Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquirito
|
ich rufe aus |
| 2. Person Singular |
proquiritas
|
du rufst aus |
| 3. Person Singular |
proquiritat
|
er/sie/es ruft aus |
| 1. Person Plural |
proquiritamus
|
wir rufen aus |
| 2. Person Plural |
proquiritatis
|
ihr ruft aus |
| 3. Person Plural |
proquiritant
|
sie rufen aus |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritor
|
ich werde ausgerufen |
| 2. Person Singular |
proquiritaris proquiritare
|
du wirst ausgerufen |
| 3. Person Singular |
proquiritatur
|
er/sie/es wird ausgerufen |
| 1. Person Plural |
proquiritamur
|
wir werden ausgerufen |
| 2. Person Plural |
proquiritamini
|
ihr werdet ausgerufen |
| 3. Person Plural |
proquiritantur
|
sie werden ausgerufen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritem
|
ich rufe aus |
| 2. Person Singular |
proquirites
|
du rufest aus |
| 3. Person Singular |
proquiritet
|
er/sie/es rufe aus |
| 1. Person Plural |
proquiritemus
|
wir rufen aus |
| 2. Person Plural |
proquiritetis
|
ihr rufet aus |
| 3. Person Plural |
proquiritent
|
sie rufen aus |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiriter
|
ich werde ausgerufen |
| 2. Person Singular |
proquiriteris proquiritere
|
du werdest ausgerufen |
| 3. Person Singular |
proquiritetur
|
er/sie/es werde ausgerufen |
| 1. Person Plural |
proquiritemur
|
wir werden ausgerufen |
| 2. Person Plural |
proquiritemini
|
ihr werdet ausgerufen |
| 3. Person Plural |
proquiritentur
|
sie werden ausgerufen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabam
|
ich rief aus |
| 2. Person Singular |
proquiritabas
|
du riefst aus |
| 3. Person Singular |
proquiritabat
|
er/sie/es rief aus |
| 1. Person Plural |
proquiritabamus
|
wir riefen aus |
| 2. Person Plural |
proquiritabatis
|
ihr rieft aus |
| 3. Person Plural |
proquiritabant
|
sie riefen aus |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabar
|
ich wurde ausgerufen |
| 2. Person Singular |
proquiritabaris proquiritabare
|
du wurdest ausgerufen |
| 3. Person Singular |
proquiritabatur
|
er/sie/es wurde ausgerufen |
| 1. Person Plural |
proquiritabamur
|
wir wurden ausgerufen |
| 2. Person Plural |
proquiritabamini
|
ihr wurdet ausgerufen |
| 3. Person Plural |
proquiritabantur
|
sie wurden ausgerufen |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritarem
|
ich riefe aus |
| 2. Person Singular |
proquiritares
|
du riefest aus |
| 3. Person Singular |
proquiritaret
|
er/sie/es riefe aus |
| 1. Person Plural |
proquiritaremus
|
wir riefen aus |
| 2. Person Plural |
proquiritaretis
|
ihr riefet aus |
| 3. Person Plural |
proquiritarent
|
sie riefen aus |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritarer
|
ich würde ausgerufen |
| 2. Person Singular |
proquiritareris proquiritarere
|
du würdest ausgerufen |
| 3. Person Singular |
proquiritaretur
|
er/sie/es würde ausgerufen |
| 1. Person Plural |
proquiritaremur
|
wir würden ausgerufen |
| 2. Person Plural |
proquiritaremini
|
ihr würdet ausgerufen |
| 3. Person Plural |
proquiritarentur
|
sie würden ausgerufen |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabo
|
ich werde ausrufen |
| 2. Person Singular |
proquiritabis
|
du wirst ausrufen |
| 3. Person Singular |
proquiritabit
|
er/sie/es wird ausrufen |
| 1. Person Plural |
proquiritabimus
|
wir werden ausrufen |
| 2. Person Plural |
proquiritabitis
|
ihr werdet ausrufen |
| 3. Person Plural |
proquiritabunt
|
sie werden ausrufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabor
|
ich werde ausgerufen werden |
| 2. Person Singular |
proquiritaberis proquiritabere
|
du wirst ausgerufen werden |
| 3. Person Singular |
proquiritabitur
|
er/sie/es wird ausgerufen werden |
| 1. Person Plural |
proquiritabimur
|
wir werden ausgerufen werden |
| 2. Person Plural |
proquiritabimini
|
ihr werdet ausgerufen werden |
| 3. Person Plural |
proquiritabuntur
|
sie werden ausgerufen werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritavi
|
ich habe ausgerufen |
| 2. Person Singular |
proquiritavisti
|
du hast ausgerufen |
| 3. Person Singular |
proquiritavit
|
er/sie/es hat ausgerufen |
| 1. Person Plural |
proquiritavimus
|
wir haben ausgerufen |
| 2. Person Plural |
proquiritavistis
|
ihr habt ausgerufen |
| 3. Person Plural |
proquiritaverunt proquiritavere
|
sie haben ausgerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus sum
|
ich bin ausgerufen worden |
| 2. Person Singular |
proquiritatus es
