Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von
sententiare (Verb) entspricht Ihr Suchwort
sententia auch noch Formen von:
sententia (Nomen)
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententio
|
ich beschließe |
| 2. Person Singular |
sententias
|
du beschließt |
| 3. Person Singular |
sententiat
|
er/sie/es beschließt |
| 1. Person Plural |
sententiamus
|
wir beschließen |
| 2. Person Plural |
sententiatis
|
ihr beschließt |
| 3. Person Plural |
sententiant
|
sie beschließen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententior
|
ich werde beschlossen |
| 2. Person Singular |
sententiaris sententiare
|
du wirst beschlossen |
| 3. Person Singular |
sententiatur
|
er/sie/es wird beschlossen |
| 1. Person Plural |
sententiamur
|
wir werden beschlossen |
| 2. Person Plural |
sententiamini
|
ihr werdet beschlossen |
| 3. Person Plural |
sententiantur
|
sie werden beschlossen |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiem
|
ich beschließe |
| 2. Person Singular |
sententies
|
du beschließest |
| 3. Person Singular |
sententiet
|
er/sie/es beschließe |
| 1. Person Plural |
sententiemus
|
wir beschließen |
| 2. Person Plural |
sententietis
|
ihr beschließet |
| 3. Person Plural |
sententient
|
sie beschließen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententier
|
ich werde beschlossen |
| 2. Person Singular |
sententieris sententiere
|
du werdest beschlossen |
| 3. Person Singular |
sententietur
|
er/sie/es werde beschlossen |
| 1. Person Plural |
sententiemur
|
wir werden beschlossen |
| 2. Person Plural |
sententiemini
|
ihr werdet beschlossen |
| 3. Person Plural |
sententientur
|
sie werden beschlossen |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabam
|
ich beschloss |
| 2. Person Singular |
sententiabas
|
du beschlossest |
| 3. Person Singular |
sententiabat
|
er/sie/es beschloss |
| 1. Person Plural |
sententiabamus
|
wir beschlossen |
| 2. Person Plural |
sententiabatis
|
ihr beschlosst |
| 3. Person Plural |
sententiabant
|
sie beschlossen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabar
|
ich wurde beschlossen |
| 2. Person Singular |
sententiabaris sententiabare
|
du wurdest beschlossen |
| 3. Person Singular |
sententiabatur
|
er/sie/es wurde beschlossen |
| 1. Person Plural |
sententiabamur
|
wir wurden beschlossen |
| 2. Person Plural |
sententiabamini
|
ihr wurdet beschlossen |
| 3. Person Plural |
sententiabantur
|
sie wurden beschlossen |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiarem
|
ich beschlösse |
| 2. Person Singular |
sententiares
|
du beschlössest |
| 3. Person Singular |
sententiaret
|
er/sie/es beschlösse |
| 1. Person Plural |
sententiaremus
|
wir beschlössen |
| 2. Person Plural |
sententiaretis
|
ihr beschlösset |
| 3. Person Plural |
sententiarent
|
sie beschlössen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiarer
|
ich würde beschlossen |
| 2. Person Singular |
sententiareris sententiarere
|
du würdest beschlossen |
| 3. Person Singular |
sententiaretur
|
er/sie/es würde beschlossen |
| 1. Person Plural |
sententiaremur
|
wir würden beschlossen |
| 2. Person Plural |
sententiaremini
|
ihr würdet beschlossen |
| 3. Person Plural |
sententiarentur
|
sie würden beschlossen |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabo
|
ich werde beschließen |
| 2. Person Singular |
sententiabis
|
du wirst beschließen |
| 3. Person Singular |
sententiabit
|
er/sie/es wird beschließen |
| 1. Person Plural |
sententiabimus
|
wir werden beschließen |
| 2. Person Plural |
sententiabitis
|
ihr werdet beschließen |
| 3. Person Plural |
sententiabunt
|
sie werden beschließen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabor
|
ich werde beschlossen werden |
| 2. Person Singular |
sententiaberis sententiabere
|
du wirst beschlossen werden |
| 3. Person Singular |
sententiabitur
|
er/sie/es wird beschlossen werden |
| 1. Person Plural |
sententiabimur
|
wir werden beschlossen werden |
| 2. Person Plural |
sententiabimini
|
ihr werdet beschlossen werden |
| 3. Person Plural |
sententiabuntur
|
sie werden beschlossen werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiavi
|
ich habe beschlossen |
| 2. Person Singular |
