Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguro
|
ich blitze hervor |
| 2. Person Singular |
praefulguras
|
du blitzt hervor |
| 3. Person Singular |
praefulgurat
|
er/sie/es blitzt hervor |
| 1. Person Plural |
praefulguramus
|
wir blitzen hervor |
| 2. Person Plural |
praefulguratis
|
ihr blitzt hervor |
| 3. Person Plural |
praefulgurant
|
sie blitzen hervor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguror
|
ich werde hervorgeblitzt |
| 2. Person Singular |
praefulguraris praefulgurare
|
du wirst hervorgeblitzt |
| 3. Person Singular |
praefulguratur
|
er/sie/es wird hervorgeblitzt |
| 1. Person Plural |
praefulguramur
|
wir werden hervorgeblitzt |
| 2. Person Plural |
praefulguramini
|
ihr werdet hervorgeblitzt |
| 3. Person Plural |
praefulgurantur
|
sie werden hervorgeblitzt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulgurem
|
ich blitze hervor |
| 2. Person Singular |
praefulgures
|
du blitzest hervor |
| 3. Person Singular |
praefulguret
|
er/sie/es blitze hervor |
| 1. Person Plural |
praefulguremus
|
wir blitzen hervor |
| 2. Person Plural |
praefulguretis
|
ihr blitzet hervor |
| 3. Person Plural |
praefulgurent
|
sie blitzen hervor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulgurer
|
ich werde hervorgeblitzt |
| 2. Person Singular |
praefulgureris praefulgurere
|
du werdest hervorgeblitzt |
| 3. Person Singular |
praefulguretur
|
er/sie/es werde hervorgeblitzt |
| 1. Person Plural |
praefulguremur
|
wir werden hervorgeblitzt |
| 2. Person Plural |
praefulguremini
|
ihr werdet hervorgeblitzt |
| 3. Person Plural |
praefulgurentur
|
sie werden hervorgeblitzt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulgurabam
|
ich blitzte hervor |
| 2. Person Singular |
praefulgurabas
|
du blitztest hervor |
| 3. Person Singular |
praefulgurabat
|
er/sie/es blitzte hervor |
| 1. Person Plural |
praefulgurabamus
|
wir blitzten hervor |
| 2. Person Plural |
praefulgurabatis
|
ihr blitztet hervor |
| 3. Person Plural |
praefulgurabant
|
sie blitzten hervor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulgurabar
|
ich wurde hervorgeblitzt |
| 2. Person Singular |
praefulgurabaris praefulgurabare
|
du wurdest hervorgeblitzt |
| 3. Person Singular |
praefulgurabatur
|
er/sie/es wurde hervorgeblitzt |
| 1. Person Plural |
praefulgurabamur
|
wir wurden hervorgeblitzt |
| 2. Person Plural |
praefulgurabamini
|
ihr wurdet hervorgeblitzt |
| 3. Person Plural |
praefulgurabantur
|
sie wurden hervorgeblitzt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulgurarem
|
ich blitzte hervor |
| 2. Person Singular |
praefulgurares
|
du blitztest hervor |
| 3. Person Singular |
praefulguraret
|
er/sie/es blitzte hervor |
| 1. Person Plural |
praefulguraremus
|
wir blitzten hervor |
| 2. Person Plural |
praefulguraretis
|
ihr blitztet hervor |
| 3. Person Plural |
praefulgurarent
|
sie blitzten hervor |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulgurarer
|
ich würde hervorgeblitzt |
| 2. Person Singular |
praefulgurareris praefulgurarere
|
du würdest hervorgeblitzt |
| 3. Person Singular |
praefulguraretur
|
er/sie/es würde hervorgeblitzt |
| 1. Person Plural |
praefulguraremur
|
wir würden hervorgeblitzt |
| 2. Person Plural |
praefulguraremini
|
ihr würdet hervorgeblitzt |
| 3. Person Plural |
praefulgurarentur
|
sie würden hervorgeblitzt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulgurabo
