aufzubürden suchen
ausstrecken
bedrohen
drohen
drohend etw. gegen
hinrichten
richten (auf)
(Waffen usw.) drohend richten, drohen
wenden
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intento
2. Person Singular
intentas
3. Person Singular
intentat
1. Person Plural
intentamus
2. Person Plural
intentatis
3. Person Plural
intentant
Passiv
1. Person Singular
intentor
2. Person Singular
intentaris intentare
3. Person Singular
intentatur
1. Person Plural
intentamur
2. Person Plural
intentamini
3. Person Plural
intentantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentem
2. Person Singular
intentes
3. Person Singular
intentet
1. Person Plural
intentemus
2. Person Plural
intentetis
3. Person Plural
intentent
Passiv
1. Person Singular
intenter
2. Person Singular
intenteris intentere
3. Person Singular
intentetur
1. Person Plural
intentemur
2. Person Plural
intentemini
3. Person Plural
intententur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentabam
2. Person Singular
intentabas
3. Person Singular
intentabat
1. Person Plural
intentabamus
2. Person Plural
intentabatis
3. Person Plural
intentabant
Passiv
1. Person Singular
intentabar
2. Person Singular
intentabaris intentabare
3. Person Singular
intentabatur
1. Person Plural
intentabamur
2. Person Plural
intentabamini
3. Person Plural
intentabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentarem
2. Person Singular
intentares
3. Person Singular
intentaret
1. Person Plural
intentaremus
2. Person Plural
intentaretis
3. Person Plural
intentarent
Passiv
1. Person Singular
intentarer
2. Person Singular
intentareris intentarere
3. Person Singular
intentaretur
1. Person Plural
intentaremur
2. Person Plural
intentaremini
3. Person Plural
intentarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
intentabo
2. Person Singular
intentabis
3. Person Singular
intentabit
1. Person Plural
intentabimus
2. Person Plural
intentabitis
3. Person Plural
intentabunt
Passiv
1. Person Singular
intentabor
2. Person Singular
intentaberis intentabere
3. Person Singular
intentabitur
1. Person Plural
intentabimur
2. Person Plural
intentabimini
3. Person Plural
intentabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentavi
2. Person Singular
intentavisti
3. Person Singular
intentavit
1. Person Plural
intentavimus
2. Person Plural
intentavistis
3. Person Plural
intentaverunt intentavere
Passiv
1. Person Singular
intentatus sum
2. Person Singular
intentatus es
3. Person Singular
intentatus est
1. Person Plural
intentati sumus
2. Person Plural
intentati estis
3. Person Plural
intentati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentaverim
2. Person Singular
intentaveris
3. Person Singular
intentaverit
1. Person Plural
intentaverimus
2. Person Plural
intentaveritis
3. Person Plural
intentaverint
Passiv
1. Person Singular
intentatus sim
2. Person Singular
intentatus sis
3. Person Singular
intentatus sit
1. Person Plural
intentati simus
2. Person Plural
intentati sitis
3. Person Plural
intentati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentaveram
2. Person Singular
intentaveras
3. Person Singular
intentaverat
1. Person Plural
intentaveramus
2. Person Plural
intentaveratis
3. Person Plural
intentaverant
Passiv
1. Person Singular
intentatus eram
2. Person Singular
intentatus eras
3. Person Singular
intentatus erat
1. Person Plural
intentati eramus
2. Person Plural
intentati eratis
3. Person Plural
intentati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentavissem
2. Person Singular
intentavisses
3. Person Singular
intentavisset
1. Person Plural
intentavissemus
2. Person Plural
intentavissetis
3. Person Plural
intentavissent
Passiv
1. Person Singular
intentatus essem
2. Person Singular
intentatus esses
3. Person Singular
intentatus esset
1. Person Plural
intentati essemus
2. Person Plural
intentati essetis
3. Person Plural
intentati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
intentavero
2. Person Singular
intentaveris
3. Person Singular
intentaverit
1. Person Plural
intentaverimus
2. Person Plural
intentaveritis
3. Person Plural
intentaverint
Passiv
1. Person Singular
intentatus ero
2. Person Singular
intentatus eris
3. Person Singular
intentatus erit
1. Person Plural
intentati erimus
2. Person Plural
intentati eritis
3. Person Plural
intentati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
intentare
Vorzeitigkeit
intentavisse
Nachzeitigkeit
intentaturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
intentari intentarier
Vorzeitigkeit
intentatum esse
Nachzeitigkeit
intentatum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
intenta
!
2. Person Plural
intentate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
intentato
3. Person Singular
intentato
2. Person Plural
intentatote
3. Person Plural
intentanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
intentare
Genitiv
intentandi
Dativ
intentando
Akkusativ
intentandum
Ablativ
intentando
Vokativ
intentande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentandus
intentanda
intentandum
Genitiv
intentandi
intentandae
intentandi
Dativ
intentando
intentandae
intentando
Akkusativ
intentandum
intentandam
intentandum
Ablativ
intentando
intentanda
intentando
Vokativ
intentande
intentanda
intentandum
Plural
Nominativ
intentandi
intentandae
intentanda
Genitiv
intentandorum
intentandarum
intentandorum
Dativ
intentandis
intentandis
intentandis
Akkusativ
intentandos
intentandas
intentanda
Ablativ
intentandis
intentandis
intentandis
Vokativ
intentandi
intentandae
intentanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentans
intentans
intentans
Genitiv
intentantis
intentantis
intentantis
Dativ
intentanti
intentanti
intentanti
Akkusativ
intentantem
intentantem
intentans
Ablativ
intentanti intentante
intentanti intentante
intentanti intentante
Vokativ
intentans
intentans
intentans
Plural
Nominativ
intentantes
intentantes
intentantia
Genitiv
intentantium intentantum
intentantium intentantum
intentantium intentantum
Dativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Akkusativ
intentantes
intentantes
intentantia
Ablativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Vokativ
intentantes
intentantes
intentantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentatus
intentata
intentatum
Genitiv
intentati
intentatae
intentati
Dativ
intentato
intentatae
intentato
Akkusativ
intentatum
intentatam
intentatum
Ablativ
intentato
intentata
intentato
Vokativ
intentate
intentata
intentatum
Plural
Nominativ
intentati
intentatae
intentata
Genitiv
intentatorum
intentatarum
intentatorum
Dativ
intentatis
intentatis
intentatis
Akkusativ
intentatos
intentatas
intentata
Ablativ
intentatis
intentatis
intentatis
Vokativ
intentati
intentatae
intentata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentaturus
intentatura
intentaturum
Genitiv
intentaturi
intentaturae
intentaturi
Dativ
intentaturo
intentaturae
intentaturo
Akkusativ
intentaturum
intentaturam
intentaturum
Ablativ
intentaturo
intentatura
intentaturo
Vokativ
intentature
intentatura
intentaturum
Plural
Nominativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Genitiv
intentaturorum
intentaturarum
intentaturorum
Dativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Akkusativ
intentaturos
intentaturas
intentatura
Ablativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Vokativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Supina
Supin I
Supin II
intentatum
intentatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intento
ich strecke aus
2. Person Singular
intentas
du streckst aus
3. Person Singular
intentat
er/sie/es streckt aus
1. Person Plural
intentamus
wir strecken aus
2. Person Plural
intentatis
ihr streckt aus
3. Person Plural
intentant
sie strecken aus
Passiv
1. Person Singular
intentor
ich werde ausgestreckt
2. Person Singular
intentaris intentare
du wirst ausgestreckt
3. Person Singular
intentatur
er/sie/es wird ausgestreckt
1. Person Plural
intentamur
wir werden ausgestreckt
2. Person Plural
intentamini
ihr werdet ausgestreckt
3. Person Plural
intentantur
sie werden ausgestreckt
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentem
ich strecke aus
2. Person Singular
intentes
du streckest aus
3. Person Singular
intentet
er/sie/es strecke aus
1. Person Plural
intentemus
wir strecken aus
2. Person Plural
intentetis
ihr strecket aus
3. Person Plural
intentent
sie strecken aus
Passiv
1. Person Singular
intenter
ich werde ausgestreckt
2. Person Singular
intenteris intentere
du werdest ausgestreckt
3. Person Singular
intentetur
er/sie/es werde ausgestreckt
1. Person Plural
intentemur
wir werden ausgestreckt
2. Person Plural
intentemini
ihr werdet ausgestreckt
3. Person Plural
intententur
sie werden ausgestreckt
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentabam
ich streckte aus
2. Person Singular
intentabas
du strecktest aus
3. Person Singular
intentabat
er/sie/es streckte aus
1. Person Plural
intentabamus
wir streckten aus
2. Person Plural
intentabatis
ihr strecktet aus
3. Person Plural
intentabant
sie streckten aus
Passiv
1. Person Singular
intentabar
ich wurde ausgestreckt
2. Person Singular
intentabaris intentabare
du wurdest ausgestreckt
3. Person Singular
intentabatur
er/sie/es wurde ausgestreckt
1. Person Plural
intentabamur
wir wurden ausgestreckt
2. Person Plural
intentabamini
ihr wurdet ausgestreckt
3. Person Plural
intentabantur
sie wurden ausgestreckt
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentarem
ich streckte aus
2. Person Singular
intentares
du strecktest aus
3. Person Singular
intentaret
er/sie/es streckte aus
1. Person Plural
intentaremus
wir streckten aus
2. Person Plural
intentaretis
ihr strecktet aus
3. Person Plural
intentarent
sie streckten aus
Passiv
1. Person Singular
intentarer
ich würde ausgestreckt
2. Person Singular
intentareris intentarere
du würdest ausgestreckt
3. Person Singular
intentaretur
er/sie/es würde ausgestreckt
1. Person Plural
intentaremur
wir würden ausgestreckt
2. Person Plural
intentaremini
ihr würdet ausgestreckt
3. Person Plural
intentarentur
sie würden ausgestreckt
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
intentabo
ich werde ausstrecken
2. Person Singular
intentabis
du wirst ausstrecken
3. Person Singular
intentabit