sententiavisti
|
du hast beschlossen |
| 3. Person Singular |
sententiavit
|
er/sie/es hat beschlossen |
| 1. Person Plural |
sententiavimus
|
wir haben beschlossen |
| 2. Person Plural |
sententiavistis
|
ihr habt beschlossen |
| 3. Person Plural |
sententiaverunt sententiavere
|
sie haben beschlossen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus sum
|
ich bin beschlossen worden |
| 2. Person Singular |
sententiatus es
|
du bist beschlossen worden |
| 3. Person Singular |
sententiatus est
|
er/sie/es ist beschlossen worden |
| 1. Person Plural |
sententiati sumus
|
wir sind beschlossen worden |
| 2. Person Plural |
sententiati estis
|
ihr seid beschlossen worden |
| 3. Person Plural |
sententiati sunt
|
sie sind beschlossen worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiaverim
|
ich habe beschlossen |
| 2. Person Singular |
sententiaveris
|
du habest beschlossen |
| 3. Person Singular |
sententiaverit
|
er/sie/es habe beschlossen |
| 1. Person Plural |
sententiaverimus
|
wir haben beschlossen |
| 2. Person Plural |
sententiaveritis
|
ihr habet beschlossen |
| 3. Person Plural |
sententiaverint
|
sie haben beschlossen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus sim
|
ich sei beschlossen worden |
| 2. Person Singular |
sententiatus sis
|
du seiest beschlossen worden |
| 3. Person Singular |
sententiatus sit
|
er/sie/es sei beschlossen worden |
| 1. Person Plural |
sententiati simus
|
wir seien beschlossen worden |
| 2. Person Plural |
sententiati sitis
|
ihr seiet beschlossen worden |
| 3. Person Plural |
sententiati sint
|
sie seien beschlossen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiaveram
|
ich hatte beschlossen |
| 2. Person Singular |
sententiaveras
|
du hattest beschlossen |
| 3. Person Singular |
sententiaverat
|
er/sie/es hatte beschlossen |
| 1. Person Plural |
sententiaveramus
|
wir hatten beschlossen |
| 2. Person Plural |
sententiaveratis
|
ihr hattet beschlossen |
| 3. Person Plural |
sententiaverant
|
sie hatten beschlossen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus eram
|
ich war beschlossen worden |
| 2. Person Singular |
sententiatus eras
|
du warst beschlossen worden |
| 3. Person Singular |
sententiatus erat
|
er/sie/es war beschlossen worden |
| 1. Person Plural |
sententiati eramus
|
wir waren beschlossen worden |
| 2. Person Plural |
sententiati eratis
|
ihr wart beschlossen worden |
| 3. Person Plural |
sententiati erant
|
sie waren beschlossen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiavissem
|
ich hätte beschlossen |
| 2. Person Singular |
sententiavisses
|
du hättest beschlossen |
| 3. Person Singular |
sententiavisset
|
er/sie/es hätte beschlossen |
| 1. Person Plural |
sententiavissemus
|
wir hätten beschlossen |
| 2. Person Plural |
sententiavissetis
|
ihr hättet beschlossen |
| 3. Person Plural |
sententiavissent
|
sie hätten beschlossen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus essem
|
ich wäre beschlossen worden |
| 2. Person Singular |
sententiatus esses
|
du wärest beschlossen worden |
| 3. Person Singular |
sententiatus esset
|
er/sie/es wäre beschlossen worden |
| 1. Person Plural |
sententiati essemus
|
wir wären beschlossen worden |
| 2. Person Plural |
sententiati essetis
|
ihr wäret beschlossen worden |
| 3. Person Plural |
sententiati essent
|
sie wären beschlossen worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiavero
|
ich werde beschlossen haben |
| 2. Person Singular |
sententiaveris
|
du wirst beschlossen haben |
| 3. Person Singular |
sententiaverit
|
er/sie/es wird beschlossen haben |
| 1. Person Plural |
sententiaverimus
|
wir werden beschlossen haben |
| 2. Person Plural |
sententiaveritis
|
ihr werdet beschlossen haben |
| 3. Person Plural |
sententiaverint
|
sie werden beschlossen haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus ero
|
ich werde beschlossen worden sein |
| 2. Person Singular |
sententiatus eris
|
du wirst beschlossen worden sein |
| 3. Person Singular |
sententiatus erit
|
er/sie/es wird beschlossen worden sein |
| 1. Person Plural |
sententiati erimus
|
wir werden beschlossen worden sein |
| 2. Person Plural |
sententiati eritis
|
ihr werdet beschlossen worden sein |
