
| 1. Person Plural | indicti simus |
|
| 2. Person Plural | indicti sitis |
|
| 3. Person Plural | indicti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
|
| 2. Person Singular | indixeras |
|
| 3. Person Singular | indixerat |
|
| 1. Person Plural | indixeramus |
|
| 2. Person Plural | indixeratis |
|
| 3. Person Plural | indixerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
|
| 2. Person Singular | indictus eras |
|
| 3. Person Singular | indictus erat |
|
| 1. Person Plural | indicti eramus |
|
| 2. Person Plural | indicti eratis |
|
| 3. Person Plural | indicti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
|
| 2. Person Singular | indixisses |
|
| 3. Person Singular | indixisset |
|
| 1. Person Plural | indixissemus |
|
| 2. Person Plural | indixissetis |
|
| 3. Person Plural | indixissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
|
| 2. Person Singular | indictus esses |
|
| 3. Person Singular | indictus esset |
|
| 1. Person Plural | indicti essemus |
|
| 2. Person Plural | indicti essetis |
|
| 3. Person Plural | indicti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
|
| 2. Person Singular | indictus eris |
|
| 3. Person Singular | indictus erit |
|
| 1. Person Plural | indicti erimus |
|
| 2. Person Plural | indicti eritis |
|
| 3. Person Plural | indicti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
|
| Vorzeitigkeit | indixisse |
|
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
|
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
|
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
! |
| 2. Person Plural | indicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
|
| Genitiv | indicendi indicundi |
|
| Dativ | indicendo indicundo |
|
| Akkusativ | indicendum indicundum |
|
| Ablativ | indicendo indicundo |
|
| Vokativ | indicende indicunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
ich ernenne |
| 2. Person Singular | indicis |
du ernennst |
| 3. Person Singular | indicit |
er/sie/es ernennt |
| 1. Person Plural | indicimus |
wir ernennen |
| 2. Person Plural | indicitis |
ihr ernennt |
| 3. Person Plural | indicunt |
sie ernennen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
ich werde ernannt |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst ernannt |
| 3. Person Singular | indicitur |
er/sie/es wird ernannt |
| 1. Person Plural | indicimur |
wir werden ernannt |
| 2. Person Plural | indicimini |
ihr werdet ernannt |
| 3. Person Plural | indicuntur |
sie werden ernannt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich ernenne |
| 2. Person Singular | indicas |
du ernennest |
| 3. Person Singular | indicat |
er/sie/es ernenne |
| 1. Person Plural | indicamus |
wir ernennen |
| 2. Person Plural | indicatis |
ihr ernennet |
| 3. Person Plural | indicant |
sie ernennen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde ernannt |
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
du werdest ernannt |
| 3. Person Singular | indicatur |
er/sie/es werde ernannt |
| 1. Person Plural | indicamur |
wir werden ernannt |
| 2. Person Plural | indicamini |
ihr werdet ernannt |
| 3. Person Plural | indicantur |
sie werden ernannt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
ich ernannte |
| 2. Person Singular | indicebas |
du ernanntest |
| 3. Person Singular | indicebat |
er/sie/es ernannte |
| 1. Person Plural | indicebamus |
wir ernannten |
| 2. Person Plural | indicebatis |
ihr ernanntet |
| 3. Person Plural | indicebant |
sie ernannten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
ich wurde ernannt |
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
du wurdest ernannt |
| 3. Person Singular | indicebatur |
er/sie/es wurde ernannt |
| 1. Person Plural | indicebamur |
wir wurden ernannt |
| 2. Person Plural | indicebamini |
ihr wurdet ernannt |
| 3. Person Plural | indicebantur |
sie wurden ernannt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
ich ernennte |
| 2. Person Singular | indiceres |
du ernenntest |
| 3. Person Singular | indiceret |
er/sie/es ernennte |
| 1. Person Plural | indiceremus |
wir ernennten |
| 2. Person Plural | indiceretis |
ihr ernenntet |
| 3. Person Plural | indicerent |
sie ernennten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
ich würde ernannt |
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
du würdest ernannt |
| 3. Person Singular | indiceretur |
er/sie/es würde ernannt |
| 1. Person Plural | indiceremur |
wir würden ernannt |
| 2. Person Plural | indiceremini |
ihr würdet ernannt |
| 3. Person Plural | indicerentur |
