Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
ich adle |
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
du adelst |
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
er/sie/es adelt |
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
wir adeln |
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
ihr adelt |
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
sie adeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
ich werde geadelt |
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
du wirst geadelt |
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
er/sie/es wird geadelt |
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
wir werden geadelt |
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
ihr werdet geadelt |
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
sie werden geadelt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
ich adle |
| 2. Person Singular |
nobilites
|
du adelst |
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
er/sie/es adle |
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
wir adeln |
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
ihr adelt |
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
sie adeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
ich werde geadelt |
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
du werdest geadelt |
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
er/sie/es werde geadelt |
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
wir werden geadelt |
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
ihr werdet geadelt |
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
sie werden geadelt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
ich adelte |
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
du adeltest |
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
er/sie/es adelte |
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
wir adelten |
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
ihr adeltet |
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
sie adelten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
ich wurde geadelt |
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
du wurdest geadelt |
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
er/sie/es wurde geadelt |
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
wir wurden geadelt |
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
ihr wurdet geadelt |
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
sie wurden geadelt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
ich adelte |
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
du adeltest |
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
er/sie/es adelte |
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
wir adelten |
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
ihr adeltet |
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
sie adelten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
ich würde geadelt |
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
du würdest geadelt |
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
er/sie/es würde geadelt |
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
wir würden geadelt |
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
ihr würdet geadelt |
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
sie würden geadelt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
ich werde adeln |
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
du wirst adeln |
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
er/sie/es wird adeln |
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
wir werden adeln |
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
ihr werdet adeln |
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
sie werden adeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
ich werde geadelt werden |
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
du wirst geadelt werden |
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
er/sie/es wird geadelt werden |
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
wir werden geadelt werden |
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
ihr werdet geadelt werden |
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
sie werden geadelt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
ich habe geadelt |
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
du hast geadelt |
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
er/sie/es hat geadelt |
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
wir haben geadelt |
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
ihr habt geadelt |
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
sie haben geadelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
ich bin geadelt worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
du bist geadelt worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
er/sie/es ist geadelt worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
wir sind geadelt worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
ihr seid geadelt worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
sie sind geadelt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
ich habe geadelt |
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
du habest geadelt |
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
er/sie/es habe geadelt |
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
wir haben geadelt |
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
ihr habet geadelt |
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
sie haben geadelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
ich sei geadelt worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
du seiest geadelt worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
er/sie/es sei geadelt worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
wir seien geadelt worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
ihr seiet geadelt worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
sie seien geadelt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
ich hatte geadelt |
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
du hattest geadelt |
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
er/sie/es hatte geadelt |
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
wir hatten geadelt |
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
ihr hattet geadelt |
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
sie hatten geadelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
ich war geadelt worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
du warst geadelt worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
er/sie/es war geadelt worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
wir waren geadelt worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
ihr wart geadelt worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
sie waren geadelt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
ich hätte geadelt |
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
du hättest geadelt |
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
er/sie/es hätte geadelt |
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
wir hätten geadelt |
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
ihr hättet geadelt |
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
sie hätten geadelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
ich wäre geadelt worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
du wärest geadelt worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
er/sie/es wäre geadelt worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
wir wären geadelt worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
ihr wäret geadelt worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
sie wären geadelt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
ich werde geadelt haben |
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
du wirst geadelt haben |
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
er/sie/es wird geadelt haben |
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
wir werden geadelt haben |
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
ihr werdet geadelt haben |
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
sie werden geadelt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
ich werde geadelt worden sein |
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
du wirst geadelt worden sein |
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
er/sie/es wird geadelt worden sein |
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
wir werden geadelt worden sein |
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
ihr werdet geadelt worden sein |
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
sie werden geadelt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
adeln |
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
geadelt haben |
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
adeln werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
geadelt werden |
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
geadelt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
künftig geadelt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
adle! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
adelt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
das Adeln |
| Genitiv |
nobilitandi
|
des Adelnes |
| Dativ |
nobilitando
|
dem Adeln |
| Akkusativ |
nobilitandum
|
das Adeln |
| Ablativ |
nobilitando
|
durch das Adeln |
| Vokativ |
nobilitande
|
Adeln! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilites
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
|
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
|
| Dativ |
nobilitando
|
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
|
| Ablativ |
nobilitando
|
|
| Vokativ |
nobilitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
ich mache bekannt |
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
du machst bekannt |
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
er/sie/es macht bekannt |
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
wir machen bekannt |
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
ihr macht bekannt |
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
sie machen bekannt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
ich werde bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
du wirst bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
er/sie/es wird bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
wir werden bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
ihr werdet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
sie werden bekanntgemacht |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
ich mache bekannt |
| 2. Person Singular |
nobilites
|
du machest bekannt |
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
er/sie/es mache bekannt |
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
wir machen bekannt |
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
ihr machet bekannt |
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
sie machen bekannt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
ich werde bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
du werdest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
er/sie/es werde bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
wir werden bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
ihr werdet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
sie werden bekanntgemacht |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
ich machte bekannt |
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
du machtest bekannt |
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
er/sie/es machte bekannt |
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
wir machten bekannt |
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
ihr machtet bekannt |
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
sie machten bekannt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
ich wurde bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
du wurdest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
er/sie/es wurde bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
wir wurden bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
ihr wurdet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
sie wurden bekanntgemacht |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
ich machte bekannt |
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
du machtest bekannt |
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
er/sie/es machte bekannt |
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
wir machten bekannt |
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
ihr machtet bekannt |
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
sie machten bekannt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
ich würde bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
du würdest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
er/sie/es würde bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
wir würden bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
ihr würdet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
sie würden bekanntgemacht |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
ich werde bekanntmachen |
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
du wirst bekanntmachen |
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
er/sie/es wird bekanntmachen |
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
wir werden bekanntmachen |
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
ihr werdet bekanntmachen |
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
sie werden bekanntmachen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
ich werde bekanntgemacht werden |
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
du wirst bekanntgemacht werden |
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
er/sie/es wird bekanntgemacht werden |
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
wir werden bekanntgemacht werden |
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
ihr werdet bekanntgemacht werden |
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
sie werden bekanntgemacht werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
ich habe bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
du hast bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
er/sie/es hat bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
wir haben bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
ihr habt bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
sie haben bekanntgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
ich bin bekanntgemacht worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
du bist bekanntgemacht worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
er/sie/es ist bekanntgemacht worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
wir sind bekanntgemacht worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
ihr seid bekanntgemacht worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
sie sind bekanntgemacht worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
ich habe bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
du habest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
er/sie/es habe bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
wir haben bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
ihr habet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
sie haben bekanntgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
ich sei bekanntgemacht worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
du seiest bekanntgemacht worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
er/sie/es sei bekanntgemacht worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
wir seien bekanntgemacht worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
ihr seiet bekanntgemacht worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
sie seien bekanntgemacht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
ich hatte bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
du hattest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
er/sie/es hatte bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
wir hatten bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
ihr hattet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
sie hatten bekanntgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
ich war bekanntgemacht worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
du warst bekanntgemacht worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
er/sie/es war bekanntgemacht worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
wir waren bekanntgemacht worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
ihr wart bekanntgemacht worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
sie waren bekanntgemacht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
ich hätte bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
du hättest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
er/sie/es hätte bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
wir hätten bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
ihr hättet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
sie hätten bekanntgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
ich wäre bekanntgemacht worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
du wärest bekanntgemacht worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
er/sie/es wäre bekanntgemacht worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
wir wären bekanntgemacht worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
ihr wäret bekanntgemacht worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
sie wären bekanntgemacht worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
ich werde bekanntgemacht haben |
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
du wirst bekanntgemacht haben |
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
er/sie/es wird bekanntgemacht haben |
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
wir werden bekanntgemacht haben |
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
ihr werdet bekanntgemacht haben |
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
sie werden bekanntgemacht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
ich werde bekanntgemacht worden sein |
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
du wirst bekanntgemacht worden sein |
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
er/sie/es wird bekanntgemacht worden sein |
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
wir werden bekanntgemacht worden sein |
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
ihr werdet bekanntgemacht worden sein |
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
sie werden bekanntgemacht worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
bekanntmachen |
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
bekanntgemacht haben |
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
bekanntmachen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
bekanntgemacht werden |
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