| 3. Person Plural |
sententiati erunt
|
sie werden beschlossen worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
sententiare
|
beschließen |
| Vorzeitigkeit |
sententiavisse
|
beschlossen haben |
| Nachzeitigkeit |
sententiaturum esse
|
beschließen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
sententiari sententiarier
|
beschlossen werden |
| Vorzeitigkeit |
sententiatum esse
|
beschlossen worden sein |
| Nachzeitigkeit |
sententiatum iri
|
künftig beschlossen werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
sententia
|
beschließe; beschließ! |
| 2. Person Plural |
sententiate
|
beschließt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
sententiato
|
| 3. Person Singular |
sententiato
|
| 2. Person Plural |
sententiatote
|
| 3. Person Plural |
sententianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
sententiare
|
das Beschließen |
| Genitiv |
sententiandi
|
des Beschließens |
| Dativ |
sententiando
|
dem Beschließen |
| Akkusativ |
sententiandum
|
das Beschließen |
| Ablativ |
sententiando
|
durch das Beschließen |
| Vokativ |
sententiande
|
Beschließen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententiandus
|
sententianda
|
sententiandum
|
| Genitiv |
sententiandi
|
sententiandae
|
sententiandi
|
| Dativ |
sententiando
|
sententiandae
|
sententiando
|
| Akkusativ |
sententiandum
|
sententiandam
|
sententiandum
|
| Ablativ |
sententiando
|
sententianda
|
sententiando
|
| Vokativ |
sententiande
|
sententianda
|
sententiandum
|
Plural
| Nominativ |
sententiandi
|
sententiandae
|
sententianda
|
| Genitiv |
sententiandorum
|
sententiandarum
|
sententiandorum
|
| Dativ |
sententiandis
|
sententiandis
|
sententiandis
|
| Akkusativ |
sententiandos
|
sententiandas
|
sententianda
|
| Ablativ |
sententiandis
|
sententiandis
|
sententiandis
|
| Vokativ |
sententiandi
|
sententiandae
|
sententianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententians
|
sententians
|
sententians
|
| Genitiv |
sententiantis
|
sententiantis
|
sententiantis
|
| Dativ |
sententianti
|
sententianti
|
sententianti
|
| Akkusativ |
sententiantem
|
sententiantem
|
sententians
|
| Ablativ |
sententianti sententiante
|
sententianti sententiante
|
sententianti sententiante
|
| Vokativ |
sententians
|
sententians
|
sententians
|
Plural
| Nominativ |
sententiantes
|
sententiantes
|
sententiantia
|
| Genitiv |
sententiantium sententiantum
|
sententiantium sententiantum
|
sententiantium sententiantum
|
| Dativ |
sententiantibus
|
sententiantibus
|
sententiantibus
|
| Akkusativ |
sententiantes
|
sententiantes
|
sententiantia
|
| Ablativ |
sententiantibus
|
sententiantibus
|
sententiantibus
|
| Vokativ |
sententiantes
|
sententiantes
|
sententiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententiatus
|
sententiata
|
sententiatum
|
| Genitiv |
sententiati
|
sententiatae
|
sententiati
|
| Dativ |
sententiato
|
sententiatae
|
sententiato
|
| Akkusativ |
sententiatum
|
sententiatam
|
sententiatum
|
| Ablativ |
sententiato
|
sententiata
|
sententiato
|
| Vokativ |
sententiate
|
sententiata
|
sententiatum
|
Plural
| Nominativ |
sententiati
|
sententiatae
|
sententiata
|
| Genitiv |
sententiatorum
|
sententiatarum
|
sententiatorum
|
| Dativ |
sententiatis
|
sententiatis
|
sententiatis
|
| Akkusativ |
sententiatos
|
sententiatas
|
sententiata
|
| Ablativ |
sententiatis
|
sententiatis
|
sententiatis
|
| Vokativ |
sententiati
|
sententiatae
|
sententiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententiaturus
|
sententiatura
|
sententiaturum
|
| Genitiv |
sententiaturi
|
sententiaturae
|
sententiaturi
|
| Dativ |
sententiaturo
|
sententiaturae
|
sententiaturo
|
| Akkusativ |
sententiaturum
|
sententiaturam
|
sententiaturum
|
| Ablativ |
sententiaturo
|
sententiatura
|
sententiaturo
|
| Vokativ |
sententiature
|
sententiatura
|
sententiaturum
|
Plural
| Nominativ |
sententiaturi
|
sententiaturae
|
sententiatura
|
| Genitiv |
sententiaturorum
|
sententiaturarum
|
sententiaturorum
|
| Dativ |
sententiaturis
|
sententiaturis
|
sententiaturis
|
| Akkusativ |
sententiaturos
|
sententiaturas
|
sententiatura
|
| Ablativ |
sententiaturis
|
sententiaturis
|
sententiaturis
|
| Vokativ |
sententiaturi
|
sententiaturae