|
du bist ausgerufen worden |
| 3. Person Singular |
proquiritatus est
|
er/sie/es ist ausgerufen worden |
| 1. Person Plural |
proquiritati sumus
|
wir sind ausgerufen worden |
| 2. Person Plural |
proquiritati estis
|
ihr seid ausgerufen worden |
| 3. Person Plural |
proquiritati sunt
|
sie sind ausgerufen worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritaverim
|
ich habe ausgerufen |
| 2. Person Singular |
proquiritaveris
|
du habest ausgerufen |
| 3. Person Singular |
proquiritaverit
|
er/sie/es habe ausgerufen |
| 1. Person Plural |
proquiritaverimus
|
wir haben ausgerufen |
| 2. Person Plural |
proquiritaveritis
|
ihr habet ausgerufen |
| 3. Person Plural |
proquiritaverint
|
sie haben ausgerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus sim
|
ich sei ausgerufen worden |
| 2. Person Singular |
proquiritatus sis
|
du seiest ausgerufen worden |
| 3. Person Singular |
proquiritatus sit
|
er/sie/es sei ausgerufen worden |
| 1. Person Plural |
proquiritati simus
|
wir seien ausgerufen worden |
| 2. Person Plural |
proquiritati sitis
|
ihr seiet ausgerufen worden |
| 3. Person Plural |
proquiritati sint
|
sie seien ausgerufen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritaveram
|
ich hatte ausgerufen |
| 2. Person Singular |
proquiritaveras
|
du hattest ausgerufen |
| 3. Person Singular |
proquiritaverat
|
er/sie/es hatte ausgerufen |
| 1. Person Plural |
proquiritaveramus
|
wir hatten ausgerufen |
| 2. Person Plural |
proquiritaveratis
|
ihr hattet ausgerufen |
| 3. Person Plural |
proquiritaverant
|
sie hatten ausgerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus eram
|
ich war ausgerufen worden |
| 2. Person Singular |
proquiritatus eras
|
du warst ausgerufen worden |
| 3. Person Singular |
proquiritatus erat
|
er/sie/es war ausgerufen worden |
| 1. Person Plural |
proquiritati eramus
|
wir waren ausgerufen worden |
| 2. Person Plural |
proquiritati eratis
|
ihr wart ausgerufen worden |
| 3. Person Plural |
proquiritati erant
|
sie waren ausgerufen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritavissem
|
ich hätte ausgerufen |
| 2. Person Singular |
proquiritavisses
|
du hättest ausgerufen |
| 3. Person Singular |
proquiritavisset
|
er/sie/es hätte ausgerufen |
| 1. Person Plural |
proquiritavissemus
|
wir hätten ausgerufen |
| 2. Person Plural |
proquiritavissetis
|
ihr hättet ausgerufen |
| 3. Person Plural |
proquiritavissent
|
sie hätten ausgerufen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus essem
|
ich wäre ausgerufen worden |
| 2. Person Singular |
proquiritatus esses
|
du wärest ausgerufen worden |
| 3. Person Singular |
proquiritatus esset
|
er/sie/es wäre ausgerufen worden |
| 1. Person Plural |
proquiritati essemus
|
wir wären ausgerufen worden |
| 2. Person Plural |
proquiritati essetis
|
ihr wäret ausgerufen worden |
| 3. Person Plural |
proquiritati essent
|
sie wären ausgerufen worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritavero
|
ich werde ausgerufen haben |
| 2. Person Singular |
proquiritaveris
|
du wirst ausgerufen haben |
| 3. Person Singular |
proquiritaverit
|
er/sie/es wird ausgerufen haben |
| 1. Person Plural |
proquiritaverimus
|
wir werden ausgerufen haben |
| 2. Person Plural |
proquiritaveritis
|
ihr werdet ausgerufen haben |
| 3. Person Plural |
proquiritaverint
|
sie werden ausgerufen haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus ero
|
ich werde ausgerufen worden sein |
| 2. Person Singular |
proquiritatus eris
|
du wirst ausgerufen worden sein |
| 3. Person Singular |
proquiritatus erit
|
er/sie/es wird ausgerufen worden sein |
| 1. Person Plural |
proquiritati erimus
|
wir werden ausgerufen worden sein |
| 2. Person Plural |
proquiritati eritis
|
ihr werdet ausgerufen worden sein |
| 3. Person Plural |
proquiritati erunt
|
sie werden ausgerufen worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
proquiritare
|
ausrufen |
| Vorzeitigkeit |
proquiritavisse
|
ausgerufen haben |
| Nachzeitigkeit |
proquiritaturum esse
|
ausrufen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
proquiritari proquiritarier
|
ausgerufen werden |
| Vorzeitigkeit |
proquiritatum esse
|
ausgerufen worden sein |
| Nachzeitigkeit |
proquiritatum iri
|
künftig ausgerufen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
proquirita
|
rufe aus; ruf aus! |
| 2. Person Plural |
proquiritate
|
ruft aus! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
