Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieto
|
ich beunruhige |
| 2. Person Singular |
inquietas
|
du beunruhigst |
| 3. Person Singular |
inquietat
|
er/sie/es beunruhigt |
| 1. Person Plural |
inquietamus
|
wir beunruhigen |
| 2. Person Plural |
inquietatis
|
ihr beunruhigt |
| 3. Person Plural |
inquietant
|
sie beunruhigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietor
|
ich werde beunruhigt |
| 2. Person Singular |
inquietaris inquietare
|
du wirst beunruhigt |
| 3. Person Singular |
inquietatur
|
er/sie/es wird beunruhigt |
| 1. Person Plural |
inquietamur
|
wir werden beunruhigt |
| 2. Person Plural |
inquietamini
|
ihr werdet beunruhigt |
| 3. Person Plural |
inquietantur
|
sie werden beunruhigt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietem
|
ich beunruhige |
| 2. Person Singular |
inquietes
|
du beunruhigest |
| 3. Person Singular |
inquietet
|
er/sie/es beunruhige |
| 1. Person Plural |
inquietemus
|
wir beunruhigen |
| 2. Person Plural |
inquietetis
|
ihr beunruhiget |
| 3. Person Plural |
inquietent
|
sie beunruhigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieter
|
ich werde beunruhigt |
| 2. Person Singular |
inquieteris inquietere
|
du werdest beunruhigt |
| 3. Person Singular |
inquietetur
|
er/sie/es werde beunruhigt |
| 1. Person Plural |
inquietemur
|
wir werden beunruhigt |
| 2. Person Plural |
inquietemini
|
ihr werdet beunruhigt |
| 3. Person Plural |
inquietentur
|
sie werden beunruhigt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabam
|
ich beunruhigte |
| 2. Person Singular |
inquietabas
|
du beunruhigtest |
| 3. Person Singular |
inquietabat
|
er/sie/es beunruhigte |
| 1. Person Plural |
inquietabamus
|
wir beunruhigten |
| 2. Person Plural |
inquietabatis
|
ihr beunruhigtet |
| 3. Person Plural |
inquietabant
|
sie beunruhigten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabar
|
ich wurde beunruhigt |
| 2. Person Singular |
inquietabaris inquietabare
|
du wurdest beunruhigt |
| 3. Person Singular |
inquietabatur
|
er/sie/es wurde beunruhigt |
| 1. Person Plural |
inquietabamur
|
wir wurden beunruhigt |
| 2. Person Plural |
inquietabamini
|
ihr wurdet beunruhigt |
| 3. Person Plural |
inquietabantur
|
sie wurden beunruhigt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarem
|
ich beunruhigte |
| 2. Person Singular |
inquietares
|
du beunruhigtest |
| 3. Person Singular |
inquietaret
|
er/sie/es beunruhigte |
| 1. Person Plural |
inquietaremus
|
wir beunruhigten |
| 2. Person Plural |
inquietaretis
|
ihr beunruhigtet |
| 3. Person Plural |
inquietarent
|
sie beunruhigten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarer
|
ich würde beunruhigt |
| 2. Person Singular |
inquietareris inquietarere
|
du würdest beunruhigt |
| 3. Person Singular |
inquietaretur
|
er/sie/es würde beunruhigt |
| 1. Person Plural |
inquietaremur
|
wir würden beunruhigt |
| 2. Person Plural |
inquietaremini
|
ihr würdet beunruhigt |
| 3. Person Plural |
inquietarentur
|
sie würden beunruhigt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabo
|
ich werde beunruhigen |
| 2. Person Singular |
inquietabis
|
du wirst beunruhigen |
| 3. Person Singular |
inquietabit
|
er/sie/es wird beunruhigen |
| 1. Person Plural |
inquietabimus
|
wir werden beunruhigen |
| 2. Person Plural |
inquietabitis
|
ihr werdet beunruhigen |
| 3. Person Plural |
inquietabunt
|
sie werden beunruhigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabor
|
ich werde beunruhigt werden |
| 2. Person Singular |
inquietaberis inquietabere
|
du wirst beunruhigt werden |
| 3. Person Singular |
inquietabitur
|
er/sie/es wird beunruhigt werden |
| 1. Person Plural |
inquietabimur
|
wir werden beunruhigt werden |
| 2. Person Plural |
inquietabimini
|
ihr werdet beunruhigt werden |
| 3. Person Plural |
inquietabuntur
|
sie werden beunruhigt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavi
|
ich habe beunruhigt |
| 2. Person Singular |
inquietavisti
|
du hast beunruhigt |
| 3. Person Singular |
inquietavit
|
er/sie/es hat beunruhigt |
| 1. Person Plural |
inquietavimus
|
wir haben beunruhigt |
| 2. Person Plural |
inquietavistis
|
ihr habt beunruhigt |
| 3. Person Plural |
inquietaverunt inquietavere
|
sie haben beunruhigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sum
|
ich bin beunruhigt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus es
|
du bist beunruhigt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus est
|
er/sie/es ist beunruhigt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati sumus
|
wir sind beunruhigt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati estis
|
ihr seid beunruhigt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati sunt
|
sie sind beunruhigt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaverim
|
ich habe beunruhigt |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du habest beunruhigt |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es habe beunruhigt |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir haben beunruhigt |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr habet beunruhigt |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie haben beunruhigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sim
|
ich sei beunruhigt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus sis
|
du seiest beunruhigt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus sit
|
er/sie/es sei beunruhigt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati simus
|
wir seien beunruhigt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati sitis
|
ihr seiet beunruhigt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati sint
|
sie seien beunruhigt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaveram
|
ich hatte beunruhigt |
| 2. Person Singular |
inquietaveras
|
du hattest beunruhigt |
| 3. Person Singular |
inquietaverat
|
er/sie/es hatte beunruhigt |
| 1. Person Plural |
inquietaveramus
|
wir hatten beunruhigt |
| 2. Person Plural |
inquietaveratis
|
ihr hattet beunruhigt |
| 3. Person Plural |
inquietaverant
|
sie hatten beunruhigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus eram
|
ich war beunruhigt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus eras
|
du warst beunruhigt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus erat
|
er/sie/es war beunruhigt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati eramus
|
wir waren beunruhigt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati eratis
|
ihr wart beunruhigt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati erant
|
sie waren beunruhigt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavissem
|
ich hätte beunruhigt |
| 2. Person Singular |
inquietavisses
|
du hättest beunruhigt |
| 3. Person Singular |
inquietavisset
|
er/sie/es hätte beunruhigt |
| 1. Person Plural |
inquietavissemus
|
wir hätten beunruhigt |
| 2. Person Plural |
inquietavissetis
|
ihr hättet beunruhigt |
| 3. Person Plural |
inquietavissent
|
sie hätten beunruhigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus essem
|
ich wäre beunruhigt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus esses
|
du wärest beunruhigt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus esset
|
er/sie/es wäre beunruhigt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati essemus
|
wir wären beunruhigt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati essetis
|
ihr wäret beunruhigt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati essent
|
sie wären beunruhigt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavero
|
ich werde beunruhigt haben |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du wirst beunruhigt haben |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es wird beunruhigt haben |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir werden beunruhigt haben |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr werdet beunruhigt haben |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie werden beunruhigt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus ero
|
ich werde beunruhigt worden sein |
| 2. Person Singular |
inquietatus eris
|
du wirst beunruhigt worden sein |
| 3. Person Singular |
inquietatus erit
|
er/sie/es wird beunruhigt worden sein |
| 1. Person Plural |
inquietati erimus
|
wir werden beunruhigt worden sein |
| 2. Person Plural |
inquietati eritis
|
ihr werdet beunruhigt worden sein |
| 3. Person Plural |
inquietati erunt
|
sie werden beunruhigt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietare
|
beunruhigen |
| Vorzeitigkeit |
inquietavisse
|
beunruhigt haben |
| Nachzeitigkeit |
inquietaturum esse
|
beunruhigen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietari inquietarier
|
beunruhigt werden |
| Vorzeitigkeit |
inquietatum esse
|
beunruhigt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
inquietatum iri
|
künftig beunruhigt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
inquieta
|
beunruhige; beunruhig! |
| 2. Person Plural |
inquietate
|
beunruhigt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
inquietato
|
| 3. Person Singular |
inquietato
|
| 2. Person Plural |
inquietatote
|
| 3. Person Plural |
inquietanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
inquietare
|
das Beunruhigen |
| Genitiv |
inquietandi
|
des Beunruhigens |
| Dativ |
inquietando
|
dem Beunruhigen |
| Akkusativ |
inquietandum
|
das Beunruhigen |
| Ablativ |
inquietando
|
durch das Beunruhigen |
| Vokativ |
inquietande
|
Beunruhigen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietandus
|
inquietanda
|
inquietandum
|
| Genitiv |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietandi
|
| Dativ |
inquietando
|
inquietandae
|
inquietando
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
inquietandam
|
inquietandum
|
| Ablativ |
inquietando
|
inquietanda
|
inquietando
|
| Vokativ |
inquietande
|
inquietanda
|
inquietandum
|
Plural
| Nominativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
| Genitiv |
inquietandorum
|
inquietandarum
|
inquietandorum
|
| Dativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Akkusativ |
inquietandos
|
inquietandas
|
inquietanda
|
| Ablativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Vokativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
| Genitiv |
inquietantis
|
inquietantis
|
inquietantis
|
| Dativ |
inquietanti
|
inquietanti
|
inquietanti
|
| Akkusativ |
inquietantem
|
inquietantem
|
inquietans
|
| Ablativ |
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
| Vokativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
Plural
| Nominativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Genitiv |
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
| Dativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Akkusativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Ablativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Vokativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietatus
|
inquietata
|
inquietatum
|
| Genitiv |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietati
|
| Dativ |
inquietato
|
inquietatae
|
inquietato
|
| Akkusativ |
inquietatum
|
inquietatam
|
inquietatum
|
| Ablativ |
inquietato
|
inquietata
|
inquietato
|
| Vokativ |
inquietate
|
inquietata
|
inquietatum
|
Plural
| Nominativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
| Genitiv |
inquietatorum
|
inquietatarum
|
inquietatorum
|
| Dativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Akkusativ |
inquietatos
|
inquietatas
|
inquietata
|
| Ablativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Vokativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietaturus
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
| Genitiv |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietaturi
|
| Dativ |
inquietaturo
|
inquietaturae
|
inquietaturo
|
| Akkusativ |