er/sie/es wird ausstrecken
1. Person Plural
intentabimus
wir werden ausstrecken
2. Person Plural
intentabitis
ihr werdet ausstrecken
3. Person Plural
intentabunt
sie werden ausstrecken
Passiv
1. Person Singular
intentabor
ich werde ausgestreckt werden
2. Person Singular
intentaberis intentabere
du wirst ausgestreckt werden
3. Person Singular
intentabitur
er/sie/es wird ausgestreckt werden
1. Person Plural
intentabimur
wir werden ausgestreckt werden
2. Person Plural
intentabimini
ihr werdet ausgestreckt werden
3. Person Plural
intentabuntur
sie werden ausgestreckt werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentavi
ich habe ausgestreckt
2. Person Singular
intentavisti
du hast ausgestreckt
3. Person Singular
intentavit
er/sie/es hat ausgestreckt
1. Person Plural
intentavimus
wir haben ausgestreckt
2. Person Plural
intentavistis
ihr habt ausgestreckt
3. Person Plural
intentaverunt intentavere
sie haben ausgestreckt
Passiv
1. Person Singular
intentatus sum
ich bin ausgestreckt worden
2. Person Singular
intentatus es
du bist ausgestreckt worden
3. Person Singular
intentatus est
er/sie/es ist ausgestreckt worden
1. Person Plural
intentati sumus
wir sind ausgestreckt worden
2. Person Plural
intentati estis
ihr seid ausgestreckt worden
3. Person Plural
intentati sunt
sie sind ausgestreckt worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentaverim
ich habe ausgestreckt
2. Person Singular
intentaveris
du habest ausgestreckt
3. Person Singular
intentaverit
er/sie/es habe ausgestreckt
1. Person Plural
intentaverimus
wir haben ausgestreckt
2. Person Plural
intentaveritis
ihr habet ausgestreckt
3. Person Plural
intentaverint
sie haben ausgestreckt
Passiv
1. Person Singular
intentatus sim
ich sei ausgestreckt worden
2. Person Singular
intentatus sis
du seiest ausgestreckt worden
3. Person Singular
intentatus sit
er/sie/es sei ausgestreckt worden
1. Person Plural
intentati simus
wir seien ausgestreckt worden
2. Person Plural
intentati sitis
ihr seiet ausgestreckt worden
3. Person Plural
intentati sint
sie seien ausgestreckt worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentaveram
ich hatte ausgestreckt
2. Person Singular
intentaveras
du hattest ausgestreckt
3. Person Singular
intentaverat
er/sie/es hatte ausgestreckt
1. Person Plural
intentaveramus
wir hatten ausgestreckt
2. Person Plural
intentaveratis
ihr hattet ausgestreckt
3. Person Plural
intentaverant
sie hatten ausgestreckt
Passiv
1. Person Singular
intentatus eram
ich war ausgestreckt worden
2. Person Singular
intentatus eras
du warst ausgestreckt worden
3. Person Singular
intentatus erat
er/sie/es war ausgestreckt worden
1. Person Plural
intentati eramus
wir waren ausgestreckt worden
2. Person Plural
intentati eratis
ihr wart ausgestreckt worden
3. Person Plural
intentati erant
sie waren ausgestreckt worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentavissem
ich hätte ausgestreckt
2. Person Singular
intentavisses
du hättest ausgestreckt
3. Person Singular
intentavisset
er/sie/es hätte ausgestreckt
1. Person Plural
intentavissemus
wir hätten ausgestreckt
2. Person Plural
intentavissetis
ihr hättet ausgestreckt
3. Person Plural
intentavissent
sie hätten ausgestreckt
Passiv
1. Person Singular
intentatus essem
ich wäre ausgestreckt worden
2. Person Singular
intentatus esses
du wärest ausgestreckt worden
3. Person Singular
intentatus esset
er/sie/es wäre ausgestreckt worden
1. Person Plural
intentati essemus
wir wären ausgestreckt worden
2. Person Plural
intentati essetis
ihr wäret ausgestreckt worden
3. Person Plural
intentati essent
sie wären ausgestreckt worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
intentavero
ich werde ausgestreckt haben
2. Person Singular
intentaveris
du wirst ausgestreckt haben
3. Person Singular
intentaverit
er/sie/es wird ausgestreckt haben
1. Person Plural
intentaverimus
wir werden ausgestreckt haben
2. Person Plural
intentaveritis
ihr werdet ausgestreckt haben
3. Person Plural
intentaverint
sie werden ausgestreckt haben
Passiv
1. Person Singular
intentatus ero
ich werde ausgestreckt worden sein
2. Person Singular
intentatus eris
du wirst ausgestreckt worden sein
3. Person Singular
intentatus erit
er/sie/es wird ausgestreckt worden sein
1. Person Plural
intentati erimus
wir werden ausgestreckt worden sein
2. Person Plural
intentati eritis
ihr werdet ausgestreckt worden sein
3. Person Plural
intentati erunt
sie werden ausgestreckt worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
intentare
ausstrecken
Vorzeitigkeit
intentavisse
ausgestreckt haben
Nachzeitigkeit
intentaturum esse
ausstrecken werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
intentari intentarier
ausgestreckt werden
Vorzeitigkeit
intentatum esse
ausgestreckt worden sein
Nachzeitigkeit
intentatum iri
künftig ausgestreckt werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
intenta
strecke aus; streck aus!
2. Person Plural
intentate
streckt aus!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
intentato
3. Person Singular
intentato
2. Person Plural
intentatote
3. Person Plural
intentanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
intentare
das Ausstrecken
Genitiv
intentandi
des Ausstreckens
Dativ
intentando
dem Ausstrecken
Akkusativ
intentandum
das Ausstrecken
Ablativ
intentando
durch das Ausstrecken
Vokativ
intentande
Ausstrecken!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentandus
intentanda
intentandum
Genitiv
intentandi
intentandae
intentandi
Dativ
intentando
intentandae
intentando
Akkusativ
intentandum
intentandam
intentandum
Ablativ
intentando
intentanda
intentando
Vokativ
intentande
intentanda
intentandum
Plural
Nominativ
intentandi
intentandae
intentanda
Genitiv
intentandorum
intentandarum
intentandorum
Dativ
intentandis
intentandis
intentandis
Akkusativ
intentandos
intentandas
intentanda
Ablativ
intentandis
intentandis
intentandis
Vokativ
intentandi
intentandae
intentanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentans
intentans
intentans
Genitiv
intentantis
intentantis
intentantis
Dativ
intentanti
intentanti
intentanti
Akkusativ
intentantem
intentantem
intentans
Ablativ
intentanti intentante
intentanti intentante
intentanti intentante
Vokativ
intentans
intentans
intentans
Plural
Nominativ
intentantes
intentantes
intentantia
Genitiv
intentantium intentantum
intentantium intentantum
intentantium intentantum
Dativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Akkusativ
intentantes
intentantes
intentantia
Ablativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Vokativ
intentantes
intentantes
intentantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentatus
intentata
intentatum
Genitiv
intentati
intentatae
intentati
Dativ
intentato
intentatae
intentato
Akkusativ
intentatum
intentatam
intentatum
Ablativ
intentato
intentata
intentato
Vokativ
intentate
intentata
intentatum
Plural
Nominativ
intentati
intentatae
intentata
Genitiv
intentatorum
intentatarum
intentatorum
Dativ
intentatis
intentatis
intentatis
Akkusativ
intentatos
intentatas
intentata
Ablativ
intentatis
intentatis
intentatis
Vokativ
intentati
intentatae
intentata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentaturus
intentatura
intentaturum
Genitiv
intentaturi
intentaturae
intentaturi
Dativ
intentaturo
intentaturae
intentaturo
Akkusativ
intentaturum
intentaturam
intentaturum
Ablativ
intentaturo
intentatura
intentaturo
Vokativ
intentature
intentatura
intentaturum
Plural
Nominativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Genitiv
intentaturorum
intentaturarum
intentaturorum
Dativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Akkusativ
intentaturos
intentaturas
intentatura
Ablativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Vokativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Supina
Supin I
Supin II
intentatum
intentatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intento
ich bedrohe
2. Person Singular
intentas
du bedrohst
3. Person Singular
intentat
er/sie/es bedroht
1. Person Plural
intentamus
wir bedrohen
2. Person Plural
intentatis
ihr bedroht
3. Person Plural
intentant
sie bedrohen
Passiv
1. Person Singular
intentor
ich werde bedroht
2. Person Singular
intentaris intentare
du wirst bedroht
3. Person Singular
intentatur
er/sie/es wird bedroht
1. Person Plural
intentamur
wir werden bedroht
2. Person Plural
intentamini
ihr werdet bedroht
3. Person Plural
intentantur
sie werden bedroht
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentem
ich bedrohe
2. Person Singular
intentes
du bedrohest
3. Person Singular
intentet
er/sie/es bedrohe
1. Person Plural
intentemus
wir bedrohen
2. Person Plural
intentetis
ihr bedrohet
3. Person Plural
intentent
sie bedrohen
Passiv
1. Person Singular
intenter
ich werde bedroht
2. Person Singular
intenteris intentere
du werdest bedroht
3. Person Singular
intentetur
er/sie/es werde bedroht
1. Person Plural
intentemur
wir werden bedroht
2. Person Plural
intentemini
ihr werdet bedroht
3. Person Plural
intententur
sie werden bedroht
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentabam
ich bedrohte
2. Person Singular
intentabas
du bedrohtest
3. Person Singular
intentabat
er/sie/es bedrohte
1. Person Plural
intentabamus
wir bedrohten
2. Person Plural
intentabatis
ihr bedrohtet
3. Person Plural
intentabant
sie bedrohten
Passiv
1. Person Singular
intentabar
ich wurde bedroht
2. Person Singular
intentabaris intentabare
du wurdest bedroht
3. Person Singular
intentabatur
er/sie/es wurde bedroht
1. Person Plural
intentabamur
wir wurden bedroht
2. Person Plural
intentabamini
ihr wurdet bedroht
3. Person Plural
intentabantur
sie wurden bedroht
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentarem
ich bedrohte
2. Person Singular
intentares
du bedrohtest
3. Person Singular
intentaret
er/sie/es bedrohte
1. Person Plural
intentaremus
wir bedrohten
2. Person Plural
intentaretis
ihr bedrohtet
3. Person Plural
intentarent
sie bedrohten
Passiv
1. Person Singular
intentarer
ich würde bedroht
2. Person Singular
intentareris intentarere
du würdest bedroht
3. Person Singular
intentaretur
er/sie/es würde bedroht
1. Person Plural
intentaremur
wir würden bedroht
2. Person Plural
intentaremini
ihr würdet bedroht
3. Person Plural
intentarentur
sie würden bedroht
