Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von sufficere (Verb im Partizip) entspricht Ihr Suchwort suffectura auch noch Formen von: suffectura (Nomen)
Kurzübersicht
| Latein | Typ | Flexionsart | Form | Deutsch |
|---|---|---|---|---|
| sufficere | Verb | gemischte Konjugation | Infinitiv | ausreichen den Grund legen ernennen fähig/qualifiziert sein genügen standhalten stellen unterbauen unterlaufen lassen untermachen |
| suffectura | Verb im Partizip | gemischte Konjugation | Nominativ Feminin Singular Partizip Futur I Aktiv | Partizip von ausreichen |
| suffectura | Verb im Partizip | gemischte Konjugation | Ablativ Feminin Singular Partizip Futur I Aktiv | Partizip von ausreichen |
| suffectura | Verb im Partizip | gemischte Konjugation | Vokativ Feminin Singular Partizip Futur I Aktiv | Partizip von ausreichen |
| suffectura | Verb im Partizip | gemischte Konjugation | Nominativ Neutrum Plural Partizip Futur I Aktiv | Partizip von ausreichen |
| suffectura | Verb im Partizip | gemischte Konjugation | Akkusativ Neutrum Plural Partizip Futur I Aktiv | Partizip von ausreichen |
| suffectura | Verb im Partizip | gemischte Konjugation | Vokativ Neutrum Plural Partizip Futur I Aktiv | Partizip von ausreichen |
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficio |
ich reiche aus |
| 2. Person Singular | sufficis |
du reichst aus |
| 3. Person Singular | sufficit |
er/sie/es reicht aus |
| 1. Person Plural | sufficimus |
wir reichen aus |
| 2. Person Plural | sufficitis |
ihr reicht aus |
| 3. Person Plural | sufficiunt |
sie reichen aus |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficior |
|
| 2. Person Singular | sufficeris sufficere |
|
| 3. Person Singular | sufficitur |
|
| 1. Person Plural | sufficimur |
|
| 2. Person Plural | sufficimini |
|
| 3. Person Plural | sufficiuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich reiche aus |
| 2. Person Singular | sufficias |
du reichest aus |
| 3. Person Singular | sufficiat |
er/sie/es reiche aus |
| 1. Person Plural | sufficiamus |
wir reichen aus |
| 2. Person Plural | sufficiatis |
ihr reichet aus |
| 3. Person Plural | sufficiant |
sie reichen aus |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficiaris sufficiare |
|
| 3. Person Singular | sufficiatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebam |
ich reichte aus |
| 2. Person Singular | sufficiebas |
du reichtest aus |
| 3. Person Singular | sufficiebat |
er/sie/es reichte aus |
| 1. Person Plural | sufficiebamus |
wir reichten aus |
| 2. Person Plural | sufficiebatis |
ihr reichtet aus |
| 3. Person Plural | sufficiebant |
sie reichten aus |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebar |
|
| 2. Person Singular | sufficiebaris sufficiebare |
|
| 3. Person Singular | sufficiebatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiebamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiebamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerem |
ich reichte aus |
| 2. Person Singular | sufficeres |
du reichtest aus |
| 3. Person Singular | sufficeret |
er/sie/es reichte aus |
| 1. Person Plural | sufficeremus |
wir reichten aus |
| 2. Person Plural | sufficeretis |
ihr reichtet aus |
| 3. Person Plural | sufficerent |
sie reichten aus |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerer |
|
| 2. Person Singular | sufficereris sufficerere |
|
| 3. Person Singular | sufficeretur |
|
| 1. Person Plural | sufficeremur |
|
| 2. Person Plural | sufficeremini |
|
| 3. Person Plural | sufficerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich werde ausreichen |
| 2. Person Singular | sufficies |
du wirst ausreichen |
| 3. Person Singular | sufficiet |
er/sie/es wird ausreichen |
| 1. Person Plural | sufficiemus |
wir werden ausreichen |
| 2. Person Plural | sufficietis |
ihr werdet ausreichen |
| 3. Person Plural | sufficient |
sie werden ausreichen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficieris sufficiere |
|
| 3. Person Singular | sufficietur |
|
| 1. Person Plural | sufficiemur |
|
| 2. Person Plural | sufficiemini |
|
| 3. Person Plural | sufficientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeci |
ich habe ausgereicht |
| 2. Person Singular | suffecisti |
du hast ausgereicht |
| 3. Person Singular | suffecit |
er/sie/es hat ausgereicht |
| 1. Person Plural | suffecimus |
wir haben ausgereicht |
| 2. Person Plural | suffecistis |
ihr habt ausgereicht |
| 3. Person Plural | suffecerunt suffecere |
sie haben ausgereicht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sum |
|
| 2. Person Singular | suffectus es |
|
| 3. Person Singular | suffectus est |
|
| 1. Person Plural | suffecti sumus |
|
| 2. Person Plural | suffecti estis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecerim |
ich habe ausgereicht |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du habest ausgereicht |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es habe ausgereicht |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir haben ausgereicht |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr habet ausgereicht |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie haben ausgereicht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sim |
|
| 2. Person Singular | suffectus sis |
|
| 3. Person Singular | suffectus sit |
|
| 1. Person Plural | suffecti simus |
|
| 2. Person Plural | suffecti sitis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeceram |
ich hatte ausgereicht |
| 2. Person Singular | suffeceras |
du hattest ausgereicht |
| 3. Person Singular | suffecerat |
er/sie/es hatte ausgereicht |
| 1. Person Plural | suffeceramus |
wir hatten ausgereicht |
| 2. Person Plural | suffeceratis |
ihr hattet ausgereicht |
| 3. Person Plural | suffecerant |
sie hatten ausgereicht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus eram |
|
| 2. Person Singular | suffectus eras |
|
| 3. Person Singular | suffectus erat |
|
| 1. Person Plural | suffecti eramus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eratis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecissem |
ich hätte ausgereicht |
| 2. Person Singular | suffecisses |
du hättest ausgereicht |
| 3. Person Singular | suffecisset |
er/sie/es hätte ausgereicht |
| 1. Person Plural | suffecissemus |
wir hätten ausgereicht |
| 2. Person Plural | suffecissetis |
ihr hättet ausgereicht |
| 3. Person Plural | suffecissent |
sie hätten ausgereicht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus essem |
|
| 2. Person Singular | suffectus esses |
|
| 3. Person Singular | suffectus esset |
|
| 1. Person Plural | suffecti essemus |
|
| 2. Person Plural | suffecti essetis |
|
| 3. Person Plural | suffecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecero |
ich werde ausgereicht haben |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du wirst ausgereicht haben |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es wird ausgereicht haben |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir werden ausgereicht haben |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr werdet ausgereicht haben |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie werden ausgereicht haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus ero |
|
| 2. Person Singular | suffectus eris |
|
| 3. Person Singular | suffectus erit |
|
| 1. Person Plural | suffecti erimus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eritis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | sufficere |
ausreichen |
| Vorzeitigkeit | suffecisse |
ausgereicht haben |
| Nachzeitigkeit | suffecturum esse |
ausreichen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | suffici sufficier |
|
| Vorzeitigkeit | suffectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | suffectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | suffice |
reiche aus; reich aus! |
| 2. Person Plural | sufficite |
reicht aus! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | sufficito |
| 3. Person Singular | sufficito |
| 2. Person Plural | sufficitote |
| 3. Person Plural | sufficunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | sufficere |
das Ausreichen |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
des Ausreichens |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
dem Ausreichen |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
das Ausreichen |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
durch das Ausreichen |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
Ausreichen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiendus sufficiundus |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendi sufficiundi |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendo sufficiundo |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
sufficiendam sufficiundam |
sufficiendum sufficiundum |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendo sufficiundo |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
Plural
| Nominativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
| Genitiv | sufficiendorum sufficiundorum |
sufficiendarum sufficiundarum |
sufficiendorum sufficiundorum |
| Dativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Akkusativ | sufficiendos sufficiundos |
sufficiendas sufficiundas |
sufficienda sufficiunda |
| Ablativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Vokativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
| Genitiv | sufficientis |
sufficientis |
sufficientis |
| Dativ | sufficienti |
sufficienti |
sufficienti |
| Akkusativ | sufficientem |
sufficientem |
sufficiens |
| Ablativ | sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
| Vokativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
Plural
| Nominativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Genitiv | sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
| Dativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Akkusativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Ablativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Vokativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffectus |
suffecta |
suffectum |
| Genitiv | suffecti |
suffectae |
suffecti |
| Dativ | suffecto |
suffectae |
suffecto |
| Akkusativ | suffectum |
suffectam |
suffectum |
| Ablativ | suffecto |
suffecta |
suffecto |
| Vokativ | suffecte |
suffecta |
suffectum |
Plural
| Nominativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
| Genitiv | suffectorum |
suffectarum |
suffectorum |
| Dativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Akkusativ | suffectos |
suffectas |
suffecta |
| Ablativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Vokativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffecturus |
suffectura |
suffecturum |
| Genitiv | suffecturi |
suffecturae |
suffecturi |
| Dativ | suffecturo |
suffecturae |
suffecturo |
| Akkusativ | suffecturum |
suffecturam |
suffecturum |
| Ablativ | suffecturo |
suffectura |
suffecturo |
| Vokativ | suffecture |
suffectura |
suffecturum |
Plural
| Nominativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
| Genitiv | suffecturorum |
suffecturarum |
suffecturorum |
| Dativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Akkusativ | suffecturos |
suffecturas |
suffectura |
| Ablativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Vokativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| suffectum |
suffectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficio |
|
| 2. Person Singular | sufficis |
|
| 3. Person Singular | sufficit |
|
| 1. Person Plural | sufficimus |
|
| 2. Person Plural | sufficitis |
|
| 3. Person Plural | sufficiunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficior |
|
| 2. Person Singular | sufficeris sufficere |
|
| 3. Person Singular | sufficitur |
|
| 1. Person Plural | sufficimur |
|
| 2. Person Plural | sufficimini |
|
| 3. Person Plural | sufficiuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
|
| 2. Person Singular | sufficias |
|
| 3. Person Singular | sufficiat |
|
| 1. Person Plural | sufficiamus |
|
| 2. Person Plural | sufficiatis |
|
| 3. Person Plural | sufficiant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficiaris sufficiare |
|
| 3. Person Singular | sufficiatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebam |
|
| 2. Person Singular | sufficiebas |
|
| 3. Person Singular | sufficiebat |
|
| 1. Person Plural | sufficiebamus |
|
| 2. Person Plural | sufficiebatis |
|
| 3. Person Plural | sufficiebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebar |
|