sie würden ernannt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
ich werde ernennen |
| 2. Person Singular | indices |
du wirst ernennen |
| 3. Person Singular | indicet |
er/sie/es wird ernennen |
| 1. Person Plural | indicemus |
wir werden ernennen |
| 2. Person Plural | indicetis |
ihr werdet ernennen |
| 3. Person Plural | indicent |
sie werden ernennen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
ich werde ernannt werden |
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
du wirst ernannt werden |
| 3. Person Singular | indicetur |
er/sie/es wird ernannt werden |
| 1. Person Plural | indicemur |
wir werden ernannt werden |
| 2. Person Plural | indicemini |
ihr werdet ernannt werden |
| 3. Person Plural | indicentur |
sie werden ernannt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
ich habe ernannt |
| 2. Person Singular | indixisti |
du hast ernannt |
| 3. Person Singular | indixit |
er/sie/es hat ernannt |
| 1. Person Plural | indiximus |
wir haben ernannt |
| 2. Person Plural | indixistis |
ihr habt ernannt |
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
sie haben ernannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
ich bin ernannt worden |
| 2. Person Singular | indictus es |
du bist ernannt worden |
| 3. Person Singular | indictus est |
er/sie/es ist ernannt worden |
| 1. Person Plural | indicti sumus |
wir sind ernannt worden |
| 2. Person Plural | indicti estis |
ihr seid ernannt worden |
| 3. Person Plural | indicti sunt |
sie sind ernannt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
ich habe ernannt |
| 2. Person Singular | indixeris |
du habest ernannt |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es habe ernannt |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir haben ernannt |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr habet ernannt |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie haben ernannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
ich sei ernannt worden |
| 2. Person Singular | indictus sis |
du seiest ernannt worden |
| 3. Person Singular | indictus sit |
er/sie/es sei ernannt worden |
| 1. Person Plural | indicti simus |
wir seien ernannt worden |
| 2. Person Plural | indicti sitis |
ihr seiet ernannt worden |
| 3. Person Plural | indicti sint |
sie seien ernannt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
ich hatte ernannt |
| 2. Person Singular | indixeras |
du hattest ernannt |
| 3. Person Singular | indixerat |
er/sie/es hatte ernannt |
| 1. Person Plural | indixeramus |
wir hatten ernannt |
| 2. Person Plural | indixeratis |
ihr hattet ernannt |
| 3. Person Plural | indixerant |
sie hatten ernannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
ich war ernannt worden |
| 2. Person Singular | indictus eras |
du warst ernannt worden |
| 3. Person Singular | indictus erat |
er/sie/es war ernannt worden |
| 1. Person Plural | indicti eramus |
wir waren ernannt worden |
| 2. Person Plural | indicti eratis |
ihr wart ernannt worden |
| 3. Person Plural | indicti erant |
sie waren ernannt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
ich hätte ernannt |
| 2. Person Singular | indixisses |
du hättest ernannt |
| 3. Person Singular | indixisset |
er/sie/es hätte ernannt |
| 1. Person Plural | indixissemus |
wir hätten ernannt |
| 2. Person Plural | indixissetis |
ihr hättet ernannt |
| 3. Person Plural | indixissent |
sie hätten ernannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
ich wäre ernannt worden |
| 2. Person Singular | indictus esses |
du wärest ernannt worden |
| 3. Person Singular | indictus esset |
er/sie/es wäre ernannt worden |
| 1. Person Plural | indicti essemus |
wir wären ernannt worden |
| 2. Person Plural | indicti essetis |
ihr wäret ernannt worden |
| 3. Person Plural | indicti essent |
sie wären ernannt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
ich werde ernannt haben |
| 2. Person Singular | indixeris |
du wirst ernannt haben |
| 3. Person Singular | indixerit |
er/sie/es wird ernannt haben |
| 1. Person Plural | indixerimus |
wir werden ernannt haben |
| 2. Person Plural | indixeritis |
ihr werdet ernannt haben |
| 3. Person Plural | indixerint |
sie werden ernannt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
ich werde ernannt worden sein |
| 2. Person Singular | indictus eris |
du wirst ernannt worden sein |
| 3. Person Singular | indictus erit |
er/sie/es wird ernannt worden sein |
| 1. Person Plural | indicti erimus |
wir werden ernannt worden sein |
| 2. Person Plural | indicti eritis |
ihr werdet ernannt worden sein |
| 3. Person Plural | indicti erunt |