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
intentabo
ich werde bedrohen
2. Person Singular
intentabis
du wirst bedrohen
3. Person Singular
intentabit
er/sie/es wird bedrohen
1. Person Plural
intentabimus
wir werden bedrohen
2. Person Plural
intentabitis
ihr werdet bedrohen
3. Person Plural
intentabunt
sie werden bedrohen
Passiv
1. Person Singular
intentabor
ich werde bedroht werden
2. Person Singular
intentaberis intentabere
du wirst bedroht werden
3. Person Singular
intentabitur
er/sie/es wird bedroht werden
1. Person Plural
intentabimur
wir werden bedroht werden
2. Person Plural
intentabimini
ihr werdet bedroht werden
3. Person Plural
intentabuntur
sie werden bedroht werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentavi
ich habe bedroht
2. Person Singular
intentavisti
du hast bedroht
3. Person Singular
intentavit
er/sie/es hat bedroht
1. Person Plural
intentavimus
wir haben bedroht
2. Person Plural
intentavistis
ihr habt bedroht
3. Person Plural
intentaverunt intentavere
sie haben bedroht
Passiv
1. Person Singular
intentatus sum
ich bin bedroht worden
2. Person Singular
intentatus es
du bist bedroht worden
3. Person Singular
intentatus est
er/sie/es ist bedroht worden
1. Person Plural
intentati sumus
wir sind bedroht worden
2. Person Plural
intentati estis
ihr seid bedroht worden
3. Person Plural
intentati sunt
sie sind bedroht worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentaverim
ich habe bedroht
2. Person Singular
intentaveris
du habest bedroht
3. Person Singular
intentaverit
er/sie/es habe bedroht
1. Person Plural
intentaverimus
wir haben bedroht
2. Person Plural
intentaveritis
ihr habet bedroht
3. Person Plural
intentaverint
sie haben bedroht
Passiv
1. Person Singular
intentatus sim
ich sei bedroht worden
2. Person Singular
intentatus sis
du seiest bedroht worden
3. Person Singular
intentatus sit
er/sie/es sei bedroht worden
1. Person Plural
intentati simus
wir seien bedroht worden
2. Person Plural
intentati sitis
ihr seiet bedroht worden
3. Person Plural
intentati sint
sie seien bedroht worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentaveram
ich hatte bedroht
2. Person Singular
intentaveras
du hattest bedroht
3. Person Singular
intentaverat
er/sie/es hatte bedroht
1. Person Plural
intentaveramus
wir hatten bedroht
2. Person Plural
intentaveratis
ihr hattet bedroht
3. Person Plural
intentaverant
sie hatten bedroht
Passiv
1. Person Singular
intentatus eram
ich war bedroht worden
2. Person Singular
intentatus eras
du warst bedroht worden
3. Person Singular
intentatus erat
er/sie/es war bedroht worden
1. Person Plural
intentati eramus
wir waren bedroht worden
2. Person Plural
intentati eratis
ihr wart bedroht worden
3. Person Plural
intentati erant
sie waren bedroht worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentavissem
ich hätte bedroht
2. Person Singular
intentavisses
du hättest bedroht
3. Person Singular
intentavisset
er/sie/es hätte bedroht
1. Person Plural
intentavissemus
wir hätten bedroht
2. Person Plural
intentavissetis
ihr hättet bedroht
3. Person Plural
intentavissent
sie hätten bedroht
Passiv
1. Person Singular
intentatus essem
ich wäre bedroht worden
2. Person Singular
intentatus esses
du wärest bedroht worden
3. Person Singular
intentatus esset
er/sie/es wäre bedroht worden
1. Person Plural
intentati essemus
wir wären bedroht worden
2. Person Plural
intentati essetis
ihr wäret bedroht worden
3. Person Plural
intentati essent
sie wären bedroht worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
intentavero
ich werde bedroht haben
2. Person Singular
intentaveris
du wirst bedroht haben
3. Person Singular
intentaverit
er/sie/es wird bedroht haben
1. Person Plural
intentaverimus
wir werden bedroht haben
2. Person Plural
intentaveritis
ihr werdet bedroht haben
3. Person Plural
intentaverint
sie werden bedroht haben
Passiv
1. Person Singular
intentatus ero
ich werde bedroht worden sein
2. Person Singular
intentatus eris
du wirst bedroht worden sein
3. Person Singular
intentatus erit
er/sie/es wird bedroht worden sein
1. Person Plural
intentati erimus
wir werden bedroht worden sein
2. Person Plural
intentati eritis
ihr werdet bedroht worden sein
3. Person Plural
intentati erunt
sie werden bedroht worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
intentare
bedrohen
Vorzeitigkeit
intentavisse
bedroht haben
Nachzeitigkeit
intentaturum esse
bedrohen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
intentari intentarier
bedroht werden
Vorzeitigkeit
intentatum esse
bedroht worden sein
Nachzeitigkeit
intentatum iri
künftig bedroht werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
intenta
bedrohe; bedroh!
2. Person Plural
intentate
bedroht!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
intentato
3. Person Singular
intentato
2. Person Plural
intentatote
3. Person Plural
intentanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
intentare
das Bedrohen
Genitiv
intentandi
des Bedrohens
Dativ
intentando
dem Bedrohen
Akkusativ
intentandum
das Bedrohen
Ablativ
intentando
durch das Bedrohen
Vokativ
intentande
Bedrohen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentandus
intentanda
intentandum
Genitiv
intentandi
intentandae
intentandi
Dativ
intentando
intentandae
intentando
Akkusativ
intentandum
intentandam
intentandum
Ablativ
intentando
intentanda
intentando
Vokativ
intentande
intentanda
intentandum
Plural
Nominativ
intentandi
intentandae
intentanda
Genitiv
intentandorum
intentandarum
intentandorum
Dativ
intentandis
intentandis
intentandis
Akkusativ
intentandos
intentandas
intentanda
Ablativ
intentandis
intentandis
intentandis
Vokativ
intentandi
intentandae
intentanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentans
intentans
intentans
Genitiv
intentantis
intentantis
intentantis
Dativ
intentanti
intentanti
intentanti
Akkusativ
intentantem
intentantem
intentans
Ablativ
intentanti intentante
intentanti intentante
intentanti intentante
Vokativ
intentans
intentans
intentans
Plural
Nominativ
intentantes
intentantes
intentantia
Genitiv
intentantium intentantum
intentantium intentantum
intentantium intentantum
Dativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Akkusativ
intentantes
intentantes
intentantia
Ablativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Vokativ
intentantes
intentantes
intentantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentatus
intentata
intentatum
Genitiv
intentati
intentatae
intentati
Dativ
intentato
intentatae
intentato
Akkusativ
intentatum
intentatam
intentatum
Ablativ
intentato
intentata
intentato
Vokativ
intentate
intentata
intentatum
Plural
Nominativ
intentati
intentatae
intentata
Genitiv
intentatorum
intentatarum
intentatorum
Dativ
intentatis
intentatis
intentatis
Akkusativ
intentatos
intentatas
intentata
Ablativ
intentatis
intentatis
intentatis
Vokativ
intentati
intentatae
intentata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentaturus
intentatura
intentaturum
Genitiv
intentaturi
intentaturae
intentaturi
Dativ
intentaturo
intentaturae
intentaturo
Akkusativ
intentaturum
intentaturam
intentaturum
Ablativ
intentaturo
intentatura
intentaturo
Vokativ
intentature
intentatura
intentaturum
Plural
Nominativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Genitiv
intentaturorum
intentaturarum
intentaturorum
Dativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Akkusativ
intentaturos
intentaturas
intentatura
Ablativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Vokativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Supina
Supin I
Supin II
intentatum
intentatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intento
ich drohe
2. Person Singular
intentas
du drohst
3. Person Singular
intentat
er/sie/es droht
1. Person Plural
intentamus
wir drohen
2. Person Plural
intentatis
ihr droht
3. Person Plural
intentant
sie drohen
Passiv
1. Person Singular
intentor
2. Person Singular
intentaris intentare
3. Person Singular
intentatur
1. Person Plural
intentamur
2. Person Plural
intentamini
3. Person Plural
intentantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentem
ich drohe
2. Person Singular
intentes
du drohest
3. Person Singular
intentet
er/sie/es drohe
1. Person Plural
intentemus
wir drohen
2. Person Plural
intentetis
ihr drohet
3. Person Plural
intentent
sie drohen
Passiv
1. Person Singular
intenter
2. Person Singular
intenteris intentere
3. Person Singular
intentetur
1. Person Plural
intentemur
2. Person Plural
intentemini
3. Person Plural
intententur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentabam
ich drohte
2. Person Singular
intentabas
du drohtest
3. Person Singular
intentabat
er/sie/es drohte
1. Person Plural
intentabamus
wir drohten
2. Person Plural
intentabatis
ihr drohtet
3. Person Plural
intentabant
sie drohten
Passiv
1. Person Singular
intentabar
2. Person Singular
intentabaris intentabare
3. Person Singular
intentabatur
1. Person Plural
intentabamur
2. Person Plural
intentabamini
3. Person Plural
intentabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentarem
ich drohte
2. Person Singular
intentares
du drohtest
3. Person Singular
intentaret
er/sie/es drohte
1. Person Plural
intentaremus
wir drohten
2. Person Plural
intentaretis
ihr drohtet
3. Person Plural
intentarent
sie drohten
Passiv
1. Person Singular
intentarer
2. Person Singular
intentareris intentarere
3. Person Singular
intentaretur
1. Person Plural
intentaremur
2. Person Plural
intentaremini
3. Person Plural
intentarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
intentabo
ich werde drohen
2. Person Singular
intentabis
du wirst drohen
3. Person Singular
intentabit
er/sie/es wird drohen
1. Person Plural
intentabimus
wir werden drohen
2. Person Plural
intentabitis
ihr werdet drohen
3. Person Plural
intentabunt
sie werden drohen
Passiv
1. Person Singular
intentabor
2. Person Singular
intentaberis intentabere
3. Person Singular
intentabitur
1. Person Plural
intentabimur
2. Person Plural
intentabimini
3. Person Plural
intentabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentavi
ich habe gedroht
2. Person Singular
intentavisti
du hast gedroht
3. Person Singular
intentavit
er/sie/es hat gedroht
1. Person Plural
intentavimus
wir haben gedroht
2. Person Plural