| 2. Person Singular | sufficiebaris sufficiebare |
|
| 3. Person Singular | sufficiebatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiebamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiebamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerem |
|
| 2. Person Singular | sufficeres |
|
| 3. Person Singular | sufficeret |
|
| 1. Person Plural | sufficeremus |
|
| 2. Person Plural | sufficeretis |
|
| 3. Person Plural | sufficerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerer |
|
| 2. Person Singular | sufficereris sufficerere |
|
| 3. Person Singular | sufficeretur |
|
| 1. Person Plural | sufficeremur |
|
| 2. Person Plural | sufficeremini |
|
| 3. Person Plural | sufficerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
|
| 2. Person Singular | sufficies |
|
| 3. Person Singular | sufficiet |
|
| 1. Person Plural | sufficiemus |
|
| 2. Person Plural | sufficietis |
|
| 3. Person Plural | sufficient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficieris sufficiere |
|
| 3. Person Singular | sufficietur |
|
| 1. Person Plural | sufficiemur |
|
| 2. Person Plural | sufficiemini |
|
| 3. Person Plural | sufficientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeci |
|
| 2. Person Singular | suffecisti |
|
| 3. Person Singular | suffecit |
|
| 1. Person Plural | suffecimus |
|
| 2. Person Plural | suffecistis |
|
| 3. Person Plural | suffecerunt suffecere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sum |
|
| 2. Person Singular | suffectus es |
|
| 3. Person Singular | suffectus est |
|
| 1. Person Plural | suffecti sumus |
|
| 2. Person Plural | suffecti estis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecerim |
|
| 2. Person Singular | suffeceris |
|
| 3. Person Singular | suffecerit |
|
| 1. Person Plural | suffecerimus |
|
| 2. Person Plural | suffeceritis |
|
| 3. Person Plural | suffecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sim |
|
| 2. Person Singular | suffectus sis |
|
| 3. Person Singular | suffectus sit |
|
| 1. Person Plural | suffecti simus |
|
| 2. Person Plural | suffecti sitis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeceram |
|
| 2. Person Singular | suffeceras |
|
| 3. Person Singular | suffecerat |
|
| 1. Person Plural | suffeceramus |
|
| 2. Person Plural | suffeceratis |
|
| 3. Person Plural | suffecerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus eram |
|
| 2. Person Singular | suffectus eras |
|
| 3. Person Singular | suffectus erat |
|
| 1. Person Plural | suffecti eramus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eratis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecissem |
|
| 2. Person Singular | suffecisses |
|
| 3. Person Singular | suffecisset |
|
| 1. Person Plural | suffecissemus |
|
| 2. Person Plural | suffecissetis |
|
| 3. Person Plural | suffecissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus essem |
|
| 2. Person Singular | suffectus esses |
|
| 3. Person Singular | suffectus esset |
|
| 1. Person Plural | suffecti essemus |
|
| 2. Person Plural | suffecti essetis |
|
| 3. Person Plural | suffecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecero |
|
| 2. Person Singular | suffeceris |
|
| 3. Person Singular | suffecerit |
|
| 1. Person Plural | suffecerimus |
|
| 2. Person Plural | suffeceritis |
|
| 3. Person Plural | suffecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus ero |
|
| 2. Person Singular | suffectus eris |
|
| 3. Person Singular | suffectus erit |
|
| 1. Person Plural | suffecti erimus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eritis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | sufficere |
|
| Vorzeitigkeit | suffecisse |
|
| Nachzeitigkeit | suffecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | suffici sufficier |
|
| Vorzeitigkeit | suffectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | suffectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | suffice |
! |
| 2. Person Plural | sufficite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | sufficito |
| 3. Person Singular | sufficito |
| 2. Person Plural | sufficitote |
| 3. Person Plural | sufficunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | sufficere |
|
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
|
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
|
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
|
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
|
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiendus sufficiundus |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendi sufficiundi |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendo sufficiundo |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
sufficiendam sufficiundam |
sufficiendum sufficiundum |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendo sufficiundo |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
Plural
| Nominativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
| Genitiv | sufficiendorum sufficiundorum |
sufficiendarum sufficiundarum |
sufficiendorum sufficiundorum |
| Dativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Akkusativ | sufficiendos sufficiundos |
sufficiendas sufficiundas |
sufficienda sufficiunda |
| Ablativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Vokativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
| Genitiv | sufficientis |
sufficientis |
sufficientis |
| Dativ | sufficienti |
sufficienti |
sufficienti |
| Akkusativ | sufficientem |
sufficientem |
sufficiens |
| Ablativ | sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
| Vokativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
Plural
| Nominativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Genitiv | sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
| Dativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Akkusativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Ablativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Vokativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffectus |
suffecta |
suffectum |
| Genitiv | suffecti |
suffectae |
suffecti |
| Dativ | suffecto |
suffectae |
suffecto |
| Akkusativ | suffectum |
suffectam |
suffectum |
| Ablativ | suffecto |
suffecta |
suffecto |
| Vokativ | suffecte |
suffecta |
suffectum |
Plural
| Nominativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
| Genitiv | suffectorum |
suffectarum |
suffectorum |
| Dativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Akkusativ | suffectos |
suffectas |
suffecta |
| Ablativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Vokativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffecturus |
suffectura |
suffecturum |
| Genitiv | suffecturi |
suffecturae |
suffecturi |
| Dativ | suffecturo |
suffecturae |
suffecturo |
| Akkusativ | suffecturum |
suffecturam |
suffecturum |
| Ablativ | suffecturo |
suffectura |
suffecturo |
| Vokativ | suffecture |
suffectura |
suffecturum |
Plural
| Nominativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
| Genitiv | suffecturorum |
suffecturarum |
suffecturorum |
| Dativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Akkusativ | suffecturos |
suffecturas |
suffectura |
| Ablativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Vokativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| suffectum |
suffectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficio |
ich ernenne |
| 2. Person Singular | sufficis |
du ernennst |
| 3. Person Singular | sufficit |
er/sie/es ernennt |
| 1. Person Plural | sufficimus |
wir ernennen |
| 2. Person Plural | sufficitis |
ihr ernennt |
| 3. Person Plural | sufficiunt |
sie ernennen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficior |
ich werde ernannt |
| 2. Person Singular | sufficeris sufficere |
du wirst ernannt |
| 3. Person Singular | sufficitur |
er/sie/es wird ernannt |
| 1. Person Plural | sufficimur |
wir werden ernannt |
| 2. Person Plural | sufficimini |
ihr werdet ernannt |
| 3. Person Plural | sufficiuntur |
sie werden ernannt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich ernenne |
| 2. Person Singular | sufficias |
du ernennest |
| 3. Person Singular | sufficiat |
er/sie/es ernenne |
| 1. Person Plural | sufficiamus |
wir ernennen |
| 2. Person Plural | sufficiatis |
ihr ernennet |
| 3. Person Plural | sufficiant |
sie ernennen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
ich werde ernannt |
| 2. Person Singular | sufficiaris sufficiare |
du werdest ernannt |
| 3. Person Singular | sufficiatur |
er/sie/es werde ernannt |
| 1. Person Plural | sufficiamur |
wir werden ernannt |
| 2. Person Plural | sufficiamini |
ihr werdet ernannt |
| 3. Person Plural | sufficiantur |
sie werden ernannt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebam |
ich ernannte |
| 2. Person Singular | sufficiebas |
du ernanntest |
| 3. Person Singular | sufficiebat |
er/sie/es ernannte |
| 1. Person Plural | sufficiebamus |
wir ernannten |
| 2. Person Plural | sufficiebatis |
ihr ernanntet |
| 3. Person Plural | sufficiebant |
sie ernannten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebar |
ich wurde ernannt |
| 2. Person Singular | sufficiebaris sufficiebare |
du wurdest ernannt |
| 3. Person Singular | sufficiebatur |
er/sie/es wurde ernannt |
| 1. Person Plural | sufficiebamur |
wir wurden ernannt |
| 2. Person Plural | sufficiebamini |
ihr wurdet ernannt |
| 3. Person Plural | sufficiebantur |
sie wurden ernannt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerem |
ich ernennte |
| 2. Person Singular | sufficeres |
du ernenntest |
| 3. Person Singular | sufficeret |
er/sie/es ernennte |
| 1. Person Plural | sufficeremus |
wir ernennten |
| 2. Person Plural | sufficeretis |
ihr ernenntet |
| 3. Person Plural | sufficerent |
sie ernennten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerer |
ich würde ernannt |
| 2. Person Singular | sufficereris sufficerere |
du würdest ernannt |
| 3. Person Singular | sufficeretur |
er/sie/es würde ernannt |
| 1. Person Plural | sufficeremur |
wir würden ernannt |
| 2. Person Plural | sufficeremini |
ihr würdet ernannt |
| 3. Person Plural | sufficerentur |
sie würden ernannt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich werde ernennen |
| 2. Person Singular | sufficies |
du wirst ernennen |
| 3. Person Singular | sufficiet |
er/sie/es wird ernennen |
| 1. Person Plural | sufficiemus |
wir werden ernennen |
| 2. Person Plural | sufficietis |
ihr werdet ernennen |
| 3. Person Plural | sufficient |
sie werden ernennen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
ich werde ernannt werden |
| 2. Person Singular | sufficieris sufficiere |
du wirst ernannt werden |
| 3. Person Singular | sufficietur |
er/sie/es wird ernannt werden |
| 1. Person Plural | sufficiemur |
wir werden ernannt werden |
| 2. Person Plural | sufficiemini |
ihr werdet ernannt werden |
| 3. Person Plural | sufficientur |
sie werden ernannt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeci |
ich habe ernannt |
| 2. Person Singular | suffecisti |
du hast ernannt |
| 3. Person Singular | suffecit |
er/sie/es hat ernannt |
| 1. Person Plural | suffecimus |
wir haben ernannt |
| 2. Person Plural | suffecistis |
ihr habt ernannt |
| 3. Person Plural | suffecerunt suffecere |
sie haben ernannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sum |
ich bin ernannt worden |
| 2. Person Singular | suffectus es |
du bist ernannt worden |
| 3. Person Singular | suffectus est |
er/sie/es ist ernannt worden |
| 1. Person Plural | suffecti sumus |
wir sind ernannt worden |
| 2. Person Plural | suffecti estis |
ihr seid ernannt worden |
| 3. Person Plural | suffecti sunt |
sie sind ernannt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecerim |
ich habe ernannt |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du habest ernannt |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es habe ernannt |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir haben ernannt |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr habet ernannt |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie haben ernannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sim |
ich sei ernannt worden |
| 2. Person Singular | suffectus sis |
du seiest ernannt worden |
| 3. Person Singular | suffectus sit |
er/sie/es sei ernannt worden |
| 1. Person Plural | suffecti simus |
wir seien ernannt worden |
| 2. Person Plural | suffecti sitis |
ihr seiet ernannt worden |
| 3. Person Plural | suffecti sint |