bekanntgemacht worden sein |
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
künftig bekanntgemacht werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
mache bekannt; mach bekannt! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
macht bekannt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
das Bekanntmachen |
| Genitiv |
nobilitandi
|
des Bekanntmachens |
| Dativ |
nobilitando
|
dem Bekanntmachen |
| Akkusativ |
nobilitandum
|
das Bekanntmachen |
| Ablativ |
nobilitando
|
durch das Bekanntmachen |
| Vokativ |
nobilitande
|
Bekanntmachen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilites
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
|
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
|
| Dativ |
nobilitando
|
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
|
| Ablativ |
nobilitando
|
|
| Vokativ |
nobilitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilites
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
|
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
|
| Dativ |
nobilitando
|
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
|
| Ablativ |
nobilitando
|
|
| Vokativ |
nobilitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
ich feiere |
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
du feierst |
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
er/sie/es feiert |
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
wir feiern |
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
ihr feiert |
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
sie feiern |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
ich werde gefeiert |
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
du wirst gefeiert |
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
er/sie/es wird gefeiert |
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
wir werden gefeiert |
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
ihr werdet gefeiert |
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
sie werden gefeiert |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
ich feiere |
| 2. Person Singular |
nobilites
|
du feierst |
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
er/sie/es feiere |
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
wir feiern |
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
ihr feiert |
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
sie feiern |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
ich werde gefeiert |
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
du werdest gefeiert |
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
er/sie/es werde gefeiert |
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
wir werden gefeiert |
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
ihr werdet gefeiert |
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
sie werden gefeiert |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
ich feierte |
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
du feiertest |
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
er/sie/es feierte |
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
wir feierten |
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
ihr feiertet |
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
sie feierten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
ich wurde gefeiert |
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
du wurdest gefeiert |
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
er/sie/es wurde gefeiert |
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
wir wurden gefeiert |
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
ihr wurdet gefeiert |
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
sie wurden gefeiert |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
ich feierte |
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
du feiertest |
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
er/sie/es feierte |
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
wir feierten |
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
ihr feiertet |
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
sie feierten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
ich würde gefeiert |
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
du würdest gefeiert |
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
er/sie/es würde gefeiert |
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
wir würden gefeiert |
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
ihr würdet gefeiert |
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
sie würden gefeiert |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
ich werde feiern |
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
du wirst feiern |
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
er/sie/es wird feiern |
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
wir werden feiern |
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
ihr werdet feiern |
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
sie werden feiern |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
ich werde gefeiert werden |
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
du wirst gefeiert werden |
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
er/sie/es wird gefeiert werden |
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
wir werden gefeiert werden |
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
ihr werdet gefeiert werden |
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
sie werden gefeiert werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
ich habe gefeiert |
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
du hast gefeiert |
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
er/sie/es hat gefeiert |
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
wir haben gefeiert |
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
ihr habt gefeiert |
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
sie haben gefeiert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
ich bin gefeiert worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
du bist gefeiert worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
er/sie/es ist gefeiert worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
wir sind gefeiert worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
ihr seid gefeiert worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
sie sind gefeiert worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
ich habe gefeiert |
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
du habest gefeiert |
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
er/sie/es habe gefeiert |
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
wir haben gefeiert |
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
ihr habet gefeiert |
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
sie haben gefeiert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
ich sei gefeiert worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
du seiest gefeiert worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
er/sie/es sei gefeiert worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
wir seien gefeiert worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
ihr seiet gefeiert worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
sie seien gefeiert worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
ich hatte gefeiert |
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
du hattest gefeiert |
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
er/sie/es hatte gefeiert |
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
wir hatten gefeiert |
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
ihr hattet gefeiert |
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
sie hatten gefeiert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
ich war gefeiert worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
du warst gefeiert worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
er/sie/es war gefeiert worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
wir waren gefeiert worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
ihr wart gefeiert worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
sie waren gefeiert worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
ich hätte gefeiert |
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
du hättest gefeiert |
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
er/sie/es hätte gefeiert |
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
wir hätten gefeiert |
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
ihr hättet gefeiert |
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
sie hätten gefeiert |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
ich wäre gefeiert worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
du wärest gefeiert worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
er/sie/es wäre gefeiert worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
wir wären gefeiert worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
ihr wäret gefeiert worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
sie wären gefeiert worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
ich werde gefeiert haben |
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
du wirst gefeiert haben |
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
er/sie/es wird gefeiert haben |
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
wir werden gefeiert haben |
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
ihr werdet gefeiert haben |
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