sie werden ernannt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
ernennen |
| Vorzeitigkeit | indixisse |
ernannt haben |
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
ernennen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
ernannt werden |
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
ernannt worden sein |
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
künftig ernannt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
ernenne; ernenn! |
| 2. Person Plural | indicite |
ernennt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
das Ernennen |
| Genitiv | indicendi indicundi |
des Ernennens |
| Dativ | indicendo indicundo |
dem Ernennen |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
das Ernennen |
| Ablativ | indicendo indicundo |
durch das Ernennen |
| Vokativ | indicende indicunde |
Ernennen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
|
| 2. Person Singular | indicis |
|
| 3. Person Singular | indicit |
|
| 1. Person Plural | indicimus |
|
| 2. Person Plural | indicitis |
|
| 3. Person Plural | indicunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicitur |
|
| 1. Person Plural | indicimur |
|
| 2. Person Plural | indicimini |
|
| 3. Person Plural | indicuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indicas |
|
| 3. Person Singular | indicat |
|
| 1. Person Plural | indicamus |
|
| 2. Person Plural | indicatis |
|
| 3. Person Plural | indicant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
|
| 3. Person Singular | indicatur |
|
| 1. Person Plural | indicamur |
|
| 2. Person Plural | indicamini |
|
| 3. Person Plural | indicantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
|
| 2. Person Singular | indicebas |
|
| 3. Person Singular | indicebat |
|
| 1. Person Plural | indicebamus |
|
| 2. Person Plural | indicebatis |
|
| 3. Person Plural | indicebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
|
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
|
| 3. Person Singular | indicebatur |
|
| 1. Person Plural | indicebamur |
|
| 2. Person Plural | indicebamini |
|
| 3. Person Plural | indicebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
|
| 2. Person Singular | indiceres |
|
| 3. Person Singular | indiceret |
|
| 1. Person Plural | indiceremus |
|
| 2. Person Plural | indiceretis |
|
| 3. Person Plural | indicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
|
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
|
| 3. Person Singular | indiceretur |
|
| 1. Person Plural | indiceremur |
|
| 2. Person Plural | indiceremini |
|
| 3. Person Plural | indicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indices |
|
| 3. Person Singular | indicet |
|
| 1. Person Plural | indicemus |
|
| 2. Person Plural | indicetis |
|
| 3. Person Plural | indicent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicetur |
|
| 1. Person Plural | indicemur |
|
| 2. Person Plural | indicemini |
|
| 3. Person Plural | indicentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
|
| 2. Person Singular | indixisti |
|
| 3. Person Singular | indixit |
|
| 1. Person Plural | indiximus |
|
| 2. Person Plural | indixistis |
|
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
|
| 2. Person Singular | indictus es |
|
| 3. Person Singular | indictus est |
|
| 1. Person Plural | indicti sumus |
|
| 2. Person Plural | indicti estis |
|
| 3. Person Plural | indicti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
|
| 2. Person Singular | indictus sis |
|
| 3. Person Singular | indictus sit |
|
| 1. Person Plural | indicti simus |
|
| 2. Person Plural | indicti sitis |
|
| 3. Person Plural | indicti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
|
| 2. Person Singular | indixeras |
|
| 3. Person Singular | indixerat |
|
| 1. Person Plural | indixeramus |
|
| 2. Person Plural | indixeratis |
|
| 3. Person Plural | indixerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
|
| 2. Person Singular | indictus eras |
|
| 3. Person Singular | indictus erat |
|
| 1. Person Plural | indicti eramus |
|
| 2. Person Plural | indicti eratis |
|
| 3. Person Plural | indicti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
|
| 2. Person Singular | indixisses |
|
| 3. Person Singular | indixisset |
|
| 1. Person Plural | indixissemus |
|
| 2. Person Plural | indixissetis |
|
| 3. Person Plural | indixissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
|
| 2. Person Singular | indictus esses |
|
| 3. Person Singular | indictus esset |
|
| 1. Person Plural | indicti essemus |
|
| 2. Person Plural | indicti essetis |