sie seien ernannt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeceram |
ich hatte ernannt |
| 2. Person Singular | suffeceras |
du hattest ernannt |
| 3. Person Singular | suffecerat |
er/sie/es hatte ernannt |
| 1. Person Plural | suffeceramus |
wir hatten ernannt |
| 2. Person Plural | suffeceratis |
ihr hattet ernannt |
| 3. Person Plural | suffecerant |
sie hatten ernannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus eram |
ich war ernannt worden |
| 2. Person Singular | suffectus eras |
du warst ernannt worden |
| 3. Person Singular | suffectus erat |
er/sie/es war ernannt worden |
| 1. Person Plural | suffecti eramus |
wir waren ernannt worden |
| 2. Person Plural | suffecti eratis |
ihr wart ernannt worden |
| 3. Person Plural | suffecti erant |
sie waren ernannt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecissem |
ich hätte ernannt |
| 2. Person Singular | suffecisses |
du hättest ernannt |
| 3. Person Singular | suffecisset |
er/sie/es hätte ernannt |
| 1. Person Plural | suffecissemus |
wir hätten ernannt |
| 2. Person Plural | suffecissetis |
ihr hättet ernannt |
| 3. Person Plural | suffecissent |
sie hätten ernannt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus essem |
ich wäre ernannt worden |
| 2. Person Singular | suffectus esses |
du wärest ernannt worden |
| 3. Person Singular | suffectus esset |
er/sie/es wäre ernannt worden |
| 1. Person Plural | suffecti essemus |
wir wären ernannt worden |
| 2. Person Plural | suffecti essetis |
ihr wäret ernannt worden |
| 3. Person Plural | suffecti essent |
sie wären ernannt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecero |
ich werde ernannt haben |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du wirst ernannt haben |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es wird ernannt haben |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir werden ernannt haben |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr werdet ernannt haben |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie werden ernannt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus ero |
ich werde ernannt worden sein |
| 2. Person Singular | suffectus eris |
du wirst ernannt worden sein |
| 3. Person Singular | suffectus erit |
er/sie/es wird ernannt worden sein |
| 1. Person Plural | suffecti erimus |
wir werden ernannt worden sein |
| 2. Person Plural | suffecti eritis |
ihr werdet ernannt worden sein |
| 3. Person Plural | suffecti erunt |
sie werden ernannt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | sufficere |
ernennen |
| Vorzeitigkeit | suffecisse |
ernannt haben |
| Nachzeitigkeit | suffecturum esse |
ernennen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | suffici sufficier |
ernannt werden |
| Vorzeitigkeit | suffectum esse |
ernannt worden sein |
| Nachzeitigkeit | suffectum iri |
künftig ernannt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | suffice |
ernenne; ernenn! |
| 2. Person Plural | sufficite |
ernennt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | sufficito |
| 3. Person Singular | sufficito |
| 2. Person Plural | sufficitote |
| 3. Person Plural | sufficunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | sufficere |
das Ernennen |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
des Ernennens |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
dem Ernennen |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
das Ernennen |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
durch das Ernennen |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
Ernennen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiendus sufficiundus |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendi sufficiundi |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendo sufficiundo |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
sufficiendam sufficiundam |
sufficiendum sufficiundum |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendo sufficiundo |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
Plural
| Nominativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
| Genitiv | sufficiendorum sufficiundorum |
sufficiendarum sufficiundarum |
sufficiendorum sufficiundorum |
| Dativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Akkusativ | sufficiendos sufficiundos |
sufficiendas sufficiundas |
sufficienda sufficiunda |
| Ablativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Vokativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
| Genitiv | sufficientis |
sufficientis |
sufficientis |
| Dativ | sufficienti |
sufficienti |
sufficienti |
| Akkusativ | sufficientem |
sufficientem |
sufficiens |
| Ablativ | sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
| Vokativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
Plural
| Nominativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Genitiv | sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
| Dativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Akkusativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Ablativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Vokativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffectus |
suffecta |
suffectum |
| Genitiv | suffecti |
suffectae |
suffecti |
| Dativ | suffecto |
suffectae |
suffecto |
| Akkusativ | suffectum |
suffectam |
suffectum |
| Ablativ | suffecto |
suffecta |
suffecto |
| Vokativ | suffecte |
suffecta |
suffectum |
Plural
| Nominativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
| Genitiv | suffectorum |
suffectarum |
suffectorum |
| Dativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Akkusativ | suffectos |
suffectas |
suffecta |
| Ablativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Vokativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffecturus |
suffectura |
suffecturum |
| Genitiv | suffecturi |
suffecturae |
suffecturi |
| Dativ | suffecturo |
suffecturae |
suffecturo |
| Akkusativ | suffecturum |
suffecturam |
suffecturum |
| Ablativ | suffecturo |
suffectura |
suffecturo |
| Vokativ | suffecture |
suffectura |
suffecturum |
Plural
| Nominativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
| Genitiv | suffecturorum |
suffecturarum |
suffecturorum |
| Dativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Akkusativ | suffecturos |
suffecturas |
suffectura |
| Ablativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Vokativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| suffectum |
suffectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficio |
|
| 2. Person Singular | sufficis |
|
| 3. Person Singular | sufficit |
|
| 1. Person Plural | sufficimus |
|
| 2. Person Plural | sufficitis |
|
| 3. Person Plural | sufficiunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficior |
|
| 2. Person Singular | sufficeris sufficere |
|
| 3. Person Singular | sufficitur |
|
| 1. Person Plural | sufficimur |
|
| 2. Person Plural | sufficimini |
|
| 3. Person Plural | sufficiuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
|
| 2. Person Singular | sufficias |
|
| 3. Person Singular | sufficiat |
|
| 1. Person Plural | sufficiamus |
|
| 2. Person Plural | sufficiatis |
|
| 3. Person Plural | sufficiant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficiaris sufficiare |
|
| 3. Person Singular | sufficiatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebam |
|
| 2. Person Singular | sufficiebas |
|
| 3. Person Singular | sufficiebat |
|
| 1. Person Plural | sufficiebamus |
|
| 2. Person Plural | sufficiebatis |
|
| 3. Person Plural | sufficiebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebar |
|
| 2. Person Singular | sufficiebaris sufficiebare |
|
| 3. Person Singular | sufficiebatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiebamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiebamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerem |
|
| 2. Person Singular | sufficeres |
|
| 3. Person Singular | sufficeret |
|
| 1. Person Plural | sufficeremus |
|
| 2. Person Plural | sufficeretis |
|
| 3. Person Plural | sufficerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerer |
|
| 2. Person Singular | sufficereris sufficerere |
|
| 3. Person Singular | sufficeretur |
|
| 1. Person Plural | sufficeremur |
|
| 2. Person Plural | sufficeremini |
|
| 3. Person Plural | sufficerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
|
| 2. Person Singular | sufficies |
|
| 3. Person Singular | sufficiet |
|
| 1. Person Plural | sufficiemus |
|
| 2. Person Plural | sufficietis |
|
| 3. Person Plural | sufficient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficieris sufficiere |
|
| 3. Person Singular | sufficietur |
|
| 1. Person Plural | sufficiemur |
|
| 2. Person Plural | sufficiemini |
|
| 3. Person Plural | sufficientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeci |
|
| 2. Person Singular | suffecisti |
|
| 3. Person Singular | suffecit |
|
| 1. Person Plural | suffecimus |
|
| 2. Person Plural | suffecistis |
|
| 3. Person Plural | suffecerunt suffecere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sum |
|
| 2. Person Singular | suffectus es |
|
| 3. Person Singular | suffectus est |
|
| 1. Person Plural | suffecti sumus |
|
| 2. Person Plural | suffecti estis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecerim |
|
| 2. Person Singular | suffeceris |
|
| 3. Person Singular | suffecerit |
|
| 1. Person Plural | suffecerimus |
|
| 2. Person Plural | suffeceritis |
|
| 3. Person Plural | suffecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sim |
|
| 2. Person Singular | suffectus sis |
|
| 3. Person Singular | suffectus sit |
|
| 1. Person Plural | suffecti simus |
|
| 2. Person Plural | suffecti sitis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeceram |
|
| 2. Person Singular | suffeceras |
|
| 3. Person Singular | suffecerat |
|
| 1. Person Plural | suffeceramus |
|
| 2. Person Plural | suffeceratis |
|
| 3. Person Plural | suffecerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus eram |
|
| 2. Person Singular | suffectus eras |
|
| 3. Person Singular | suffectus erat |
|
| 1. Person Plural | suffecti eramus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eratis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecissem |
|
| 2. Person Singular | suffecisses |
|
| 3. Person Singular | suffecisset |
|
| 1. Person Plural | suffecissemus |
|
| 2. Person Plural | suffecissetis |
|
| 3. Person Plural | suffecissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus essem |
|
| 2. Person Singular | suffectus esses |
|
| 3. Person Singular | suffectus esset |
|
| 1. Person Plural | suffecti essemus |
|
| 2. Person Plural | suffecti essetis |
|
| 3. Person Plural | suffecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecero |
|
| 2. Person Singular | suffeceris |
|
| 3. Person Singular | suffecerit |
|
| 1. Person Plural | suffecerimus |
|
| 2. Person Plural | suffeceritis |
|
| 3. Person Plural | suffecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus ero |
|
| 2. Person Singular | suffectus eris |
|
| 3. Person Singular | suffectus erit |
|
| 1. Person Plural | suffecti erimus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eritis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | sufficere |
|
| Vorzeitigkeit | suffecisse |
|
| Nachzeitigkeit | suffecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | suffici sufficier |
|
| Vorzeitigkeit | suffectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | suffectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | suffice |
! |
| 2. Person Plural | sufficite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | sufficito |
| 3. Person Singular | sufficito |
| 2. Person Plural | sufficitote |
| 3. Person Plural | sufficunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | sufficere |
|
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
|
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
|
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
|
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
|
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiendus sufficiundus |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendi sufficiundi |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendo sufficiundo |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
sufficiendam sufficiundam |
sufficiendum sufficiundum |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendo sufficiundo |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
Plural
| Nominativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