inquietaturum
|
inquietaturam
|
inquietaturum
|
| Ablativ |
inquietaturo
|
inquietatura
|
inquietaturo
|
| Vokativ |
inquietature
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
Plural
| Nominativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
| Genitiv |
inquietaturorum
|
inquietaturarum
|
inquietaturorum
|
| Dativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Akkusativ |
inquietaturos
|
inquietaturas
|
inquietatura
|
| Ablativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Vokativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
inquietatum
|
inquietatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieto
|
ich behellige |
| 2. Person Singular |
inquietas
|
du behelligst |
| 3. Person Singular |
inquietat
|
er/sie/es behelligt |
| 1. Person Plural |
inquietamus
|
wir behelligen |
| 2. Person Plural |
inquietatis
|
ihr behelligt |
| 3. Person Plural |
inquietant
|
sie behelligen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietor
|
ich werde behelligt |
| 2. Person Singular |
inquietaris inquietare
|
du wirst behelligt |
| 3. Person Singular |
inquietatur
|
er/sie/es wird behelligt |
| 1. Person Plural |
inquietamur
|
wir werden behelligt |
| 2. Person Plural |
inquietamini
|
ihr werdet behelligt |
| 3. Person Plural |
inquietantur
|
sie werden behelligt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietem
|
ich behellige |
| 2. Person Singular |
inquietes
|
du behelligest |
| 3. Person Singular |
inquietet
|
er/sie/es behellige |
| 1. Person Plural |
inquietemus
|
wir behelligen |
| 2. Person Plural |
inquietetis
|
ihr behelliget |
| 3. Person Plural |
inquietent
|
sie behelligen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieter
|
ich werde behelligt |
| 2. Person Singular |
inquieteris inquietere
|
du werdest behelligt |
| 3. Person Singular |
inquietetur
|
er/sie/es werde behelligt |
| 1. Person Plural |
inquietemur
|
wir werden behelligt |
| 2. Person Plural |
inquietemini
|
ihr werdet behelligt |
| 3. Person Plural |
inquietentur
|
sie werden behelligt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabam
|
ich behelligte |
| 2. Person Singular |
inquietabas
|
du behelligtest |
| 3. Person Singular |
inquietabat
|
er/sie/es behelligte |
| 1. Person Plural |
inquietabamus
|
wir behelligten |
| 2. Person Plural |
inquietabatis
|
ihr behelligtet |
| 3. Person Plural |
inquietabant
|
sie behelligten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabar
|
ich wurde behelligt |
| 2. Person Singular |
inquietabaris inquietabare
|
du wurdest behelligt |
| 3. Person Singular |
inquietabatur
|
er/sie/es wurde behelligt |
| 1. Person Plural |
inquietabamur
|
wir wurden behelligt |
| 2. Person Plural |
inquietabamini
|
ihr wurdet behelligt |
| 3. Person Plural |
inquietabantur
|
sie wurden behelligt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarem
|
ich behelligte |
| 2. Person Singular |
inquietares
|
du behelligtest |
| 3. Person Singular |
inquietaret
|
er/sie/es behelligte |
| 1. Person Plural |
inquietaremus
|
wir behelligten |
| 2. Person Plural |
inquietaretis
|
ihr behelligtet |
| 3. Person Plural |
inquietarent
|
sie behelligten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarer
|
ich würde behelligt |
| 2. Person Singular |
inquietareris inquietarere
|
du würdest behelligt |
| 3. Person Singular |
inquietaretur
|
er/sie/es würde behelligt |
| 1. Person Plural |
inquietaremur
|
wir würden behelligt |
| 2. Person Plural |
inquietaremini
|
ihr würdet behelligt |
| 3. Person Plural |
inquietarentur
|
sie würden behelligt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabo
|
ich werde behelligen |
| 2. Person Singular |
inquietabis
|
du wirst behelligen |
| 3. Person Singular |
inquietabit
|
er/sie/es wird behelligen |
| 1. Person Plural |
inquietabimus
|
wir werden behelligen |
| 2. Person Plural |
inquietabitis
|
ihr werdet behelligen |
| 3. Person Plural |
inquietabunt
|
sie werden behelligen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabor
|
ich werde behelligt werden |
| 2. Person Singular |
inquietaberis inquietabere
|
du wirst behelligt werden |
| 3. Person Singular |
inquietabitur
|
er/sie/es wird behelligt werden |
| 1. Person Plural |
inquietabimur
|
wir werden behelligt werden |
| 2. Person Plural |
inquietabimini
|
ihr werdet behelligt werden |
| 3. Person Plural |
inquietabuntur
|
sie werden behelligt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavi
|
ich habe behelligt |
| 2. Person Singular |
inquietavisti
|
du hast behelligt |
| 3. Person Singular |
inquietavit
|
er/sie/es hat behelligt |
| 1. Person Plural |
inquietavimus
|
wir haben behelligt |
| 2. Person Plural |
inquietavistis
|
ihr habt behelligt |
| 3. Person Plural |
inquietaverunt inquietavere
|
sie haben behelligt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sum
|
ich bin behelligt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus es
|
du bist behelligt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus est
|
er/sie/es ist behelligt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati sumus
|
wir sind behelligt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati estis
|
ihr seid behelligt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati sunt
|
sie sind behelligt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaverim
|
ich habe behelligt |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du habest behelligt |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es habe behelligt |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir haben behelligt |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr habet behelligt |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie haben behelligt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sim
|
ich sei behelligt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus sis
|
du seiest behelligt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus sit
|
er/sie/es sei behelligt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati simus
|
wir seien behelligt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati sitis
|
ihr seiet behelligt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati sint
|
sie seien behelligt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaveram
|
ich hatte behelligt |
| 2. Person Singular |
inquietaveras
|
du hattest behelligt |
| 3. Person Singular |
inquietaverat
|
er/sie/es hatte behelligt |
| 1. Person Plural |
inquietaveramus
|
wir hatten behelligt |
| 2. Person Plural |
inquietaveratis
|
ihr hattet behelligt |
| 3. Person Plural |
inquietaverant
|
sie hatten behelligt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus eram
|
ich war behelligt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus eras
|
du warst behelligt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus erat
|
er/sie/es war behelligt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati eramus
|
wir waren behelligt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati eratis
|
ihr wart behelligt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati erant
|
sie waren behelligt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavissem
|
ich hätte behelligt |
| 2. Person Singular |
inquietavisses
|
du hättest behelligt |
| 3. Person Singular |
inquietavisset
|
er/sie/es hätte behelligt |
| 1. Person Plural |
inquietavissemus
|
wir hätten behelligt |
| 2. Person Plural |
inquietavissetis
|
ihr hättet behelligt |
| 3. Person Plural |
inquietavissent
|
sie hätten behelligt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus essem
|
ich wäre behelligt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus esses
|
du wärest behelligt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus esset
|
er/sie/es wäre behelligt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati essemus
|
wir wären behelligt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati essetis
|
ihr wäret behelligt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati essent
|
sie wären behelligt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavero
|
ich werde behelligt haben |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du wirst behelligt haben |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es wird behelligt haben |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir werden behelligt haben |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr werdet behelligt haben |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie werden behelligt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus ero
|
ich werde behelligt worden sein |
| 2. Person Singular |
inquietatus eris
|
du wirst behelligt worden sein |
| 3. Person Singular |
inquietatus erit
|
er/sie/es wird behelligt worden sein |
| 1. Person Plural |
inquietati erimus
|
wir werden behelligt worden sein |
| 2. Person Plural |
inquietati eritis
|
ihr werdet behelligt worden sein |
| 3. Person Plural |
inquietati erunt
|
sie werden behelligt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietare
|
behelligen |
| Vorzeitigkeit |
inquietavisse
|
behelligt haben |
| Nachzeitigkeit |
inquietaturum esse
|
behelligen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietari inquietarier
|
behelligt werden |
| Vorzeitigkeit |
inquietatum esse
|
behelligt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
inquietatum iri
|
künftig behelligt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
inquieta
|
behellige; behellig! |
| 2. Person Plural |
inquietate
|
behelligt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
inquietato
|
| 3. Person Singular |
inquietato
|
| 2. Person Plural |
inquietatote
|
| 3. Person Plural |
inquietanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
inquietare
|
das Behelligen |
| Genitiv |
inquietandi
|
des Behelligens |
| Dativ |
inquietando
|
dem Behelligen |
| Akkusativ |
inquietandum
|
das Behelligen |
| Ablativ |
inquietando
|
durch das Behelligen |
| Vokativ |
inquietande
|
Behelligen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietandus
|
inquietanda
|
inquietandum
|
| Genitiv |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietandi
|
| Dativ |
inquietando
|
inquietandae
|
inquietando
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
inquietandam
|
inquietandum
|
| Ablativ |
inquietando
|
inquietanda
|
inquietando
|
| Vokativ |
inquietande
|
inquietanda
|
inquietandum
|
Plural
| Nominativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
| Genitiv |
inquietandorum
|
inquietandarum
|
inquietandorum
|
| Dativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Akkusativ |
inquietandos
|
inquietandas
|
inquietanda
|
| Ablativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Vokativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
| Genitiv |
inquietantis
|
inquietantis
|
inquietantis
|
| Dativ |
inquietanti
|
inquietanti
|
inquietanti
|
| Akkusativ |
inquietantem
|
inquietantem
|
inquietans
|
| Ablativ |
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
| Vokativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
Plural
| Nominativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Genitiv |
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
| Dativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Akkusativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Ablativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Vokativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietatus
|
inquietata
|
inquietatum
|
| Genitiv |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietati
|
| Dativ |
inquietato
|
inquietatae
|
inquietato
|
| Akkusativ |
inquietatum
|
inquietatam
|
inquietatum
|
| Ablativ |
inquietato
|
inquietata
|
inquietato
|
| Vokativ |
inquietate
|
inquietata
|
inquietatum
|
Plural
| Nominativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
| Genitiv |
inquietatorum
|
inquietatarum
|
inquietatorum