|
| 3. Person Plural | indicti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
|
| 2. Person Singular | indictus eris |
|
| 3. Person Singular | indictus erit |
|
| 1. Person Plural | indicti erimus |
|
| 2. Person Plural | indicti eritis |
|
| 3. Person Plural | indicti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
|
| Vorzeitigkeit | indixisse |
|
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
|
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
|
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
! |
| 2. Person Plural | indicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
|
| Genitiv | indicendi indicundi |
|
| Dativ | indicendo indicundo |
|
| Akkusativ | indicendum indicundum |
|
| Ablativ | indicendo indicundo |
|
| Vokativ | indicende indicunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
|
| 2. Person Singular | indicis |
|
| 3. Person Singular | indicit |
|
| 1. Person Plural | indicimus |
|
| 2. Person Plural | indicitis |
|
| 3. Person Plural | indicunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicitur |
|
| 1. Person Plural | indicimur |
|
| 2. Person Plural | indicimini |
|
| 3. Person Plural | indicuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indicas |
|
| 3. Person Singular | indicat |
|
| 1. Person Plural | indicamus |
|
| 2. Person Plural | indicatis |
|
| 3. Person Plural | indicant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
|
| 3. Person Singular | indicatur |
|
| 1. Person Plural | indicamur |
|
| 2. Person Plural | indicamini |
|
| 3. Person Plural | indicantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
|
| 2. Person Singular | indicebas |
|
| 3. Person Singular | indicebat |
|
| 1. Person Plural | indicebamus |
|
| 2. Person Plural | indicebatis |
|
| 3. Person Plural | indicebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
|
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
|
| 3. Person Singular | indicebatur |
|
| 1. Person Plural | indicebamur |
|
| 2. Person Plural | indicebamini |
|
| 3. Person Plural | indicebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
|
| 2. Person Singular | indiceres |
|
| 3. Person Singular | indiceret |
|
| 1. Person Plural | indiceremus |
|
| 2. Person Plural | indiceretis |
|
| 3. Person Plural | indicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
|
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
|
| 3. Person Singular | indiceretur |
|
| 1. Person Plural | indiceremur |
|
| 2. Person Plural | indiceremini |
|
| 3. Person Plural | indicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indices |
|
| 3. Person Singular | indicet |
|
| 1. Person Plural | indicemus |
|
| 2. Person Plural | indicetis |
|
| 3. Person Plural | indicent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicetur |
|
| 1. Person Plural | indicemur |
|
| 2. Person Plural | indicemini |
|
| 3. Person Plural | indicentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
|
| 2. Person Singular | indixisti |
|
| 3. Person Singular | indixit |
|
| 1. Person Plural | indiximus |
|
| 2. Person Plural | indixistis |
|
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
|
| 2. Person Singular | indictus es |
|
| 3. Person Singular | indictus est |
|
| 1. Person Plural | indicti sumus |
|
| 2. Person Plural | indicti estis |
|
| 3. Person Plural | indicti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
|
| 2. Person Singular | indictus sis |
|
| 3. Person Singular | indictus sit |
|
| 1. Person Plural | indicti simus |
|
| 2. Person Plural | indicti sitis |
|
| 3. Person Plural | indicti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
|
| 2. Person Singular | indixeras |
|
| 3. Person Singular | indixerat |
|
| 1. Person Plural | indixeramus |
|
| 2. Person Plural | indixeratis |
|
| 3. Person Plural | indixerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
|
| 2. Person Singular | indictus eras |
|
| 3. Person Singular | indictus erat |
|
| 1. Person Plural | indicti eramus |
|
| 2. Person Plural | indicti eratis |
|
| 3. Person Plural | indicti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
|
| 2. Person Singular | indixisses |
|
| 3. Person Singular | indixisset |
|
| 1. Person Plural | indixissemus |
|
| 2. Person Plural | indixissetis |
|
| 3. Person Plural | indixissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
|
| 2. Person Singular | indictus esses |
|
| 3. Person Singular | indictus esset |
|
| 1. Person Plural | indicti essemus |
|
| 2. Person Plural | indicti essetis |
|
| 3. Person Plural | indicti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