| Genitiv | sufficiendorum sufficiundorum |
sufficiendarum sufficiundarum |
sufficiendorum sufficiundorum |
| Dativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Akkusativ | sufficiendos sufficiundos |
sufficiendas sufficiundas |
sufficienda sufficiunda |
| Ablativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Vokativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
| Genitiv | sufficientis |
sufficientis |
sufficientis |
| Dativ | sufficienti |
sufficienti |
sufficienti |
| Akkusativ | sufficientem |
sufficientem |
sufficiens |
| Ablativ | sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
| Vokativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
Plural
| Nominativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Genitiv | sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
| Dativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Akkusativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Ablativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Vokativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffectus |
suffecta |
suffectum |
| Genitiv | suffecti |
suffectae |
suffecti |
| Dativ | suffecto |
suffectae |
suffecto |
| Akkusativ | suffectum |
suffectam |
suffectum |
| Ablativ | suffecto |
suffecta |
suffecto |
| Vokativ | suffecte |
suffecta |
suffectum |
Plural
| Nominativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
| Genitiv | suffectorum |
suffectarum |
suffectorum |
| Dativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Akkusativ | suffectos |
suffectas |
suffecta |
| Ablativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Vokativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffecturus |
suffectura |
suffecturum |
| Genitiv | suffecturi |
suffecturae |
suffecturi |
| Dativ | suffecturo |
suffecturae |
suffecturo |
| Akkusativ | suffecturum |
suffecturam |
suffecturum |
| Ablativ | suffecturo |
suffectura |
suffecturo |
| Vokativ | suffecture |
suffectura |
suffecturum |
Plural
| Nominativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
| Genitiv | suffecturorum |
suffecturarum |
suffecturorum |
| Dativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Akkusativ | suffecturos |
suffecturas |
suffectura |
| Ablativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Vokativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| suffectum |
suffectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficio |
ich genüge |
| 2. Person Singular | sufficis |
du genügst |
| 3. Person Singular | sufficit |
er/sie/es genügt |
| 1. Person Plural | sufficimus |
wir genügen |
| 2. Person Plural | sufficitis |
ihr genügt |
| 3. Person Plural | sufficiunt |
sie genügen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficior |
|
| 2. Person Singular | sufficeris sufficere |
|
| 3. Person Singular | sufficitur |
|
| 1. Person Plural | sufficimur |
|
| 2. Person Plural | sufficimini |
|
| 3. Person Plural | sufficiuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich genüge |
| 2. Person Singular | sufficias |
du genügest |
| 3. Person Singular | sufficiat |
er/sie/es genüge |
| 1. Person Plural | sufficiamus |
wir genügen |
| 2. Person Plural | sufficiatis |
ihr genüget |
| 3. Person Plural | sufficiant |
sie genügen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficiaris sufficiare |
|
| 3. Person Singular | sufficiatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebam |
ich genügte |
| 2. Person Singular | sufficiebas |
du genügtest |
| 3. Person Singular | sufficiebat |
er/sie/es genügte |
| 1. Person Plural | sufficiebamus |
wir genügten |
| 2. Person Plural | sufficiebatis |
ihr genügtet |
| 3. Person Plural | sufficiebant |
sie genügten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebar |
|
| 2. Person Singular | sufficiebaris sufficiebare |
|
| 3. Person Singular | sufficiebatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiebamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiebamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerem |
ich genügte |
| 2. Person Singular | sufficeres |
du genügtest |
| 3. Person Singular | sufficeret |
er/sie/es genügte |
| 1. Person Plural | sufficeremus |
wir genügten |
| 2. Person Plural | sufficeretis |
ihr genügtet |
| 3. Person Plural | sufficerent |
sie genügten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerer |
|
| 2. Person Singular | sufficereris sufficerere |
|
| 3. Person Singular | sufficeretur |
|
| 1. Person Plural | sufficeremur |
|
| 2. Person Plural | sufficeremini |
|
| 3. Person Plural | sufficerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich werde genügen |
| 2. Person Singular | sufficies |
du wirst genügen |
| 3. Person Singular | sufficiet |
er/sie/es wird genügen |
| 1. Person Plural | sufficiemus |
wir werden genügen |
| 2. Person Plural | sufficietis |
ihr werdet genügen |
| 3. Person Plural | sufficient |
sie werden genügen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficieris sufficiere |
|
| 3. Person Singular | sufficietur |
|
| 1. Person Plural | sufficiemur |
|
| 2. Person Plural | sufficiemini |
|
| 3. Person Plural | sufficientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeci |
ich habe genügt |
| 2. Person Singular | suffecisti |
du hast genügt |
| 3. Person Singular | suffecit |
er/sie/es hat genügt |
| 1. Person Plural | suffecimus |
wir haben genügt |
| 2. Person Plural | suffecistis |
ihr habt genügt |
| 3. Person Plural | suffecerunt suffecere |
sie haben genügt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sum |
|
| 2. Person Singular | suffectus es |
|
| 3. Person Singular | suffectus est |
|
| 1. Person Plural | suffecti sumus |
|
| 2. Person Plural | suffecti estis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecerim |
ich habe genügt |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du habest genügt |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es habe genügt |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir haben genügt |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr habet genügt |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie haben genügt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sim |
|
| 2. Person Singular | suffectus sis |
|
| 3. Person Singular | suffectus sit |
|
| 1. Person Plural | suffecti simus |
|
| 2. Person Plural | suffecti sitis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeceram |
ich hatte genügt |
| 2. Person Singular | suffeceras |
du hattest genügt |
| 3. Person Singular | suffecerat |
er/sie/es hatte genügt |
| 1. Person Plural | suffeceramus |
wir hatten genügt |
| 2. Person Plural | suffeceratis |
ihr hattet genügt |
| 3. Person Plural | suffecerant |
sie hatten genügt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus eram |
|
| 2. Person Singular | suffectus eras |
|
| 3. Person Singular | suffectus erat |
|
| 1. Person Plural | suffecti eramus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eratis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecissem |
ich hätte genügt |
| 2. Person Singular | suffecisses |
du hättest genügt |
| 3. Person Singular | suffecisset |
er/sie/es hätte genügt |
| 1. Person Plural | suffecissemus |
wir hätten genügt |
| 2. Person Plural | suffecissetis |
ihr hättet genügt |
| 3. Person Plural | suffecissent |
sie hätten genügt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus essem |
|
| 2. Person Singular | suffectus esses |
|
| 3. Person Singular | suffectus esset |
|
| 1. Person Plural | suffecti essemus |
|
| 2. Person Plural | suffecti essetis |
|
| 3. Person Plural | suffecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecero |
ich werde genügt haben |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du wirst genügt haben |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es wird genügt haben |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir werden genügt haben |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr werdet genügt haben |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie werden genügt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus ero |
|
| 2. Person Singular | suffectus eris |
|
| 3. Person Singular | suffectus erit |
|
| 1. Person Plural | suffecti erimus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eritis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | sufficere |
genügen |
| Vorzeitigkeit | suffecisse |
genügt haben |
| Nachzeitigkeit | suffecturum esse |
genügen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | suffici sufficier |
|
| Vorzeitigkeit | suffectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | suffectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | suffice |
genüge; genüg! |
| 2. Person Plural | sufficite |
genügt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | sufficito |
| 3. Person Singular | sufficito |
| 2. Person Plural | sufficitote |
| 3. Person Plural | sufficunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | sufficere |
das Genügen |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
des Genügens |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
dem Genügen |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
das Genügen |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
durch das Genügen |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
Genügen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiendus sufficiundus |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendi sufficiundi |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendo sufficiundo |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
sufficiendam sufficiundam |
sufficiendum sufficiundum |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendo sufficiundo |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
Plural
| Nominativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
| Genitiv | sufficiendorum sufficiundorum |
sufficiendarum sufficiundarum |
sufficiendorum sufficiundorum |
| Dativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Akkusativ | sufficiendos sufficiundos |
sufficiendas sufficiundas |
sufficienda sufficiunda |
| Ablativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Vokativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
| Genitiv | sufficientis |
sufficientis |
sufficientis |
| Dativ | sufficienti |
sufficienti |
sufficienti |
| Akkusativ | sufficientem |
sufficientem |
sufficiens |
| Ablativ | sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
| Vokativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
Plural
| Nominativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Genitiv | sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
| Dativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Akkusativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Ablativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Vokativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffectus |
suffecta |
suffectum |
| Genitiv | suffecti |
suffectae |
suffecti |
| Dativ | suffecto |
suffectae |
suffecto |
| Akkusativ | suffectum |
suffectam |
suffectum |
| Ablativ | suffecto |
suffecta |
suffecto |
| Vokativ | suffecte |
suffecta |
suffectum |
Plural
| Nominativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
| Genitiv | suffectorum |
suffectarum |
suffectorum |
| Dativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Akkusativ | suffectos |
suffectas |
suffecta |
| Ablativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Vokativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffecturus |
suffectura |
suffecturum |
| Genitiv | suffecturi |
suffecturae |
suffecturi |
| Dativ | suffecturo |
suffecturae |
suffecturo |
| Akkusativ | suffecturum |
suffecturam |
suffecturum |
| Ablativ | suffecturo |
suffectura |
suffecturo |
| Vokativ | suffecture |
suffectura |
suffecturum |
Plural
| Nominativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
| Genitiv | suffecturorum |
suffecturarum |
suffecturorum |
| Dativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Akkusativ | suffecturos |
suffecturas |
suffectura |
| Ablativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Vokativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| suffectum |
suffectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficio |
ich halte stand |
| 2. Person Singular | sufficis |
du hältst stand |
| 3. Person Singular | sufficit |
er/sie/es hält stand |
| 1. Person Plural | sufficimus |
wir halten stand |
| 2. Person Plural | sufficitis |
ihr haltet stand |
| 3. Person Plural | sufficiunt |