|
sententiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
sententiatum
|
sententiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententio
|
|
| 2. Person Singular |
sententias
|
|
| 3. Person Singular |
sententiat
|
|
| 1. Person Plural |
sententiamus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiatis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententior
|
|
| 2. Person Singular |
sententiaris sententiare
|
|
| 3. Person Singular |
sententiatur
|
|
| 1. Person Plural |
sententiamur
|
|
| 2. Person Plural |
sententiamini
|
|
| 3. Person Plural |
sententiantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiem
|
|
| 2. Person Singular |
sententies
|
|
| 3. Person Singular |
sententiet
|
|
| 1. Person Plural |
sententiemus
|
|
| 2. Person Plural |
sententietis
|
|
| 3. Person Plural |
sententient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententier
|
|
| 2. Person Singular |
sententieris sententiere
|
|
| 3. Person Singular |
sententietur
|
|
| 1. Person Plural |
sententiemur
|
|
| 2. Person Plural |
sententiemini
|
|
| 3. Person Plural |
sententientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabam
|
|
| 2. Person Singular |
sententiabas
|
|
| 3. Person Singular |
sententiabat
|
|
| 1. Person Plural |
sententiabamus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiabatis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabar
|
|
| 2. Person Singular |
sententiabaris sententiabare
|
|
| 3. Person Singular |
sententiabatur
|
|
| 1. Person Plural |
sententiabamur
|
|
| 2. Person Plural |
sententiabamini
|
|
| 3. Person Plural |
sententiabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiarem
|
|
| 2. Person Singular |
sententiares
|
|
| 3. Person Singular |
sententiaret
|
|
| 1. Person Plural |
sententiaremus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiaretis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiarer
|
|
| 2. Person Singular |
sententiareris sententiarere
|
|
| 3. Person Singular |
sententiaretur
|
|
| 1. Person Plural |
sententiaremur
|
|
| 2. Person Plural |
sententiaremini
|
|
| 3. Person Plural |
sententiarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabo
|
|
| 2. Person Singular |
sententiabis
|
|
| 3. Person Singular |
sententiabit
|
|
| 1. Person Plural |
sententiabimus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiabitis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabor
|
|
| 2. Person Singular |
sententiaberis sententiabere
|
|
| 3. Person Singular |
sententiabitur
|
|
| 1. Person Plural |
sententiabimur
|
|
| 2. Person Plural |
sententiabimini
|
|
| 3. Person Plural |
sententiabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiavi
|
|
| 2. Person Singular |
sententiavisti
|
|
| 3. Person Singular |
sententiavit
|
|
| 1. Person Plural |
sententiavimus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiavistis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiaverunt sententiavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
sententiatus es
|
|
| 3. Person Singular |
sententiatus est
|
|
| 1. Person Plural |
sententiati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiati estis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiaverim
|
|
| 2. Person Singular |
sententiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
sententiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
sententiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
sententiatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
sententiatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
sententiati simus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiaveram
|
|
| 2. Person Singular |
sententiaveras
|
|
| 3. Person Singular |
sententiaverat
|
|
| 1. Person Plural |
sententiaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
sententiatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
sententiatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
sententiati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiavissem
|
|
| 2. Person Singular |
sententiavisses
|
|
| 3. Person Singular |
sententiavisset
|
|
| 1. Person Plural |
sententiavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
sententiatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
sententiatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
sententiati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiavero
|
|
| 2. Person Singular |
sententiaveris
|
|
| 3. Person Singular |
sententiaverit
|
|
| 1. Person Plural |
sententiaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
sententiatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
sententiatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
sententiati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
sententiati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
sententiati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
sententiare
|
|
| Vorzeitigkeit |
sententiavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
sententiaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
sententiari sententiarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
sententiatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
sententiatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
sententia
|
! |
| 2. Person Plural |
sententiate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
sententiato
|
| 3. Person Singular |
sententiato
|
| 2. Person Plural |
sententiatote
|
| 3. Person Plural |
sententianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
sententiare
|
|
| Genitiv |
sententiandi
|
|
| Dativ |
sententiando
|
|
| Akkusativ |
sententiandum
|
|
| Ablativ |
sententiando
|
|
| Vokativ |
sententiande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententiandus
|
sententianda
|
sententiandum
|
| Genitiv |
sententiandi
|
sententiandae
|
sententiandi
|
| Dativ |
sententiando
|
sententiandae
|
sententiando
|
| Akkusativ |
sententiandum
|
sententiandam
|
sententiandum
|
| Ablativ |
sententiando
|
sententianda
|
sententiando
|
| Vokativ |
sententiande
|
sententianda
|
sententiandum
|
Plural
| Nominativ |
sententiandi
|
sententiandae
|
sententianda
|
| Genitiv |
sententiandorum
|
sententiandarum
|
sententiandorum
|
| Dativ |
sententiandis
|
sententiandis
|
sententiandis
|
| Akkusativ |
sententiandos
|
sententiandas
|
sententianda
|
| Ablativ |
sententiandis
|
sententiandis
|
sententiandis
|
| Vokativ |
sententiandi
|
sententiandae
|
sententianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententians
|
sententians
|
sententians
|
| Genitiv |
sententiantis
|
sententiantis
|
sententiantis
|
| Dativ |
sententianti
|
sententianti
|
sententianti
|
| Akkusativ |
sententiantem
|
sententiantem
|
sententians
|
| Ablativ |
sententianti sententiante
|
sententianti sententiante
|
sententianti sententiante
|
| Vokativ |
sententians
|
sententians
|
sententians
|
Plural
| Nominativ |
sententiantes
|
sententiantes
|
sententiantia
|
| Genitiv |
sententiantium sententiantum
|
sententiantium sententiantum
|
sententiantium sententiantum
|
| Dativ |
sententiantibus
|
sententiantibus
|
sententiantibus
|
| Akkusativ |
sententiantes
|
sententiantes
|
sententiantia
|
| Ablativ |
sententiantibus
|
sententiantibus
|
sententiantibus
|
| Vokativ |
sententiantes
|
sententiantes
|
sententiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententiatus
|
sententiata
|
sententiatum
|
| Genitiv |
sententiati
|
sententiatae
|
sententiati
|
| Dativ |
sententiato
|
sententiatae
|
sententiato
|
| Akkusativ |
sententiatum
|
sententiatam
|
sententiatum
|
| Ablativ |
sententiato
|
sententiata
|
sententiato
|
| Vokativ |
sententiate
|
sententiata
|
sententiatum
|
Plural
| Nominativ |
sententiati
|
sententiatae
|
sententiata
|
| Genitiv |
sententiatorum
|
sententiatarum
|
sententiatorum
|
| Dativ |
sententiatis
|
sententiatis
|
sententiatis
|
| Akkusativ |
sententiatos
|
sententiatas
|
sententiata
|
| Ablativ |
sententiatis
|
sententiatis
|
sententiatis
|
| Vokativ |
sententiati
|
sententiatae
|
sententiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententiaturus
|
sententiatura
|
sententiaturum
|
| Genitiv |
sententiaturi
|
sententiaturae
|
sententiaturi
|
| Dativ |
sententiaturo
|
sententiaturae
|
sententiaturo
|
| Akkusativ |
sententiaturum
|
sententiaturam
|
sententiaturum
|
| Ablativ |
sententiaturo
|
sententiatura
|
sententiaturo
|
| Vokativ |
sententiature
|
sententiatura
|
sententiaturum
|
Plural