|
| Dativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Akkusativ |
inquietatos
|
inquietatas
|
inquietata
|
| Ablativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Vokativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietaturus
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
| Genitiv |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietaturi
|
| Dativ |
inquietaturo
|
inquietaturae
|
inquietaturo
|
| Akkusativ |
inquietaturum
|
inquietaturam
|
inquietaturum
|
| Ablativ |
inquietaturo
|
inquietatura
|
inquietaturo
|
| Vokativ |
inquietature
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
Plural
| Nominativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
| Genitiv |
inquietaturorum
|
inquietaturarum
|
inquietaturorum
|
| Dativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Akkusativ |
inquietaturos
|
inquietaturas
|
inquietatura
|
| Ablativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Vokativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
inquietatum
|
inquietatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieto
|
ich belästige |
| 2. Person Singular |
inquietas
|
du belästigst |
| 3. Person Singular |
inquietat
|
er/sie/es belästigt |
| 1. Person Plural |
inquietamus
|
wir belästigen |
| 2. Person Plural |
inquietatis
|
ihr belästigt |
| 3. Person Plural |
inquietant
|
sie belästigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietor
|
ich werde belästigt |
| 2. Person Singular |
inquietaris inquietare
|
du wirst belästigt |
| 3. Person Singular |
inquietatur
|
er/sie/es wird belästigt |
| 1. Person Plural |
inquietamur
|
wir werden belästigt |
| 2. Person Plural |
inquietamini
|
ihr werdet belästigt |
| 3. Person Plural |
inquietantur
|
sie werden belästigt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietem
|
ich belästige |
| 2. Person Singular |
inquietes
|
du belästigest |
| 3. Person Singular |
inquietet
|
er/sie/es belästige |
| 1. Person Plural |
inquietemus
|
wir belästigen |
| 2. Person Plural |
inquietetis
|
ihr belästiget |
| 3. Person Plural |
inquietent
|
sie belästigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieter
|
ich werde belästigt |
| 2. Person Singular |
inquieteris inquietere
|
du werdest belästigt |
| 3. Person Singular |
inquietetur
|
er/sie/es werde belästigt |
| 1. Person Plural |
inquietemur
|
wir werden belästigt |
| 2. Person Plural |
inquietemini
|
ihr werdet belästigt |
| 3. Person Plural |
inquietentur
|
sie werden belästigt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabam
|
ich belästigte |
| 2. Person Singular |
inquietabas
|
du belästigtest |
| 3. Person Singular |
inquietabat
|
er/sie/es belästigte |
| 1. Person Plural |
inquietabamus
|
wir belästigten |
| 2. Person Plural |
inquietabatis
|
ihr belästigtet |
| 3. Person Plural |
inquietabant
|
sie belästigten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabar
|
ich wurde belästigt |
| 2. Person Singular |
inquietabaris inquietabare
|
du wurdest belästigt |
| 3. Person Singular |
inquietabatur
|
er/sie/es wurde belästigt |
| 1. Person Plural |
inquietabamur
|
wir wurden belästigt |
| 2. Person Plural |
inquietabamini
|
ihr wurdet belästigt |
| 3. Person Plural |
inquietabantur
|
sie wurden belästigt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarem
|
ich belästigte |
| 2. Person Singular |
inquietares
|
du belästigtest |
| 3. Person Singular |
inquietaret
|
er/sie/es belästigte |
| 1. Person Plural |
inquietaremus
|
wir belästigten |
| 2. Person Plural |
inquietaretis
|
ihr belästigtet |
| 3. Person Plural |
inquietarent
|
sie belästigten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarer
|
ich würde belästigt |
| 2. Person Singular |
inquietareris inquietarere
|
du würdest belästigt |
| 3. Person Singular |
inquietaretur
|
er/sie/es würde belästigt |
| 1. Person Plural |
inquietaremur
|
wir würden belästigt |
| 2. Person Plural |
inquietaremini
|
ihr würdet belästigt |
| 3. Person Plural |
inquietarentur
|
sie würden belästigt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabo
|
ich werde belästigen |
| 2. Person Singular |
inquietabis
|
du wirst belästigen |
| 3. Person Singular |
inquietabit
|
er/sie/es wird belästigen |
| 1. Person Plural |
inquietabimus
|
wir werden belästigen |
| 2. Person Plural |
inquietabitis
|
ihr werdet belästigen |
| 3. Person Plural |
inquietabunt
|
sie werden belästigen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabor
|
ich werde belästigt werden |
| 2. Person Singular |
inquietaberis inquietabere
|
du wirst belästigt werden |
| 3. Person Singular |
inquietabitur
|
er/sie/es wird belästigt werden |
| 1. Person Plural |
inquietabimur
|
wir werden belästigt werden |
| 2. Person Plural |
inquietabimini
|
ihr werdet belästigt werden |
| 3. Person Plural |
inquietabuntur
|
sie werden belästigt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavi
|
ich habe belästigt |
| 2. Person Singular |
inquietavisti
|
du hast belästigt |
| 3. Person Singular |
inquietavit
|
er/sie/es hat belästigt |
| 1. Person Plural |
inquietavimus
|
wir haben belästigt |
| 2. Person Plural |
inquietavistis
|
ihr habt belästigt |
| 3. Person Plural |
inquietaverunt inquietavere
|
sie haben belästigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sum
|
ich bin belästigt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus es
|
du bist belästigt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus est
|
er/sie/es ist belästigt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati sumus
|
wir sind belästigt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati estis
|
ihr seid belästigt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati sunt
|
sie sind belästigt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaverim
|
ich habe belästigt |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du habest belästigt |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es habe belästigt |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir haben belästigt |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr habet belästigt |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie haben belästigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sim
|
ich sei belästigt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus sis
|
du seiest belästigt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus sit
|
er/sie/es sei belästigt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati simus
|
wir seien belästigt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati sitis
|
ihr seiet belästigt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati sint
|
sie seien belästigt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaveram
|
ich hatte belästigt |
| 2. Person Singular |
inquietaveras
|
du hattest belästigt |
| 3. Person Singular |
inquietaverat
|
er/sie/es hatte belästigt |
| 1. Person Plural |
inquietaveramus
|
wir hatten belästigt |
| 2. Person Plural |
inquietaveratis
|
ihr hattet belästigt |
| 3. Person Plural |
inquietaverant
|
sie hatten belästigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus eram
|
ich war belästigt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus eras
|
du warst belästigt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus erat
|
er/sie/es war belästigt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati eramus
|
wir waren belästigt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati eratis
|
ihr wart belästigt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati erant
|
sie waren belästigt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavissem
|
ich hätte belästigt |
| 2. Person Singular |
inquietavisses
|
du hättest belästigt |
| 3. Person Singular |
inquietavisset
|
er/sie/es hätte belästigt |
| 1. Person Plural |
inquietavissemus
|
wir hätten belästigt |
| 2. Person Plural |
inquietavissetis
|
ihr hättet belästigt |
| 3. Person Plural |
inquietavissent
|
sie hätten belästigt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus essem
|
ich wäre belästigt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus esses
|
du wärest belästigt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus esset
|
er/sie/es wäre belästigt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati essemus
|
wir wären belästigt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati essetis
|
ihr wäret belästigt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati essent
|
sie wären belästigt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavero
|
ich werde belästigt haben |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du wirst belästigt haben |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es wird belästigt haben |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir werden belästigt haben |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr werdet belästigt haben |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie werden belästigt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus ero
|
ich werde belästigt worden sein |
| 2. Person Singular |
inquietatus eris
|
du wirst belästigt worden sein |
| 3. Person Singular |
inquietatus erit
|
er/sie/es wird belästigt worden sein |
| 1. Person Plural |
inquietati erimus
|
wir werden belästigt worden sein |
| 2. Person Plural |
inquietati eritis
|
ihr werdet belästigt worden sein |
| 3. Person Plural |
inquietati erunt
|
sie werden belästigt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietare
|
belästigen |
| Vorzeitigkeit |
inquietavisse
|
belästigt haben |
| Nachzeitigkeit |
inquietaturum esse
|
belästigen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietari inquietarier
|
belästigt werden |
| Vorzeitigkeit |
inquietatum esse
|
belästigt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
inquietatum iri
|
künftig belästigt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
inquieta
|
belästige; belästig! |
| 2. Person Plural |
inquietate
|
belästigt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
inquietato
|
| 3. Person Singular |
inquietato
|
| 2. Person Plural |
inquietatote
|
| 3. Person Plural |
inquietanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
inquietare
|
das Belästigen |
| Genitiv |
inquietandi
|
des Belästigens |
| Dativ |
inquietando
|
dem Belästigen |
| Akkusativ |
inquietandum
|
das Belästigen |
| Ablativ |
inquietando
|
durch das Belästigen |
| Vokativ |
inquietande
|
Belästigen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietandus
|
inquietanda
|
inquietandum
|
| Genitiv |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietandi
|
| Dativ |
inquietando
|
inquietandae
|
inquietando
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
inquietandam
|
inquietandum
|
| Ablativ |
inquietando
|
inquietanda
|
inquietando
|
| Vokativ |
inquietande
|
inquietanda
|
inquietandum
|
Plural
| Nominativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
| Genitiv |
inquietandorum
|
inquietandarum
|
inquietandorum
|
| Dativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Akkusativ |
inquietandos
|
inquietandas
|
inquietanda
|
| Ablativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Vokativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
| Genitiv |
inquietantis
|
inquietantis
|
inquietantis
|
| Dativ |
inquietanti
|
inquietanti
|
inquietanti
|
| Akkusativ |
inquietantem
|
inquietantem
|
inquietans
|
| Ablativ |
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
| Vokativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
Plural
| Nominativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Genitiv |
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
| Dativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Akkusativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Ablativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Vokativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietatus
|
inquietata
|
inquietatum
|
| Genitiv |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietati
|
| Dativ |
inquietato
|
inquietatae
|
inquietato
|
| Akkusativ |
inquietatum
|
inquietatam
|
inquietatum
|
| Ablativ |
inquietato
|
inquietata
|
inquietato
|
| Vokativ |
inquietate
|
inquietata
|
inquietatum
|
Plural
| Nominativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
| Genitiv |
inquietatorum
|
inquietatarum
|
inquietatorum
|
| Dativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Akkusativ |
inquietatos
|
inquietatas
|
inquietata
|
| Ablativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Vokativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietaturus
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
| Genitiv |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietaturi
|
| Dativ |
inquietaturo
|
inquietaturae
|
inquietaturo
|
| Akkusativ |
inquietaturum
|
inquietaturam
|
inquietaturum
|
| Ablativ |
inquietaturo
|
inquietatura
|
inquietaturo
|
| Vokativ |
inquietature
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
Plural
| Nominativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
| Genitiv |
inquietaturorum
|
inquietaturarum
|
inquietaturorum
|
| Dativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Akkusativ |
inquietaturos
|
inquietaturas
|
inquietatura
|
| Ablativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Vokativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
inquietatum
|
inquietatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieto
|
ich fummle |
| 2. Person Singular |
inquietas
|
du fummelst |
| 3. Person Singular |
inquietat
|
er/sie/es fummelt |
| 1. Person Plural |
inquietamus
|
wir fummeln |
| 2. Person Plural |
inquietatis
|
ihr fummelt |
| 3. Person Plural |
inquietant
|
sie fummeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietor
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaris inquietare
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietamur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietamini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietem
|
ich fummle |
| 2. Person Singular |
inquietes
|
du fummelst |
| 3. Person Singular |
inquietet
|
er/sie/es fummle |
| 1. Person Plural |
inquietemus
|
wir fummeln |
| 2. Person Plural |
inquietetis
|
ihr fummelt |
| 3. Person Plural |
inquietent
|
sie fummeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieter
|
|
| 2. Person Singular |
inquieteris inquietere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietetur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietemur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietemini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabam
|
ich fummelte |
| 2. Person Singular |
inquietabas
|
du fummeltest |
| 3. Person Singular |
inquietabat
|
er/sie/es fummelte |
| 1. Person Plural |
inquietabamus
|
wir fummelten |
| 2. Person Plural |
inquietabatis
|
ihr fummeltet |
| 3. Person Plural |
inquietabant
|
sie fummelten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabar
|
|
| 2. Person Singular |
inquietabaris inquietabare
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabatur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabamur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabamini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarem
|
ich fummelte |
| 2. Person Singular |
inquietares
|
du fummeltest |
| 3. Person Singular |
inquietaret
|
er/sie/es fummelte |
| 1. Person Plural |
inquietaremus
|
wir fummelten |
| 2. Person Plural |
inquietaretis
|
ihr fummeltet |
| 3. Person Plural |
inquietarent
|
sie fummelten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarer
|
|
| 2. Person Singular |
inquietareris inquietarere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaretur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaremur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaremini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabo
|
ich werde fummeln |
| 2. Person Singular |
inquietabis
|
du wirst fummeln |
| 3. Person Singular |
inquietabit
|
er/sie/es wird fummeln |
| 1. Person Plural |
inquietabimus
|
wir werden fummeln |
| 2. Person Plural |
inquietabitis
|
ihr werdet fummeln |
| 3. Person Plural |
inquietabunt
|
sie werden fummeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabor
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaberis inquietabere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabitur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabimur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabimini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavi
|
ich habe gefummelt |
| 2. Person Singular |
inquietavisti
|
du hast gefummelt |
| 3. Person Singular |
inquietavit
|
er/sie/es hat gefummelt |
| 1. Person Plural |
inquietavimus
|
wir haben gefummelt |
| 2. Person Plural |
inquietavistis
|
ihr habt gefummelt |
| 3. Person Plural |
inquietaverunt inquietavere
|
sie haben gefummelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus es
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus est
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati estis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaverim
|
ich habe gefummelt |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du habest gefummelt |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es habe gefummelt |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir haben gefummelt |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr habet gefummelt |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie haben gefummelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati simus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaveram
|
ich hatte gefummelt |
| 2. Person Singular |
inquietaveras
|
du hattest gefummelt |
| 3. Person Singular |
inquietaverat
|
er/sie/es hatte gefummelt |
| 1. Person Plural |
inquietaveramus
|
wir hatten gefummelt |
| 2. Person Plural |
inquietaveratis
|
ihr hattet gefummelt |
| 3. Person Plural |
inquietaverant
|
sie hatten gefummelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavissem
|
ich hätte gefummelt |
| 2. Person Singular |
inquietavisses
|
du hättest gefummelt |
| 3. Person Singular |
inquietavisset
|
er/sie/es hätte gefummelt |
| 1. Person Plural |
inquietavissemus
|
wir hätten gefummelt |
| 2. Person Plural |
inquietavissetis
|
ihr hättet gefummelt |
| 3. Person Plural |
inquietavissent
|
sie hätten gefummelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavero
|
ich werde gefummelt haben |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du wirst gefummelt haben |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es wird gefummelt haben |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir werden gefummelt haben |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr werdet gefummelt haben |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie werden gefummelt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietare
|
fummeln |
| Vorzeitigkeit |
inquietavisse
|
gefummelt haben |
| Nachzeitigkeit |
inquietaturum esse
|
fummeln werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietari inquietarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
inquietatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
inquietatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
inquieta
|
fummle! |
| 2. Person Plural |
inquietate
|
fummelt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
inquietato
|
| 3. Person Singular |
inquietato
|
| 2. Person Plural |
inquietatote
|
| 3. Person Plural |
inquietanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
inquietare
|
das Fummeln |
| Genitiv |
inquietandi
|
des Fummelnes |
| Dativ |
inquietando
|
dem Fummeln |
| Akkusativ |
inquietandum
|
das Fummeln |
| Ablativ |
inquietando
|
durch das Fummeln |
| Vokativ |
inquietande
|
Fummeln! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietandus
|
inquietanda
|
inquietandum
|
| Genitiv |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietandi
|
| Dativ |
inquietando
|
inquietandae
|
inquietando
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
inquietandam
|
inquietandum
|
| Ablativ |
inquietando
|
inquietanda
|
inquietando
|
| Vokativ |
inquietande
|
inquietanda
|
inquietandum
|
Plural
| Nominativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
| Genitiv |
inquietandorum
|
inquietandarum
|
inquietandorum
|
| Dativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Akkusativ |
inquietandos
|
inquietandas
|
inquietanda
|
| Ablativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Vokativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
| Genitiv |
inquietantis
|
inquietantis
|
inquietantis
|
| Dativ |
inquietanti
|
inquietanti
|
inquietanti
|
| Akkusativ |
inquietantem
|
inquietantem
|
inquietans
|
| Ablativ |
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
| Vokativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
Plural
| Nominativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Genitiv |
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
| Dativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Akkusativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Ablativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Vokativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietatus
|
inquietata
|
inquietatum
|
| Genitiv |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietati
|
| Dativ |
inquietato
|
inquietatae
|
inquietato
|
| Akkusativ |
inquietatum
|
inquietatam
|
inquietatum
|
| Ablativ |
inquietato
|
inquietata
|
inquietato
|
| Vokativ |
inquietate
|
inquietata
|
inquietatum
|
Plural
| Nominativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
| Genitiv |
inquietatorum
|
inquietatarum
|
inquietatorum
|
| Dativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Akkusativ |
inquietatos
|
inquietatas
|
inquietata
|
| Ablativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Vokativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietaturus
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
| Genitiv |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietaturi
|
| Dativ |
inquietaturo
|
inquietaturae
|
inquietaturo
|
| Akkusativ |
inquietaturum
|
inquietaturam
|
inquietaturum
|
| Ablativ |
inquietaturo
|
inquietatura
|
inquietaturo
|
| Vokativ |
inquietature
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
Plural
| Nominativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
| Genitiv |
inquietaturorum
|
inquietaturarum
|
inquietaturorum
|
| Dativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Akkusativ |
inquietaturos
|
inquietaturas
|
inquietatura
|
| Ablativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Vokativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
inquietatum
|
inquietatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieto
|
|
| 2. Person Singular |
inquietas
|
|
| 3. Person Singular |
inquietat
|
|
| 1. Person Plural |
inquietamus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietatis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietor
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaris inquietare
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietamur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietamini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietem
|
|
| 2. Person Singular |
inquietes
|
|
| 3. Person Singular |
inquietet
|
|
| 1. Person Plural |
inquietemus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietetis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieter
|
|
| 2. Person Singular |
inquieteris inquietere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietetur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietemur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietemini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabam
|
|
| 2. Person Singular |
inquietabas
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabat
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabamus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabatis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabar
|
|
| 2. Person Singular |
inquietabaris inquietabare
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabatur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabamur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabamini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarem
|
|
| 2. Person Singular |
inquietares
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaret
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaremus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaretis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarer
|
|
| 2. Person Singular |
inquietareris inquietarere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaretur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaremur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaremini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabo
|
|
| 2. Person Singular |
inquietabis
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabitis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabor
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaberis inquietabere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabitur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabimur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabimini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavi
|
|
| 2. Person Singular |
inquietavisti
|
|
| 3. Person Singular |
inquietavit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietavimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietavistis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietaverunt inquietavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus es
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus est
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati estis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaverim
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati simus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaveram
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaveras
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaverat
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavissem
|
|
| 2. Person Singular |
inquietavisses
|
|
| 3. Person Singular |
inquietavisset
|
|
| 1. Person Plural |
inquietavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavero
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietare
|
|
| Vorzeitigkeit |
inquietavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
inquietaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietari inquietarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
inquietatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
inquietatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
inquieta
|
! |
| 2. Person Plural |
inquietate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
inquietato
|
| 3. Person Singular |
inquietato
|
| 2. Person Plural |
inquietatote
|
| 3. Person Plural |
inquietanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
inquietare
|
|
| Genitiv |
inquietandi
|
|
| Dativ |
inquietando
|
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
|
| Ablativ |
inquietando
|
|
| Vokativ |
inquietande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietandus
|
inquietanda
|
inquietandum
|
| Genitiv |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietandi
|
| Dativ |
inquietando
|
inquietandae
|
inquietando
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
inquietandam
|
inquietandum
|
| Ablativ |
inquietando
|
inquietanda
|
inquietando
|
| Vokativ |
inquietande
|
inquietanda
|
inquietandum
|
Plural
| Nominativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
| Genitiv |
inquietandorum
|
inquietandarum
|
inquietandorum
|
| Dativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Akkusativ |
inquietandos
|
inquietandas
|
inquietanda
|
| Ablativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Vokativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
| Genitiv |
inquietantis
|
inquietantis
|
inquietantis
|
| Dativ |
inquietanti
|
inquietanti
|
inquietanti
|
| Akkusativ |
inquietantem
|
inquietantem
|
inquietans
|
| Ablativ |
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
| Vokativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
Plural
| Nominativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Genitiv |
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
| Dativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Akkusativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Ablativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Vokativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietatus
|
inquietata
|
inquietatum
|
| Genitiv |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietati
|
| Dativ |
inquietato
|
inquietatae
|
inquietato
|
| Akkusativ |
inquietatum
|
inquietatam
|
inquietatum
|
| Ablativ |
inquietato
|
inquietata
|
inquietato
|
| Vokativ |
inquietate
|
inquietata
|
inquietatum
|
Plural
| Nominativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
| Genitiv |
inquietatorum
|
inquietatarum
|
inquietatorum
|
| Dativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Akkusativ |
inquietatos
|
inquietatas
|
inquietata
|
| Ablativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Vokativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietaturus
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
| Genitiv |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietaturi
|
| Dativ |
inquietaturo
|
inquietaturae
|
inquietaturo
|
| Akkusativ |
inquietaturum
|
inquietaturam
|
inquietaturum
|
| Ablativ |
inquietaturo
|
inquietatura
|
inquietaturo
|
| Vokativ |
inquietature
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
Plural
| Nominativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
| Genitiv |
inquietaturorum
|
inquietaturarum
|
inquietaturorum
|
| Dativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Akkusativ |
inquietaturos
|
inquietaturas
|
inquietatura
|
| Ablativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Vokativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
inquietatum
|
inquietatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieto
|
ich plage |
| 2. Person Singular |
inquietas
|
du plagst |
| 3. Person Singular |
inquietat
|
er/sie/es plagt |
| 1. Person Plural |
inquietamus
|
wir plagen |
| 2. Person Plural |
inquietatis
|
ihr plagt |
| 3. Person Plural |
inquietant
|
sie plagen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietor
|
ich werde geplagt |
| 2. Person Singular |
inquietaris inquietare
|
du wirst geplagt |
| 3. Person Singular |
inquietatur
|
er/sie/es wird geplagt |
| 1. Person Plural |
inquietamur
|
wir werden geplagt |
| 2. Person Plural |
inquietamini
|
ihr werdet geplagt |
| 3. Person Plural |
inquietantur
|
sie werden geplagt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietem
|
ich plage |
| 2. Person Singular |
inquietes
|
du plagest |
| 3. Person Singular |
inquietet
|
er/sie/es plage |
| 1. Person Plural |
inquietemus
|
wir plagen |
| 2. Person Plural |
inquietetis
|
ihr plaget |
| 3. Person Plural |
inquietent
|
sie plagen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieter
|
ich werde geplagt |
| 2. Person Singular |
inquieteris inquietere
|
du werdest geplagt |
| 3. Person Singular |
inquietetur
|
er/sie/es werde geplagt |
| 1. Person Plural |
inquietemur
|
wir werden geplagt |
| 2. Person Plural |
inquietemini
|
ihr werdet geplagt |
| 3. Person Plural |
inquietentur
|
sie werden geplagt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabam
|
ich plagte |
| 2. Person Singular |
inquietabas
|
du plagtest |
| 3. Person Singular |
inquietabat
|
er/sie/es plagte |
| 1. Person Plural |
inquietabamus
|
wir plagten |
| 2. Person Plural |
inquietabatis
|
ihr plagtet |
| 3. Person Plural |
inquietabant
|
sie plagten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabar
|
ich wurde geplagt |
| 2. Person Singular |
inquietabaris inquietabare
|
du wurdest geplagt |
| 3. Person Singular |
inquietabatur
|
er/sie/es wurde geplagt |
| 1. Person Plural |
inquietabamur
|
wir wurden geplagt |
| 2. Person Plural |
inquietabamini
|
ihr wurdet geplagt |
| 3. Person Plural |
inquietabantur
|
sie wurden geplagt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarem
|
ich plagte |
| 2. Person Singular |
inquietares
|
du plagtest |
| 3. Person Singular |
inquietaret
|
er/sie/es plagte |
| 1. Person Plural |
inquietaremus
|
wir plagten |
| 2. Person Plural |
inquietaretis
|
ihr plagtet |
| 3. Person Plural |
inquietarent
|
sie plagten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarer
|
ich würde geplagt |
| 2. Person Singular |
inquietareris inquietarere
|
du würdest geplagt |
| 3. Person Singular |
inquietaretur
|
er/sie/es würde geplagt |
| 1. Person Plural |
inquietaremur
|
wir würden geplagt |
| 2. Person Plural |
inquietaremini
|
ihr würdet geplagt |
| 3. Person Plural |
inquietarentur
|
sie würden geplagt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabo
|
ich werde plagen |
| 2. Person Singular |
inquietabis
|
du wirst plagen |
| 3. Person Singular |
inquietabit
|
er/sie/es wird plagen |
| 1. Person Plural |
inquietabimus
|
wir werden plagen |
| 2. Person Plural |
inquietabitis
|
ihr werdet plagen |
| 3. Person Plural |
inquietabunt
|
sie werden plagen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabor
|
ich werde geplagt werden |
| 2. Person Singular |
inquietaberis inquietabere
|
du wirst geplagt werden |
| 3. Person Singular |
inquietabitur
|
er/sie/es wird geplagt werden |
| 1. Person Plural |
inquietabimur
|
wir werden geplagt werden |
| 2. Person Plural |
inquietabimini
|
ihr werdet geplagt werden |
| 3. Person Plural |
inquietabuntur
|
sie werden geplagt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavi
|
ich habe geplagt |
| 2. Person Singular |
inquietavisti
|
du hast geplagt |
| 3. Person Singular |
inquietavit
|
er/sie/es hat geplagt |
| 1. Person Plural |
inquietavimus
|
wir haben geplagt |
| 2. Person Plural |
inquietavistis
|
ihr habt geplagt |
| 3. Person Plural |
inquietaverunt inquietavere
|
sie haben geplagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sum
|
ich bin geplagt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus es
|
du bist geplagt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus est
|
er/sie/es ist geplagt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati sumus
|
wir sind geplagt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati estis
|
ihr seid geplagt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati sunt
|
sie sind geplagt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaverim
|
ich habe geplagt |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du habest geplagt |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es habe geplagt |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir haben geplagt |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr habet geplagt |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie haben geplagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sim
|
ich sei geplagt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus sis
|
du seiest geplagt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus sit
|
er/sie/es sei geplagt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati simus
|
wir seien geplagt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati sitis
|
ihr seiet geplagt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati sint
|
sie seien geplagt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaveram
|
ich hatte geplagt |
| 2. Person Singular |
inquietaveras
|
du hattest geplagt |
| 3. Person Singular |
inquietaverat
|
er/sie/es hatte geplagt |
| 1. Person Plural |
inquietaveramus
|
wir hatten geplagt |
| 2. Person Plural |
inquietaveratis
|
ihr hattet geplagt |
| 3. Person Plural |
inquietaverant
|
sie hatten geplagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus eram
|
ich war geplagt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus eras
|
du warst geplagt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus erat
|
er/sie/es war geplagt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati eramus
|
wir waren geplagt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati eratis
|
ihr wart geplagt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati erant
|
sie waren geplagt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavissem
|
ich hätte geplagt |
| 2. Person Singular |
inquietavisses
|
du hättest geplagt |
| 3. Person Singular |
inquietavisset
|
er/sie/es hätte geplagt |
| 1. Person Plural |
inquietavissemus
|
wir hätten geplagt |
| 2. Person Plural |
inquietavissetis
|
ihr hättet geplagt |
| 3. Person Plural |
inquietavissent
|
sie hätten geplagt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus essem
|
ich wäre geplagt worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus esses
|
du wärest geplagt worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus esset
|
er/sie/es wäre geplagt worden |
| 1. Person Plural |
inquietati essemus
|
wir wären geplagt worden |
| 2. Person Plural |
inquietati essetis
|
ihr wäret geplagt worden |
| 3. Person Plural |
inquietati essent
|
sie wären geplagt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavero
|
ich werde geplagt haben |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du wirst geplagt haben |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es wird geplagt haben |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir werden geplagt haben |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr werdet geplagt haben |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie werden geplagt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus ero
|
ich werde geplagt worden sein |
| 2. Person Singular |
inquietatus eris
|
du wirst geplagt worden sein |
| 3. Person Singular |
inquietatus erit
|
er/sie/es wird geplagt worden sein |
| 1. Person Plural |
inquietati erimus
|
wir werden geplagt worden sein |
| 2. Person Plural |
inquietati eritis
|
ihr werdet geplagt worden sein |
| 3. Person Plural |
inquietati erunt
|
sie werden geplagt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietare
|
plagen |
| Vorzeitigkeit |
inquietavisse
|
geplagt haben |
| Nachzeitigkeit |
inquietaturum esse
|
plagen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietari inquietarier
|
geplagt werden |
| Vorzeitigkeit |
inquietatum esse
|
geplagt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
inquietatum iri
|
künftig geplagt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
inquieta
|
plage; plag! |
| 2. Person Plural |
inquietate
|
plagt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
inquietato
|
| 3. Person Singular |
inquietato
|
| 2. Person Plural |
inquietatote
|
| 3. Person Plural |
inquietanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
inquietare
|
das Plagen |
| Genitiv |
inquietandi
|
des Plagens |
| Dativ |
inquietando
|
dem Plagen |
| Akkusativ |
inquietandum
|
das Plagen |
| Ablativ |
inquietando
|
durch das Plagen |
| Vokativ |
inquietande
|
Plagen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietandus
|
inquietanda
|
inquietandum
|
| Genitiv |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietandi
|
| Dativ |
inquietando
|
inquietandae
|
inquietando
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
inquietandam
|
inquietandum
|
| Ablativ |
inquietando
|
inquietanda
|
inquietando
|
| Vokativ |
inquietande
|
inquietanda
|
inquietandum
|
Plural
| Nominativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
| Genitiv |
inquietandorum
|
inquietandarum
|
inquietandorum
|
| Dativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Akkusativ |
inquietandos
|
inquietandas
|
inquietanda
|
| Ablativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Vokativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
| Genitiv |
inquietantis
|
inquietantis
|
inquietantis
|
| Dativ |
inquietanti
|
inquietanti
|
inquietanti
|
| Akkusativ |
inquietantem
|
inquietantem
|
inquietans
|
| Ablativ |
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
| Vokativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
Plural
| Nominativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Genitiv |
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
| Dativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Akkusativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Ablativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Vokativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietatus
|
inquietata
|
inquietatum
|
| Genitiv |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietati
|
| Dativ |
inquietato
|
inquietatae
|
inquietato
|
| Akkusativ |
inquietatum
|
inquietatam
|
inquietatum
|
| Ablativ |
inquietato
|
inquietata
|
inquietato
|
| Vokativ |
inquietate
|
inquietata
|
inquietatum
|
Plural
| Nominativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
| Genitiv |
inquietatorum
|
inquietatarum
|
inquietatorum
|
| Dativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Akkusativ |
inquietatos
|
inquietatas
|
inquietata
|
| Ablativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Vokativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietaturus
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
| Genitiv |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietaturi
|
| Dativ |
inquietaturo
|
inquietaturae
|
inquietaturo
|
| Akkusativ |
inquietaturum
|
inquietaturam
|
inquietaturum
|
| Ablativ |
inquietaturo
|
inquietatura
|
inquietaturo
|
| Vokativ |
inquietature
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
Plural
| Nominativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
| Genitiv |
inquietaturorum
|
inquietaturarum
|
inquietaturorum
|
| Dativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Akkusativ |
inquietaturos
|
inquietaturas
|
inquietatura
|
| Ablativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Vokativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
inquietatum
|
inquietatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieto
|
|
| 2. Person Singular |
inquietas
|
|
| 3. Person Singular |
inquietat
|
|
| 1. Person Plural |
inquietamus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietatis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietor
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaris inquietare
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietamur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietamini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietem
|
|
| 2. Person Singular |
inquietes
|
|
| 3. Person Singular |
inquietet
|
|
| 1. Person Plural |
inquietemus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietetis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieter
|
|
| 2. Person Singular |
inquieteris inquietere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietetur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietemur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietemini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabam
|
|
| 2. Person Singular |
inquietabas
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabat
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabamus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabatis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabar
|
|
| 2. Person Singular |
inquietabaris inquietabare
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabatur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabamur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabamini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarem
|
|
| 2. Person Singular |
inquietares
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaret
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaremus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaretis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarer
|
|
| 2. Person Singular |
inquietareris inquietarere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaretur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaremur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaremini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabo
|
|
| 2. Person Singular |
inquietabis
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabitis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabor
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaberis inquietabere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabitur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabimur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabimini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavi
|
|
| 2. Person Singular |
inquietavisti
|
|
| 3. Person Singular |
inquietavit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietavimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietavistis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietaverunt inquietavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus es
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus est
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati estis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaverim
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati simus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaveram
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaveras
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaverat
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavissem
|
|
| 2. Person Singular |
inquietavisses
|
|
| 3. Person Singular |
inquietavisset
|
|
| 1. Person Plural |
inquietavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavero
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietare
|
|
| Vorzeitigkeit |
inquietavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
inquietaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietari inquietarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
inquietatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
inquietatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
inquieta
|
! |
| 2. Person Plural |
inquietate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
inquietato
|
| 3. Person Singular |
inquietato
|
| 2. Person Plural |
inquietatote
|
| 3. Person Plural |
inquietanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
inquietare
|
|
| Genitiv |
inquietandi
|
|
| Dativ |
inquietando
|
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
|
| Ablativ |
inquietando
|
|
| Vokativ |
inquietande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietandus
|
inquietanda
|
inquietandum
|
| Genitiv |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietandi
|
| Dativ |
inquietando
|
inquietandae
|
inquietando
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
inquietandam
|
inquietandum
|
| Ablativ |
inquietando
|
inquietanda
|
inquietando
|
| Vokativ |
inquietande
|
inquietanda
|
inquietandum
|
Plural
| Nominativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
| Genitiv |
inquietandorum
|
inquietandarum
|
inquietandorum
|
| Dativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Akkusativ |
inquietandos
|
inquietandas
|
inquietanda
|
| Ablativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Vokativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
| Genitiv |
inquietantis
|
inquietantis
|
inquietantis
|
| Dativ |
inquietanti
|
inquietanti
|