sie halten stand |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficior |
|
| 2. Person Singular | sufficeris sufficere |
|
| 3. Person Singular | sufficitur |
|
| 1. Person Plural | sufficimur |
|
| 2. Person Plural | sufficimini |
|
| 3. Person Plural | sufficiuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich halte stand |
| 2. Person Singular | sufficias |
du haltest stand |
| 3. Person Singular | sufficiat |
er/sie/es halte stand |
| 1. Person Plural | sufficiamus |
wir halten stand |
| 2. Person Plural | sufficiatis |
ihr haltet stand |
| 3. Person Plural | sufficiant |
sie halten stand |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficiaris sufficiare |
|
| 3. Person Singular | sufficiatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebam |
ich hielt stand |
| 2. Person Singular | sufficiebas |
du hieltest stand |
| 3. Person Singular | sufficiebat |
er/sie/es hielt stand |
| 1. Person Plural | sufficiebamus |
wir hielten stand |
| 2. Person Plural | sufficiebatis |
ihr hieltet stand |
| 3. Person Plural | sufficiebant |
sie hielten stand |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebar |
|
| 2. Person Singular | sufficiebaris sufficiebare |
|
| 3. Person Singular | sufficiebatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiebamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiebamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerem |
ich hielte stand |
| 2. Person Singular | sufficeres |
du hieltest stand |
| 3. Person Singular | sufficeret |
er/sie/es hielte stand |
| 1. Person Plural | sufficeremus |
wir hielten stand |
| 2. Person Plural | sufficeretis |
ihr hieltet stand |
| 3. Person Plural | sufficerent |
sie hielten stand |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerer |
|
| 2. Person Singular | sufficereris sufficerere |
|
| 3. Person Singular | sufficeretur |
|
| 1. Person Plural | sufficeremur |
|
| 2. Person Plural | sufficeremini |
|
| 3. Person Plural | sufficerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich werde standhalten |
| 2. Person Singular | sufficies |
du wirst standhalten |
| 3. Person Singular | sufficiet |
er/sie/es wird standhalten |
| 1. Person Plural | sufficiemus |
wir werden standhalten |
| 2. Person Plural | sufficietis |
ihr werdet standhalten |
| 3. Person Plural | sufficient |
sie werden standhalten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficieris sufficiere |
|
| 3. Person Singular | sufficietur |
|
| 1. Person Plural | sufficiemur |
|
| 2. Person Plural | sufficiemini |
|
| 3. Person Plural | sufficientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeci |
ich habe standgehalten |
| 2. Person Singular | suffecisti |
du hast standgehalten |
| 3. Person Singular | suffecit |
er/sie/es hat standgehalten |
| 1. Person Plural | suffecimus |
wir haben standgehalten |
| 2. Person Plural | suffecistis |
ihr habt standgehalten |
| 3. Person Plural | suffecerunt suffecere |
sie haben standgehalten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sum |
|
| 2. Person Singular | suffectus es |
|
| 3. Person Singular | suffectus est |
|
| 1. Person Plural | suffecti sumus |
|
| 2. Person Plural | suffecti estis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecerim |
ich habe standgehalten |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du habest standgehalten |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es habe standgehalten |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir haben standgehalten |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr habet standgehalten |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie haben standgehalten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sim |
|
| 2. Person Singular | suffectus sis |
|
| 3. Person Singular | suffectus sit |
|
| 1. Person Plural | suffecti simus |
|
| 2. Person Plural | suffecti sitis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeceram |
ich hatte standgehalten |
| 2. Person Singular | suffeceras |
du hattest standgehalten |
| 3. Person Singular | suffecerat |
er/sie/es hatte standgehalten |
| 1. Person Plural | suffeceramus |
wir hatten standgehalten |
| 2. Person Plural | suffeceratis |
ihr hattet standgehalten |
| 3. Person Plural | suffecerant |
sie hatten standgehalten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus eram |
|
| 2. Person Singular | suffectus eras |
|
| 3. Person Singular | suffectus erat |
|
| 1. Person Plural | suffecti eramus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eratis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecissem |
ich hätte standgehalten |
| 2. Person Singular | suffecisses |
du hättest standgehalten |
| 3. Person Singular | suffecisset |
er/sie/es hätte standgehalten |
| 1. Person Plural | suffecissemus |
wir hätten standgehalten |
| 2. Person Plural | suffecissetis |
ihr hättet standgehalten |
| 3. Person Plural | suffecissent |
sie hätten standgehalten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus essem |
|
| 2. Person Singular | suffectus esses |
|
| 3. Person Singular | suffectus esset |
|
| 1. Person Plural | suffecti essemus |
|
| 2. Person Plural | suffecti essetis |
|
| 3. Person Plural | suffecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecero |
ich werde standgehalten haben |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du wirst standgehalten haben |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es wird standgehalten haben |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir werden standgehalten haben |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr werdet standgehalten haben |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie werden standgehalten haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus ero |
|
| 2. Person Singular | suffectus eris |
|
| 3. Person Singular | suffectus erit |
|
| 1. Person Plural | suffecti erimus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eritis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | sufficere |
standhalten |
| Vorzeitigkeit | suffecisse |
standgehalten haben |
| Nachzeitigkeit | suffecturum esse |
standhalten werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | suffici sufficier |
|
| Vorzeitigkeit | suffectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | suffectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | suffice |
halte stand! |
| 2. Person Plural | sufficite |
haltet stand! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | sufficito |
| 3. Person Singular | sufficito |
| 2. Person Plural | sufficitote |
| 3. Person Plural | sufficunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | sufficere |
das Standhalten |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
des Standhaltens |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
dem Standhalten |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
das Standhalten |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
durch das Standhalten |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
Standhalten! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiendus sufficiundus |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendi sufficiundi |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendo sufficiundo |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
sufficiendam sufficiundam |
sufficiendum sufficiundum |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendo sufficiundo |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
Plural
| Nominativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
| Genitiv | sufficiendorum sufficiundorum |
sufficiendarum sufficiundarum |
sufficiendorum sufficiundorum |
| Dativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Akkusativ | sufficiendos sufficiundos |
sufficiendas sufficiundas |
sufficienda sufficiunda |
| Ablativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Vokativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
| Genitiv | sufficientis |
sufficientis |
sufficientis |
| Dativ | sufficienti |
sufficienti |
sufficienti |
| Akkusativ | sufficientem |
sufficientem |
sufficiens |
| Ablativ | sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
| Vokativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
Plural
| Nominativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Genitiv | sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
| Dativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Akkusativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Ablativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Vokativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffectus |
suffecta |
suffectum |
| Genitiv | suffecti |
suffectae |
suffecti |
| Dativ | suffecto |
suffectae |
suffecto |
| Akkusativ | suffectum |
suffectam |
suffectum |
| Ablativ | suffecto |
suffecta |
suffecto |
| Vokativ | suffecte |
suffecta |
suffectum |
Plural
| Nominativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
| Genitiv | suffectorum |
suffectarum |
suffectorum |
| Dativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Akkusativ | suffectos |
suffectas |
suffecta |
| Ablativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Vokativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffecturus |
suffectura |
suffecturum |
| Genitiv | suffecturi |
suffecturae |
suffecturi |
| Dativ | suffecturo |
suffecturae |
suffecturo |
| Akkusativ | suffecturum |
suffecturam |
suffecturum |
| Ablativ | suffecturo |
suffectura |
suffecturo |
| Vokativ | suffecture |
suffectura |
suffecturum |
Plural
| Nominativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
| Genitiv | suffecturorum |
suffecturarum |
suffecturorum |
| Dativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Akkusativ | suffecturos |
suffecturas |
suffectura |
| Ablativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Vokativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| suffectum |
suffectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficio |
ich stelle |
| 2. Person Singular | sufficis |
du stellst |
| 3. Person Singular | sufficit |
er/sie/es stellt |
| 1. Person Plural | sufficimus |
wir stellen |
| 2. Person Plural | sufficitis |
ihr stellt |
| 3. Person Plural | sufficiunt |
sie stellen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficior |
ich werde gestellt |
| 2. Person Singular | sufficeris sufficere |
du wirst gestellt |
| 3. Person Singular | sufficitur |
er/sie/es wird gestellt |
| 1. Person Plural | sufficimur |
wir werden gestellt |
| 2. Person Plural | sufficimini |
ihr werdet gestellt |
| 3. Person Plural | sufficiuntur |
sie werden gestellt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich stelle |
| 2. Person Singular | sufficias |
du stellest |
| 3. Person Singular | sufficiat |
er/sie/es stelle |
| 1. Person Plural | sufficiamus |
wir stellen |
| 2. Person Plural | sufficiatis |
ihr stellet |
| 3. Person Plural | sufficiant |
sie stellen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
ich werde gestellt |
| 2. Person Singular | sufficiaris sufficiare |
du werdest gestellt |
| 3. Person Singular | sufficiatur |
er/sie/es werde gestellt |
| 1. Person Plural | sufficiamur |
wir werden gestellt |
| 2. Person Plural | sufficiamini |
ihr werdet gestellt |
| 3. Person Plural | sufficiantur |
sie werden gestellt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebam |
ich stellte |
| 2. Person Singular | sufficiebas |
du stelltest |
| 3. Person Singular | sufficiebat |
er/sie/es stellte |
| 1. Person Plural | sufficiebamus |
wir stellten |
| 2. Person Plural | sufficiebatis |
ihr stelltet |
| 3. Person Plural | sufficiebant |
sie stellten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebar |
ich wurde gestellt |
| 2. Person Singular | sufficiebaris sufficiebare |
du wurdest gestellt |
| 3. Person Singular | sufficiebatur |
er/sie/es wurde gestellt |
| 1. Person Plural | sufficiebamur |
wir wurden gestellt |
| 2. Person Plural | sufficiebamini |
ihr wurdet gestellt |
| 3. Person Plural | sufficiebantur |
sie wurden gestellt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerem |
ich stellte |
| 2. Person Singular | sufficeres |
du stelltest |
| 3. Person Singular | sufficeret |
er/sie/es stellte |
| 1. Person Plural | sufficeremus |
wir stellten |
| 2. Person Plural | sufficeretis |
ihr stelltet |
| 3. Person Plural | sufficerent |
sie stellten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerer |
ich würde gestellt |
| 2. Person Singular | sufficereris sufficerere |
du würdest gestellt |
| 3. Person Singular | sufficeretur |