| Nominativ |
sententiaturi
|
sententiaturae
|
sententiatura
|
| Genitiv |
sententiaturorum
|
sententiaturarum
|
sententiaturorum
|
| Dativ |
sententiaturis
|
sententiaturis
|
sententiaturis
|
| Akkusativ |
sententiaturos
|
sententiaturas
|
sententiatura
|
| Ablativ |
sententiaturis
|
sententiaturis
|
sententiaturis
|
| Vokativ |
sententiaturi
|
sententiaturae
|
sententiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
sententiatum
|
sententiatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententio
|
ich verfüge |
| 2. Person Singular |
sententias
|
du verfügst |
| 3. Person Singular |
sententiat
|
er/sie/es verfügt |
| 1. Person Plural |
sententiamus
|
wir verfügen |
| 2. Person Plural |
sententiatis
|
ihr verfügt |
| 3. Person Plural |
sententiant
|
sie verfügen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententior
|
ich werde verfügt |
| 2. Person Singular |
sententiaris sententiare
|
du wirst verfügt |
| 3. Person Singular |
sententiatur
|
er/sie/es wird verfügt |
| 1. Person Plural |
sententiamur
|
wir werden verfügt |
| 2. Person Plural |
sententiamini
|
ihr werdet verfügt |
| 3. Person Plural |
sententiantur
|
sie werden verfügt |
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiem
|
ich verfüge |
| 2. Person Singular |
sententies
|
du verfügest |
| 3. Person Singular |
sententiet
|
er/sie/es verfüge |
| 1. Person Plural |
sententiemus
|
wir verfügen |
| 2. Person Plural |
sententietis
|
ihr verfüget |
| 3. Person Plural |
sententient
|
sie verfügen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententier
|
ich werde verfügt |
| 2. Person Singular |
sententieris sententiere
|
du werdest verfügt |
| 3. Person Singular |
sententietur
|
er/sie/es werde verfügt |
| 1. Person Plural |
sententiemur
|
wir werden verfügt |
| 2. Person Plural |
sententiemini
|
ihr werdet verfügt |
| 3. Person Plural |
sententientur
|
sie werden verfügt |
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabam
|
ich verfügte |
| 2. Person Singular |
sententiabas
|
du verfügtest |
| 3. Person Singular |
sententiabat
|
er/sie/es verfügte |
| 1. Person Plural |
sententiabamus
|
wir verfügten |
| 2. Person Plural |
sententiabatis
|
ihr verfügtet |
| 3. Person Plural |
sententiabant
|
sie verfügten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabar
|
ich wurde verfügt |
| 2. Person Singular |
sententiabaris sententiabare
|
du wurdest verfügt |
| 3. Person Singular |
sententiabatur
|
er/sie/es wurde verfügt |
| 1. Person Plural |
sententiabamur
|
wir wurden verfügt |
| 2. Person Plural |
sententiabamini
|
ihr wurdet verfügt |
| 3. Person Plural |
sententiabantur
|
sie wurden verfügt |
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiarem
|
ich verfügte |
| 2. Person Singular |
sententiares
|
du verfügtest |
| 3. Person Singular |
sententiaret
|
er/sie/es verfügte |
| 1. Person Plural |
sententiaremus
|
wir verfügten |
| 2. Person Plural |
sententiaretis
|
ihr verfügtet |
| 3. Person Plural |
sententiarent
|
sie verfügten |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiarer
|
ich würde verfügt |
| 2. Person Singular |
sententiareris sententiarere
|
du würdest verfügt |
| 3. Person Singular |
sententiaretur
|
er/sie/es würde verfügt |
| 1. Person Plural |
sententiaremur
|
wir würden verfügt |
| 2. Person Plural |
sententiaremini
|
ihr würdet verfügt |
| 3. Person Plural |
sententiarentur
|
sie würden verfügt |
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabo
|
ich werde verfügen |
| 2. Person Singular |
sententiabis
|
du wirst verfügen |
| 3. Person Singular |
sententiabit
|
er/sie/es wird verfügen |
| 1. Person Plural |
sententiabimus
|
wir werden verfügen |
| 2. Person Plural |
sententiabitis
|
ihr werdet verfügen |
| 3. Person Plural |
sententiabunt
|
sie werden verfügen |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiabor
|
ich werde verfügt werden |
| 2. Person Singular |
sententiaberis sententiabere
|
du wirst verfügt werden |
| 3. Person Singular |
sententiabitur
|
er/sie/es wird verfügt werden |
| 1. Person Plural |
sententiabimur
|
wir werden verfügt werden |
| 2. Person Plural |
sententiabimini
|
ihr werdet verfügt werden |
| 3. Person Plural |
sententiabuntur
|
