Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von
peculiare (Verb) entspricht Ihr Suchwort
peculiare auch noch Formen von:
peculiaris (Adjektiv)
Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculio
|
|
| 2. Person Singular |
peculias
|
|
| 3. Person Singular |
peculiat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiamus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiatis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculior
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaris peculiare
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiamur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiamini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiem
|
|
| 2. Person Singular |
peculies
|
|
| 3. Person Singular |
peculiet
|
|
| 1. Person Plural |
peculiemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculietis
|
|
| 3. Person Plural |
peculient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculier
|
|
| 2. Person Singular |
peculieris peculiere
|
|
| 3. Person Singular |
peculietur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiemur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiemini
|
|
| 3. Person Plural |
peculientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabam
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabas
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabamus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabatis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabar
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabaris peculiabare
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabatur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabamur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabamini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiares
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaret
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaremus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaretis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarer
|
|
| 2. Person Singular |
peculiareris peculiarere
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaretur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaremur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaremini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabo
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabis
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabitis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabor
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaberis peculiabere
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabitur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabimur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabimini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavi
|
|
| 2. Person Singular |
peculiavisti
|
|
| 3. Person Singular |
peculiavit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiavimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiavistis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverunt peculiavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus es
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus est
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati estis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaverim
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati simus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaveram
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveras
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavissem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiavisses
|
|
| 3. Person Singular |
peculiavisset
|
|
| 1. Person Plural |
peculiavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavero
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiare
|
|
| Vorzeitigkeit |
peculiavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
peculiaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiari peculiarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
peculiatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
peculiatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
peculia
|
! |
| 2. Person Plural |
peculiate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
peculiato
|
| 3. Person Singular |
peculiato
|
| 2. Person Plural |
peculiatote
|
| 3. Person Plural |
peculianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
peculiare
|
|
| Genitiv |
peculiandi
|
|
| Dativ |
peculiando
|
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
|
| Ablativ |
peculiando
|
|
| Vokativ |
peculiande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiandus
|
peculianda
|
peculiandum
|
| Genitiv |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculiandi
|
| Dativ |
peculiando
|
peculiandae
|
peculiando
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
peculiandam
|
peculiandum
|
| Ablativ |
peculiando
|
peculianda
|
peculiando
|
| Vokativ |
peculiande
|
peculianda
|
peculiandum
|
Plural
| Nominativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
| Genitiv |
peculiandorum
|
peculiandarum
|
peculiandorum
|
| Dativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Akkusativ |
peculiandos
|
peculiandas
|
peculianda
|
| Ablativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Vokativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
| Genitiv |
peculiantis
|
peculiantis
|
peculiantis
|
| Dativ |
peculianti
|
peculianti
|
peculianti
|
| Akkusativ |
peculiantem
|
peculiantem
|
peculians
|
| Ablativ |
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
| Vokativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
Plural
| Nominativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Genitiv |
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
| Dativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Akkusativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Ablativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Vokativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiatus
|
peculiata
|
peculiatum
|
| Genitiv |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiati
|
| Dativ |
peculiato
|
peculiatae
|
peculiato
|
| Akkusativ |
peculiatum
|
peculiatam
|
peculiatum
|
| Ablativ |
peculiato
|
peculiata
|
peculiato
|
| Vokativ |
peculiate
|
peculiata
|
peculiatum
|
Plural
| Nominativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
| Genitiv |
peculiatorum
|
peculiatarum
|
peculiatorum
|
| Dativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Akkusativ |
peculiatos
|
peculiatas
|
peculiata
|
| Ablativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Vokativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiaturus
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
| Genitiv |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiaturi
|
| Dativ |
peculiaturo
|
peculiaturae
|
peculiaturo
|
| Akkusativ |
peculiaturum
|
peculiaturam
|
peculiaturum
|
| Ablativ |
peculiaturo
|
peculiatura
|
peculiaturo
|
| Vokativ |
peculiature
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
Plural
| Nominativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
| Genitiv |
peculiaturorum
|
peculiaturarum
|
peculiaturorum
|
| Dativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Akkusativ |
peculiaturos
|
peculiaturas
|
peculiatura
|
| Ablativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Vokativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
peculiatum
|
peculiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculio
|
ich beschenke |
| 2. Person Singular |
peculias
|
du beschenkst |