|
ich werde hervorblitzen |
| 2. Person Singular |
praefulgurabis
|
du wirst hervorblitzen |
| 3. Person Singular |
praefulgurabit
|
er/sie/es wird hervorblitzen |
| 1. Person Plural |
praefulgurabimus
|
wir werden hervorblitzen |
| 2. Person Plural |
praefulgurabitis
|
ihr werdet hervorblitzen |
| 3. Person Plural |
praefulgurabunt
|
sie werden hervorblitzen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulgurabor
|
ich werde hervorgeblitzt werden |
| 2. Person Singular |
praefulguraberis praefulgurabere
|
du wirst hervorgeblitzt werden |
| 3. Person Singular |
praefulgurabitur
|
er/sie/es wird hervorgeblitzt werden |
| 1. Person Plural |
praefulgurabimur
|
wir werden hervorgeblitzt werden |
| 2. Person Plural |
praefulgurabimini
|
ihr werdet hervorgeblitzt werden |
| 3. Person Plural |
praefulgurabuntur
|
sie werden hervorgeblitzt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguravi
|
ich habe hervorgeblitzt |
| 2. Person Singular |
praefulguravisti
|
du hast hervorgeblitzt |
| 3. Person Singular |
praefulguravit
|
er/sie/es hat hervorgeblitzt |
| 1. Person Plural |
praefulguravimus
|
wir haben hervorgeblitzt |
| 2. Person Plural |
praefulguravistis
|
ihr habt hervorgeblitzt |
| 3. Person Plural |
praefulguraverunt praefulguravere
|
sie haben hervorgeblitzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguratus sum
|
ich bin hervorgeblitzt worden |
| 2. Person Singular |
praefulguratus es
|
du bist hervorgeblitzt worden |
| 3. Person Singular |
praefulguratus est
|
er/sie/es ist hervorgeblitzt worden |
| 1. Person Plural |
praefulgurati sumus
|
wir sind hervorgeblitzt worden |
| 2. Person Plural |
praefulgurati estis
|
ihr seid hervorgeblitzt worden |
| 3. Person Plural |
praefulgurati sunt
|
sie sind hervorgeblitzt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguraverim
|
ich habe hervorgeblitzt |
| 2. Person Singular |
praefulguraveris
|
du habest hervorgeblitzt |
| 3. Person Singular |
praefulguraverit
|
er/sie/es habe hervorgeblitzt |
| 1. Person Plural |
praefulguraverimus
|
wir haben hervorgeblitzt |
| 2. Person Plural |
praefulguraveritis
|
ihr habet hervorgeblitzt |
| 3. Person Plural |
praefulguraverint
|
sie haben hervorgeblitzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguratus sim
|
ich sei hervorgeblitzt worden |
| 2. Person Singular |
praefulguratus sis
|
du seiest hervorgeblitzt worden |
| 3. Person Singular |
praefulguratus sit
|
er/sie/es sei hervorgeblitzt worden |
| 1. Person Plural |
praefulgurati simus
|
wir seien hervorgeblitzt worden |
| 2. Person Plural |
praefulgurati sitis
|
ihr seiet hervorgeblitzt worden |
| 3. Person Plural |
praefulgurati sint
|
sie seien hervorgeblitzt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguraveram
|
ich hatte hervorgeblitzt |
| 2. Person Singular |
praefulguraveras
|
du hattest hervorgeblitzt |
| 3. Person Singular |
praefulguraverat
|
er/sie/es hatte hervorgeblitzt |
| 1. Person Plural |
praefulguraveramus
|
wir hatten hervorgeblitzt |
| 2. Person Plural |
praefulguraveratis
|
ihr hattet hervorgeblitzt |
| 3. Person Plural |
praefulguraverant
|
sie hatten hervorgeblitzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguratus eram
|
ich war hervorgeblitzt worden |
| 2. Person Singular |
praefulguratus eras
|
du warst hervorgeblitzt worden |
| 3. Person Singular |
praefulguratus erat
|
er/sie/es war hervorgeblitzt worden |