|
| 2. Person Singular | indictus eris |
|
| 3. Person Singular | indictus erit |
|
| 1. Person Plural | indicti erimus |
|
| 2. Person Plural | indicti eritis |
|
| 3. Person Plural | indicti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
|
| Vorzeitigkeit | indixisse |
|
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
|
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
|
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
! |
| 2. Person Plural | indicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
|
| Genitiv | indicendi indicundi |
|
| Dativ | indicendo indicundo |
|
| Akkusativ | indicendum indicundum |
|
| Ablativ | indicendo indicundo |
|
| Vokativ | indicende indicunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
|
| 2. Person Singular | indicis |
|
| 3. Person Singular | indicit |
|
| 1. Person Plural | indicimus |
|
| 2. Person Plural | indicitis |
|
| 3. Person Plural | indicunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicitur |
|
| 1. Person Plural | indicimur |
|
| 2. Person Plural | indicimini |
|
| 3. Person Plural | indicuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indicas |
|
| 3. Person Singular | indicat |
|
| 1. Person Plural | indicamus |
|
| 2. Person Plural | indicatis |
|
| 3. Person Plural | indicant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
|
| 3. Person Singular | indicatur |
|
| 1. Person Plural | indicamur |
|
| 2. Person Plural | indicamini |
|
| 3. Person Plural | indicantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
|
| 2. Person Singular | indicebas |
|
| 3. Person Singular | indicebat |
|
| 1. Person Plural | indicebamus |
|
| 2. Person Plural | indicebatis |
|
| 3. Person Plural | indicebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
|
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
|
| 3. Person Singular | indicebatur |
|
| 1. Person Plural | indicebamur |
|
| 2. Person Plural | indicebamini |
|
| 3. Person Plural | indicebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
|
| 2. Person Singular | indiceres |
|
| 3. Person Singular | indiceret |
|
| 1. Person Plural | indiceremus |
|
| 2. Person Plural | indiceretis |
|
| 3. Person Plural | indicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
|
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
|
| 3. Person Singular | indiceretur |
|
| 1. Person Plural | indiceremur |
|
| 2. Person Plural | indiceremini |
|
| 3. Person Plural | indicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indices |
|
| 3. Person Singular | indicet |
|
| 1. Person Plural | indicemus |
|
| 2. Person Plural | indicetis |
|
| 3. Person Plural | indicent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicetur |
|
| 1. Person Plural | indicemur |
|
| 2. Person Plural | indicemini |
|
| 3. Person Plural | indicentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
|
| 2. Person Singular | indixisti |
|
| 3. Person Singular | indixit |
|
| 1. Person Plural | indiximus |
|
| 2. Person Plural | indixistis |
|
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
|
| 2. Person Singular | indictus es |
|
| 3. Person Singular | indictus est |
|
| 1. Person Plural | indicti sumus |
|
| 2. Person Plural | indicti estis |
|
| 3. Person Plural | indicti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
|
| 2. Person Singular | indictus sis |
|
| 3. Person Singular | indictus sit |
|
| 1. Person Plural | indicti simus |
|
| 2. Person Plural | indicti sitis |
|
| 3. Person Plural | indicti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
|
| 2. Person Singular | indixeras |
|
| 3. Person Singular | indixerat |
|
| 1. Person Plural | indixeramus |
|
| 2. Person Plural | indixeratis |
|
| 3. Person Plural | indixerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
|
| 2. Person Singular | indictus eras |
|
| 3. Person Singular | indictus erat |
|
| 1. Person Plural | indicti eramus |
|
| 2. Person Plural | indicti eratis |
|
| 3. Person Plural | indicti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
|
| 2. Person Singular | indixisses |
|
| 3. Person Singular | indixisset |
|
| 1. Person Plural | indixissemus |
|
| 2. Person Plural | indixissetis |
|
| 3. Person Plural | indixissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
|
| 2. Person Singular | indictus esses |
|
| 3. Person Singular | indictus esset |
|
| 1. Person Plural | indicti essemus |
|
| 2. Person Plural | indicti essetis |
|
| 3. Person Plural | indicti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
|
| 2. Person Singular | indictus eris |
|