er/sie/es würde gestellt |
| 1. Person Plural | sufficeremur |
wir würden gestellt |
| 2. Person Plural | sufficeremini |
ihr würdet gestellt |
| 3. Person Plural | sufficerentur |
sie würden gestellt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich werde stellen |
| 2. Person Singular | sufficies |
du wirst stellen |
| 3. Person Singular | sufficiet |
er/sie/es wird stellen |
| 1. Person Plural | sufficiemus |
wir werden stellen |
| 2. Person Plural | sufficietis |
ihr werdet stellen |
| 3. Person Plural | sufficient |
sie werden stellen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
ich werde gestellt werden |
| 2. Person Singular | sufficieris sufficiere |
du wirst gestellt werden |
| 3. Person Singular | sufficietur |
er/sie/es wird gestellt werden |
| 1. Person Plural | sufficiemur |
wir werden gestellt werden |
| 2. Person Plural | sufficiemini |
ihr werdet gestellt werden |
| 3. Person Plural | sufficientur |
sie werden gestellt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeci |
ich habe gestellt |
| 2. Person Singular | suffecisti |
du hast gestellt |
| 3. Person Singular | suffecit |
er/sie/es hat gestellt |
| 1. Person Plural | suffecimus |
wir haben gestellt |
| 2. Person Plural | suffecistis |
ihr habt gestellt |
| 3. Person Plural | suffecerunt suffecere |
sie haben gestellt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sum |
ich bin gestellt worden |
| 2. Person Singular | suffectus es |
du bist gestellt worden |
| 3. Person Singular | suffectus est |
er/sie/es ist gestellt worden |
| 1. Person Plural | suffecti sumus |
wir sind gestellt worden |
| 2. Person Plural | suffecti estis |
ihr seid gestellt worden |
| 3. Person Plural | suffecti sunt |
sie sind gestellt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecerim |
ich habe gestellt |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du habest gestellt |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es habe gestellt |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir haben gestellt |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr habet gestellt |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie haben gestellt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sim |
ich sei gestellt worden |
| 2. Person Singular | suffectus sis |
du seiest gestellt worden |
| 3. Person Singular | suffectus sit |
er/sie/es sei gestellt worden |
| 1. Person Plural | suffecti simus |
wir seien gestellt worden |
| 2. Person Plural | suffecti sitis |
ihr seiet gestellt worden |
| 3. Person Plural | suffecti sint |
sie seien gestellt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeceram |
ich hatte gestellt |
| 2. Person Singular | suffeceras |
du hattest gestellt |
| 3. Person Singular | suffecerat |
er/sie/es hatte gestellt |
| 1. Person Plural | suffeceramus |
wir hatten gestellt |
| 2. Person Plural | suffeceratis |
ihr hattet gestellt |
| 3. Person Plural | suffecerant |
sie hatten gestellt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus eram |
ich war gestellt worden |
| 2. Person Singular | suffectus eras |
du warst gestellt worden |
| 3. Person Singular | suffectus erat |
er/sie/es war gestellt worden |
| 1. Person Plural | suffecti eramus |
wir waren gestellt worden |
| 2. Person Plural | suffecti eratis |
ihr wart gestellt worden |
| 3. Person Plural | suffecti erant |
sie waren gestellt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecissem |
ich hätte gestellt |
| 2. Person Singular | suffecisses |
du hättest gestellt |
| 3. Person Singular | suffecisset |
er/sie/es hätte gestellt |
| 1. Person Plural | suffecissemus |
wir hätten gestellt |
| 2. Person Plural | suffecissetis |
ihr hättet gestellt |
| 3. Person Plural | suffecissent |
sie hätten gestellt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus essem |
ich wäre gestellt worden |
| 2. Person Singular | suffectus esses |
du wärest gestellt worden |
| 3. Person Singular | suffectus esset |
er/sie/es wäre gestellt worden |
| 1. Person Plural | suffecti essemus |
wir wären gestellt worden |
| 2. Person Plural | suffecti essetis |
ihr wäret gestellt worden |
| 3. Person Plural | suffecti essent |
sie wären gestellt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecero |
ich werde gestellt haben |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du wirst gestellt haben |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es wird gestellt haben |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir werden gestellt haben |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr werdet gestellt haben |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie werden gestellt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus ero |
ich werde gestellt worden sein |
| 2. Person Singular | suffectus eris |
du wirst gestellt worden sein |
| 3. Person Singular | suffectus erit |
er/sie/es wird gestellt worden sein |
| 1. Person Plural | suffecti erimus |
wir werden gestellt worden sein |
| 2. Person Plural | suffecti eritis |
ihr werdet gestellt worden sein |
| 3. Person Plural | suffecti erunt |
sie werden gestellt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | sufficere |
stellen |
| Vorzeitigkeit | suffecisse |
gestellt haben |
| Nachzeitigkeit | suffecturum esse |
stellen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | suffici sufficier |
gestellt werden |
| Vorzeitigkeit | suffectum esse |
gestellt worden sein |
| Nachzeitigkeit | suffectum iri |
künftig gestellt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | suffice |
stelle; stell! |
| 2. Person Plural | sufficite |
stellt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | sufficito |
| 3. Person Singular | sufficito |
| 2. Person Plural | sufficitote |
| 3. Person Plural | sufficunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | sufficere |
das Stellen |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
des Stellens |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
dem Stellen |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
das Stellen |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
durch das Stellen |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
Stellen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiendus sufficiundus |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendi sufficiundi |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendo sufficiundo |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
sufficiendam sufficiundam |
sufficiendum sufficiundum |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendo sufficiundo |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
Plural
| Nominativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
| Genitiv | sufficiendorum sufficiundorum |
sufficiendarum sufficiundarum |
sufficiendorum sufficiundorum |
| Dativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Akkusativ | sufficiendos sufficiundos |
sufficiendas sufficiundas |
sufficienda sufficiunda |
| Ablativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Vokativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
| Genitiv | sufficientis |
sufficientis |
sufficientis |
| Dativ | sufficienti |
sufficienti |
sufficienti |
| Akkusativ | sufficientem |
sufficientem |
sufficiens |
| Ablativ | sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
| Vokativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
Plural
| Nominativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Genitiv | sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
| Dativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Akkusativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Ablativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Vokativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffectus |
suffecta |
suffectum |
| Genitiv | suffecti |
suffectae |
suffecti |
| Dativ | suffecto |
suffectae |
suffecto |
| Akkusativ | suffectum |
suffectam |
suffectum |
| Ablativ | suffecto |
suffecta |
suffecto |
| Vokativ | suffecte |
suffecta |
suffectum |
Plural
| Nominativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
| Genitiv | suffectorum |
suffectarum |
suffectorum |
| Dativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Akkusativ | suffectos |
suffectas |
suffecta |
| Ablativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Vokativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffecturus |
suffectura |
suffecturum |
| Genitiv | suffecturi |
suffecturae |
suffecturi |
| Dativ | suffecturo |
suffecturae |
suffecturo |
| Akkusativ | suffecturum |
suffecturam |
suffecturum |
| Ablativ | suffecturo |
suffectura |
suffecturo |
| Vokativ | suffecture |
suffectura |
suffecturum |
Plural
| Nominativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
| Genitiv | suffecturorum |
suffecturarum |
suffecturorum |
| Dativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Akkusativ | suffecturos |
suffecturas |
suffectura |
| Ablativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Vokativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| suffectum |
suffectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficio |
ich unterbaue |
| 2. Person Singular | sufficis |
du unterbaust |
| 3. Person Singular | sufficit |
er/sie/es unterbaut |
| 1. Person Plural | sufficimus |
wir unterbauen |
| 2. Person Plural | sufficitis |
ihr unterbaut |
| 3. Person Plural | sufficiunt |
sie unterbauen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficior |
ich werde unterbaut |
| 2. Person Singular | sufficeris sufficere |
du wirst unterbaut |
| 3. Person Singular | sufficitur |
er/sie/es wird unterbaut |
| 1. Person Plural | sufficimur |
wir werden unterbaut |
| 2. Person Plural | sufficimini |
ihr werdet unterbaut |
| 3. Person Plural | sufficiuntur |
sie werden unterbaut |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich unterbaue |
| 2. Person Singular | sufficias |
du unterbauest |
| 3. Person Singular | sufficiat |
er/sie/es unterbaue |
| 1. Person Plural | sufficiamus |
wir unterbauen |
| 2. Person Plural | sufficiatis |
ihr unterbauet |
| 3. Person Plural | sufficiant |
sie unterbauen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
ich werde unterbaut |
| 2. Person Singular | sufficiaris sufficiare |
du werdest unterbaut |
| 3. Person Singular | sufficiatur |
er/sie/es werde unterbaut |
| 1. Person Plural | sufficiamur |
wir werden unterbaut |
| 2. Person Plural | sufficiamini |
ihr werdet unterbaut |
| 3. Person Plural | sufficiantur |
sie werden unterbaut |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebam |
ich unterbaute |
| 2. Person Singular | sufficiebas |
du unterbautest |
| 3. Person Singular | sufficiebat |
er/sie/es unterbaute |
| 1. Person Plural | sufficiebamus |
wir unterbauten |
| 2. Person Plural | sufficiebatis |
ihr unterbautet |
| 3. Person Plural | sufficiebant |
sie unterbauten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebar |
ich wurde unterbaut |
| 2. Person Singular | sufficiebaris sufficiebare |
du wurdest unterbaut |
| 3. Person Singular | sufficiebatur |
er/sie/es wurde unterbaut |
| 1. Person Plural | sufficiebamur |
wir wurden unterbaut |
| 2. Person Plural | sufficiebamini |
ihr wurdet unterbaut |
| 3. Person Plural | sufficiebantur |
sie wurden unterbaut |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerem |
ich unterbaute |
| 2. Person Singular | sufficeres |
du unterbautest |
| 3. Person Singular | sufficeret |
er/sie/es unterbaute |
| 1. Person Plural | sufficeremus |
wir unterbauten |
| 2. Person Plural | sufficeretis |
ihr unterbautet |
| 3. Person Plural | sufficerent |
sie unterbauten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerer |
ich würde unterbaut |
| 2. Person Singular | sufficereris sufficerere |
du würdest unterbaut |
| 3. Person Singular | sufficeretur |
er/sie/es würde unterbaut |
| 1. Person Plural | sufficeremur |
wir würden unterbaut |
| 2. Person Plural | sufficeremini |
ihr würdet unterbaut |
| 3. Person Plural | sufficerentur |
sie würden unterbaut |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich werde unterbauen |
| 2. Person Singular | sufficies |
du wirst unterbauen |
| 3. Person Singular | sufficiet |
er/sie/es wird unterbauen |
| 1. Person Plural | sufficiemus |
wir werden unterbauen |
| 2. Person Plural | sufficietis |
ihr werdet unterbauen |
| 3. Person Plural | sufficient |
sie werden unterbauen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
ich werde unterbaut werden |
| 2. Person Singular | sufficieris sufficiere |