sie werden verfügt werden |
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiavi
|
ich habe verfügt |
| 2. Person Singular |
sententiavisti
|
du hast verfügt |
| 3. Person Singular |
sententiavit
|
er/sie/es hat verfügt |
| 1. Person Plural |
sententiavimus
|
wir haben verfügt |
| 2. Person Plural |
sententiavistis
|
ihr habt verfügt |
| 3. Person Plural |
sententiaverunt sententiavere
|
sie haben verfügt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus sum
|
ich bin verfügt worden |
| 2. Person Singular |
sententiatus es
|
du bist verfügt worden |
| 3. Person Singular |
sententiatus est
|
er/sie/es ist verfügt worden |
| 1. Person Plural |
sententiati sumus
|
wir sind verfügt worden |
| 2. Person Plural |
sententiati estis
|
ihr seid verfügt worden |
| 3. Person Plural |
sententiati sunt
|
sie sind verfügt worden |
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiaverim
|
ich habe verfügt |
| 2. Person Singular |
sententiaveris
|
du habest verfügt |
| 3. Person Singular |
sententiaverit
|
er/sie/es habe verfügt |
| 1. Person Plural |
sententiaverimus
|
wir haben verfügt |
| 2. Person Plural |
sententiaveritis
|
ihr habet verfügt |
| 3. Person Plural |
sententiaverint
|
sie haben verfügt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus sim
|
ich sei verfügt worden |
| 2. Person Singular |
sententiatus sis
|
du seiest verfügt worden |
| 3. Person Singular |
sententiatus sit
|
er/sie/es sei verfügt worden |
| 1. Person Plural |
sententiati simus
|
wir seien verfügt worden |
| 2. Person Plural |
sententiati sitis
|
ihr seiet verfügt worden |
| 3. Person Plural |
sententiati sint
|
sie seien verfügt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiaveram
|
ich hatte verfügt |
| 2. Person Singular |
sententiaveras
|
du hattest verfügt |
| 3. Person Singular |
sententiaverat
|
er/sie/es hatte verfügt |
| 1. Person Plural |
sententiaveramus
|
wir hatten verfügt |
| 2. Person Plural |
sententiaveratis
|
ihr hattet verfügt |
| 3. Person Plural |
sententiaverant
|
sie hatten verfügt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus eram
|
ich war verfügt worden |
| 2. Person Singular |
sententiatus eras
|
du warst verfügt worden |
| 3. Person Singular |
sententiatus erat
|
er/sie/es war verfügt worden |
| 1. Person Plural |
sententiati eramus
|
wir waren verfügt worden |
| 2. Person Plural |
sententiati eratis
|
ihr wart verfügt worden |
| 3. Person Plural |
sententiati erant
|
sie waren verfügt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiavissem
|
ich hätte verfügt |
| 2. Person Singular |
sententiavisses
|
du hättest verfügt |
| 3. Person Singular |
sententiavisset
|
er/sie/es hätte verfügt |
| 1. Person Plural |
sententiavissemus
|
wir hätten verfügt |
| 2. Person Plural |
sententiavissetis
|
ihr hättet verfügt |
| 3. Person Plural |
sententiavissent
|
sie hätten verfügt |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus essem
|
ich wäre verfügt worden |
| 2. Person Singular |
sententiatus esses
|
du wärest verfügt worden |
| 3. Person Singular |
sententiatus esset
|
er/sie/es wäre verfügt worden |
| 1. Person Plural |
sententiati essemus
|
wir wären verfügt worden |
| 2. Person Plural |
sententiati essetis
|
ihr wäret verfügt worden |
| 3. Person Plural |
sententiati essent
|
sie wären verfügt worden |
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiavero
|
ich werde verfügt haben |
| 2. Person Singular |
sententiaveris
|
du wirst verfügt haben |
| 3. Person Singular |
sententiaverit
|
er/sie/es wird verfügt haben |
| 1. Person Plural |
sententiaverimus
|
wir werden verfügt haben |
| 2. Person Plural |
sententiaveritis
|
ihr werdet verfügt haben |
| 3. Person Plural |
sententiaverint
|
sie werden verfügt haben |
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
sententiatus ero
|
ich werde verfügt worden sein |
| 2. Person Singular |
sententiatus eris
|
du wirst verfügt worden sein |
| 3. Person Singular |
sententiatus erit
|
er/sie/es wird verfügt worden sein |
| 1. Person Plural |
sententiati erimus
|
wir werden verfügt worden sein |
| 2. Person Plural |
sententiati eritis
|
ihr werdet verfügt worden sein |
| 3. Person Plural |
sententiati erunt
|
sie werden verfügt worden sein |