| 1. Person Plural |
praefulgurati eramus
|
wir waren hervorgeblitzt worden |
| 2. Person Plural |
praefulgurati eratis
|
ihr wart hervorgeblitzt worden |
| 3. Person Plural |
praefulgurati erant
|
sie waren hervorgeblitzt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguravissem
|
ich hätte hervorgeblitzt |
| 2. Person Singular |
praefulguravisses
|
du hättest hervorgeblitzt |
| 3. Person Singular |
praefulguravisset
|
er/sie/es hätte hervorgeblitzt |
| 1. Person Plural |
praefulguravissemus
|
wir hätten hervorgeblitzt |
| 2. Person Plural |
praefulguravissetis
|
ihr hättet hervorgeblitzt |
| 3. Person Plural |
praefulguravissent
|
sie hätten hervorgeblitzt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguratus essem
|
ich wäre hervorgeblitzt worden |
| 2. Person Singular |
praefulguratus esses
|
du wärest hervorgeblitzt worden |
| 3. Person Singular |
praefulguratus esset
|
er/sie/es wäre hervorgeblitzt worden |
| 1. Person Plural |
praefulgurati essemus
|
wir wären hervorgeblitzt worden |
| 2. Person Plural |
praefulgurati essetis
|
ihr wäret hervorgeblitzt worden |
| 3. Person Plural |
praefulgurati essent
|
sie wären hervorgeblitzt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguravero
|
ich werde hervorgeblitzt haben |
| 2. Person Singular |
praefulguraveris
|
du wirst hervorgeblitzt haben |
| 3. Person Singular |
praefulguraverit
|
er/sie/es wird hervorgeblitzt haben |
| 1. Person Plural |
praefulguraverimus
|
wir werden hervorgeblitzt haben |
| 2. Person Plural |
praefulguraveritis
|
ihr werdet hervorgeblitzt haben |
| 3. Person Plural |
praefulguraverint
|
sie werden hervorgeblitzt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
praefulguratus ero
|
ich werde hervorgeblitzt worden sein |
| 2. Person Singular |
praefulguratus eris
|
du wirst hervorgeblitzt worden sein |
| 3. Person Singular |
praefulguratus erit
|
er/sie/es wird hervorgeblitzt worden sein |
| 1. Person Plural |
praefulgurati erimus
|
wir werden hervorgeblitzt worden sein |
| 2. Person Plural |
praefulgurati eritis
|
ihr werdet hervorgeblitzt worden sein |
| 3. Person Plural |
praefulgurati erunt
|
sie werden hervorgeblitzt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
praefulgurare
|
hervorblitzen |
| Vorzeitigkeit |
praefulguravisse
|
hervorgeblitzt haben |
| Nachzeitigkeit |
praefulguraturum esse
|
hervorblitzen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
praefulgurari praefulgurarier
|
hervorgeblitzt werden |
| Vorzeitigkeit |
praefulguratum esse
|
hervorgeblitzt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
praefulguratum iri
|
künftig hervorgeblitzt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
praefulgura
|
blitze hervor; blitz hervor! |
| 2. Person Plural |
praefulgurate
|
blitzt hervor! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
praefulgurato
|
| 3. Person Singular |
praefulgurato
|
| 2. Person Plural |
praefulguratote
|
| 3. Person Plural |
praefulguranto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
praefulgurare
|
das Hervorblitzen |
| Genitiv |
praefulgurandi
|
des Hervorblitzens |
| Dativ |
praefulgurando
|
dem Hervorblitzen |
| Akkusativ |
praefulgurandum
|
das Hervorblitzen |
| Ablativ |
praefulgurando
|
durch das Hervorblitzen |
| Vokativ |
praefulgurande
|
Hervorblitzen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
praefulgurandus
|
praefulguranda
|
praefulgurandum
|