| 3. Person Singular |
peculiat
|
er/sie/es beschenkt |
| 1. Person Plural |
peculiamus
|
wir beschenken |
| 2. Person Plural |
peculiatis
|
ihr beschenkt |
| 3. Person Plural |
peculiant
|
sie beschenken |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculior
|
ich werde beschenkt |
| 2. Person Singular |
peculiaris peculiare
|
du wirst beschenkt |
| 3. Person Singular |
peculiatur
|
er/sie/es wird beschenkt |
| 1. Person Plural |
peculiamur
|
wir werden beschenkt |
| 2. Person Plural |
peculiamini
|
ihr werdet beschenkt |
| 3. Person Plural |
peculiantur
|
sie werden beschenkt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiem
|
ich beschenke |
| 2. Person Singular |
peculies
|
du beschenkest |
| 3. Person Singular |
peculiet
|
er/sie/es beschenke |
| 1. Person Plural |
peculiemus
|
wir beschenken |
| 2. Person Plural |
peculietis
|
ihr beschenket |
| 3. Person Plural |
peculient
|
sie beschenken |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculier
|
ich werde beschenkt |
| 2. Person Singular |
peculieris peculiere
|
du werdest beschenkt |
| 3. Person Singular |
peculietur
|
er/sie/es werde beschenkt |
| 1. Person Plural |
peculiemur
|
wir werden beschenkt |
| 2. Person Plural |
peculiemini
|
ihr werdet beschenkt |
| 3. Person Plural |
peculientur
|
sie werden beschenkt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabam
|
ich beschenkte |
| 2. Person Singular |
peculiabas
|
du beschenktest |
| 3. Person Singular |
peculiabat
|
er/sie/es beschenkte |
| 1. Person Plural |
peculiabamus
|
wir beschenkten |
| 2. Person Plural |
peculiabatis
|
ihr beschenktet |
| 3. Person Plural |
peculiabant
|
sie beschenkten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabar
|
ich wurde beschenkt |
| 2. Person Singular |
peculiabaris peculiabare
|
du wurdest beschenkt |
| 3. Person Singular |
peculiabatur
|
er/sie/es wurde beschenkt |
| 1. Person Plural |
peculiabamur
|
wir wurden beschenkt |
| 2. Person Plural |
peculiabamini
|
ihr wurdet beschenkt |
| 3. Person Plural |
peculiabantur
|
sie wurden beschenkt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarem
|
ich beschenkte |
| 2. Person Singular |
peculiares
|
du beschenktest |
| 3. Person Singular |
peculiaret
|
er/sie/es beschenkte |
| 1. Person Plural |
peculiaremus
|
wir beschenkten |
| 2. Person Plural |
peculiaretis
|
ihr beschenktet |
| 3. Person Plural |
peculiarent
|
sie beschenkten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarer
|
ich würde beschenkt |
| 2. Person Singular |
peculiareris peculiarere
|
du würdest beschenkt |
| 3. Person Singular |
peculiaretur
|
er/sie/es würde beschenkt |
| 1. Person Plural |
peculiaremur
|
wir würden beschenkt |
| 2. Person Plural |
peculiaremini
|
ihr würdet beschenkt |
| 3. Person Plural |
peculiarentur
|
sie würden beschenkt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabo
|
ich werde beschenken |
| 2. Person Singular |
peculiabis
|
du wirst beschenken |
| 3. Person Singular |
peculiabit
|
er/sie/es wird beschenken |
| 1. Person Plural |
peculiabimus
|
wir werden beschenken |
| 2. Person Plural |
peculiabitis
|
ihr werdet beschenken |
| 3. Person Plural |
peculiabunt
|
sie werden beschenken |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabor
|
ich werde beschenkt werden |
| 2. Person Singular |
peculiaberis peculiabere
|
du wirst beschenkt werden |
| 3. Person Singular |
peculiabitur
|
er/sie/es wird beschenkt werden |
| 1. Person Plural |
peculiabimur
|
wir werden beschenkt werden |
| 2. Person Plural |
peculiabimini
|
ihr werdet beschenkt werden |
| 3. Person Plural |
peculiabuntur
|
sie werden beschenkt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavi
|
ich habe beschenkt |
| 2. Person Singular |
peculiavisti
|
du hast beschenkt |
| 3. Person Singular |
peculiavit
|
er/sie/es hat beschenkt |
| 1. Person Plural |
peculiavimus
|
wir haben beschenkt |
| 2. Person Plural |
peculiavistis
|
ihr habt beschenkt |
| 3. Person Plural |
peculiaverunt peculiavere
|
sie haben beschenkt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sum
|
ich bin beschenkt worden |
| 2. Person Singular |
peculiatus es
|
du bist beschenkt worden |
| 3. Person Singular |
peculiatus est
|
er/sie/es ist beschenkt worden |
| 1. Person Plural |
peculiati sumus
|
wir sind beschenkt worden |
| 2. Person Plural |
peculiati estis
|
ihr seid beschenkt worden |
| 3. Person Plural |
peculiati sunt
|
sie sind beschenkt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaverim
|
ich habe beschenkt |
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
du habest beschenkt |
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
er/sie/es habe beschenkt |
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
wir haben beschenkt |
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
ihr habet beschenkt |
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
sie haben beschenkt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sim
|
ich sei beschenkt worden |
| 2. Person Singular |
peculiatus sis
|
du seiest beschenkt worden |
| 3. Person Singular |
peculiatus sit
|
er/sie/es sei beschenkt worden |
| 1. Person Plural |
peculiati simus
|
wir seien beschenkt worden |
| 2. Person Plural |
peculiati sitis
|
ihr seiet beschenkt worden |
| 3. Person Plural |
peculiati sint
|
sie seien beschenkt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaveram
|
ich hatte beschenkt |
| 2. Person Singular |
peculiaveras
|
du hattest beschenkt |
| 3. Person Singular |
peculiaverat
|
er/sie/es hatte beschenkt |
| 1. Person Plural |
peculiaveramus
|
wir hatten beschenkt |
| 2. Person Plural |
peculiaveratis
|
ihr hattet beschenkt |
| 3. Person Plural |
peculiaverant
|
sie hatten beschenkt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus eram
|
ich war beschenkt worden |
| 2. Person Singular |
peculiatus eras
|
du warst beschenkt worden |
| 3. Person Singular |
peculiatus erat
|
er/sie/es war beschenkt worden |
| 1. Person Plural |
peculiati eramus
|
wir waren beschenkt worden |
| 2. Person Plural |
peculiati eratis
|
ihr wart beschenkt worden |
| 3. Person Plural |
peculiati erant
|
sie waren beschenkt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavissem
|
ich hätte beschenkt |
| 2. Person Singular |
peculiavisses
|
du hättest beschenkt |
| 3. Person Singular |
peculiavisset
|
er/sie/es hätte beschenkt |
| 1. Person Plural |
peculiavissemus
|
wir hätten beschenkt |
| 2. Person Plural |
peculiavissetis
|
ihr hättet beschenkt |
| 3. Person Plural |
peculiavissent
|
sie hätten beschenkt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus essem
|
ich wäre beschenkt worden |
| 2. Person Singular |
peculiatus esses
|
du wärest beschenkt worden |
| 3. Person Singular |
peculiatus esset
|
er/sie/es wäre beschenkt worden |
| 1. Person Plural |
peculiati essemus
|
wir wären beschenkt worden |
| 2. Person Plural |
peculiati essetis
|
ihr wäret beschenkt worden |
| 3. Person Plural |
peculiati essent
|
sie wären beschenkt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavero
|
ich werde beschenkt haben |
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
du wirst beschenkt haben |
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
er/sie/es wird beschenkt haben |
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
wir werden beschenkt haben |
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
ihr werdet beschenkt haben |
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
sie werden beschenkt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus ero
|
ich werde beschenkt worden sein |
| 2. Person Singular |