proquiritato
|
| 3. Person Singular |
proquiritato
|
| 2. Person Plural |
proquiritatote
|
| 3. Person Plural |
proquiritanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
proquiritare
|
das Ausrufen |
| Genitiv |
proquiritandi
|
des Ausrufens |
| Dativ |
proquiritando
|
dem Ausrufen |
| Akkusativ |
proquiritandum
|
das Ausrufen |
| Ablativ |
proquiritando
|
durch das Ausrufen |
| Vokativ |
proquiritande
|
Ausrufen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritandus
|
proquiritanda
|
proquiritandum
|
| Genitiv |
proquiritandi
|
proquiritandae
|
proquiritandi
|
| Dativ |
proquiritando
|
proquiritandae
|
proquiritando
|
| Akkusativ |
proquiritandum
|
proquiritandam
|
proquiritandum
|
| Ablativ |
proquiritando
|
proquiritanda
|
proquiritando
|
| Vokativ |
proquiritande
|
proquiritanda
|
proquiritandum
|
Plural
| Nominativ |
proquiritandi
|
proquiritandae
|
proquiritanda
|
| Genitiv |
proquiritandorum
|
proquiritandarum
|
proquiritandorum
|
| Dativ |
proquiritandis
|
proquiritandis
|
proquiritandis
|
| Akkusativ |
proquiritandos
|
proquiritandas
|
proquiritanda
|
| Ablativ |
proquiritandis
|
proquiritandis
|
proquiritandis
|
| Vokativ |
proquiritandi
|
proquiritandae
|
proquiritanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritans
|
proquiritans
|
proquiritans
|
| Genitiv |
proquiritantis
|
proquiritantis
|
proquiritantis
|
| Dativ |
proquiritanti
|
proquiritanti
|
proquiritanti
|
| Akkusativ |
proquiritantem
|
proquiritantem
|
proquiritans
|
| Ablativ |
proquiritanti proquiritante
|
proquiritanti proquiritante
|
proquiritanti proquiritante
|
| Vokativ |
proquiritans
|
proquiritans
|
proquiritans
|
Plural
| Nominativ |
proquiritantes
|
proquiritantes
|
proquiritantia
|
| Genitiv |
proquiritantium proquiritantum
|
proquiritantium proquiritantum
|
proquiritantium proquiritantum
|
| Dativ |
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
| Akkusativ |
proquiritantes
|
proquiritantes
|
proquiritantia
|
| Ablativ |
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
| Vokativ |
proquiritantes
|
proquiritantes
|
proquiritantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritatus
|
proquiritata
|
proquiritatum
|
| Genitiv |
proquiritati
|
proquiritatae
|
proquiritati
|
| Dativ |
proquiritato
|
proquiritatae
|
proquiritato
|
| Akkusativ |
proquiritatum
|
proquiritatam
|
proquiritatum
|
| Ablativ |
proquiritato
|
proquiritata
|
proquiritato
|
| Vokativ |
proquiritate
|
proquiritata
|
proquiritatum
|
Plural
| Nominativ |
proquiritati
|
proquiritatae
|
proquiritata
|
| Genitiv |
proquiritatorum
|
proquiritatarum
|
proquiritatorum
|
| Dativ |
proquiritatis
|
proquiritatis
|
proquiritatis
|
| Akkusativ |
proquiritatos
|
proquiritatas
|
proquiritata
|
| Ablativ |
proquiritatis
|
proquiritatis
|
proquiritatis
|
| Vokativ |
proquiritati
|
proquiritatae
|
proquiritata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritaturus
|
proquiritatura
|
proquiritaturum
|
| Genitiv |
proquiritaturi
|
proquiritaturae
|
proquiritaturi
|
| Dativ |
proquiritaturo
|
proquiritaturae
|
proquiritaturo
|
| Akkusativ |
proquiritaturum
|
proquiritaturam
|
proquiritaturum
|
| Ablativ |
proquiritaturo
|
proquiritatura
|
proquiritaturo
|
| Vokativ |
proquiritature
|
proquiritatura
|
proquiritaturum
|
Plural
| Nominativ |
proquiritaturi
|
proquiritaturae
|
proquiritatura
|
| Genitiv |
proquiritaturorum
|
proquiritaturarum
|
proquiritaturorum
|
| Dativ |
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
| Akkusativ |
proquiritaturos
|
proquiritaturas
|
proquiritatura
|
| Ablativ |
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
| Vokativ |
proquiritaturi
|
proquiritaturae
|
proquiritatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
proquiritatum
|
proquiritatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquirito
|
ich mache bekannt |
| 2. Person Singular |
proquiritas
|
du machst bekannt |
| 3. Person Singular |
proquiritat
|
er/sie/es macht bekannt |
| 1. Person Plural |
proquiritamus
|
wir machen bekannt |
| 2. Person Plural |
proquiritatis
|
ihr macht bekannt |
| 3. Person Plural |
proquiritant
|
sie machen bekannt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritor
|
ich werde bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
proquiritaris proquiritare
|
du wirst bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
proquiritatur
|
er/sie/es wird bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
proquiritamur
|