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
sententiare
|
verfügen |
| Vorzeitigkeit |
sententiavisse
|
verfügt haben |
| Nachzeitigkeit |
sententiaturum esse
|
verfügen werden |
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
sententiari sententiarier
|
verfügt werden |
| Vorzeitigkeit |
sententiatum esse
|
verfügt worden sein |
| Nachzeitigkeit |
sententiatum iri
|
künftig verfügt werden |
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
sententia
|
verfüge; verfüg! |
| 2. Person Plural |
sententiate
|
verfügt! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
sententiato
|
| 3. Person Singular |
sententiato
|
| 2. Person Plural |
sententiatote
|
| 3. Person Plural |
sententianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
sententiare
|
das Verfügen |
| Genitiv |
sententiandi
|
des Verfügens |
| Dativ |
sententiando
|
dem Verfügen |
| Akkusativ |
sententiandum
|
das Verfügen |
| Ablativ |
sententiando
|
durch das Verfügen |
| Vokativ |
sententiande
|
Verfügen! |
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententiandus
|
sententianda
|
sententiandum
|
| Genitiv |
sententiandi
|
sententiandae
|
sententiandi
|
| Dativ |
sententiando
|
sententiandae
|
sententiando
|
| Akkusativ |
sententiandum
|
sententiandam
|
sententiandum
|
| Ablativ |
sententiando
|
sententianda
|
sententiando
|
| Vokativ |
sententiande
|
sententianda
|
sententiandum
|
Plural
| Nominativ |
sententiandi
|
sententiandae
|
sententianda
|
| Genitiv |
sententiandorum
|
sententiandarum
|
sententiandorum
|
| Dativ |
sententiandis
|
sententiandis
|
sententiandis
|
| Akkusativ |
sententiandos
|
sententiandas
|
sententianda
|
| Ablativ |
sententiandis
|
sententiandis
|
sententiandis
|
| Vokativ |
sententiandi
|
sententiandae
|
sententianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententians
|
sententians
|
sententians
|
| Genitiv |
sententiantis
|
sententiantis
|
sententiantis
|
| Dativ |
sententianti
|
sententianti
|
sententianti
|
| Akkusativ |
sententiantem
|
sententiantem
|
sententians
|
| Ablativ |
sententianti sententiante
|
sententianti sententiante
|
sententianti sententiante
|
| Vokativ |
sententians
|
sententians
|
sententians
|
Plural
| Nominativ |
sententiantes
|
sententiantes
|
sententiantia
|
| Genitiv |
sententiantium sententiantum
|
sententiantium sententiantum
|
sententiantium sententiantum
|
| Dativ |
sententiantibus
|
sententiantibus
|
sententiantibus
|
| Akkusativ |
sententiantes
|
sententiantes
|
sententiantia
|
| Ablativ |
sententiantibus
|
sententiantibus
|
sententiantibus
|
| Vokativ |
sententiantes
|
sententiantes
|
sententiantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententiatus
|
sententiata
|
sententiatum
|
| Genitiv |
sententiati
|
sententiatae
|
sententiati
|
| Dativ |
sententiato
|
sententiatae
|
sententiato
|
| Akkusativ |
sententiatum
|
sententiatam
|
sententiatum
|
| Ablativ |
sententiato
|
sententiata
|
sententiato
|
| Vokativ |
sententiate
|
sententiata
|
sententiatum
|
Plural
| Nominativ |
sententiati
|
sententiatae
|
sententiata
|
| Genitiv |
sententiatorum
|
sententiatarum
|
sententiatorum
|
| Dativ |
sententiatis
|
sententiatis
|
sententiatis
|
| Akkusativ |
sententiatos
|
sententiatas
|
sententiata
|
| Ablativ |
sententiatis
|
sententiatis
|
sententiatis
|
| Vokativ |
sententiati
|
sententiatae
|
sententiata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
sententiaturus
|
sententiatura
|
sententiaturum
|
| Genitiv |
sententiaturi
|
sententiaturae
|
sententiaturi
|
| Dativ |
sententiaturo
|
sententiaturae
|
sententiaturo
|
| Akkusativ |
sententiaturum
|
sententiaturam
|
sententiaturum
|
| Ablativ |
sententiaturo
|
sententiatura
|
sententiaturo
|
| Vokativ |
sententiature
|
sententiatura
|
sententiaturum
|
Plural
| Nominativ |
sententiaturi
|
sententiaturae
|
sententiatura
|
| Genitiv |
sententiaturorum
|
sententiaturarum
|
sententiaturorum
|
| Dativ |
sententiaturis
|
sententiaturis
|
sententiaturis
|
| Akkusativ |
sententiaturos
|
sententiaturas
|
sententiatura
|
| Ablativ |
sententiaturis
|
sententiaturis
|
sententiaturis
|
| Vokativ |
sententiaturi
|
sententiaturae
|
sententiatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
sententiatum
|
sententiatu
|