inquietanti
|
| Akkusativ |
inquietantem
|
inquietantem
|
inquietans
|
| Ablativ |
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
| Vokativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
Plural
| Nominativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Genitiv |
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
| Dativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Akkusativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Ablativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Vokativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietatus
|
inquietata
|
inquietatum
|
| Genitiv |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietati
|
| Dativ |
inquietato
|
inquietatae
|
inquietato
|
| Akkusativ |
inquietatum
|
inquietatam
|
inquietatum
|
| Ablativ |
inquietato
|
inquietata
|
inquietato
|
| Vokativ |
inquietate
|
inquietata
|
inquietatum
|
Plural
| Nominativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
| Genitiv |
inquietatorum
|
inquietatarum
|
inquietatorum
|
| Dativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Akkusativ |
inquietatos
|
inquietatas
|
inquietata
|
| Ablativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Vokativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietaturus
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
| Genitiv |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietaturi
|
| Dativ |
inquietaturo
|
inquietaturae
|
inquietaturo
|
| Akkusativ |
inquietaturum
|
inquietaturam
|
inquietaturum
|
| Ablativ |
inquietaturo
|
inquietatura
|
inquietaturo
|
| Vokativ |
inquietature
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
Plural
| Nominativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
| Genitiv |
inquietaturorum
|
inquietaturarum
|
inquietaturorum
|
| Dativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Akkusativ |
inquietaturos
|
inquietaturas
|
inquietatura
|
| Ablativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Vokativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
inquietatum
|
inquietatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieto
|
ich störe |
| 2. Person Singular |
inquietas
|
du störst |
| 3. Person Singular |
inquietat
|
er/sie/es stört |
| 1. Person Plural |
inquietamus
|
wir stören |
| 2. Person Plural |
inquietatis
|
ihr stört |
| 3. Person Plural |
inquietant
|
sie stören |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietor
|
ich werde gestört |
| 2. Person Singular |
inquietaris inquietare
|
du wirst gestört |
| 3. Person Singular |
inquietatur
|
er/sie/es wird gestört |
| 1. Person Plural |
inquietamur
|
wir werden gestört |
| 2. Person Plural |
inquietamini
|
ihr werdet gestört |
| 3. Person Plural |
inquietantur
|
sie werden gestört |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietem
|
ich störe |
| 2. Person Singular |
inquietes
|
du störest |
| 3. Person Singular |
inquietet
|
er/sie/es störe |
| 1. Person Plural |
inquietemus
|
wir stören |
| 2. Person Plural |
inquietetis
|
ihr störet |
| 3. Person Plural |
inquietent
|
sie stören |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieter
|
ich werde gestört |
| 2. Person Singular |
inquieteris inquietere
|
du werdest gestört |
| 3. Person Singular |
inquietetur
|
er/sie/es werde gestört |
| 1. Person Plural |
inquietemur
|
wir werden gestört |
| 2. Person Plural |
inquietemini
|
ihr werdet gestört |
| 3. Person Plural |
inquietentur
|
sie werden gestört |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabam
|
ich störte |
| 2. Person Singular |
inquietabas
|
du störtest |
| 3. Person Singular |
inquietabat
|
er/sie/es störte |
| 1. Person Plural |
inquietabamus
|
wir störten |
| 2. Person Plural |
inquietabatis
|
ihr störtet |
| 3. Person Plural |
inquietabant
|
sie störten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabar
|
ich wurde gestört |
| 2. Person Singular |
inquietabaris inquietabare
|
du wurdest gestört |
| 3. Person Singular |
inquietabatur
|
er/sie/es wurde gestört |
| 1. Person Plural |
inquietabamur
|
wir wurden gestört |
| 2. Person Plural |
inquietabamini
|
ihr wurdet gestört |
| 3. Person Plural |
inquietabantur
|
sie wurden gestört |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarem
|
ich störte |
| 2. Person Singular |
inquietares
|
du störtest |
| 3. Person Singular |
inquietaret
|
er/sie/es störte |
| 1. Person Plural |
inquietaremus
|
wir störten |
| 2. Person Plural |
inquietaretis
|
ihr störtet |
| 3. Person Plural |
inquietarent
|
sie störten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarer
|
ich würde gestört |
| 2. Person Singular |
inquietareris inquietarere
|
du würdest gestört |
| 3. Person Singular |
inquietaretur
|
er/sie/es würde gestört |
| 1. Person Plural |
inquietaremur
|
wir würden gestört |
| 2. Person Plural |
inquietaremini
|
ihr würdet gestört |
| 3. Person Plural |
inquietarentur
|
sie würden gestört |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabo
|
ich werde stören |
| 2. Person Singular |
inquietabis
|
du wirst stören |
| 3. Person Singular |
inquietabit
|
er/sie/es wird stören |
| 1. Person Plural |
inquietabimus
|
wir werden stören |
| 2. Person Plural |
inquietabitis
|
ihr werdet stören |
| 3. Person Plural |
inquietabunt
|
sie werden stören |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabor
|
ich werde gestört werden |
| 2. Person Singular |
inquietaberis inquietabere
|
du wirst gestört werden |
| 3. Person Singular |
inquietabitur
|
er/sie/es wird gestört werden |
| 1. Person Plural |
inquietabimur
|
wir werden gestört werden |
| 2. Person Plural |
inquietabimini
|
ihr werdet gestört werden |
| 3. Person Plural |
inquietabuntur
|
sie werden gestört werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavi
|
ich habe gestört |
| 2. Person Singular |
inquietavisti
|
du hast gestört |
| 3. Person Singular |
inquietavit
|
er/sie/es hat gestört |
| 1. Person Plural |
inquietavimus
|
wir haben gestört |
| 2. Person Plural |
inquietavistis
|
ihr habt gestört |
| 3. Person Plural |
inquietaverunt inquietavere
|
sie haben gestört |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sum
|
ich bin gestört worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus es
|
du bist gestört worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus est
|
er/sie/es ist gestört worden |
| 1. Person Plural |
inquietati sumus
|
wir sind gestört worden |
| 2. Person Plural |
inquietati estis
|
ihr seid gestört worden |
| 3. Person Plural |
inquietati sunt
|
sie sind gestört worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaverim
|
ich habe gestört |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du habest gestört |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es habe gestört |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir haben gestört |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr habet gestört |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie haben gestört |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sim
|
ich sei gestört worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus sis
|
du seiest gestört worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus sit
|
er/sie/es sei gestört worden |
| 1. Person Plural |
inquietati simus
|
wir seien gestört worden |
| 2. Person Plural |
inquietati sitis
|
ihr seiet gestört worden |
| 3. Person Plural |
inquietati sint
|
sie seien gestört worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaveram
|
ich hatte gestört |
| 2. Person Singular |
inquietaveras
|
du hattest gestört |
| 3. Person Singular |
inquietaverat
|
er/sie/es hatte gestört |
| 1. Person Plural |
inquietaveramus
|
wir hatten gestört |
| 2. Person Plural |
inquietaveratis
|
ihr hattet gestört |
| 3. Person Plural |
inquietaverant
|
sie hatten gestört |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus eram
|
ich war gestört worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus eras
|
du warst gestört worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus erat
|
er/sie/es war gestört worden |
| 1. Person Plural |
inquietati eramus
|
wir waren gestört worden |
| 2. Person Plural |
inquietati eratis
|
ihr wart gestört worden |
| 3. Person Plural |
inquietati erant
|
sie waren gestört worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavissem
|
ich hätte gestört |
| 2. Person Singular |
inquietavisses
|
du hättest gestört |
| 3. Person Singular |
inquietavisset
|
er/sie/es hätte gestört |
| 1. Person Plural |
inquietavissemus
|
wir hätten gestört |
| 2. Person Plural |
inquietavissetis
|
ihr hättet gestört |
| 3. Person Plural |
inquietavissent
|
sie hätten gestört |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus essem
|
ich wäre gestört worden |
| 2. Person Singular |
inquietatus esses
|
du wärest gestört worden |
| 3. Person Singular |
inquietatus esset
|
er/sie/es wäre gestört worden |
| 1. Person Plural |
inquietati essemus
|
wir wären gestört worden |
| 2. Person Plural |
inquietati essetis
|
ihr wäret gestört worden |
| 3. Person Plural |
inquietati essent
|
sie wären gestört worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavero
|
ich werde gestört haben |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du wirst gestört haben |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es wird gestört haben |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir werden gestört haben |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr werdet gestört haben |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie werden gestört haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus ero
|
ich werde gestört worden sein |
| 2. Person Singular |
inquietatus eris
|
du wirst gestört worden sein |
| 3. Person Singular |
inquietatus erit
|
er/sie/es wird gestört worden sein |
| 1. Person Plural |
inquietati erimus
|
wir werden gestört worden sein |
| 2. Person Plural |
inquietati eritis
|
ihr werdet gestört worden sein |
| 3. Person Plural |
inquietati erunt
|
sie werden gestört worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietare
|
stören |
| Vorzeitigkeit |
inquietavisse
|
gestört haben |
| Nachzeitigkeit |
inquietaturum esse
|
stören werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietari inquietarier
|
gestört werden |
| Vorzeitigkeit |
inquietatum esse
|
gestört worden sein |
| Nachzeitigkeit |
inquietatum iri
|
künftig gestört werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
inquieta
|
störe; stör! |
| 2. Person Plural |
inquietate
|
stört! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
inquietato
|
| 3. Person Singular |
inquietato
|
| 2. Person Plural |
inquietatote
|
| 3. Person Plural |
inquietanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
inquietare
|
das Stören |
| Genitiv |
inquietandi
|
des Störens |
| Dativ |
inquietando
|
dem Stören |
| Akkusativ |
inquietandum
|
das Stören |
| Ablativ |
inquietando
|
durch das Stören |
| Vokativ |
inquietande
|
Stören! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietandus
|
inquietanda
|
inquietandum
|
| Genitiv |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietandi
|
| Dativ |
inquietando
|
inquietandae
|
inquietando
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
inquietandam
|
inquietandum
|
| Ablativ |
inquietando
|
inquietanda
|
inquietando
|
| Vokativ |
inquietande
|
inquietanda
|
inquietandum
|
Plural
| Nominativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
| Genitiv |
inquietandorum
|
inquietandarum
|
inquietandorum
|
| Dativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Akkusativ |
inquietandos
|
inquietandas
|
inquietanda
|
| Ablativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Vokativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
| Genitiv |
inquietantis
|
inquietantis
|
inquietantis
|
| Dativ |
inquietanti
|
inquietanti
|
inquietanti
|
| Akkusativ |
inquietantem