peculiatus eris
|
du wirst beschenkt worden sein |
| 3. Person Singular |
peculiatus erit
|
er/sie/es wird beschenkt worden sein |
| 1. Person Plural |
peculiati erimus
|
wir werden beschenkt worden sein |
| 2. Person Plural |
peculiati eritis
|
ihr werdet beschenkt worden sein |
| 3. Person Plural |
peculiati erunt
|
sie werden beschenkt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiare
|
beschenken |
| Vorzeitigkeit |
peculiavisse
|
beschenkt haben |
| Nachzeitigkeit |
peculiaturum esse
|
beschenken werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiari peculiarier
|
beschenkt werden |
| Vorzeitigkeit |
peculiatum esse
|
beschenkt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
peculiatum iri
|
künftig beschenkt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
peculia
|
beschenke; beschenk! |
| 2. Person Plural |
peculiate
|
beschenkt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
peculiato
|
| 3. Person Singular |
peculiato
|
| 2. Person Plural |
peculiatote
|
| 3. Person Plural |
peculianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
peculiare
|
das Beschenken |
| Genitiv |
peculiandi
|
des Beschenkens |
| Dativ |
peculiando
|
dem Beschenken |
| Akkusativ |
peculiandum
|
das Beschenken |
| Ablativ |
peculiando
|
durch das Beschenken |
| Vokativ |
peculiande
|
Beschenken! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiandus
|
peculianda
|
peculiandum
|
| Genitiv |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculiandi
|
| Dativ |
peculiando
|
peculiandae
|
peculiando
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
peculiandam
|
peculiandum
|
| Ablativ |
peculiando
|
peculianda
|
peculiando
|
| Vokativ |
peculiande
|
peculianda
|
peculiandum
|
Plural
| Nominativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
| Genitiv |
peculiandorum
|
peculiandarum
|
peculiandorum
|
| Dativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Akkusativ |
peculiandos
|
peculiandas
|
peculianda
|
| Ablativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Vokativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
| Genitiv |
peculiantis
|
peculiantis
|
peculiantis
|
| Dativ |
peculianti
|
peculianti
|
peculianti
|
| Akkusativ |
peculiantem
|
peculiantem
|
peculians
|
| Ablativ |
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
| Vokativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
Plural
| Nominativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Genitiv |
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
| Dativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Akkusativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Ablativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Vokativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiatus
|
peculiata
|
peculiatum
|
| Genitiv |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiati
|
| Dativ |
peculiato
|
peculiatae
|
peculiato
|
| Akkusativ |
peculiatum
|
peculiatam
|
peculiatum
|
| Ablativ |
peculiato
|
peculiata
|
peculiato
|
| Vokativ |
peculiate
|
peculiata
|
peculiatum
|
Plural
| Nominativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
| Genitiv |
peculiatorum
|
peculiatarum
|
peculiatorum
|
| Dativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Akkusativ |
peculiatos
|
peculiatas
|
peculiata
|
| Ablativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Vokativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiaturus
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
| Genitiv |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiaturi
|
| Dativ |
peculiaturo
|
peculiaturae
|
peculiaturo
|
| Akkusativ |
peculiaturum
|
peculiaturam
|
peculiaturum
|
| Ablativ |
peculiaturo
|
peculiatura
|
peculiaturo
|
| Vokativ |
peculiature
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
Plural
| Nominativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
| Genitiv |
peculiaturorum
|
peculiaturarum
|
peculiaturorum
|
| Dativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Akkusativ |
peculiaturos
|
peculiaturas
|
peculiatura
|
| Ablativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Vokativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
peculiatum
|
peculiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculio
|
|
| 2. Person Singular |
peculias
|
|
| 3. Person Singular |
peculiat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiamus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiatis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculior
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaris peculiare
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiamur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiamini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiem
|
|
| 2. Person Singular |
peculies
|
|
| 3. Person Singular |
peculiet
|
|
| 1. Person Plural |
peculiemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculietis
|
|
| 3. Person Plural |
peculient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculier
|
|
| 2. Person Singular |
peculieris peculiere
|
|
| 3. Person Singular |
peculietur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiemur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiemini
|
|
| 3. Person Plural |
peculientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabam
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabas
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabamus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabatis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabar
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabaris peculiabare
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabatur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabamur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabamini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiares
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaret
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaremus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaretis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarer
|
|
| 2. Person Singular |
peculiareris peculiarere
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaretur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaremur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaremini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabo
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabis
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabitis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabor
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaberis peculiabere
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabitur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabimur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabimini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavi
|
|
| 2. Person Singular |
peculiavisti
|
|
| 3. Person Singular |
peculiavit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiavimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiavistis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverunt peculiavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus es
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus est
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati estis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaverim
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati simus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaveram
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveras
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavissem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiavisses
|
|
| 3. Person Singular |
peculiavisset
|
|
| 1. Person Plural |
peculiavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavero
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiare
|
|
| Vorzeitigkeit |
peculiavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
peculiaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiari peculiarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
peculiatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
peculiatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
peculia
|
! |
| 2. Person Plural |
peculiate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
peculiato
|
| 3. Person Singular |
peculiato
|
| 2. Person Plural |
peculiatote
|
| 3. Person Plural |
peculianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
peculiare
|
|
| Genitiv |
peculiandi
|
|
| Dativ |
peculiando
|
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
|
| Ablativ |
peculiando
|
|
| Vokativ |
peculiande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiandus
|
peculianda
|
peculiandum
|
| Genitiv |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculiandi
|
| Dativ |
peculiando
|
peculiandae
|
peculiando
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
peculiandam
|
peculiandum
|
| Ablativ |
peculiando
|
peculianda
|
peculiando
|
| Vokativ |
peculiande
|
peculianda
|
peculiandum
|
Plural
| Nominativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
| Genitiv |
peculiandorum
|
peculiandarum
|
peculiandorum
|
| Dativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Akkusativ |
peculiandos
|
peculiandas
|
peculianda
|
| Ablativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Vokativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
| Genitiv |
peculiantis
|
peculiantis
|
peculiantis
|
| Dativ |
peculianti
|
peculianti
|
peculianti
|
| Akkusativ |
peculiantem
|
peculiantem
|
peculians
|
| Ablativ |
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
| Vokativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
Plural
| Nominativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Genitiv |
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
| Dativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Akkusativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Ablativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Vokativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiatus
|
peculiata
|
peculiatum
|
| Genitiv |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiati
|
| Dativ |
peculiato
|
peculiatae
|
peculiato
|
| Akkusativ |
peculiatum
|
peculiatam
|
peculiatum
|
| Ablativ |
peculiato
|
peculiata
|
peculiato
|
| Vokativ |
peculiate
|
peculiata
|
peculiatum
|
Plural
| Nominativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
| Genitiv |
peculiatorum
|
peculiatarum
|
peculiatorum
|
| Dativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Akkusativ |
peculiatos
|
peculiatas
|
peculiata
|
| Ablativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Vokativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiaturus
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
| Genitiv |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiaturi
|
| Dativ |
peculiaturo
|
peculiaturae
|
peculiaturo
|
| Akkusativ |
peculiaturum
|
peculiaturam
|
peculiaturum
|
| Ablativ |
peculiaturo
|
peculiatura
|
peculiaturo
|
| Vokativ |
peculiature
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
Plural
| Nominativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
| Genitiv |
peculiaturorum
|
peculiaturarum
|
peculiaturorum
|
| Dativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Akkusativ |
peculiaturos
|
peculiaturas
|
peculiatura
|
| Ablativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Vokativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
peculiatum
|
peculiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculio
|
|
| 2. Person Singular |
peculias
|
|
| 3. Person Singular |
peculiat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiamus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiatis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculior
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaris peculiare
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiamur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiamini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiem
|
|
| 2. Person Singular |
peculies
|
|
| 3. Person Singular |
peculiet
|
|
| 1. Person Plural |
peculiemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculietis
|
|
| 3. Person Plural |
peculient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculier
|
|
| 2. Person Singular |
peculieris peculiere
|
|
| 3. Person Singular |
peculietur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiemur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiemini
|
|
| 3. Person Plural |
peculientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabam
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabas
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabamus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabatis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabar
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabaris peculiabare
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabatur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabamur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabamini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiares
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaret
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaremus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaretis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarer
|
|
| 2. Person Singular |
peculiareris peculiarere
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaretur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaremur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaremini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabo
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabis
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabitis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabor
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaberis peculiabere
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabitur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabimur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabimini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavi
|
|
| 2. Person Singular |
peculiavisti
|
|
| 3. Person Singular |
peculiavit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiavimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiavistis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverunt peculiavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus es
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus est
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati estis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaverim
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati simus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaveram
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveras
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavissem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiavisses
|
|
| 3. Person Singular |
peculiavisset
|
|
| 1. Person Plural |
peculiavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavero
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiare
|
|
| Vorzeitigkeit |
peculiavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
peculiaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiari peculiarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
peculiatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
peculiatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
peculia
|
! |
| 2. Person Plural |
peculiate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
peculiato
|
| 3. Person Singular |
peculiato
|
| 2. Person Plural |
peculiatote
|
| 3. Person Plural |
peculianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
peculiare
|
|
| Genitiv |
peculiandi
|
|
| Dativ |
peculiando
|
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
|
| Ablativ |
peculiando
|
|
| Vokativ |
peculiande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiandus
|
peculianda
|
peculiandum
|
| Genitiv |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculiandi
|
| Dativ |
peculiando
|
peculiandae
|
peculiando
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
peculiandam
|
peculiandum
|
| Ablativ |
peculiando
|
peculianda
|
peculiando
|
| Vokativ |
peculiande
|
peculianda
|
peculiandum
|
Plural
| Nominativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
| Genitiv |
peculiandorum
|
peculiandarum
|
peculiandorum
|
| Dativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Akkusativ |
peculiandos
|
peculiandas
|
peculianda
|
| Ablativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Vokativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
| Genitiv |
peculiantis
|
peculiantis
|
peculiantis
|
| Dativ |
peculianti
|
peculianti
|
peculianti
|
| Akkusativ |
peculiantem
|
peculiantem
|
peculians
|
| Ablativ |
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
| Vokativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
Plural
| Nominativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Genitiv |
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
| Dativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Akkusativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Ablativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Vokativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiatus
|
peculiata
|
peculiatum
|
| Genitiv |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiati
|
| Dativ |
peculiato
|
peculiatae
|
peculiato
|
| Akkusativ |
peculiatum
|
peculiatam
|
peculiatum
|
| Ablativ |
peculiato
|
peculiata
|
peculiato
|
| Vokativ |
peculiate
|
peculiata
|
peculiatum
|
Plural
| Nominativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
| Genitiv |
peculiatorum
|
peculiatarum
|
peculiatorum
|
| Dativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Akkusativ |
peculiatos
|
peculiatas
|
peculiata
|
| Ablativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Vokativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiaturus
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
| Genitiv |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiaturi
|
| Dativ |
peculiaturo
|
peculiaturae
|
peculiaturo
|
| Akkusativ |
peculiaturum
|
peculiaturam
|
peculiaturum
|
| Ablativ |
peculiaturo
|
peculiatura
|
peculiaturo
|
| Vokativ |
peculiature
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
Plural
| Nominativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
| Genitiv |
peculiaturorum
|
peculiaturarum
|
peculiaturorum
|
| Dativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Akkusativ |
peculiaturos
|
peculiaturas
|
peculiatura
|
| Ablativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Vokativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
peculiatum
|
peculiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculio
|
|
| 2. Person Singular |
peculias
|
|
| 3. Person Singular |
peculiat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiamus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiatis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculior
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaris peculiare
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiamur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiamini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiem
|
|
| 2. Person Singular |
peculies
|
|
| 3. Person Singular |
peculiet
|
|
| 1. Person Plural |
peculiemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculietis
|
|
| 3. Person Plural |
peculient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculier
|
|
| 2. Person Singular |
peculieris peculiere
|
|
| 3. Person Singular |
peculietur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiemur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiemini
|
|
| 3. Person Plural |
peculientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabam
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabas
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabamus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabatis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabar
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabaris peculiabare
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabatur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabamur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabamini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiares
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaret
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaremus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaretis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarer
|
|
| 2. Person Singular |
peculiareris peculiarere
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaretur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaremur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaremini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabo
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabis
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabitis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabor
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaberis peculiabere
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabitur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabimur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabimini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavi
|
|
| 2. Person Singular |
peculiavisti
|
|
| 3. Person Singular |
peculiavit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiavimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiavistis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverunt peculiavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus es
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus est
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati estis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaverim
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati simus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaveram
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveras
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavissem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiavisses
|
|
| 3. Person Singular |
peculiavisset
|
|
| 1. Person Plural |
peculiavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavero
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiare
|
|
| Vorzeitigkeit |
peculiavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
peculiaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiari peculiarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
peculiatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
peculiatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
peculia
|
! |
| 2. Person Plural |
peculiate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
peculiato
|
| 3. Person Singular |
peculiato
|
| 2. Person Plural |
peculiatote
|
| 3. Person Plural |
peculianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
peculiare
|
|
| Genitiv |
peculiandi
|
|
| Dativ |
peculiando
|
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
|
| Ablativ |
peculiando
|
|
| Vokativ |
peculiande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiandus
|
peculianda
|
peculiandum
|
| Genitiv |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculiandi
|
| Dativ |
peculiando
|
peculiandae
|
peculiando
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
peculiandam
|
peculiandum
|
| Ablativ |
peculiando
|
peculianda
|
peculiando
|
| Vokativ |
peculiande
|
peculianda
|
peculiandum
|
Plural
| Nominativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
| Genitiv |
peculiandorum
|
peculiandarum
|
peculiandorum
|
| Dativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Akkusativ |
peculiandos
|
peculiandas
|
peculianda
|
| Ablativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Vokativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
| Genitiv |
peculiantis
|
peculiantis
|
peculiantis
|
| Dativ |
peculianti
|
peculianti
|
peculianti
|
| Akkusativ |
peculiantem
|
peculiantem
|
peculians
|
| Ablativ |
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
| Vokativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
Plural
| Nominativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Genitiv |
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
| Dativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Akkusativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Ablativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Vokativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiatus
|
peculiata
|
peculiatum
|
| Genitiv |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiati
|
| Dativ |
peculiato
|
peculiatae
|
peculiato
|
| Akkusativ |
peculiatum
|
peculiatam
|
peculiatum
|
| Ablativ |
peculiato
|
peculiata
|
peculiato
|
| Vokativ |
peculiate
|
peculiata
|
peculiatum
|
Plural
| Nominativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
| Genitiv |
peculiatorum
|
peculiatarum
|
peculiatorum
|
| Dativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Akkusativ |
peculiatos
|
peculiatas
|
peculiata
|
| Ablativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Vokativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiaturus
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
| Genitiv |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiaturi
|
| Dativ |
peculiaturo
|
peculiaturae
|
peculiaturo
|
| Akkusativ |
peculiaturum
|
peculiaturam
|
peculiaturum
|
| Ablativ |
peculiaturo
|
peculiatura
|
peculiaturo
|
| Vokativ |
peculiature
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
Plural
| Nominativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
| Genitiv |
peculiaturorum
|
peculiaturarum
|
peculiaturorum
|
| Dativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Akkusativ |
peculiaturos
|
peculiaturas
|
peculiatura
|
| Ablativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Vokativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
peculiatum
|
peculiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculio
|
|
| 2. Person Singular |
peculias
|
|
| 3. Person Singular |
peculiat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiamus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiatis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculior
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaris peculiare
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiamur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiamini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiem
|
|
| 2. Person Singular |
peculies
|
|
| 3. Person Singular |
peculiet
|
|
| 1. Person Plural |
peculiemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculietis
|
|
| 3. Person Plural |
peculient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculier
|
|
| 2. Person Singular |
peculieris peculiere
|
|
| 3. Person Singular |
peculietur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiemur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiemini
|
|
| 3. Person Plural |
peculientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabam
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabas
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabamus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabatis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabar
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabaris peculiabare
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabatur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabamur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabamini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiares
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaret
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaremus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaretis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarer
|
|
| 2. Person Singular |
peculiareris peculiarere
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaretur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaremur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaremini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabo
|
|
| 2. Person Singular |
peculiabis
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabitis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabor
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaberis peculiabere
|
|
| 3. Person Singular |
peculiabitur
|
|
| 1. Person Plural |
peculiabimur
|
|
| 2. Person Plural |
peculiabimini
|
|
| 3. Person Plural |
peculiabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavi
|
|
| 2. Person Singular |
peculiavisti
|
|
| 3. Person Singular |
peculiavit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiavimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiavistis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverunt peculiavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus es
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus est
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati estis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaverim
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati simus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaveram
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveras
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavissem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiavisses
|
|
| 3. Person Singular |
peculiavisset
|
|
| 1. Person Plural |
peculiavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavero
|
|
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
peculiatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
peculiatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
peculiati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
peculiati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
peculiati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiare
|
|
| Vorzeitigkeit |
peculiavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
peculiaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiari peculiarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
peculiatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
peculiatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
peculia
|
! |
| 2. Person Plural |
peculiate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
peculiato
|
| 3. Person Singular |
peculiato
|
| 2. Person Plural |
peculiatote
|
| 3. Person Plural |
peculianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
peculiare
|
|
| Genitiv |
peculiandi
|
|
| Dativ |
peculiando
|
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
|
| Ablativ |
peculiando
|
|
| Vokativ |
peculiande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiandus
|
peculianda
|
peculiandum
|
| Genitiv |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculiandi
|
| Dativ |
peculiando
|
peculiandae
|
peculiando
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
peculiandam
|
peculiandum
|
| Ablativ |
peculiando
|
peculianda
|
peculiando
|
| Vokativ |
peculiande
|
peculianda
|
peculiandum
|
Plural
| Nominativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
| Genitiv |
peculiandorum
|
peculiandarum
|
peculiandorum
|
| Dativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Akkusativ |
peculiandos
|
peculiandas
|
peculianda
|
| Ablativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Vokativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
| Genitiv |
peculiantis
|
peculiantis
|
peculiantis
|
| Dativ |
peculianti
|
peculianti
|
peculianti
|
| Akkusativ |
peculiantem
|
peculiantem
|
peculians
|
| Ablativ |
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
| Vokativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
Plural
| Nominativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Genitiv |
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
| Dativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Akkusativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Ablativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Vokativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiatus
|
peculiata
|
peculiatum
|
| Genitiv |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiati
|
| Dativ |
peculiato
|
peculiatae
|
peculiato
|
| Akkusativ |
peculiatum
|
peculiatam
|
peculiatum
|
| Ablativ |
peculiato
|
peculiata
|
peculiato
|
| Vokativ |
peculiate
|
peculiata
|
peculiatum
|
Plural
| Nominativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
| Genitiv |
peculiatorum
|
peculiatarum
|
peculiatorum
|
| Dativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Akkusativ |
peculiatos
|
peculiatas
|
peculiata
|
| Ablativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Vokativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiaturus
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
| Genitiv |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiaturi
|
| Dativ |
peculiaturo
|
peculiaturae
|
peculiaturo
|
| Akkusativ |
peculiaturum
|
peculiaturam
|
peculiaturum
|
| Ablativ |
peculiaturo
|
peculiatura
|
peculiaturo
|
| Vokativ |
peculiature
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
Plural
| Nominativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
| Genitiv |
peculiaturorum
|
peculiaturarum
|
peculiaturorum
|
| Dativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Akkusativ |
peculiaturos
|
peculiaturas
|
peculiatura
|
| Ablativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Vokativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
peculiatum
|
peculiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculio
|
ich versehe |
| 2. Person Singular |
peculias
|
du versiehst |
| 3. Person Singular |
peculiat
|
er/sie/es versieht |
| 1. Person Plural |
peculiamus
|
wir versehen |
| 2. Person Plural |
peculiatis
|
ihr verseht |
| 3. Person Plural |
peculiant
|
sie versehen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculior
|
ich werde versehen |
| 2. Person Singular |
peculiaris peculiare
|
du wirst versehen |
| 3. Person Singular |
peculiatur
|
er/sie/es wird versehen |
| 1. Person Plural |
peculiamur
|
wir werden versehen |
| 2. Person Plural |
peculiamini
|
ihr werdet versehen |
| 3. Person Plural |
peculiantur
|
sie werden versehen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiem
|
ich versehe |
| 2. Person Singular |
peculies
|
du versehest |
| 3. Person Singular |
peculiet
|
er/sie/es versehe |
| 1. Person Plural |
peculiemus
|
wir versehen |
| 2. Person Plural |
peculietis
|
ihr versehet |
| 3. Person Plural |
peculient
|
sie versehen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculier
|
ich werde versehen |
| 2. Person Singular |
peculieris peculiere
|
du werdest versehen |
| 3. Person Singular |
peculietur
|
er/sie/es werde versehen |
| 1. Person Plural |
peculiemur
|
wir werden versehen |
| 2. Person Plural |
peculiemini
|
ihr werdet versehen |
| 3. Person Plural |
peculientur
|
sie werden versehen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabam
|
ich versah |
| 2. Person Singular |
peculiabas
|
du versahst |
| 3. Person Singular |
peculiabat
|
er/sie/es versah |
| 1. Person Plural |
peculiabamus
|
wir versahen |
| 2. Person Plural |
peculiabatis
|
ihr versaht |
| 3. Person Plural |
peculiabant
|
sie versahen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabar
|
ich wurde versehen |
| 2. Person Singular |
peculiabaris peculiabare
|
du wurdest versehen |
| 3. Person Singular |
peculiabatur
|
er/sie/es wurde versehen |
| 1. Person Plural |
peculiabamur
|
wir wurden versehen |
| 2. Person Plural |
peculiabamini
|
ihr wurdet versehen |
| 3. Person Plural |
peculiabantur
|
sie wurden versehen |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarem
|
ich versähe |
| 2. Person Singular |
peculiares
|
du versähest |
| 3. Person Singular |
peculiaret
|
er/sie/es versähe |
| 1. Person Plural |
peculiaremus
|
wir versähen |
| 2. Person Plural |
peculiaretis
|
ihr versähet |
| 3. Person Plural |
peculiarent
|
sie versähen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiarer
|
ich würde versehen |
| 2. Person Singular |
peculiareris peculiarere
|
du würdest versehen |
| 3. Person Singular |
peculiaretur
|
er/sie/es würde versehen |
| 1. Person Plural |
peculiaremur
|
wir würden versehen |
| 2. Person Plural |
peculiaremini
|
ihr würdet versehen |
| 3. Person Plural |
peculiarentur
|
sie würden versehen |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabo
|
ich werde versehen |
| 2. Person Singular |
peculiabis
|
du wirst versehen |
| 3. Person Singular |
peculiabit
|
er/sie/es wird versehen |
| 1. Person Plural |
peculiabimus
|
wir werden versehen |
| 2. Person Plural |
peculiabitis
|
ihr werdet versehen |
| 3. Person Plural |
peculiabunt
|
sie werden versehen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiabor
|
ich werde versehen werden |
| 2. Person Singular |
peculiaberis peculiabere
|
du wirst versehen werden |
| 3. Person Singular |
peculiabitur
|
er/sie/es wird versehen werden |
| 1. Person Plural |
peculiabimur
|
wir werden versehen werden |
| 2. Person Plural |
peculiabimini
|
ihr werdet versehen werden |
| 3. Person Plural |
peculiabuntur
|
sie werden versehen werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavi
|
ich habe versehen |
| 2. Person Singular |
peculiavisti
|
du hast versehen |
| 3. Person Singular |
peculiavit
|
er/sie/es hat versehen |
| 1. Person Plural |
peculiavimus
|
wir haben versehen |
| 2. Person Plural |
peculiavistis
|
ihr habt versehen |
| 3. Person Plural |
peculiaverunt peculiavere
|
sie haben versehen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sum
|
ich bin versehen worden |
| 2. Person Singular |
peculiatus es
|
du bist versehen worden |
| 3. Person Singular |