wir werden bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
proquiritamini
|
ihr werdet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
proquiritantur
|
sie werden bekanntgemacht |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritem
|
ich mache bekannt |
| 2. Person Singular |
proquirites
|
du machest bekannt |
| 3. Person Singular |
proquiritet
|
er/sie/es mache bekannt |
| 1. Person Plural |
proquiritemus
|
wir machen bekannt |
| 2. Person Plural |
proquiritetis
|
ihr machet bekannt |
| 3. Person Plural |
proquiritent
|
sie machen bekannt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiriter
|
ich werde bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
proquiriteris proquiritere
|
du werdest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
proquiritetur
|
er/sie/es werde bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
proquiritemur
|
wir werden bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
proquiritemini
|
ihr werdet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
proquiritentur
|
sie werden bekanntgemacht |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabam
|
ich machte bekannt |
| 2. Person Singular |
proquiritabas
|
du machtest bekannt |
| 3. Person Singular |
proquiritabat
|
er/sie/es machte bekannt |
| 1. Person Plural |
proquiritabamus
|
wir machten bekannt |
| 2. Person Plural |
proquiritabatis
|
ihr machtet bekannt |
| 3. Person Plural |
proquiritabant
|
sie machten bekannt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabar
|
ich wurde bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
proquiritabaris proquiritabare
|
du wurdest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
proquiritabatur
|
er/sie/es wurde bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
proquiritabamur
|
wir wurden bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
proquiritabamini
|
ihr wurdet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
proquiritabantur
|
sie wurden bekanntgemacht |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritarem
|
ich machte bekannt |
| 2. Person Singular |
proquiritares
|
du machtest bekannt |
| 3. Person Singular |
proquiritaret
|
er/sie/es machte bekannt |
| 1. Person Plural |
proquiritaremus
|
wir machten bekannt |
| 2. Person Plural |
proquiritaretis
|
ihr machtet bekannt |
| 3. Person Plural |
proquiritarent
|
sie machten bekannt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritarer
|
ich würde bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
proquiritareris proquiritarere
|
du würdest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
proquiritaretur
|
er/sie/es würde bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
proquiritaremur
|
wir würden bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
proquiritaremini
|
ihr würdet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
proquiritarentur
|
sie würden bekanntgemacht |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabo
|
ich werde bekanntmachen |
| 2. Person Singular |
proquiritabis
|
du wirst bekanntmachen |
| 3. Person Singular |
proquiritabit
|
er/sie/es wird bekanntmachen |
| 1. Person Plural |
proquiritabimus
|
wir werden bekanntmachen |
| 2. Person Plural |
proquiritabitis
|
ihr werdet bekanntmachen |
| 3. Person Plural |
proquiritabunt
|
sie werden bekanntmachen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabor
|
ich werde bekanntgemacht werden |
| 2. Person Singular |
proquiritaberis proquiritabere
|
du wirst bekanntgemacht werden |
| 3. Person Singular |
proquiritabitur
|
er/sie/es wird bekanntgemacht werden |
| 1. Person Plural |
proquiritabimur
|
wir werden bekanntgemacht werden |
| 2. Person Plural |
proquiritabimini
|
ihr werdet bekanntgemacht werden |
| 3. Person Plural |
proquiritabuntur
|
sie werden bekanntgemacht werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritavi
|
ich habe bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
proquiritavisti
|
du hast bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
proquiritavit
|
er/sie/es hat bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
proquiritavimus
|
wir haben bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
proquiritavistis
|
ihr habt bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
proquiritaverunt proquiritavere
|
sie haben bekanntgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus sum
|
ich bin bekanntgemacht worden |
| 2. Person Singular |
proquiritatus es
|