intentavistis
ihr habt gedroht
3. Person Plural
intentaverunt intentavere
sie haben gedroht
Passiv
1. Person Singular
intentatus sum
2. Person Singular
intentatus es
3. Person Singular
intentatus est
1. Person Plural
intentati sumus
2. Person Plural
intentati estis
3. Person Plural
intentati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentaverim
ich habe gedroht
2. Person Singular
intentaveris
du habest gedroht
3. Person Singular
intentaverit
er/sie/es habe gedroht
1. Person Plural
intentaverimus
wir haben gedroht
2. Person Plural
intentaveritis
ihr habet gedroht
3. Person Plural
intentaverint
sie haben gedroht
Passiv
1. Person Singular
intentatus sim
2. Person Singular
intentatus sis
3. Person Singular
intentatus sit
1. Person Plural
intentati simus
2. Person Plural
intentati sitis
3. Person Plural
intentati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentaveram
ich hatte gedroht
2. Person Singular
intentaveras
du hattest gedroht
3. Person Singular
intentaverat
er/sie/es hatte gedroht
1. Person Plural
intentaveramus
wir hatten gedroht
2. Person Plural
intentaveratis
ihr hattet gedroht
3. Person Plural
intentaverant
sie hatten gedroht
Passiv
1. Person Singular
intentatus eram
2. Person Singular
intentatus eras
3. Person Singular
intentatus erat
1. Person Plural
intentati eramus
2. Person Plural
intentati eratis
3. Person Plural
intentati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentavissem
ich hätte gedroht
2. Person Singular
intentavisses
du hättest gedroht
3. Person Singular
intentavisset
er/sie/es hätte gedroht
1. Person Plural
intentavissemus
wir hätten gedroht
2. Person Plural
intentavissetis
ihr hättet gedroht
3. Person Plural
intentavissent
sie hätten gedroht
Passiv
1. Person Singular
intentatus essem
2. Person Singular
intentatus esses
3. Person Singular
intentatus esset
1. Person Plural
intentati essemus
2. Person Plural
intentati essetis
3. Person Plural
intentati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
intentavero
ich werde gedroht haben
2. Person Singular
intentaveris
du wirst gedroht haben
3. Person Singular
intentaverit
er/sie/es wird gedroht haben
1. Person Plural
intentaverimus
wir werden gedroht haben
2. Person Plural
intentaveritis
ihr werdet gedroht haben
3. Person Plural
intentaverint
sie werden gedroht haben
Passiv
1. Person Singular
intentatus ero
2. Person Singular
intentatus eris
3. Person Singular
intentatus erit
1. Person Plural
intentati erimus
2. Person Plural
intentati eritis
3. Person Plural
intentati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
intentare
drohen
Vorzeitigkeit
intentavisse
gedroht haben
Nachzeitigkeit
intentaturum esse
drohen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
intentari intentarier
Vorzeitigkeit
intentatum esse
Nachzeitigkeit
intentatum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
intenta
drohe; droh!
2. Person Plural
intentate
droht!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
intentato
3. Person Singular
intentato
2. Person Plural
intentatote
3. Person Plural
intentanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
intentare
das Drohen
Genitiv
intentandi
des Drohens
Dativ
intentando
dem Drohen
Akkusativ
intentandum
das Drohen
Ablativ
intentando
durch das Drohen
Vokativ
intentande
Drohen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentandus
intentanda
intentandum
Genitiv
intentandi
intentandae
intentandi
Dativ
intentando
intentandae
intentando
Akkusativ
intentandum
intentandam
intentandum
Ablativ
intentando
intentanda
intentando
Vokativ
intentande
intentanda
intentandum
Plural
Nominativ
intentandi
intentandae
intentanda
Genitiv
intentandorum
intentandarum
intentandorum
Dativ
intentandis
intentandis
intentandis
Akkusativ
intentandos
intentandas
intentanda
Ablativ
intentandis
intentandis
intentandis
Vokativ
intentandi
intentandae
intentanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentans
intentans
intentans
Genitiv
intentantis
intentantis
intentantis
Dativ
intentanti
intentanti
intentanti
Akkusativ
intentantem
intentantem
intentans
Ablativ
intentanti intentante
intentanti intentante
intentanti intentante
Vokativ
intentans
intentans
intentans
Plural
Nominativ
intentantes
intentantes
intentantia
Genitiv
intentantium intentantum
intentantium intentantum
intentantium intentantum
Dativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Akkusativ
intentantes
intentantes
intentantia
Ablativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Vokativ
intentantes
intentantes
intentantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentatus
intentata
intentatum
Genitiv
intentati
intentatae
intentati
Dativ
intentato
intentatae
intentato
Akkusativ
intentatum
intentatam
intentatum
Ablativ
intentato
intentata
intentato
Vokativ
intentate
intentata
intentatum
Plural
Nominativ
intentati
intentatae
intentata
Genitiv
intentatorum
intentatarum
intentatorum
Dativ
intentatis
intentatis
intentatis
Akkusativ
intentatos
intentatas
intentata
Ablativ
intentatis
intentatis
intentatis
Vokativ
intentati
intentatae
intentata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentaturus
intentatura
intentaturum
Genitiv
intentaturi
intentaturae
intentaturi
Dativ
intentaturo
intentaturae
intentaturo
Akkusativ
intentaturum
intentaturam
intentaturum
Ablativ
intentaturo
intentatura
intentaturo
Vokativ
intentature
intentatura
intentaturum
Plural
Nominativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Genitiv
intentaturorum
intentaturarum
intentaturorum
Dativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Akkusativ
intentaturos
intentaturas
intentatura
Ablativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Vokativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Supina
Supin I
Supin II
intentatum
intentatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intento
2. Person Singular
intentas
3. Person Singular
intentat
1. Person Plural
intentamus
2. Person Plural
intentatis
3. Person Plural
intentant
Passiv
1. Person Singular
intentor
2. Person Singular
intentaris intentare
3. Person Singular
intentatur
1. Person Plural
intentamur
2. Person Plural
intentamini
3. Person Plural
intentantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentem
2. Person Singular
intentes
3. Person Singular
intentet
1. Person Plural
intentemus
2. Person Plural
intentetis
3. Person Plural
intentent
Passiv
1. Person Singular
intenter
2. Person Singular
intenteris intentere
3. Person Singular
intentetur
1. Person Plural
intentemur
2. Person Plural
intentemini
3. Person Plural
intententur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentabam
2. Person Singular
intentabas
3. Person Singular
intentabat
1. Person Plural
intentabamus
2. Person Plural
intentabatis
3. Person Plural
intentabant
Passiv
1. Person Singular
intentabar
2. Person Singular
intentabaris intentabare
3. Person Singular
intentabatur
1. Person Plural
intentabamur
2. Person Plural
intentabamini
3. Person Plural
intentabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentarem
2. Person Singular
intentares
3. Person Singular
intentaret
1. Person Plural
intentaremus
2. Person Plural
intentaretis
3. Person Plural
intentarent
Passiv
1. Person Singular
intentarer
2. Person Singular
intentareris intentarere
3. Person Singular
intentaretur
1. Person Plural
intentaremur
2. Person Plural
intentaremini
3. Person Plural
intentarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
intentabo
2. Person Singular
intentabis
3. Person Singular
intentabit
1. Person Plural
intentabimus
2. Person Plural
intentabitis
3. Person Plural
intentabunt
Passiv
1. Person Singular
intentabor
2. Person Singular
intentaberis intentabere
3. Person Singular
intentabitur
1. Person Plural
intentabimur
2. Person Plural
intentabimini
3. Person Plural
intentabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentavi
2. Person Singular
intentavisti
3. Person Singular
intentavit
1. Person Plural
intentavimus
2. Person Plural
intentavistis
3. Person Plural
intentaverunt intentavere
Passiv
1. Person Singular
intentatus sum
2. Person Singular
intentatus es
3. Person Singular
intentatus est
1. Person Plural
intentati sumus
2. Person Plural
intentati estis
3. Person Plural
intentati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentaverim
2. Person Singular
intentaveris
3. Person Singular
intentaverit
1. Person Plural
intentaverimus
2. Person Plural
intentaveritis
3. Person Plural
intentaverint
Passiv
1. Person Singular
intentatus sim
2. Person Singular
intentatus sis
3. Person Singular
intentatus sit
1. Person Plural
intentati simus
2. Person Plural
intentati sitis
3. Person Plural
intentati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentaveram
2. Person Singular
intentaveras
3. Person Singular
intentaverat
1. Person Plural
intentaveramus
2. Person Plural
intentaveratis
3. Person Plural
intentaverant
Passiv
1. Person Singular
intentatus eram
2. Person Singular
intentatus eras
3. Person Singular
intentatus erat
1. Person Plural
intentati eramus
2. Person Plural
intentati eratis
3. Person Plural
intentati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentavissem
2. Person Singular
intentavisses
3. Person Singular
intentavisset
1. Person Plural
intentavissemus
2. Person Plural
intentavissetis
3. Person Plural
intentavissent
Passiv
1. Person Singular
intentatus essem
2. Person Singular
intentatus esses
3. Person Singular
intentatus esset
1. Person Plural
intentati essemus
2. Person Plural
intentati essetis
3. Person Plural
intentati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
intentavero
2. Person Singular
intentaveris
3. Person Singular
intentaverit
1. Person Plural
intentaverimus
2. Person Plural
intentaveritis
3. Person Plural
intentaverint
Passiv
1. Person Singular
intentatus ero
2. Person Singular
intentatus eris
3. Person Singular
intentatus erit
1. Person Plural
intentati erimus
2. Person Plural
intentati eritis
3. Person Plural
intentati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
intentare
Vorzeitigkeit
intentavisse
Nachzeitigkeit
intentaturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
intentari intentarier
Vorzeitigkeit
intentatum esse
Nachzeitigkeit
intentatum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
intenta
!