peculiatus est
|
er/sie/es ist versehen worden |
| 1. Person Plural |
peculiati sumus
|
wir sind versehen worden |
| 2. Person Plural |
peculiati estis
|
ihr seid versehen worden |
| 3. Person Plural |
peculiati sunt
|
sie sind versehen worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaverim
|
ich habe versehen |
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
du habest versehen |
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
er/sie/es habe versehen |
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
wir haben versehen |
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
ihr habet versehen |
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
sie haben versehen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus sim
|
ich sei versehen worden |
| 2. Person Singular |
peculiatus sis
|
du seiest versehen worden |
| 3. Person Singular |
peculiatus sit
|
er/sie/es sei versehen worden |
| 1. Person Plural |
peculiati simus
|
wir seien versehen worden |
| 2. Person Plural |
peculiati sitis
|
ihr seiet versehen worden |
| 3. Person Plural |
peculiati sint
|
sie seien versehen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiaveram
|
ich hatte versehen |
| 2. Person Singular |
peculiaveras
|
du hattest versehen |
| 3. Person Singular |
peculiaverat
|
er/sie/es hatte versehen |
| 1. Person Plural |
peculiaveramus
|
wir hatten versehen |
| 2. Person Plural |
peculiaveratis
|
ihr hattet versehen |
| 3. Person Plural |
peculiaverant
|
sie hatten versehen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus eram
|
ich war versehen worden |
| 2. Person Singular |
peculiatus eras
|
du warst versehen worden |
| 3. Person Singular |
peculiatus erat
|
er/sie/es war versehen worden |
| 1. Person Plural |
peculiati eramus
|
wir waren versehen worden |
| 2. Person Plural |
peculiati eratis
|
ihr wart versehen worden |
| 3. Person Plural |
peculiati erant
|
sie waren versehen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavissem
|
ich hätte versehen |
| 2. Person Singular |
peculiavisses
|
du hättest versehen |
| 3. Person Singular |
peculiavisset
|
er/sie/es hätte versehen |
| 1. Person Plural |
peculiavissemus
|
wir hätten versehen |
| 2. Person Plural |
peculiavissetis
|
ihr hättet versehen |
| 3. Person Plural |
peculiavissent
|
sie hätten versehen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus essem
|
ich wäre versehen worden |
| 2. Person Singular |
peculiatus esses
|
du wärest versehen worden |
| 3. Person Singular |
peculiatus esset
|
er/sie/es wäre versehen worden |
| 1. Person Plural |
peculiati essemus
|
wir wären versehen worden |
| 2. Person Plural |
peculiati essetis
|
ihr wäret versehen worden |
| 3. Person Plural |
peculiati essent
|
sie wären versehen worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiavero
|
ich werde versehen haben |
| 2. Person Singular |
peculiaveris
|
du wirst versehen haben |
| 3. Person Singular |
peculiaverit
|
er/sie/es wird versehen haben |
| 1. Person Plural |
peculiaverimus
|
wir werden versehen haben |
| 2. Person Plural |
peculiaveritis
|
ihr werdet versehen haben |
| 3. Person Plural |
peculiaverint
|
sie werden versehen haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
peculiatus ero
|
ich werde versehen worden sein |
| 2. Person Singular |
peculiatus eris
|
du wirst versehen worden sein |
| 3. Person Singular |
peculiatus erit
|
er/sie/es wird versehen worden sein |
| 1. Person Plural |
peculiati erimus
|
wir werden versehen worden sein |
| 2. Person Plural |
peculiati eritis
|
ihr werdet versehen worden sein |
| 3. Person Plural |
peculiati erunt
|
sie werden versehen worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiare
|
versehen |
| Vorzeitigkeit |
peculiavisse
|
versehen haben |
| Nachzeitigkeit |
peculiaturum esse
|
versehen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
peculiari peculiarier
|
versehen werden |
| Vorzeitigkeit |
peculiatum esse
|
versehen worden sein |
| Nachzeitigkeit |
peculiatum iri
|
künftig versehen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
peculia
|
versieh! |
| 2. Person Plural |
peculiate
|
verseht! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
peculiato
|
| 3. Person Singular |
peculiato
|
| 2. Person Plural |
peculiatote
|
| 3. Person Plural |
peculianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
peculiare
|
das Versehen |
| Genitiv |
peculiandi
|
des Versehens |
| Dativ |
peculiando
|
dem Versehen |
| Akkusativ |
peculiandum
|
das Versehen |
| Ablativ |
peculiando
|
durch das Versehen |
| Vokativ |
peculiande
|
Versehen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiandus
|
peculianda
|
peculiandum
|
| Genitiv |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculiandi
|
| Dativ |
peculiando
|
peculiandae
|
peculiando
|
| Akkusativ |
peculiandum
|
peculiandam
|
peculiandum
|
| Ablativ |
peculiando
|
peculianda
|
peculiando
|
| Vokativ |
peculiande
|
peculianda
|
peculiandum
|
Plural
| Nominativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
| Genitiv |
peculiandorum
|
peculiandarum
|
peculiandorum
|
| Dativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Akkusativ |
peculiandos
|
peculiandas
|
peculianda
|
| Ablativ |
peculiandis
|
peculiandis
|
peculiandis
|
| Vokativ |
peculiandi
|
peculiandae
|
peculianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
| Genitiv |
peculiantis
|
peculiantis
|
peculiantis
|
| Dativ |
peculianti
|
peculianti
|
peculianti
|
| Akkusativ |
peculiantem
|
peculiantem
|
peculians
|
| Ablativ |
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
peculianti peculiante
|
| Vokativ |
peculians
|
peculians
|
peculians
|
Plural
| Nominativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Genitiv |
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
peculiantium peculiantum
|
| Dativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Akkusativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
| Ablativ |
peculiantibus
|
peculiantibus
|
peculiantibus
|
| Vokativ |
peculiantes
|
peculiantes
|
peculiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiatus
|
peculiata
|
peculiatum
|
| Genitiv |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiati
|
| Dativ |
peculiato
|
peculiatae
|
peculiato
|
| Akkusativ |
peculiatum
|
peculiatam
|
peculiatum
|
| Ablativ |
peculiato
|
peculiata
|
peculiato
|
| Vokativ |
peculiate
|
peculiata
|
peculiatum
|
Plural
| Nominativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
| Genitiv |
peculiatorum
|
peculiatarum
|
peculiatorum
|
| Dativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Akkusativ |
peculiatos
|
peculiatas
|
peculiata
|
| Ablativ |
peculiatis
|
peculiatis
|
peculiatis
|
| Vokativ |
peculiati
|
peculiatae
|
peculiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
peculiaturus
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
| Genitiv |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiaturi
|
| Dativ |
peculiaturo
|
peculiaturae
|
peculiaturo
|
| Akkusativ |
peculiaturum
|
peculiaturam
|
peculiaturum
|
| Ablativ |
peculiaturo
|
peculiatura
|
peculiaturo
|
| Vokativ |
peculiature
|
peculiatura
|
peculiaturum
|
Plural
| Nominativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
| Genitiv |
peculiaturorum
|
peculiaturarum
|
peculiaturorum
|
| Dativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Akkusativ |
peculiaturos
|
peculiaturas
|
peculiatura
|
| Ablativ |
peculiaturis
|
peculiaturis
|
peculiaturis
|
| Vokativ |
peculiaturi
|
peculiaturae
|
peculiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
peculiatum
|
peculiatu
|