du bist bekanntgemacht worden |
| 3. Person Singular |
proquiritatus est
|
er/sie/es ist bekanntgemacht worden |
| 1. Person Plural |
proquiritati sumus
|
wir sind bekanntgemacht worden |
| 2. Person Plural |
proquiritati estis
|
ihr seid bekanntgemacht worden |
| 3. Person Plural |
proquiritati sunt
|
sie sind bekanntgemacht worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritaverim
|
ich habe bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
proquiritaveris
|
du habest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
proquiritaverit
|
er/sie/es habe bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
proquiritaverimus
|
wir haben bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
proquiritaveritis
|
ihr habet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
proquiritaverint
|
sie haben bekanntgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus sim
|
ich sei bekanntgemacht worden |
| 2. Person Singular |
proquiritatus sis
|
du seiest bekanntgemacht worden |
| 3. Person Singular |
proquiritatus sit
|
er/sie/es sei bekanntgemacht worden |
| 1. Person Plural |
proquiritati simus
|
wir seien bekanntgemacht worden |
| 2. Person Plural |
proquiritati sitis
|
ihr seiet bekanntgemacht worden |
| 3. Person Plural |
proquiritati sint
|
sie seien bekanntgemacht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritaveram
|
ich hatte bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
proquiritaveras
|
du hattest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
proquiritaverat
|
er/sie/es hatte bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
proquiritaveramus
|
wir hatten bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
proquiritaveratis
|
ihr hattet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
proquiritaverant
|
sie hatten bekanntgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus eram
|
ich war bekanntgemacht worden |
| 2. Person Singular |
proquiritatus eras
|
du warst bekanntgemacht worden |
| 3. Person Singular |
proquiritatus erat
|
er/sie/es war bekanntgemacht worden |
| 1. Person Plural |
proquiritati eramus
|
wir waren bekanntgemacht worden |
| 2. Person Plural |
proquiritati eratis
|
ihr wart bekanntgemacht worden |
| 3. Person Plural |
proquiritati erant
|
sie waren bekanntgemacht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritavissem
|
ich hätte bekanntgemacht |
| 2. Person Singular |
proquiritavisses
|
du hättest bekanntgemacht |
| 3. Person Singular |
proquiritavisset
|
er/sie/es hätte bekanntgemacht |
| 1. Person Plural |
proquiritavissemus
|
wir hätten bekanntgemacht |
| 2. Person Plural |
proquiritavissetis
|
ihr hättet bekanntgemacht |
| 3. Person Plural |
proquiritavissent
|
sie hätten bekanntgemacht |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus essem
|
ich wäre bekanntgemacht worden |
| 2. Person Singular |
proquiritatus esses
|
du wärest bekanntgemacht worden |
| 3. Person Singular |
proquiritatus esset
|
er/sie/es wäre bekanntgemacht worden |
| 1. Person Plural |
proquiritati essemus
|
wir wären bekanntgemacht worden |
| 2. Person Plural |
proquiritati essetis
|
ihr wäret bekanntgemacht worden |
| 3. Person Plural |
proquiritati essent
|
sie wären bekanntgemacht worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritavero
|
ich werde bekanntgemacht haben |
| 2. Person Singular |
proquiritaveris
|
du wirst bekanntgemacht haben |
| 3. Person Singular |
proquiritaverit
|
er/sie/es wird bekanntgemacht haben |
| 1. Person Plural |
proquiritaverimus
|
wir werden bekanntgemacht haben |
| 2. Person Plural |
proquiritaveritis
|
ihr werdet bekanntgemacht haben |
| 3. Person Plural |
proquiritaverint
|
sie werden bekanntgemacht haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus ero
|
ich werde bekanntgemacht worden sein |
| 2. Person Singular |
proquiritatus eris
|
du wirst bekanntgemacht worden sein |
| 3. Person Singular |
proquiritatus erit
|
er/sie/es wird bekanntgemacht worden sein |
| 1. Person Plural |
proquiritati erimus
|
wir werden bekanntgemacht worden sein |
| 2. Person Plural |
proquiritati eritis
|
ihr werdet bekanntgemacht worden sein |
| 3. Person Plural |
proquiritati erunt
|
sie werden bekanntgemacht worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
proquiritare
|
bekanntmachen |
| Vorzeitigkeit |
proquiritavisse
|
bekanntgemacht haben |
| Nachzeitigkeit |
proquiritaturum esse
|
bekanntmachen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