du wirst unterbaut werden |
| 3. Person Singular | sufficietur |
er/sie/es wird unterbaut werden |
| 1. Person Plural | sufficiemur |
wir werden unterbaut werden |
| 2. Person Plural | sufficiemini |
ihr werdet unterbaut werden |
| 3. Person Plural | sufficientur |
sie werden unterbaut werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeci |
ich habe unterbaut |
| 2. Person Singular | suffecisti |
du hast unterbaut |
| 3. Person Singular | suffecit |
er/sie/es hat unterbaut |
| 1. Person Plural | suffecimus |
wir haben unterbaut |
| 2. Person Plural | suffecistis |
ihr habt unterbaut |
| 3. Person Plural | suffecerunt suffecere |
sie haben unterbaut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sum |
ich bin unterbaut worden |
| 2. Person Singular | suffectus es |
du bist unterbaut worden |
| 3. Person Singular | suffectus est |
er/sie/es ist unterbaut worden |
| 1. Person Plural | suffecti sumus |
wir sind unterbaut worden |
| 2. Person Plural | suffecti estis |
ihr seid unterbaut worden |
| 3. Person Plural | suffecti sunt |
sie sind unterbaut worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecerim |
ich habe unterbaut |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du habest unterbaut |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es habe unterbaut |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir haben unterbaut |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr habet unterbaut |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie haben unterbaut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sim |
ich sei unterbaut worden |
| 2. Person Singular | suffectus sis |
du seiest unterbaut worden |
| 3. Person Singular | suffectus sit |
er/sie/es sei unterbaut worden |
| 1. Person Plural | suffecti simus |
wir seien unterbaut worden |
| 2. Person Plural | suffecti sitis |
ihr seiet unterbaut worden |
| 3. Person Plural | suffecti sint |
sie seien unterbaut worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeceram |
ich hatte unterbaut |
| 2. Person Singular | suffeceras |
du hattest unterbaut |
| 3. Person Singular | suffecerat |
er/sie/es hatte unterbaut |
| 1. Person Plural | suffeceramus |
wir hatten unterbaut |
| 2. Person Plural | suffeceratis |
ihr hattet unterbaut |
| 3. Person Plural | suffecerant |
sie hatten unterbaut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus eram |
ich war unterbaut worden |
| 2. Person Singular | suffectus eras |
du warst unterbaut worden |
| 3. Person Singular | suffectus erat |
er/sie/es war unterbaut worden |
| 1. Person Plural | suffecti eramus |
wir waren unterbaut worden |
| 2. Person Plural | suffecti eratis |
ihr wart unterbaut worden |
| 3. Person Plural | suffecti erant |
sie waren unterbaut worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecissem |
ich hätte unterbaut |
| 2. Person Singular | suffecisses |
du hättest unterbaut |
| 3. Person Singular | suffecisset |
er/sie/es hätte unterbaut |
| 1. Person Plural | suffecissemus |
wir hätten unterbaut |
| 2. Person Plural | suffecissetis |
ihr hättet unterbaut |
| 3. Person Plural | suffecissent |
sie hätten unterbaut |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus essem |
ich wäre unterbaut worden |
| 2. Person Singular | suffectus esses |
du wärest unterbaut worden |
| 3. Person Singular | suffectus esset |
er/sie/es wäre unterbaut worden |
| 1. Person Plural | suffecti essemus |
wir wären unterbaut worden |
| 2. Person Plural | suffecti essetis |
ihr wäret unterbaut worden |
| 3. Person Plural | suffecti essent |
sie wären unterbaut worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecero |
ich werde unterbaut haben |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du wirst unterbaut haben |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es wird unterbaut haben |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir werden unterbaut haben |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr werdet unterbaut haben |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie werden unterbaut haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus ero |
ich werde unterbaut worden sein |
| 2. Person Singular | suffectus eris |
du wirst unterbaut worden sein |
| 3. Person Singular | suffectus erit |
er/sie/es wird unterbaut worden sein |
| 1. Person Plural | suffecti erimus |
wir werden unterbaut worden sein |
| 2. Person Plural | suffecti eritis |
ihr werdet unterbaut worden sein |
| 3. Person Plural | suffecti erunt |
sie werden unterbaut worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | sufficere |
unterbauen |
| Vorzeitigkeit | suffecisse |
unterbaut haben |
| Nachzeitigkeit | suffecturum esse |
unterbauen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | suffici sufficier |
unterbaut werden |
| Vorzeitigkeit | suffectum esse |
unterbaut worden sein |
| Nachzeitigkeit | suffectum iri |
künftig unterbaut werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | suffice |
unterbaue; unterbau! |
| 2. Person Plural | sufficite |
unterbaut! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | sufficito |
| 3. Person Singular | sufficito |
| 2. Person Plural | sufficitote |
| 3. Person Plural | sufficunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | sufficere |
das Unterbauen |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
des Unterbauens |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
dem Unterbauen |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
das Unterbauen |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
durch das Unterbauen |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
Unterbauen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiendus sufficiundus |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendi sufficiundi |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendo sufficiundo |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
sufficiendam sufficiundam |
sufficiendum sufficiundum |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendo sufficiundo |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
Plural
| Nominativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
| Genitiv | sufficiendorum sufficiundorum |
sufficiendarum sufficiundarum |
sufficiendorum sufficiundorum |
| Dativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Akkusativ | sufficiendos sufficiundos |
sufficiendas sufficiundas |
sufficienda sufficiunda |
| Ablativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Vokativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
| Genitiv | sufficientis |
sufficientis |
sufficientis |
| Dativ | sufficienti |
sufficienti |
sufficienti |
| Akkusativ | sufficientem |
sufficientem |
sufficiens |
| Ablativ | sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
| Vokativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
Plural
| Nominativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Genitiv | sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
| Dativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Akkusativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Ablativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Vokativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffectus |
suffecta |
suffectum |
| Genitiv | suffecti |
suffectae |
suffecti |
| Dativ | suffecto |
suffectae |
suffecto |
| Akkusativ | suffectum |
suffectam |
suffectum |
| Ablativ | suffecto |
suffecta |
suffecto |
| Vokativ | suffecte |
suffecta |
suffectum |
Plural
| Nominativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
| Genitiv | suffectorum |
suffectarum |
suffectorum |
| Dativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Akkusativ | suffectos |
suffectas |
suffecta |
| Ablativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Vokativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffecturus |
suffectura |
suffecturum |
| Genitiv | suffecturi |
suffecturae |
suffecturi |
| Dativ | suffecturo |
suffecturae |
suffecturo |
| Akkusativ | suffecturum |
suffecturam |
suffecturum |
| Ablativ | suffecturo |
suffectura |
suffecturo |
| Vokativ | suffecture |
suffectura |
suffecturum |
Plural
| Nominativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
| Genitiv | suffecturorum |
suffecturarum |
suffecturorum |
| Dativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Akkusativ | suffecturos |
suffecturas |
suffectura |
| Ablativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Vokativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| suffectum |
suffectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficio |
|
| 2. Person Singular | sufficis |
|
| 3. Person Singular | sufficit |
|
| 1. Person Plural | sufficimus |
|
| 2. Person Plural | sufficitis |
|
| 3. Person Plural | sufficiunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficior |
|
| 2. Person Singular | sufficeris sufficere |
|
| 3. Person Singular | sufficitur |
|
| 1. Person Plural | sufficimur |
|
| 2. Person Plural | sufficimini |
|
| 3. Person Plural | sufficiuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
|
| 2. Person Singular | sufficias |
|
| 3. Person Singular | sufficiat |
|
| 1. Person Plural | sufficiamus |
|
| 2. Person Plural | sufficiatis |
|
| 3. Person Plural | sufficiant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficiaris sufficiare |
|
| 3. Person Singular | sufficiatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebam |
|
| 2. Person Singular | sufficiebas |
|
| 3. Person Singular | sufficiebat |
|
| 1. Person Plural | sufficiebamus |
|
| 2. Person Plural | sufficiebatis |
|
| 3. Person Plural | sufficiebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebar |
|
| 2. Person Singular | sufficiebaris sufficiebare |
|
| 3. Person Singular | sufficiebatur |
|
| 1. Person Plural | sufficiebamur |
|
| 2. Person Plural | sufficiebamini |
|
| 3. Person Plural | sufficiebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerem |
|
| 2. Person Singular | sufficeres |
|
| 3. Person Singular | sufficeret |
|
| 1. Person Plural | sufficeremus |
|
| 2. Person Plural | sufficeretis |
|
| 3. Person Plural | sufficerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerer |
|
| 2. Person Singular | sufficereris sufficerere |
|
| 3. Person Singular | sufficeretur |
|
| 1. Person Plural | sufficeremur |
|
| 2. Person Plural | sufficeremini |
|
| 3. Person Plural | sufficerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
|
| 2. Person Singular | sufficies |
|
| 3. Person Singular | sufficiet |
|
| 1. Person Plural | sufficiemus |
|
| 2. Person Plural | sufficietis |
|
| 3. Person Plural | sufficient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
|
| 2. Person Singular | sufficieris sufficiere |
|
| 3. Person Singular | sufficietur |
|
| 1. Person Plural | sufficiemur |
|
| 2. Person Plural | sufficiemini |
|
| 3. Person Plural | sufficientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeci |
|
| 2. Person Singular | suffecisti |
|
| 3. Person Singular | suffecit |
|
| 1. Person Plural | suffecimus |
|
| 2. Person Plural | suffecistis |
|
| 3. Person Plural | suffecerunt suffecere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sum |
|
| 2. Person Singular | suffectus es |
|
| 3. Person Singular | suffectus est |
|
| 1. Person Plural | suffecti sumus |
|
| 2. Person Plural | suffecti estis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecerim |
|
| 2. Person Singular | suffeceris |
|
| 3. Person Singular | suffecerit |
|
| 1. Person Plural | suffecerimus |
|
| 2. Person Plural | suffeceritis |
|
| 3. Person Plural | suffecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sim |
|
| 2. Person Singular | suffectus sis |
|
| 3. Person Singular | suffectus sit |
|
| 1. Person Plural | suffecti simus |
|
| 2. Person Plural | suffecti sitis |
|
| 3. Person Plural | suffecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeceram |
|
| 2. Person Singular | suffeceras |
|
| 3. Person Singular | suffecerat |
|
| 1. Person Plural | suffeceramus |
|
| 2. Person Plural | suffeceratis |
|
| 3. Person Plural | suffecerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus eram |
|
| 2. Person Singular | suffectus eras |
|
| 3. Person Singular | suffectus erat |
|
| 1. Person Plural | suffecti eramus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eratis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecissem |
|
| 2. Person Singular | suffecisses |
|
| 3. Person Singular | suffecisset |
|
| 1. Person Plural | suffecissemus |
|
| 2. Person Plural | suffecissetis |
|