sie werden gefeiert haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
ich werde gefeiert worden sein |
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
du wirst gefeiert worden sein |
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
er/sie/es wird gefeiert worden sein |
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
wir werden gefeiert worden sein |
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
ihr werdet gefeiert worden sein |
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
sie werden gefeiert worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
feiern |
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
gefeiert haben |
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
feiern werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
gefeiert werden |
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
gefeiert worden sein |
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
künftig gefeiert werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
feiere! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
feiert! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
das Feiern |
| Genitiv |
nobilitandi
|
des Feiernes |
| Dativ |
nobilitando
|
dem Feiern |
| Akkusativ |
nobilitandum
|
das Feiern |
| Ablativ |
nobilitando
|
durch das Feiern |
| Vokativ |
nobilitande
|
Feiern! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilites
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
|
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
|
| Dativ |
nobilitando
|
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
|
| Ablativ |
nobilitando
|
|
| Vokativ |
nobilitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilites
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
|
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
|
| Dativ |
nobilitando
|
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
|
| Ablativ |
nobilitando
|
|
| Vokativ |
nobilitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilites
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
|
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
|
| Dativ |
nobilitando
|
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
|
| Ablativ |
nobilitando
|
|
| Vokativ |
nobilitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
ich veredle |
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
du veredelst |
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
er/sie/es veredelt |
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
wir veredeln |
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
ihr veredelt |
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
sie veredeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
ich werde veredelt |
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
du wirst veredelt |
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
er/sie/es wird veredelt |
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
wir werden veredelt |
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
ihr werdet veredelt |
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
sie werden veredelt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
ich veredle |
| 2. Person Singular |
nobilites
|
du veredelst |
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
er/sie/es veredle |
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
wir veredeln |
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
ihr veredelt |
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
sie veredeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
ich werde veredelt |
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
du werdest veredelt |
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
er/sie/es werde veredelt |
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
wir werden veredelt |
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
ihr werdet veredelt |
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
sie werden veredelt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
ich veredelte |
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
du veredeltest |
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
er/sie/es veredelte |
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
wir veredelten |
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
ihr veredeltet |
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
sie veredelten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
ich wurde veredelt |
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
du wurdest veredelt |
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
er/sie/es wurde veredelt |
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
wir wurden veredelt |
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
ihr wurdet veredelt |
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
sie wurden veredelt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
ich veredelte |
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
du veredeltest |
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
er/sie/es veredelte |
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
wir veredelten |
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
ihr veredeltet |
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
sie veredelten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
ich würde veredelt |
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
du würdest veredelt |
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
er/sie/es würde veredelt |
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
wir würden veredelt |
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
ihr würdet veredelt |
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
sie würden veredelt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
ich werde veredeln |
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
du wirst veredeln |
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
er/sie/es wird veredeln |
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
wir werden veredeln |
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
ihr werdet veredeln |
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
sie werden veredeln |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
ich werde veredelt werden |
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
du wirst veredelt werden |
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
er/sie/es wird veredelt werden |
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
wir werden veredelt werden |
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
ihr werdet veredelt werden |
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
sie werden veredelt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
ich habe veredelt |
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
du hast veredelt |
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
er/sie/es hat veredelt |
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
wir haben veredelt |
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
ihr habt veredelt |
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
sie haben veredelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
ich bin veredelt worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
du bist veredelt worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
er/sie/es ist veredelt worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
wir sind veredelt worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
ihr seid veredelt worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
sie sind veredelt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
ich habe veredelt |
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
du habest veredelt |
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
er/sie/es habe veredelt |
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
wir haben veredelt |
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
ihr habet veredelt |
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
sie haben veredelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
ich sei veredelt worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
du seiest veredelt worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
er/sie/es sei veredelt worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
wir seien veredelt worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
ihr seiet veredelt worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
sie seien veredelt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
ich hatte veredelt |
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
du hattest veredelt |
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
er/sie/es hatte veredelt |
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
wir hatten veredelt |
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
ihr hattet veredelt |
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
sie hatten veredelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
ich war veredelt worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
du warst veredelt worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
er/sie/es war veredelt worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
wir waren veredelt worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
ihr wart veredelt worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
sie waren veredelt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
ich hätte veredelt |
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
du hättest veredelt |
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
er/sie/es hätte veredelt |
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
wir hätten veredelt |