| 3. Person Singular | indictus erit |
|
| 1. Person Plural | indicti erimus |
|
| 2. Person Plural | indicti eritis |
|
| 3. Person Plural | indicti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
|
| Vorzeitigkeit | indixisse |
|
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
|
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
|
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
! |
| 2. Person Plural | indicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
|
| Genitiv | indicendi indicundi |
|
| Dativ | indicendo indicundo |
|
| Akkusativ | indicendum indicundum |
|
| Ablativ | indicendo indicundo |
|
| Vokativ | indicende indicunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indico |
|
| 2. Person Singular | indicis |
|
| 3. Person Singular | indicit |
|
| 1. Person Plural | indicimus |
|
| 2. Person Plural | indicitis |
|
| 3. Person Plural | indicunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicor |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicitur |
|
| 1. Person Plural | indicimur |
|
| 2. Person Plural | indicimini |
|
| 3. Person Plural | indicuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indicas |
|
| 3. Person Singular | indicat |
|
| 1. Person Plural | indicamus |
|
| 2. Person Plural | indicatis |
|
| 3. Person Plural | indicant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indicaris indicare |
|
| 3. Person Singular | indicatur |
|
| 1. Person Plural | indicamur |
|
| 2. Person Plural | indicamini |
|
| 3. Person Plural | indicantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicebam |
|
| 2. Person Singular | indicebas |
|
| 3. Person Singular | indicebat |
|
| 1. Person Plural | indicebamus |
|
| 2. Person Plural | indicebatis |
|
| 3. Person Plural | indicebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicebar |
|
| 2. Person Singular | indicebaris indicebare |
|
| 3. Person Singular | indicebatur |
|
| 1. Person Plural | indicebamur |
|
| 2. Person Plural | indicebamini |
|
| 3. Person Plural | indicebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicerem |
|
| 2. Person Singular | indiceres |
|
| 3. Person Singular | indiceret |
|
| 1. Person Plural | indiceremus |
|
| 2. Person Plural | indiceretis |
|
| 3. Person Plural | indicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicerer |
|
| 2. Person Singular | indicereris indicerere |
|
| 3. Person Singular | indiceretur |
|
| 1. Person Plural | indiceremur |
|
| 2. Person Plural | indiceremini |
|
| 3. Person Plural | indicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indicam |
|
| 2. Person Singular | indices |
|
| 3. Person Singular | indicet |
|
| 1. Person Plural | indicemus |
|
| 2. Person Plural | indicetis |
|
| 3. Person Plural | indicent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indicar |
|
| 2. Person Singular | indiceris indicere |
|
| 3. Person Singular | indicetur |
|
| 1. Person Plural | indicemur |
|
| 2. Person Plural | indicemini |
|
| 3. Person Plural | indicentur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixi |
|
| 2. Person Singular | indixisti |
|
| 3. Person Singular | indixit |
|
| 1. Person Plural | indiximus |
|
| 2. Person Plural | indixistis |
|
| 3. Person Plural | indixerunt indixere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sum |
|
| 2. Person Singular | indictus es |
|
| 3. Person Singular | indictus est |
|
| 1. Person Plural | indicti sumus |
|
| 2. Person Plural | indicti estis |
|
| 3. Person Plural | indicti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixerim |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus sim |
|
| 2. Person Singular | indictus sis |
|
| 3. Person Singular | indictus sit |
|
| 1. Person Plural | indicti simus |
|
| 2. Person Plural | indicti sitis |
|
| 3. Person Plural | indicti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixeram |
|
| 2. Person Singular | indixeras |
|
| 3. Person Singular | indixerat |
|
| 1. Person Plural | indixeramus |
|
| 2. Person Plural | indixeratis |
|
| 3. Person Plural | indixerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus eram |
|
| 2. Person Singular | indictus eras |
|
| 3. Person Singular | indictus erat |
|
| 1. Person Plural | indicti eramus |
|
| 2. Person Plural | indicti eratis |
|
| 3. Person Plural | indicti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixissem |
|
| 2. Person Singular | indixisses |
|
| 3. Person Singular | indixisset |
|
| 1. Person Plural | indixissemus |
|
| 2. Person Plural | indixissetis |
|
| 3. Person Plural | indixissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus essem |