2. Person Plural
intentate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
intentato
3. Person Singular
intentato
2. Person Plural
intentatote
3. Person Plural
intentanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
intentare
Genitiv
intentandi
Dativ
intentando
Akkusativ
intentandum
Ablativ
intentando
Vokativ
intentande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentandus
intentanda
intentandum
Genitiv
intentandi
intentandae
intentandi
Dativ
intentando
intentandae
intentando
Akkusativ
intentandum
intentandam
intentandum
Ablativ
intentando
intentanda
intentando
Vokativ
intentande
intentanda
intentandum
Plural
Nominativ
intentandi
intentandae
intentanda
Genitiv
intentandorum
intentandarum
intentandorum
Dativ
intentandis
intentandis
intentandis
Akkusativ
intentandos
intentandas
intentanda
Ablativ
intentandis
intentandis
intentandis
Vokativ
intentandi
intentandae
intentanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentans
intentans
intentans
Genitiv
intentantis
intentantis
intentantis
Dativ
intentanti
intentanti
intentanti
Akkusativ
intentantem
intentantem
intentans
Ablativ
intentanti intentante
intentanti intentante
intentanti intentante
Vokativ
intentans
intentans
intentans
Plural
Nominativ
intentantes
intentantes
intentantia
Genitiv
intentantium intentantum
intentantium intentantum
intentantium intentantum
Dativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Akkusativ
intentantes
intentantes
intentantia
Ablativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Vokativ
intentantes
intentantes
intentantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentatus
intentata
intentatum
Genitiv
intentati
intentatae
intentati
Dativ
intentato
intentatae
intentato
Akkusativ
intentatum
intentatam
intentatum
Ablativ
intentato
intentata
intentato
Vokativ
intentate
intentata
intentatum
Plural
Nominativ
intentati
intentatae
intentata
Genitiv
intentatorum
intentatarum
intentatorum
Dativ
intentatis
intentatis
intentatis
Akkusativ
intentatos
intentatas
intentata
Ablativ
intentatis
intentatis
intentatis
Vokativ
intentati
intentatae
intentata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentaturus
intentatura
intentaturum
Genitiv
intentaturi
intentaturae
intentaturi
Dativ
intentaturo
intentaturae
intentaturo
Akkusativ
intentaturum
intentaturam
intentaturum
Ablativ
intentaturo
intentatura
intentaturo
Vokativ
intentature
intentatura
intentaturum
Plural
Nominativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Genitiv
intentaturorum
intentaturarum
intentaturorum
Dativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Akkusativ
intentaturos
intentaturas
intentatura
Ablativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Vokativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Supina
Supin I
Supin II
intentatum
intentatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intento
ich richte hin
2. Person Singular
intentas
du richtest hin
3. Person Singular
intentat
er/sie/es richtet hin
1. Person Plural
intentamus
wir richten hin
2. Person Plural
intentatis
ihr richtet hin
3. Person Plural
intentant
sie richten hin
Passiv
1. Person Singular
intentor
ich werde hingerichtet
2. Person Singular
intentaris intentare
du wirst hingerichtet
3. Person Singular
intentatur
er/sie/es wird hingerichtet
1. Person Plural
intentamur
wir werden hingerichtet
2. Person Plural
intentamini
ihr werdet hingerichtet
3. Person Plural
intentantur
sie werden hingerichtet
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentem
ich richte hin
2. Person Singular
intentes
du richtest hin
3. Person Singular
intentet
er/sie/es richte hin
1. Person Plural
intentemus
wir richten hin
2. Person Plural
intentetis
ihr richtet hin
3. Person Plural
intentent
sie richten hin
Passiv
1. Person Singular
intenter
ich werde hingerichtet
2. Person Singular
intenteris intentere
du werdest hingerichtet
3. Person Singular
intentetur
er/sie/es werde hingerichtet
1. Person Plural
intentemur
wir werden hingerichtet
2. Person Plural
intentemini
ihr werdet hingerichtet
3. Person Plural
intententur
sie werden hingerichtet
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentabam
ich richtete hin
2. Person Singular
intentabas
du richtetest hin
3. Person Singular
intentabat
er/sie/es richtete hin
1. Person Plural
intentabamus
wir richteten hin
2. Person Plural
intentabatis
ihr richtetet hin
3. Person Plural
intentabant
sie richteten hin
Passiv
1. Person Singular
intentabar
ich wurde hingerichtet
2. Person Singular
intentabaris intentabare
du wurdest hingerichtet
3. Person Singular
intentabatur
er/sie/es wurde hingerichtet
1. Person Plural
intentabamur
wir wurden hingerichtet
2. Person Plural
intentabamini
ihr wurdet hingerichtet
3. Person Plural
intentabantur
sie wurden hingerichtet
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentarem
ich richtete hin
2. Person Singular
intentares
du richtetest hin
3. Person Singular
intentaret
er/sie/es richtete hin
1. Person Plural
intentaremus
wir richteten hin
2. Person Plural
intentaretis
ihr richtetet hin
3. Person Plural
intentarent
sie richteten hin
Passiv
1. Person Singular
intentarer
ich würde hingerichtet
2. Person Singular
intentareris intentarere
du würdest hingerichtet
3. Person Singular
intentaretur
er/sie/es würde hingerichtet
1. Person Plural
intentaremur
wir würden hingerichtet
2. Person Plural
intentaremini
ihr würdet hingerichtet
3. Person Plural
intentarentur
sie würden hingerichtet
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
intentabo
ich werde hinrichten
2. Person Singular
intentabis
du wirst hinrichten
3. Person Singular
intentabit
er/sie/es wird hinrichten
1. Person Plural
intentabimus
wir werden hinrichten
2. Person Plural
intentabitis
ihr werdet hinrichten
3. Person Plural
intentabunt
sie werden hinrichten
Passiv
1. Person Singular
intentabor
ich werde hingerichtet werden
2. Person Singular
intentaberis intentabere
du wirst hingerichtet werden
3. Person Singular
intentabitur
er/sie/es wird hingerichtet werden
1. Person Plural
intentabimur
wir werden hingerichtet werden
2. Person Plural
intentabimini
ihr werdet hingerichtet werden
3. Person Plural
intentabuntur
sie werden hingerichtet werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentavi
ich habe hingerichtet
2. Person Singular
intentavisti
du hast hingerichtet
3. Person Singular
intentavit
er/sie/es hat hingerichtet
1. Person Plural
intentavimus
wir haben hingerichtet
2. Person Plural
intentavistis
ihr habt hingerichtet
3. Person Plural
intentaverunt intentavere
sie haben hingerichtet
Passiv
1. Person Singular
intentatus sum
ich bin hingerichtet worden
2. Person Singular
intentatus es
du bist hingerichtet worden
3. Person Singular
intentatus est
er/sie/es ist hingerichtet worden
1. Person Plural
intentati sumus
wir sind hingerichtet worden
2. Person Plural
intentati estis
ihr seid hingerichtet worden
3. Person Plural
intentati sunt
sie sind hingerichtet worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentaverim
ich habe hingerichtet
2. Person Singular
intentaveris
du habest hingerichtet
3. Person Singular
intentaverit
er/sie/es habe hingerichtet
1. Person Plural
intentaverimus
wir haben hingerichtet
2. Person Plural
intentaveritis
ihr habet hingerichtet
3. Person Plural
intentaverint
sie haben hingerichtet
Passiv
1. Person Singular
intentatus sim
ich sei hingerichtet worden
2. Person Singular
intentatus sis
du seiest hingerichtet worden
3. Person Singular
intentatus sit
er/sie/es sei hingerichtet worden
1. Person Plural
intentati simus
wir seien hingerichtet worden
2. Person Plural
intentati sitis
ihr seiet hingerichtet worden
3. Person Plural
intentati sint
sie seien hingerichtet worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentaveram
ich hatte hingerichtet
2. Person Singular
intentaveras
du hattest hingerichtet
3. Person Singular
intentaverat
er/sie/es hatte hingerichtet
1. Person Plural
intentaveramus
wir hatten hingerichtet
2. Person Plural
intentaveratis
ihr hattet hingerichtet
3. Person Plural
intentaverant
sie hatten hingerichtet
Passiv
1. Person Singular
intentatus eram
ich war hingerichtet worden
2. Person Singular
intentatus eras
du warst hingerichtet worden
3. Person Singular
intentatus erat
er/sie/es war hingerichtet worden
1. Person Plural
intentati eramus
wir waren hingerichtet worden
2. Person Plural
intentati eratis
ihr wart hingerichtet worden
3. Person Plural
intentati erant
sie waren hingerichtet worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentavissem
ich hätte hingerichtet
2. Person Singular
intentavisses
du hättest hingerichtet
3. Person Singular
intentavisset
er/sie/es hätte hingerichtet
1. Person Plural
intentavissemus
wir hätten hingerichtet
2. Person Plural
intentavissetis
ihr hättet hingerichtet
3. Person Plural
intentavissent
sie hätten hingerichtet
Passiv
1. Person Singular
intentatus essem
ich wäre hingerichtet worden
2. Person Singular
intentatus esses
du wärest hingerichtet worden