|
inquietantem
|
inquietans
|
| Ablativ |
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
| Vokativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
Plural
| Nominativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Genitiv |
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
| Dativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Akkusativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Ablativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Vokativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietatus
|
inquietata
|
inquietatum
|
| Genitiv |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietati
|
| Dativ |
inquietato
|
inquietatae
|
inquietato
|
| Akkusativ |
inquietatum
|
inquietatam
|
inquietatum
|
| Ablativ |
inquietato
|
inquietata
|
inquietato
|
| Vokativ |
inquietate
|
inquietata
|
inquietatum
|
Plural
| Nominativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
| Genitiv |
inquietatorum
|
inquietatarum
|
inquietatorum
|
| Dativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Akkusativ |
inquietatos
|
inquietatas
|
inquietata
|
| Ablativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Vokativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietaturus
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
| Genitiv |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietaturi
|
| Dativ |
inquietaturo
|
inquietaturae
|
inquietaturo
|
| Akkusativ |
inquietaturum
|
inquietaturam
|
inquietaturum
|
| Ablativ |
inquietaturo
|
inquietatura
|
inquietaturo
|
| Vokativ |
inquietature
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
Plural
| Nominativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
| Genitiv |
inquietaturorum
|
inquietaturarum
|
inquietaturorum
|
| Dativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Akkusativ |
inquietaturos
|
inquietaturas
|
inquietatura
|
| Ablativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Vokativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
inquietatum
|
inquietatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieto
|
ich zapple |
| 2. Person Singular |
inquietas
|
du zappelst |
| 3. Person Singular |
inquietat
|
er/sie/es zappelt |
| 1. Person Plural |
inquietamus
|
wir zappeln |
| 2. Person Plural |
inquietatis
|
ihr zappelt |
| 3. Person Plural |
inquietant
|
sie zappeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietor
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaris inquietare
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietamur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietamini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietem
|
ich zapple |
| 2. Person Singular |
inquietes
|
du zappelst |
| 3. Person Singular |
inquietet
|
er/sie/es zapple |
| 1. Person Plural |
inquietemus
|
wir zappeln |
| 2. Person Plural |
inquietetis
|
ihr zappelt |
| 3. Person Plural |
inquietent
|
sie zappeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquieter
|
|
| 2. Person Singular |
inquieteris inquietere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietetur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietemur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietemini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabam
|
ich zappelte |
| 2. Person Singular |
inquietabas
|
du zappeltest |
| 3. Person Singular |
inquietabat
|
er/sie/es zappelte |
| 1. Person Plural |
inquietabamus
|
wir zappelten |
| 2. Person Plural |
inquietabatis
|
ihr zappeltet |
| 3. Person Plural |
inquietabant
|
sie zappelten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabar
|
|
| 2. Person Singular |
inquietabaris inquietabare
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabatur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabamur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabamini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarem
|
ich zappelte |
| 2. Person Singular |
inquietares
|
du zappeltest |
| 3. Person Singular |
inquietaret
|
er/sie/es zappelte |
| 1. Person Plural |
inquietaremus
|
wir zappelten |
| 2. Person Plural |
inquietaretis
|
ihr zappeltet |
| 3. Person Plural |
inquietarent
|
sie zappelten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietarer
|
|
| 2. Person Singular |
inquietareris inquietarere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietaretur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietaremur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietaremini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabo
|
ich werde zappeln |
| 2. Person Singular |
inquietabis
|
du wirst zappeln |
| 3. Person Singular |
inquietabit
|
er/sie/es wird zappeln |
| 1. Person Plural |
inquietabimus
|
wir werden zappeln |
| 2. Person Plural |
inquietabitis
|
ihr werdet zappeln |
| 3. Person Plural |
inquietabunt
|
sie werden zappeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietabor
|
|
| 2. Person Singular |
inquietaberis inquietabere
|
|
| 3. Person Singular |
inquietabitur
|
|
| 1. Person Plural |
inquietabimur
|
|
| 2. Person Plural |
inquietabimini
|
|
| 3. Person Plural |
inquietabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavi
|
ich habe gezappelt |
| 2. Person Singular |
inquietavisti
|
du hast gezappelt |
| 3. Person Singular |
inquietavit
|
er/sie/es hat gezappelt |
| 1. Person Plural |
inquietavimus
|
wir haben gezappelt |
| 2. Person Plural |
inquietavistis
|
ihr habt gezappelt |
| 3. Person Plural |
inquietaverunt inquietavere
|
sie haben gezappelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus es
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus est
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati estis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaverim
|
ich habe gezappelt |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du habest gezappelt |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es habe gezappelt |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir haben gezappelt |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr habet gezappelt |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie haben gezappelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati simus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietaveram
|
ich hatte gezappelt |
| 2. Person Singular |
inquietaveras
|
du hattest gezappelt |
| 3. Person Singular |
inquietaverat
|
er/sie/es hatte gezappelt |
| 1. Person Plural |
inquietaveramus
|
wir hatten gezappelt |
| 2. Person Plural |
inquietaveratis
|
ihr hattet gezappelt |
| 3. Person Plural |
inquietaverant
|
sie hatten gezappelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavissem
|
ich hätte gezappelt |
| 2. Person Singular |
inquietavisses
|
du hättest gezappelt |
| 3. Person Singular |
inquietavisset
|
er/sie/es hätte gezappelt |
| 1. Person Plural |
inquietavissemus
|
wir hätten gezappelt |
| 2. Person Plural |
inquietavissetis
|
ihr hättet gezappelt |
| 3. Person Plural |
inquietavissent
|
sie hätten gezappelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietavero
|
ich werde gezappelt haben |
| 2. Person Singular |
inquietaveris
|
du wirst gezappelt haben |
| 3. Person Singular |
inquietaverit
|
er/sie/es wird gezappelt haben |
| 1. Person Plural |
inquietaverimus
|
wir werden gezappelt haben |
| 2. Person Plural |
inquietaveritis
|
ihr werdet gezappelt haben |
| 3. Person Plural |
inquietaverint
|
sie werden gezappelt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
inquietatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
inquietatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
inquietatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
inquietati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
inquietati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
inquietati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietare
|
zappeln |
| Vorzeitigkeit |
inquietavisse
|
gezappelt haben |
| Nachzeitigkeit |
inquietaturum esse
|
zappeln werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
inquietari inquietarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
inquietatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
inquietatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
inquieta
|
zapple! |
| 2. Person Plural |
inquietate
|
zappelt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
inquietato
|
| 3. Person Singular |
inquietato
|
| 2. Person Plural |
inquietatote
|
| 3. Person Plural |
inquietanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
inquietare
|
das Zappeln |
| Genitiv |
inquietandi
|
des Zappelnes |
| Dativ |
inquietando
|
dem Zappeln |
| Akkusativ |
inquietandum
|
das Zappeln |
| Ablativ |
inquietando
|
durch das Zappeln |
| Vokativ |
inquietande
|
Zappeln! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietandus
|
inquietanda
|
inquietandum
|
| Genitiv |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietandi
|
| Dativ |
inquietando
|
inquietandae
|
inquietando
|
| Akkusativ |
inquietandum
|
inquietandam
|
inquietandum
|
| Ablativ |
inquietando
|
inquietanda
|
inquietando
|
| Vokativ |
inquietande
|
inquietanda
|
inquietandum
|
Plural
| Nominativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
| Genitiv |
inquietandorum
|
inquietandarum
|
inquietandorum
|
| Dativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Akkusativ |
inquietandos
|
inquietandas
|
inquietanda
|
| Ablativ |
inquietandis
|
inquietandis
|
inquietandis
|
| Vokativ |
inquietandi
|
inquietandae
|
inquietanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
| Genitiv |
inquietantis
|
inquietantis
|
inquietantis
|
| Dativ |
inquietanti
|
inquietanti
|
inquietanti
|
| Akkusativ |
inquietantem
|
inquietantem
|
inquietans
|
| Ablativ |
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
inquietanti inquietante
|
| Vokativ |
inquietans
|
inquietans
|
inquietans
|
Plural
| Nominativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Genitiv |
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
inquietantium inquietantum
|
| Dativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Akkusativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
| Ablativ |
inquietantibus
|
inquietantibus
|
inquietantibus
|
| Vokativ |
inquietantes
|
inquietantes
|
inquietantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietatus
|
inquietata
|
inquietatum
|
| Genitiv |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietati
|
| Dativ |
inquietato
|
inquietatae
|
inquietato
|
| Akkusativ |
inquietatum
|
inquietatam
|
inquietatum
|
| Ablativ |
inquietato
|
inquietata
|
inquietato
|
| Vokativ |
inquietate
|
inquietata
|
inquietatum
|
Plural
| Nominativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
| Genitiv |
inquietatorum
|
inquietatarum
|
inquietatorum
|
| Dativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Akkusativ |
inquietatos
|
inquietatas
|
inquietata
|
| Ablativ |
inquietatis
|
inquietatis
|
inquietatis
|
| Vokativ |
inquietati
|
inquietatae
|
inquietata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
inquietaturus
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
| Genitiv |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietaturi
|
| Dativ |
inquietaturo
|
inquietaturae
|
inquietaturo
|
| Akkusativ |
inquietaturum
|
inquietaturam
|
inquietaturum
|
| Ablativ |
inquietaturo
|
inquietatura
|
inquietaturo
|
| Vokativ |
inquietature
|
inquietatura
|
inquietaturum
|
Plural
| Nominativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
| Genitiv |
inquietaturorum
|
inquietaturarum
|
inquietaturorum
|
| Dativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Akkusativ |
inquietaturos
|
inquietaturas
|
inquietatura
|
| Ablativ |
inquietaturis
|
inquietaturis
|
inquietaturis
|
| Vokativ |
inquietaturi
|
inquietaturae
|
inquietatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
inquietatum
|
inquietatu
|