proquiritari proquiritarier
|
bekanntgemacht werden |
| Vorzeitigkeit |
proquiritatum esse
|
bekanntgemacht worden sein |
| Nachzeitigkeit |
proquiritatum iri
|
künftig bekanntgemacht werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
proquirita
|
mache bekannt; mach bekannt! |
| 2. Person Plural |
proquiritate
|
macht bekannt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
proquiritato
|
| 3. Person Singular |
proquiritato
|
| 2. Person Plural |
proquiritatote
|
| 3. Person Plural |
proquiritanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
proquiritare
|
das Bekanntmachen |
| Genitiv |
proquiritandi
|
des Bekanntmachens |
| Dativ |
proquiritando
|
dem Bekanntmachen |
| Akkusativ |
proquiritandum
|
das Bekanntmachen |
| Ablativ |
proquiritando
|
durch das Bekanntmachen |
| Vokativ |
proquiritande
|
Bekanntmachen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritandus
|
proquiritanda
|
proquiritandum
|
| Genitiv |
proquiritandi
|
proquiritandae
|
proquiritandi
|
| Dativ |
proquiritando
|
proquiritandae
|
proquiritando
|
| Akkusativ |
proquiritandum
|
proquiritandam
|
proquiritandum
|
| Ablativ |
proquiritando
|
proquiritanda
|
proquiritando
|
| Vokativ |
proquiritande
|
proquiritanda
|
proquiritandum
|
Plural
| Nominativ |
proquiritandi
|
proquiritandae
|
proquiritanda
|
| Genitiv |
proquiritandorum
|
proquiritandarum
|
proquiritandorum
|
| Dativ |
proquiritandis
|
proquiritandis
|
proquiritandis
|
| Akkusativ |
proquiritandos
|
proquiritandas
|
proquiritanda
|
| Ablativ |
proquiritandis
|
proquiritandis
|
proquiritandis
|
| Vokativ |
proquiritandi
|
proquiritandae
|
proquiritanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritans
|
proquiritans
|
proquiritans
|
| Genitiv |
proquiritantis
|
proquiritantis
|
proquiritantis
|
| Dativ |
proquiritanti
|
proquiritanti
|
proquiritanti
|
| Akkusativ |
proquiritantem
|
proquiritantem
|
proquiritans
|
| Ablativ |
proquiritanti proquiritante
|
proquiritanti proquiritante
|
proquiritanti proquiritante
|
| Vokativ |
proquiritans
|
proquiritans
|
proquiritans
|
Plural
| Nominativ |
proquiritantes
|
proquiritantes
|
proquiritantia
|
| Genitiv |
proquiritantium proquiritantum
|
proquiritantium proquiritantum
|
proquiritantium proquiritantum
|
| Dativ |
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
| Akkusativ |
proquiritantes
|
proquiritantes
|
proquiritantia
|
| Ablativ |
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
| Vokativ |
proquiritantes
|
proquiritantes
|
proquiritantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritatus
|
proquiritata
|
proquiritatum
|
| Genitiv |
proquiritati
|
proquiritatae
|
proquiritati
|
| Dativ |
proquiritato
|
proquiritatae
|
proquiritato
|
| Akkusativ |
proquiritatum
|
proquiritatam
|
proquiritatum
|
| Ablativ |
proquiritato
|
proquiritata
|
proquiritato
|
| Vokativ |
proquiritate
|
proquiritata
|
proquiritatum
|
Plural
| Nominativ |
proquiritati
|
proquiritatae
|
proquiritata
|
| Genitiv |
proquiritatorum
|
proquiritatarum
|
proquiritatorum
|
| Dativ |
proquiritatis
|
proquiritatis
|
proquiritatis
|
| Akkusativ |
proquiritatos
|
proquiritatas
|
proquiritata
|
| Ablativ |
proquiritatis
|
proquiritatis
|
proquiritatis
|
| Vokativ |
proquiritati
|
proquiritatae
|
proquiritata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritaturus
|
proquiritatura
|
proquiritaturum
|
| Genitiv |
proquiritaturi
|
proquiritaturae
|
proquiritaturi
|
| Dativ |
proquiritaturo
|
proquiritaturae
|
proquiritaturo
|
| Akkusativ |
proquiritaturum
|
proquiritaturam
|
proquiritaturum
|
| Ablativ |
proquiritaturo
|
proquiritatura
|
proquiritaturo
|
| Vokativ |
proquiritature
|
proquiritatura
|
proquiritaturum
|
Plural
| Nominativ |
proquiritaturi
|
proquiritaturae
|
proquiritatura
|
| Genitiv |
proquiritaturorum
|
proquiritaturarum
|
proquiritaturorum
|
| Dativ |
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
| Akkusativ |
proquiritaturos
|
proquiritaturas
|
proquiritatura
|
| Ablativ |
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
| Vokativ |
proquiritaturi
|
proquiritaturae
|
proquiritatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
proquiritatum
|
proquiritatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquirito
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritas
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritat
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritamus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritatis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritor
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritaris proquiritare
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritatur
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritamur
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritamini
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritem
|
|
| 2. Person Singular |
proquirites
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritet
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritemus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritetis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiriter
|
|
| 2. Person Singular |
proquiriteris proquiritere
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritetur
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritemur
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritemini
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritentur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabam
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritabas
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritabat
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritabamus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritabatis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabar
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritabaris proquiritabare
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritabatur
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritabamur
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritabamini
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritarem
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritares
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritaret
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritaremus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritaretis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritarer
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritareris proquiritarere
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritaretur
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritaremur
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritaremini
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabo
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritabis
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritabit
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritabimus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritabitis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritabor
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritaberis proquiritabere
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritabitur
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritabimur
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritabimini
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritavi
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritavisti
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritavit
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritavimus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritavistis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritaverunt proquiritavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritatus es
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritatus est
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritati estis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritaverim
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritaveris
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritaverit
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritati simus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritaveram
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritaveras
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritaverat
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritavissem
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritavisses
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritavisset
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritavero
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritaveris
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritaverit
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
proquiritatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
proquiritatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
proquiritatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
proquiritati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
proquiritati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
proquiritati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
proquiritare
|
|
| Vorzeitigkeit |
proquiritavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
proquiritaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
proquiritari proquiritarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
proquiritatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
proquiritatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
proquirita
|
! |
| 2. Person Plural |
proquiritate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
proquiritato
|
| 3. Person Singular |
proquiritato
|
| 2. Person Plural |
proquiritatote
|
| 3. Person Plural |
proquiritanto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
proquiritare
|
|
| Genitiv |
proquiritandi
|
|
| Dativ |
proquiritando
|
|
| Akkusativ |
proquiritandum
|
|
| Ablativ |
proquiritando
|
|
| Vokativ |
proquiritande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritandus
|
proquiritanda
|
proquiritandum
|
| Genitiv |
proquiritandi
|
proquiritandae
|
proquiritandi
|
| Dativ |
proquiritando
|
proquiritandae
|
proquiritando
|
| Akkusativ |
proquiritandum
|
proquiritandam
|
proquiritandum
|
| Ablativ |
proquiritando
|
proquiritanda
|
proquiritando
|
| Vokativ |
proquiritande
|
proquiritanda
|
proquiritandum
|
Plural
| Nominativ |
proquiritandi
|
proquiritandae
|
proquiritanda
|
| Genitiv |
proquiritandorum
|
proquiritandarum
|
proquiritandorum
|
| Dativ |
proquiritandis
|
proquiritandis
|
proquiritandis
|
| Akkusativ |
proquiritandos
|
proquiritandas
|
proquiritanda
|
| Ablativ |
proquiritandis
|
proquiritandis
|
proquiritandis
|
| Vokativ |
proquiritandi
|
proquiritandae
|
proquiritanda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritans
|
proquiritans
|
proquiritans
|
| Genitiv |
proquiritantis
|
proquiritantis
|
proquiritantis
|
| Dativ |
proquiritanti
|
proquiritanti
|
proquiritanti
|
| Akkusativ |
proquiritantem
|
proquiritantem
|
proquiritans
|
| Ablativ |
proquiritanti proquiritante
|
proquiritanti proquiritante
|
proquiritanti proquiritante
|
| Vokativ |
proquiritans
|
proquiritans
|
proquiritans
|
Plural
| Nominativ |
proquiritantes
|
proquiritantes
|
proquiritantia
|
| Genitiv |
proquiritantium proquiritantum
|
proquiritantium proquiritantum
|
proquiritantium proquiritantum
|
| Dativ |
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
| Akkusativ |
proquiritantes
|
proquiritantes
|
proquiritantia
|
| Ablativ |
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
proquiritantibus
|
| Vokativ |
proquiritantes
|
proquiritantes
|
proquiritantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritatus
|
proquiritata
|
proquiritatum
|
| Genitiv |
proquiritati
|
proquiritatae
|
proquiritati
|
| Dativ |
proquiritato
|
proquiritatae
|
proquiritato
|
| Akkusativ |
proquiritatum
|
proquiritatam
|
proquiritatum
|
| Ablativ |
proquiritato
|
proquiritata
|
proquiritato
|
| Vokativ |
proquiritate
|
proquiritata
|
proquiritatum
|
Plural
| Nominativ |
proquiritati
|
proquiritatae
|
proquiritata
|
| Genitiv |
proquiritatorum
|
proquiritatarum
|
proquiritatorum
|
| Dativ |
proquiritatis
|
proquiritatis
|
proquiritatis
|
| Akkusativ |
proquiritatos
|
proquiritatas
|
proquiritata
|
| Ablativ |
proquiritatis
|
proquiritatis
|
proquiritatis
|
| Vokativ |
proquiritati
|
proquiritatae
|
proquiritata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
proquiritaturus
|
proquiritatura
|
proquiritaturum
|
| Genitiv |
proquiritaturi
|
proquiritaturae
|
proquiritaturi
|
| Dativ |
proquiritaturo
|
proquiritaturae
|
proquiritaturo
|
| Akkusativ |
proquiritaturum
|
proquiritaturam
|
proquiritaturum
|
| Ablativ |
proquiritaturo
|
proquiritatura
|
proquiritaturo
|
| Vokativ |
proquiritature
|
proquiritatura
|
proquiritaturum
|
Plural
| Nominativ |
proquiritaturi
|
proquiritaturae
|
proquiritatura
|
| Genitiv |
proquiritaturorum
|
proquiritaturarum
|
proquiritaturorum
|
| Dativ |
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
| Akkusativ |
proquiritaturos
|
proquiritaturas
|
proquiritatura
|
| Ablativ |
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
proquiritaturis
|
| Vokativ |
proquiritaturi
|
proquiritaturae
|
proquiritatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
proquiritatum
|
proquiritatu
|