3. Person Singular
intentatus esset
er/sie/es wäre hingerichtet worden
1. Person Plural
intentati essemus
wir wären hingerichtet worden
2. Person Plural
intentati essetis
ihr wäret hingerichtet worden
3. Person Plural
intentati essent
sie wären hingerichtet worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
intentavero
ich werde hingerichtet haben
2. Person Singular
intentaveris
du wirst hingerichtet haben
3. Person Singular
intentaverit
er/sie/es wird hingerichtet haben
1. Person Plural
intentaverimus
wir werden hingerichtet haben
2. Person Plural
intentaveritis
ihr werdet hingerichtet haben
3. Person Plural
intentaverint
sie werden hingerichtet haben
Passiv
1. Person Singular
intentatus ero
ich werde hingerichtet worden sein
2. Person Singular
intentatus eris
du wirst hingerichtet worden sein
3. Person Singular
intentatus erit
er/sie/es wird hingerichtet worden sein
1. Person Plural
intentati erimus
wir werden hingerichtet worden sein
2. Person Plural
intentati eritis
ihr werdet hingerichtet worden sein
3. Person Plural
intentati erunt
sie werden hingerichtet worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
intentare
hinrichten
Vorzeitigkeit
intentavisse
hingerichtet haben
Nachzeitigkeit
intentaturum esse
hinrichten werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
intentari intentarier
hingerichtet werden
Vorzeitigkeit
intentatum esse
hingerichtet worden sein
Nachzeitigkeit
intentatum iri
künftig hingerichtet werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
intenta
richte hin!
2. Person Plural
intentate
richtet hin!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
intentato
3. Person Singular
intentato
2. Person Plural
intentatote
3. Person Plural
intentanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
intentare
das Hinrichten
Genitiv
intentandi
des Hinrichtens
Dativ
intentando
dem Hinrichten
Akkusativ
intentandum
das Hinrichten
Ablativ
intentando
durch das Hinrichten
Vokativ
intentande
Hinrichten!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentandus
intentanda
intentandum
Genitiv
intentandi
intentandae
intentandi
Dativ
intentando
intentandae
intentando
Akkusativ
intentandum
intentandam
intentandum
Ablativ
intentando
intentanda
intentando
Vokativ
intentande
intentanda
intentandum
Plural
Nominativ
intentandi
intentandae
intentanda
Genitiv
intentandorum
intentandarum
intentandorum
Dativ
intentandis
intentandis
intentandis
Akkusativ
intentandos
intentandas
intentanda
Ablativ
intentandis
intentandis
intentandis
Vokativ
intentandi
intentandae
intentanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentans
intentans
intentans
Genitiv
intentantis
intentantis
intentantis
Dativ
intentanti
intentanti
intentanti
Akkusativ
intentantem
intentantem
intentans
Ablativ
intentanti intentante
intentanti intentante
intentanti intentante
Vokativ
intentans
intentans
intentans
Plural
Nominativ
intentantes
intentantes
intentantia
Genitiv
intentantium intentantum
intentantium intentantum
intentantium intentantum
Dativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Akkusativ
intentantes
intentantes
intentantia
Ablativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Vokativ
intentantes
intentantes
intentantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentatus
intentata
intentatum
Genitiv
intentati
intentatae
intentati
Dativ
intentato
intentatae
intentato
Akkusativ
intentatum
intentatam
intentatum
Ablativ
intentato
intentata
intentato
Vokativ
intentate
intentata
intentatum
Plural
Nominativ
intentati
intentatae
intentata
Genitiv
intentatorum
intentatarum
intentatorum
Dativ
intentatis
intentatis
intentatis
Akkusativ
intentatos
intentatas
intentata
Ablativ
intentatis
intentatis
intentatis
Vokativ
intentati
intentatae
intentata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentaturus
intentatura
intentaturum
Genitiv
intentaturi
intentaturae
intentaturi
Dativ
intentaturo
intentaturae
intentaturo
Akkusativ
intentaturum
intentaturam
intentaturum
Ablativ
intentaturo
intentatura
intentaturo
Vokativ
intentature
intentatura
intentaturum
Plural
Nominativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Genitiv
intentaturorum
intentaturarum
intentaturorum
Dativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Akkusativ
intentaturos
intentaturas
intentatura
Ablativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Vokativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Supina
Supin I
Supin II
intentatum
intentatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intento
2. Person Singular
intentas
3. Person Singular
intentat
1. Person Plural
intentamus
2. Person Plural
intentatis
3. Person Plural
intentant
Passiv
1. Person Singular
intentor
2. Person Singular
intentaris intentare
3. Person Singular
intentatur
1. Person Plural
intentamur
2. Person Plural
intentamini
3. Person Plural
intentantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentem
2. Person Singular
intentes
3. Person Singular
intentet
1. Person Plural
intentemus
2. Person Plural
intentetis
3. Person Plural
intentent
Passiv
1. Person Singular
intenter
2. Person Singular
intenteris intentere
3. Person Singular
intentetur
1. Person Plural
intentemur
2. Person Plural
intentemini
3. Person Plural
intententur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentabam
2. Person Singular
intentabas
3. Person Singular
intentabat
1. Person Plural
intentabamus
2. Person Plural
intentabatis
3. Person Plural
intentabant
Passiv
1. Person Singular
intentabar
2. Person Singular
intentabaris intentabare
3. Person Singular
intentabatur
1. Person Plural
intentabamur
2. Person Plural
intentabamini
3. Person Plural
intentabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentarem
2. Person Singular
intentares
3. Person Singular
intentaret
1. Person Plural
intentaremus
2. Person Plural
intentaretis
3. Person Plural
intentarent
Passiv
1. Person Singular
intentarer
2. Person Singular
intentareris intentarere
3. Person Singular
intentaretur
1. Person Plural
intentaremur
2. Person Plural
intentaremini
3. Person Plural
intentarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
intentabo
2. Person Singular
intentabis
3. Person Singular
intentabit
1. Person Plural
intentabimus
2. Person Plural
intentabitis
3. Person Plural
intentabunt
Passiv
1. Person Singular
intentabor
2. Person Singular
intentaberis intentabere
3. Person Singular
intentabitur
1. Person Plural
intentabimur
2. Person Plural
intentabimini
3. Person Plural
intentabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentavi
2. Person Singular
intentavisti
3. Person Singular
intentavit
1. Person Plural
intentavimus
2. Person Plural
intentavistis
3. Person Plural
intentaverunt intentavere
Passiv
1. Person Singular
intentatus sum
2. Person Singular
intentatus es
3. Person Singular
intentatus est
1. Person Plural
intentati sumus
2. Person Plural
intentati estis
3. Person Plural
intentati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentaverim
2. Person Singular
intentaveris
3. Person Singular
intentaverit
1. Person Plural
intentaverimus
2. Person Plural
intentaveritis
3. Person Plural
intentaverint
Passiv
1. Person Singular
intentatus sim
2. Person Singular
intentatus sis
3. Person Singular
intentatus sit
1. Person Plural
intentati simus
2. Person Plural
intentati sitis
3. Person Plural
intentati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentaveram
2. Person Singular
intentaveras
3. Person Singular
intentaverat
1. Person Plural
intentaveramus
2. Person Plural
intentaveratis
3. Person Plural
intentaverant
Passiv
1. Person Singular
intentatus eram
2. Person Singular
intentatus eras
3. Person Singular
intentatus erat
1. Person Plural
intentati eramus
2. Person Plural
intentati eratis
3. Person Plural
intentati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentavissem
2. Person Singular
intentavisses
3. Person Singular
intentavisset
1. Person Plural
intentavissemus
2. Person Plural
intentavissetis
3. Person Plural
intentavissent
Passiv
1. Person Singular
intentatus essem
2. Person Singular
intentatus esses
3. Person Singular
intentatus esset
1. Person Plural
intentati essemus
2. Person Plural
intentati essetis
3. Person Plural
intentati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
intentavero
2. Person Singular
intentaveris
3. Person Singular
intentaverit
1. Person Plural
intentaverimus
2. Person Plural
intentaveritis
3. Person Plural
intentaverint
Passiv
1. Person Singular
intentatus ero
2. Person Singular
intentatus eris
3. Person Singular
intentatus erit
1. Person Plural
intentati erimus
2. Person Plural
intentati eritis
3. Person Plural
intentati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
intentare
Vorzeitigkeit
intentavisse
Nachzeitigkeit
intentaturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
intentari intentarier
Vorzeitigkeit
intentatum esse
Nachzeitigkeit
intentatum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
intenta
!