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
ihr hättet veredelt |
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
sie hätten veredelt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
ich wäre veredelt worden |
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
du wärest veredelt worden |
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
er/sie/es wäre veredelt worden |
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
wir wären veredelt worden |
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
ihr wäret veredelt worden |
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
sie wären veredelt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
ich werde veredelt haben |
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
du wirst veredelt haben |
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
er/sie/es wird veredelt haben |
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
wir werden veredelt haben |
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
ihr werdet veredelt haben |
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
sie werden veredelt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
ich werde veredelt worden sein |
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
du wirst veredelt worden sein |
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
er/sie/es wird veredelt worden sein |
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
wir werden veredelt worden sein |
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
ihr werdet veredelt worden sein |
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
sie werden veredelt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
veredeln |
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
veredelt haben |
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
veredeln werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
veredelt werden |
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
veredelt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
künftig veredelt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
veredle! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
veredelt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
das Veredeln |
| Genitiv |
nobilitandi
|
des Veredelnes |
| Dativ |
nobilitando
|
dem Veredeln |
| Akkusativ |
nobilitandum
|
das Veredeln |
| Ablativ |
nobilitando
|
durch das Veredeln |
| Vokativ |
nobilitande
|
Veredeln! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilito
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaris nobilitare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilites
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitet
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobiliter
|
|
| 2. Person Singular |
nobiliteris nobilitere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitetur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitemur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitemini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabam
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabas
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabatis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabar
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabaris nobilitabare
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabatur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabamur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabamini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitares
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaret
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaretis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitarer
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitareris nobilitarere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaretur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaremur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaremini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabo
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitabis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitabor
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaberis nobilitabere
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitabitur
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitabimur
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitabimini
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavi
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisti
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavistis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverunt nobilitavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus es
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus est
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati estis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaverim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati simus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitaveram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavissem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitavisses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitavisset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitavero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitaveris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitaverit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
nobilitatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
nobilitatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
nobilitatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
nobilitati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
nobilitati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
nobilitati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitare
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
nobilitari nobilitarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
nobilitatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
nobilitatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
nobilita
|
! |
| 2. Person Plural |
nobilitate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
nobilitato
|
| 3. Person Singular |
nobilitato
|
| 2. Person Plural |
nobilitatote
|
| 3. Person Plural |
nobilitanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
nobilitare
|
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
|
| Dativ |
nobilitando
|
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
|
| Ablativ |
nobilitando
|
|
| Vokativ |
nobilitande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitandus
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
| Genitiv |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitandi
|
| Dativ |
nobilitando
|
nobilitandae
|
nobilitando
|
| Akkusativ |
nobilitandum
|
nobilitandam
|
nobilitandum
|
| Ablativ |
nobilitando
|
nobilitanda
|
nobilitando
|
| Vokativ |
nobilitande
|
nobilitanda
|
nobilitandum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
| Genitiv |
nobilitandorum
|
nobilitandarum
|
nobilitandorum
|
| Dativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Akkusativ |
nobilitandos
|
nobilitandas
|
nobilitanda
|
| Ablativ |
nobilitandis
|
nobilitandis
|
nobilitandis
|
| Vokativ |
nobilitandi
|
nobilitandae
|
nobilitanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
| Genitiv |
nobilitantis
|
nobilitantis
|
nobilitantis
|
| Dativ |
nobilitanti
|
nobilitanti
|
nobilitanti
|
| Akkusativ |
nobilitantem
|
nobilitantem
|
nobilitans
|
| Ablativ |
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
nobilitanti nobilitante
|
| Vokativ |
nobilitans
|
nobilitans
|
nobilitans
|
Plural
| Nominativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Genitiv |
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
nobilitantium nobilitantum
|
| Dativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Akkusativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
| Ablativ |
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
nobilitantibus
|
| Vokativ |
nobilitantes
|
nobilitantes
|
nobilitantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitatus
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
| Genitiv |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitati
|
| Dativ |
nobilitato
|
nobilitatae
|
nobilitato
|
| Akkusativ |
nobilitatum
|
nobilitatam
|
nobilitatum
|
| Ablativ |
nobilitato
|
nobilitata
|
nobilitato
|
| Vokativ |
nobilitate
|
nobilitata
|
nobilitatum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
| Genitiv |
nobilitatorum
|
nobilitatarum
|
nobilitatorum
|
| Dativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Akkusativ |
nobilitatos
|
nobilitatas
|
nobilitata
|
| Ablativ |
nobilitatis
|
nobilitatis
|
nobilitatis
|
| Vokativ |
nobilitati
|
nobilitatae
|
nobilitata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
nobilitaturus
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
| Genitiv |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitaturi
|
| Dativ |
nobilitaturo
|
nobilitaturae
|
nobilitaturo
|
| Akkusativ |
nobilitaturum
|
nobilitaturam
|
nobilitaturum
|
| Ablativ |
nobilitaturo
|
nobilitatura
|
nobilitaturo
|
| Vokativ |
nobilitature
|
nobilitatura
|
nobilitaturum
|
Plural
| Nominativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
| Genitiv |
nobilitaturorum
|
nobilitaturarum
|
nobilitaturorum
|
| Dativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Akkusativ |
nobilitaturos
|
nobilitaturas
|
nobilitatura
|
| Ablativ |
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
nobilitaturis
|
| Vokativ |
nobilitaturi
|
nobilitaturae
|
nobilitatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
nobilitatum
|
nobilitatu
|