|
| 2. Person Singular | indictus esses |
|
| 3. Person Singular | indictus esset |
|
| 1. Person Plural | indicti essemus |
|
| 2. Person Plural | indicti essetis |
|
| 3. Person Plural | indicti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | indixero |
|
| 2. Person Singular | indixeris |
|
| 3. Person Singular | indixerit |
|
| 1. Person Plural | indixerimus |
|
| 2. Person Plural | indixeritis |
|
| 3. Person Plural | indixerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | indictus ero |
|
| 2. Person Singular | indictus eris |
|
| 3. Person Singular | indictus erit |
|
| 1. Person Plural | indicti erimus |
|
| 2. Person Plural | indicti eritis |
|
| 3. Person Plural | indicti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indicere |
|
| Vorzeitigkeit | indixisse |
|
| Nachzeitigkeit | indicturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | indici indicier |
|
| Vorzeitigkeit | indictum esse |
|
| Nachzeitigkeit | indictum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | indice indic |
! |
| 2. Person Plural | indicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | indicito |
| 3. Person Singular | indicito |
| 2. Person Plural | indicitote |
| 3. Person Plural | indicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | indicere |
|
| Genitiv | indicendi indicundi |
|
| Dativ | indicendo indicundo |
|
| Akkusativ | indicendum indicundum |
|
| Ablativ | indicendo indicundo |
|
| Vokativ | indicende indicunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicendus indicundus |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
| Genitiv | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicendi indicundi |
| Dativ | indicendo indicundo |
indicendae indicundae |
indicendo indicundo |
| Akkusativ | indicendum indicundum |
indicendam indicundam |
indicendum indicundum |
| Ablativ | indicendo indicundo |
indicenda indicunda |
indicendo indicundo |
| Vokativ | indicende indicunde |
indicenda indicunda |
indicendum indicundum |
Plural
| Nominativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
| Genitiv | indicendorum indicundorum |
indicendarum indicundarum |
indicendorum indicundorum |
| Dativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Akkusativ | indicendos indicundos |
indicendas indicundas |
indicenda indicunda |
| Ablativ | indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
indicendis indicundis |
| Vokativ | indicendi indicundi |
indicendae indicundae |
indicenda indicunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicens |
indicens |
indicens |
| Genitiv | indicentis |
indicentis |
indicentis |
| Dativ | indicenti |
indicenti |
indicenti |
| Akkusativ | indicentem |
indicentem |
indicens |
| Ablativ | indicenti indicente |
indicenti indicente |
indicenti indicente |
| Vokativ | indicens |
indicens |
indicens |
Plural
| Nominativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Genitiv | indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
indicentium indicentum |
| Dativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Akkusativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
| Ablativ | indicentibus |
indicentibus |
indicentibus |
| Vokativ | indicentes |
indicentes |
indicentia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indictus |
indicta |
indictum |
| Genitiv | indicti |
indictae |
indicti |
| Dativ | indicto |
indictae |
indicto |
| Akkusativ | indictum |
indictam |
indictum |
| Ablativ | indicto |
indicta |
indicto |
| Vokativ | indicte |
indicta |
indictum |
Plural
| Nominativ | indicti |
indictae |
indicta |
| Genitiv | indictorum |
indictarum |
indictorum |
| Dativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Akkusativ | indictos |
indictas |
indicta |
| Ablativ | indictis |
indictis |
indictis |
| Vokativ | indicti |
indictae |
indicta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | indicturus |
indictura |
indicturum |
| Genitiv | indicturi |
indicturae |
indicturi |
| Dativ | indicturo |
indicturae |
indicturo |
| Akkusativ | indicturum |
indicturam |
indicturum |
| Ablativ | indicturo |
indictura |
indicturo |
| Vokativ | indicture |
indictura |
indicturum |
Plural
| Nominativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
| Genitiv | indicturorum |
indicturarum |
indicturorum |
| Dativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Akkusativ | indicturos |
indicturas |
indictura |
| Ablativ | indicturis |
indicturis |
indicturis |
| Vokativ | indicturi |
indicturae |
indictura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| indictum |
indictu |