2. Person Plural
intentate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
intentato
3. Person Singular
intentato
2. Person Plural
intentatote
3. Person Plural
intentanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
intentare
Genitiv
intentandi
Dativ
intentando
Akkusativ
intentandum
Ablativ
intentando
Vokativ
intentande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentandus
intentanda
intentandum
Genitiv
intentandi
intentandae
intentandi
Dativ
intentando
intentandae
intentando
Akkusativ
intentandum
intentandam
intentandum
Ablativ
intentando
intentanda
intentando
Vokativ
intentande
intentanda
intentandum
Plural
Nominativ
intentandi
intentandae
intentanda
Genitiv
intentandorum
intentandarum
intentandorum
Dativ
intentandis
intentandis
intentandis
Akkusativ
intentandos
intentandas
intentanda
Ablativ
intentandis
intentandis
intentandis
Vokativ
intentandi
intentandae
intentanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentans
intentans
intentans
Genitiv
intentantis
intentantis
intentantis
Dativ
intentanti
intentanti
intentanti
Akkusativ
intentantem
intentantem
intentans
Ablativ
intentanti intentante
intentanti intentante
intentanti intentante
Vokativ
intentans
intentans
intentans
Plural
Nominativ
intentantes
intentantes
intentantia
Genitiv
intentantium intentantum
intentantium intentantum
intentantium intentantum
Dativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Akkusativ
intentantes
intentantes
intentantia
Ablativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Vokativ
intentantes
intentantes
intentantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentatus
intentata
intentatum
Genitiv
intentati
intentatae
intentati
Dativ
intentato
intentatae
intentato
Akkusativ
intentatum
intentatam
intentatum
Ablativ
intentato
intentata
intentato
Vokativ
intentate
intentata
intentatum
Plural
Nominativ
intentati
intentatae
intentata
Genitiv
intentatorum
intentatarum
intentatorum
Dativ
intentatis
intentatis
intentatis
Akkusativ
intentatos
intentatas
intentata
Ablativ
intentatis
intentatis
intentatis
Vokativ
intentati
intentatae
intentata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentaturus
intentatura
intentaturum
Genitiv
intentaturi
intentaturae
intentaturi
Dativ
intentaturo
intentaturae
intentaturo
Akkusativ
intentaturum
intentaturam
intentaturum
Ablativ
intentaturo
intentatura
intentaturo
Vokativ
intentature
intentatura
intentaturum
Plural
Nominativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Genitiv
intentaturorum
intentaturarum
intentaturorum
Dativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Akkusativ
intentaturos
intentaturas
intentatura
Ablativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Vokativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Supina
Supin I
Supin II
intentatum
intentatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intento
2. Person Singular
intentas
3. Person Singular
intentat
1. Person Plural
intentamus
2. Person Plural
intentatis
3. Person Plural
intentant
Passiv
1. Person Singular
intentor
2. Person Singular
intentaris intentare
3. Person Singular
intentatur
1. Person Plural
intentamur
2. Person Plural
intentamini
3. Person Plural
intentantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentem
2. Person Singular
intentes
3. Person Singular
intentet
1. Person Plural
intentemus
2. Person Plural
intentetis
3. Person Plural
intentent
Passiv
1. Person Singular
intenter
2. Person Singular
intenteris intentere
3. Person Singular
intentetur
1. Person Plural
intentemur
2. Person Plural
intentemini
3. Person Plural
intententur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentabam
2. Person Singular
intentabas
3. Person Singular
intentabat
1. Person Plural
intentabamus
2. Person Plural
intentabatis
3. Person Plural
intentabant
Passiv
1. Person Singular
intentabar
2. Person Singular
intentabaris intentabare
3. Person Singular
intentabatur
1. Person Plural
intentabamur
2. Person Plural
intentabamini
3. Person Plural
intentabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentarem
2. Person Singular
intentares
3. Person Singular
intentaret
1. Person Plural
intentaremus
2. Person Plural
intentaretis
3. Person Plural
intentarent
Passiv
1. Person Singular
intentarer
2. Person Singular
intentareris intentarere
3. Person Singular
intentaretur
1. Person Plural
intentaremur
2. Person Plural
intentaremini
3. Person Plural
intentarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
intentabo
2. Person Singular
intentabis
3. Person Singular
intentabit
1. Person Plural
intentabimus
2. Person Plural
intentabitis
3. Person Plural
intentabunt
Passiv
1. Person Singular
intentabor
2. Person Singular
intentaberis intentabere
3. Person Singular
intentabitur
1. Person Plural
intentabimur
2. Person Plural
intentabimini
3. Person Plural
intentabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentavi
2. Person Singular
intentavisti
3. Person Singular
intentavit
1. Person Plural
intentavimus
2. Person Plural
intentavistis
3. Person Plural
intentaverunt intentavere
Passiv
1. Person Singular
intentatus sum
2. Person Singular
intentatus es
3. Person Singular
intentatus est
1. Person Plural
intentati sumus
2. Person Plural
intentati estis
3. Person Plural
intentati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentaverim
2. Person Singular
intentaveris
3. Person Singular
intentaverit
1. Person Plural
intentaverimus
2. Person Plural
intentaveritis
3. Person Plural
intentaverint
Passiv
1. Person Singular
intentatus sim
2. Person Singular
intentatus sis
3. Person Singular
intentatus sit
1. Person Plural
intentati simus
2. Person Plural
intentati sitis
3. Person Plural
intentati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentaveram
2. Person Singular
intentaveras
3. Person Singular
intentaverat
1. Person Plural
intentaveramus
2. Person Plural
intentaveratis
3. Person Plural
intentaverant
Passiv
1. Person Singular
intentatus eram
2. Person Singular
intentatus eras
3. Person Singular
intentatus erat
1. Person Plural
intentati eramus
2. Person Plural
intentati eratis
3. Person Plural
intentati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentavissem
2. Person Singular
intentavisses
3. Person Singular
intentavisset
1. Person Plural
intentavissemus
2. Person Plural
intentavissetis
3. Person Plural
intentavissent
Passiv
1. Person Singular
intentatus essem
2. Person Singular
intentatus esses
3. Person Singular
intentatus esset
1. Person Plural
intentati essemus
2. Person Plural
intentati essetis
3. Person Plural
intentati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
intentavero
2. Person Singular
intentaveris
3. Person Singular
intentaverit
1. Person Plural
intentaverimus
2. Person Plural
intentaveritis
3. Person Plural
intentaverint
Passiv
1. Person Singular
intentatus ero
2. Person Singular
intentatus eris
3. Person Singular
intentatus erit
1. Person Plural
intentati erimus
2. Person Plural
intentati eritis
3. Person Plural
intentati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
intentare
Vorzeitigkeit
intentavisse
Nachzeitigkeit
intentaturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
intentari intentarier
Vorzeitigkeit
intentatum esse
Nachzeitigkeit
intentatum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
intenta
!