| Genitiv |
praefulgurandi
|
praefulgurandae
|
praefulgurandi
|
| Dativ |
praefulgurando
|
praefulgurandae
|
praefulgurando
|
| Akkusativ |
praefulgurandum
|
praefulgurandam
|
praefulgurandum
|
| Ablativ |
praefulgurando
|
praefulguranda
|
praefulgurando
|
| Vokativ |
praefulgurande
|
praefulguranda
|
praefulgurandum
|
Plural
| Nominativ |
praefulgurandi
|
praefulgurandae
|
praefulguranda
|
| Genitiv |
praefulgurandorum
|
praefulgurandarum
|
praefulgurandorum
|
| Dativ |
praefulgurandis
|
praefulgurandis
|
praefulgurandis
|
| Akkusativ |
praefulgurandos
|
praefulgurandas
|
praefulguranda
|
| Ablativ |
praefulgurandis
|
praefulgurandis
|
praefulgurandis
|
| Vokativ |
praefulgurandi
|
praefulgurandae
|
praefulguranda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
praefulgurans
|
praefulgurans
|
praefulgurans
|
| Genitiv |
praefulgurantis
|
praefulgurantis
|
praefulgurantis
|
| Dativ |
praefulguranti
|
praefulguranti
|
praefulguranti
|
| Akkusativ |
praefulgurantem
|
praefulgurantem
|
praefulgurans
|
| Ablativ |
praefulguranti praefulgurante
|
praefulguranti praefulgurante
|
praefulguranti praefulgurante
|
| Vokativ |
praefulgurans
|
praefulgurans
|
praefulgurans
|
Plural
| Nominativ |
praefulgurantes
|
praefulgurantes
|
praefulgurantia
|
| Genitiv |
praefulgurantium praefulgurantum
|
praefulgurantium praefulgurantum
|
praefulgurantium praefulgurantum
|
| Dativ |
praefulgurantibus
|
praefulgurantibus
|
praefulgurantibus
|
| Akkusativ |
praefulgurantes
|
praefulgurantes
|
praefulgurantia
|
| Ablativ |
praefulgurantibus
|
praefulgurantibus
|
praefulgurantibus
|
| Vokativ |
praefulgurantes
|
praefulgurantes
|
praefulgurantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
praefulguratus
|
praefulgurata
|
praefulguratum
|
| Genitiv |
praefulgurati
|
praefulguratae
|
praefulgurati
|
| Dativ |
praefulgurato
|
praefulguratae
|
praefulgurato
|
| Akkusativ |
praefulguratum
|
praefulguratam
|
praefulguratum
|
| Ablativ |
praefulgurato
|
praefulgurata
|
praefulgurato
|
| Vokativ |
praefulgurate
|
praefulgurata
|
praefulguratum
|
Plural
| Nominativ |
praefulgurati
|
praefulguratae
|
praefulgurata
|
| Genitiv |
praefulguratorum
|
praefulguratarum
|
praefulguratorum
|
| Dativ |
praefulguratis
|
praefulguratis
|
praefulguratis
|
| Akkusativ |
praefulguratos
|
praefulguratas
|
praefulgurata
|
| Ablativ |
praefulguratis
|
praefulguratis
|
praefulguratis
|
| Vokativ |
praefulgurati
|
praefulguratae
|
praefulgurata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
praefulguraturus
|
praefulguratura
|
praefulguraturum
|
| Genitiv |
praefulguraturi
|
praefulguraturae
|
praefulguraturi
|
| Dativ |
praefulguraturo
|
praefulguraturae
|
praefulguraturo
|
| Akkusativ |
praefulguraturum
|
praefulguraturam
|
praefulguraturum
|
| Ablativ |
praefulguraturo
|
praefulguratura
|
praefulguraturo
|
| Vokativ |
praefulgurature
|
praefulguratura
|
praefulguraturum
|
Plural
| Nominativ |
praefulguraturi
|
praefulguraturae
|
praefulguratura
|
| Genitiv |
praefulguraturorum
|
praefulguraturarum
|
praefulguraturorum
|
| Dativ |
praefulguraturis
|
praefulguraturis
|
praefulguraturis
|
| Akkusativ |
praefulguraturos
|
praefulguraturas
|
praefulguratura
|
| Ablativ |
praefulguraturis
|
praefulguraturis
|
praefulguraturis
|
| Vokativ |
praefulguraturi
|
praefulguraturae
|
praefulguratura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
praefulguratum
|
praefulguratu
|