2. Person Plural
intentate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
intentato
3. Person Singular
intentato
2. Person Plural
intentatote
3. Person Plural
intentanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
intentare
Genitiv
intentandi
Dativ
intentando
Akkusativ
intentandum
Ablativ
intentando
Vokativ
intentande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentandus
intentanda
intentandum
Genitiv
intentandi
intentandae
intentandi
Dativ
intentando
intentandae
intentando
Akkusativ
intentandum
intentandam
intentandum
Ablativ
intentando
intentanda
intentando
Vokativ
intentande
intentanda
intentandum
Plural
Nominativ
intentandi
intentandae
intentanda
Genitiv
intentandorum
intentandarum
intentandorum
Dativ
intentandis
intentandis
intentandis
Akkusativ
intentandos
intentandas
intentanda
Ablativ
intentandis
intentandis
intentandis
Vokativ
intentandi
intentandae
intentanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentans
intentans
intentans
Genitiv
intentantis
intentantis
intentantis
Dativ
intentanti
intentanti
intentanti
Akkusativ
intentantem
intentantem
intentans
Ablativ
intentanti intentante
intentanti intentante
intentanti intentante
Vokativ
intentans
intentans
intentans
Plural
Nominativ
intentantes
intentantes
intentantia
Genitiv
intentantium intentantum
intentantium intentantum
intentantium intentantum
Dativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Akkusativ
intentantes
intentantes
intentantia
Ablativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Vokativ
intentantes
intentantes
intentantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentatus
intentata
intentatum
Genitiv
intentati
intentatae
intentati
Dativ
intentato
intentatae
intentato
Akkusativ
intentatum
intentatam
intentatum
Ablativ
intentato
intentata
intentato
Vokativ
intentate
intentata
intentatum
Plural
Nominativ
intentati
intentatae
intentata
Genitiv
intentatorum
intentatarum
intentatorum
Dativ
intentatis
intentatis
intentatis
Akkusativ
intentatos
intentatas
intentata
Ablativ
intentatis
intentatis
intentatis
Vokativ
intentati
intentatae
intentata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentaturus
intentatura
intentaturum
Genitiv
intentaturi
intentaturae
intentaturi
Dativ
intentaturo
intentaturae
intentaturo
Akkusativ
intentaturum
intentaturam
intentaturum
Ablativ
intentaturo
intentatura
intentaturo
Vokativ
intentature
intentatura
intentaturum
Plural
Nominativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Genitiv
intentaturorum
intentaturarum
intentaturorum
Dativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Akkusativ
intentaturos
intentaturas
intentatura
Ablativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Vokativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Supina
Supin I
Supin II
intentatum
intentatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intento
ich wende mich
2. Person Singular
intentas
du wendest dich
3. Person Singular
intentat
er/sie/es wendet sich
1. Person Plural
intentamus
wir wenden uns
2. Person Plural
intentatis
ihr wendet euch
3. Person Plural
intentant
sie wenden sich
Passiv
1. Person Singular
intentor
2. Person Singular
intentaris intentare
3. Person Singular
intentatur
1. Person Plural
intentamur
2. Person Plural
intentamini
3. Person Plural
intentantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentem
ich wende mich
2. Person Singular
intentes
du wendest dich
3. Person Singular
intentet
er/sie/es wende sich
1. Person Plural
intentemus
wir wenden uns
2. Person Plural
intentetis
ihr wendet euch
3. Person Plural
intentent
sie wenden sich
Passiv
1. Person Singular
intenter
2. Person Singular
intenteris intentere
3. Person Singular
intentetur
1. Person Plural
intentemur
2. Person Plural
intentemini
3. Person Plural
intententur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentabam
ich wendete mich; wandte mich
2. Person Singular
intentabas
du wendetest dich; wandtest dich
3. Person Singular
intentabat
er/sie/es wendete sich; wandte sich
1. Person Plural
intentabamus
wir wendeten uns; wandten uns
2. Person Plural
intentabatis
ihr wendetet euch; wandtet euch
3. Person Plural
intentabant
sie wendeten sich; wandten sich
Passiv
1. Person Singular
intentabar
2. Person Singular
intentabaris intentabare
3. Person Singular
intentabatur
1. Person Plural
intentabamur
2. Person Plural
intentabamini
3. Person Plural
intentabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentarem
ich wendete mich; wandte mich
2. Person Singular
intentares
du wendetest dich; wandtest dich
3. Person Singular
intentaret
er/sie/es wendete sich; wandte sich
1. Person Plural
intentaremus
wir wendeten uns; wandten uns
2. Person Plural
intentaretis
ihr wendetet euch; wandtet euch
3. Person Plural
intentarent
sie wendeten sich; wandten sich
Passiv
1. Person Singular
intentarer
2. Person Singular
intentareris intentarere
3. Person Singular
intentaretur
1. Person Plural
intentaremur
2. Person Plural
intentaremini
3. Person Plural
intentarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
intentabo
ich werde mich wenden
2. Person Singular
intentabis
du wirst dich wenden
3. Person Singular
intentabit
er/sie/es wird sich wenden
1. Person Plural
intentabimus
wir werden uns wenden
2. Person Plural
intentabitis
ihr werdet euch wenden
3. Person Plural
intentabunt
sie werden sich wenden
Passiv
1. Person Singular
intentabor
2. Person Singular
intentaberis intentabere
3. Person Singular
intentabitur
1. Person Plural
intentabimur
2. Person Plural
intentabimini
3. Person Plural
intentabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentavi
ich habe mich gewendet
2. Person Singular
intentavisti
du hast dich gewendet
3. Person Singular
intentavit
er/sie/es hat sich gewendet
1. Person Plural
intentavimus
wir haben uns gewendet
2. Person Plural
intentavistis
ihr habt euch gewendet
3. Person Plural
intentaverunt intentavere
sie haben sich gewendet
Passiv
1. Person Singular
intentatus sum
2. Person Singular
intentatus es
3. Person Singular
intentatus est
1. Person Plural
intentati sumus
2. Person Plural
intentati estis
3. Person Plural
intentati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentaverim
ich habe mich gewendet
2. Person Singular
intentaveris
du habest dich gewendet
3. Person Singular
intentaverit
er/sie/es habe sich gewendet
1. Person Plural
intentaverimus
wir haben uns gewendet
2. Person Plural
intentaveritis
ihr habet euch gewendet
3. Person Plural
intentaverint
sie haben sich gewendet
Passiv
1. Person Singular
intentatus sim
2. Person Singular
intentatus sis
3. Person Singular
intentatus sit
1. Person Plural
intentati simus
2. Person Plural
intentati sitis
3. Person Plural
intentati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
intentaveram
ich hatte mich gewendet
2. Person Singular
intentaveras
du hattest dich gewendet
3. Person Singular
intentaverat
er/sie/es hatte sich gewendet
1. Person Plural
intentaveramus
wir hatten uns gewendet
2. Person Plural
intentaveratis
ihr hattet euch gewendet
3. Person Plural
intentaverant
sie hatten sich gewendet
Passiv
1. Person Singular
intentatus eram
2. Person Singular
intentatus eras
3. Person Singular
intentatus erat
1. Person Plural
intentati eramus
2. Person Plural
intentati eratis
3. Person Plural
intentati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
intentavissem
ich hätte mich gewendet
2. Person Singular
intentavisses
du hättest dich gewendet
3. Person Singular
intentavisset
er/sie/es hätte sich gewendet
1. Person Plural
intentavissemus
wir hätten uns gewendet
2. Person Plural
intentavissetis
ihr hättet euch gewendet
3. Person Plural
intentavissent
sie hätten sich gewendet
Passiv
1. Person Singular
intentatus essem
2. Person Singular
intentatus esses
3. Person Singular
intentatus esset
1. Person Plural
intentati essemus
2. Person Plural
intentati essetis
3. Person Plural
intentati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
intentavero
ich werde mich gewendet haben
2. Person Singular
intentaveris
du wirst dich gewendet haben
3. Person Singular
intentaverit
er/sie/es wird sich gewendet haben
1. Person Plural
intentaverimus
wir werden uns gewendet haben
2. Person Plural
intentaveritis
ihr werdet euch gewendet haben
3. Person Plural
intentaverint
sie werden sich gewendet haben
Passiv
1. Person Singular
intentatus ero
2. Person Singular
intentatus eris
3. Person Singular
intentatus erit
1. Person Plural
intentati erimus
2. Person Plural
intentati eritis
3. Person Plural
intentati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
intentare
sich wenden
Vorzeitigkeit
intentavisse
sich gewendet haben
Nachzeitigkeit
intentaturum esse
sich wenden werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
intentari intentarier
Vorzeitigkeit
intentatum esse
Nachzeitigkeit
intentatum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
intenta
wende dich!
2. Person Plural
intentate
wendet euch!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
intentato
3. Person Singular
intentato
2. Person Plural
intentatote
3. Person Plural
intentanto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
intentare
das Sich wenden
Genitiv
intentandi
des Sich wendens
Dativ
intentando
dem Sich wenden
Akkusativ
intentandum
das Sich wenden
Ablativ
intentando
durch das Sich wenden
Vokativ
intentande
Sich wenden!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentandus
intentanda
intentandum
Genitiv
intentandi
intentandae
intentandi
Dativ
intentando
intentandae
intentando
Akkusativ
intentandum
intentandam
intentandum
Ablativ
intentando
intentanda
intentando
Vokativ
intentande
intentanda
intentandum
Plural
Nominativ
intentandi
intentandae
intentanda
Genitiv
intentandorum
intentandarum
intentandorum
Dativ
intentandis
intentandis
intentandis
Akkusativ
intentandos
intentandas
intentanda
Ablativ
intentandis
intentandis
intentandis
Vokativ
intentandi
intentandae
intentanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentans
intentans
intentans
Genitiv
intentantis
intentantis
intentantis
Dativ
intentanti
intentanti
intentanti
Akkusativ
intentantem
intentantem
intentans
Ablativ
intentanti intentante
intentanti intentante
intentanti intentante
Vokativ
intentans
intentans
intentans
Plural
Nominativ
intentantes
intentantes
intentantia
Genitiv
intentantium intentantum
intentantium intentantum
intentantium intentantum
Dativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Akkusativ
intentantes
intentantes
intentantia
Ablativ
intentantibus
intentantibus
intentantibus
Vokativ
intentantes
intentantes
intentantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentatus
intentata
intentatum
Genitiv
intentati
intentatae
intentati
Dativ
intentato
intentatae
intentato
Akkusativ
intentatum
intentatam
intentatum
Ablativ
intentato
intentata
intentato
Vokativ
intentate
intentata
intentatum
Plural
Nominativ
intentati
intentatae
intentata
Genitiv
intentatorum
intentatarum
intentatorum
Dativ
intentatis
intentatis
intentatis
Akkusativ
intentatos
intentatas
intentata
Ablativ
intentatis
intentatis
intentatis
Vokativ
intentati
intentatae
intentata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
intentaturus
intentatura
intentaturum
Genitiv
intentaturi
intentaturae
intentaturi
Dativ
intentaturo
intentaturae
intentaturo
Akkusativ
intentaturum
intentaturam
intentaturum
Ablativ
intentaturo
intentatura
intentaturo
Vokativ
intentature
intentatura
intentaturum
Plural
Nominativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Genitiv
intentaturorum
intentaturarum
intentaturorum
Dativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Akkusativ
intentaturos
intentaturas
intentatura
Ablativ
intentaturis
intentaturis
intentaturis
Vokativ
intentaturi
intentaturae
intentatura
Supina
Supin I
Supin II
intentatum
intentatu