| 3. Person Plural | suffecissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus essem |
|
| 2. Person Singular | suffectus esses |
|
| 3. Person Singular | suffectus esset |
|
| 1. Person Plural | suffecti essemus |
|
| 2. Person Plural | suffecti essetis |
|
| 3. Person Plural | suffecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecero |
|
| 2. Person Singular | suffeceris |
|
| 3. Person Singular | suffecerit |
|
| 1. Person Plural | suffecerimus |
|
| 2. Person Plural | suffeceritis |
|
| 3. Person Plural | suffecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus ero |
|
| 2. Person Singular | suffectus eris |
|
| 3. Person Singular | suffectus erit |
|
| 1. Person Plural | suffecti erimus |
|
| 2. Person Plural | suffecti eritis |
|
| 3. Person Plural | suffecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | sufficere |
|
| Vorzeitigkeit | suffecisse |
|
| Nachzeitigkeit | suffecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | suffici sufficier |
|
| Vorzeitigkeit | suffectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | suffectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | suffice |
! |
| 2. Person Plural | sufficite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | sufficito |
| 3. Person Singular | sufficito |
| 2. Person Plural | sufficitote |
| 3. Person Plural | sufficunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | sufficere |
|
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
|
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
|
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
|
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
|
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiendus sufficiundus |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendi sufficiundi |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendo sufficiundo |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
sufficiendam sufficiundam |
sufficiendum sufficiundum |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendo sufficiundo |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
Plural
| Nominativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
| Genitiv | sufficiendorum sufficiundorum |
sufficiendarum sufficiundarum |
sufficiendorum sufficiundorum |
| Dativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Akkusativ | sufficiendos sufficiundos |
sufficiendas sufficiundas |
sufficienda sufficiunda |
| Ablativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Vokativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
| Genitiv | sufficientis |
sufficientis |
sufficientis |
| Dativ | sufficienti |
sufficienti |
sufficienti |
| Akkusativ | sufficientem |
sufficientem |
sufficiens |
| Ablativ | sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
| Vokativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
Plural
| Nominativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Genitiv | sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
| Dativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Akkusativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Ablativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Vokativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffectus |
suffecta |
suffectum |
| Genitiv | suffecti |
suffectae |
suffecti |
| Dativ | suffecto |
suffectae |
suffecto |
| Akkusativ | suffectum |
suffectam |
suffectum |
| Ablativ | suffecto |
suffecta |
suffecto |
| Vokativ | suffecte |
suffecta |
suffectum |
Plural
| Nominativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
| Genitiv | suffectorum |
suffectarum |
suffectorum |
| Dativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Akkusativ | suffectos |
suffectas |
suffecta |
| Ablativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Vokativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffecturus |
suffectura |
suffecturum |
| Genitiv | suffecturi |
suffecturae |
suffecturi |
| Dativ | suffecturo |
suffecturae |
suffecturo |
| Akkusativ | suffecturum |
suffecturam |
suffecturum |
| Ablativ | suffecturo |
suffectura |
suffecturo |
| Vokativ | suffecture |
suffectura |
suffecturum |
Plural
| Nominativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
| Genitiv | suffecturorum |
suffecturarum |
suffecturorum |
| Dativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Akkusativ | suffecturos |
suffecturas |
suffectura |
| Ablativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Vokativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| suffectum |
suffectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficio |
ich untermache |
| 2. Person Singular | sufficis |
du untermachst |
| 3. Person Singular | sufficit |
er/sie/es untermacht |
| 1. Person Plural | sufficimus |
wir untermachen |
| 2. Person Plural | sufficitis |
ihr untermacht |
| 3. Person Plural | sufficiunt |
sie untermachen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficior |
ich werde untermacht |
| 2. Person Singular | sufficeris sufficere |
du wirst untermacht |
| 3. Person Singular | sufficitur |
er/sie/es wird untermacht |
| 1. Person Plural | sufficimur |
wir werden untermacht |
| 2. Person Plural | sufficimini |
ihr werdet untermacht |
| 3. Person Plural | sufficiuntur |
sie werden untermacht |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich untermache |
| 2. Person Singular | sufficias |
du untermachest |
| 3. Person Singular | sufficiat |
er/sie/es untermache |
| 1. Person Plural | sufficiamus |
wir untermachen |
| 2. Person Plural | sufficiatis |
ihr untermachet |
| 3. Person Plural | sufficiant |
sie untermachen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
ich werde untermacht |
| 2. Person Singular | sufficiaris sufficiare |
du werdest untermacht |
| 3. Person Singular | sufficiatur |
er/sie/es werde untermacht |
| 1. Person Plural | sufficiamur |
wir werden untermacht |
| 2. Person Plural | sufficiamini |
ihr werdet untermacht |
| 3. Person Plural | sufficiantur |
sie werden untermacht |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebam |
ich untermachte |
| 2. Person Singular | sufficiebas |
du untermachtest |
| 3. Person Singular | sufficiebat |
er/sie/es untermachte |
| 1. Person Plural | sufficiebamus |
wir untermachten |
| 2. Person Plural | sufficiebatis |
ihr untermachtet |
| 3. Person Plural | sufficiebant |
sie untermachten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiebar |
ich wurde untermacht |
| 2. Person Singular | sufficiebaris sufficiebare |
du wurdest untermacht |
| 3. Person Singular | sufficiebatur |
er/sie/es wurde untermacht |
| 1. Person Plural | sufficiebamur |
wir wurden untermacht |
| 2. Person Plural | sufficiebamini |
ihr wurdet untermacht |
| 3. Person Plural | sufficiebantur |
sie wurden untermacht |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerem |
ich untermachte |
| 2. Person Singular | sufficeres |
du untermachtest |
| 3. Person Singular | sufficeret |
er/sie/es untermachte |
| 1. Person Plural | sufficeremus |
wir untermachten |
| 2. Person Plural | sufficeretis |
ihr untermachtet |
| 3. Person Plural | sufficerent |
sie untermachten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficerer |
ich würde untermacht |
| 2. Person Singular | sufficereris sufficerere |
du würdest untermacht |
| 3. Person Singular | sufficeretur |
er/sie/es würde untermacht |
| 1. Person Plural | sufficeremur |
wir würden untermacht |
| 2. Person Plural | sufficeremini |
ihr würdet untermacht |
| 3. Person Plural | sufficerentur |
sie würden untermacht |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiam |
ich werde untermachen |
| 2. Person Singular | sufficies |
du wirst untermachen |
| 3. Person Singular | sufficiet |
er/sie/es wird untermachen |
| 1. Person Plural | sufficiemus |
wir werden untermachen |
| 2. Person Plural | sufficietis |
ihr werdet untermachen |
| 3. Person Plural | sufficient |
sie werden untermachen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | sufficiar |
ich werde untermacht werden |
| 2. Person Singular | sufficieris sufficiere |
du wirst untermacht werden |
| 3. Person Singular | sufficietur |
er/sie/es wird untermacht werden |
| 1. Person Plural | sufficiemur |
wir werden untermacht werden |
| 2. Person Plural | sufficiemini |
ihr werdet untermacht werden |
| 3. Person Plural | sufficientur |
sie werden untermacht werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeci |
ich habe untermacht |
| 2. Person Singular | suffecisti |
du hast untermacht |
| 3. Person Singular | suffecit |
er/sie/es hat untermacht |
| 1. Person Plural | suffecimus |
wir haben untermacht |
| 2. Person Plural | suffecistis |
ihr habt untermacht |
| 3. Person Plural | suffecerunt suffecere |
sie haben untermacht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sum |
ich bin untermacht worden |
| 2. Person Singular | suffectus es |
du bist untermacht worden |
| 3. Person Singular | suffectus est |
er/sie/es ist untermacht worden |
| 1. Person Plural | suffecti sumus |
wir sind untermacht worden |
| 2. Person Plural | suffecti estis |
ihr seid untermacht worden |
| 3. Person Plural | suffecti sunt |
sie sind untermacht worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecerim |
ich habe untermacht |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du habest untermacht |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es habe untermacht |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir haben untermacht |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr habet untermacht |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie haben untermacht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus sim |
ich sei untermacht worden |
| 2. Person Singular | suffectus sis |
du seiest untermacht worden |
| 3. Person Singular | suffectus sit |
er/sie/es sei untermacht worden |
| 1. Person Plural | suffecti simus |
wir seien untermacht worden |
| 2. Person Plural | suffecti sitis |
ihr seiet untermacht worden |
| 3. Person Plural | suffecti sint |
sie seien untermacht worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffeceram |
ich hatte untermacht |
| 2. Person Singular | suffeceras |
du hattest untermacht |
| 3. Person Singular | suffecerat |
er/sie/es hatte untermacht |
| 1. Person Plural | suffeceramus |
wir hatten untermacht |
| 2. Person Plural | suffeceratis |
ihr hattet untermacht |
| 3. Person Plural | suffecerant |
sie hatten untermacht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus eram |
ich war untermacht worden |
| 2. Person Singular | suffectus eras |
du warst untermacht worden |
| 3. Person Singular | suffectus erat |
er/sie/es war untermacht worden |
| 1. Person Plural | suffecti eramus |
wir waren untermacht worden |
| 2. Person Plural | suffecti eratis |
ihr wart untermacht worden |
| 3. Person Plural | suffecti erant |
sie waren untermacht worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecissem |
ich hätte untermacht |
| 2. Person Singular | suffecisses |
du hättest untermacht |
| 3. Person Singular | suffecisset |
er/sie/es hätte untermacht |
| 1. Person Plural | suffecissemus |
wir hätten untermacht |
| 2. Person Plural | suffecissetis |
ihr hättet untermacht |
| 3. Person Plural | suffecissent |
sie hätten untermacht |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus essem |
ich wäre untermacht worden |
| 2. Person Singular | suffectus esses |
du wärest untermacht worden |
| 3. Person Singular | suffectus esset |
er/sie/es wäre untermacht worden |
| 1. Person Plural | suffecti essemus |
wir wären untermacht worden |
| 2. Person Plural | suffecti essetis |
ihr wäret untermacht worden |
| 3. Person Plural | suffecti essent |
sie wären untermacht worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | suffecero |
ich werde untermacht haben |
| 2. Person Singular | suffeceris |
du wirst untermacht haben |
| 3. Person Singular | suffecerit |
er/sie/es wird untermacht haben |
| 1. Person Plural | suffecerimus |
wir werden untermacht haben |
| 2. Person Plural | suffeceritis |
ihr werdet untermacht haben |
| 3. Person Plural | suffecerint |
sie werden untermacht haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | suffectus ero |
ich werde untermacht worden sein |
| 2. Person Singular | suffectus eris |
du wirst untermacht worden sein |
| 3. Person Singular | suffectus erit |
er/sie/es wird untermacht worden sein |
| 1. Person Plural | suffecti erimus |
wir werden untermacht worden sein |
| 2. Person Plural | suffecti eritis |
ihr werdet untermacht worden sein |
| 3. Person Plural | suffecti erunt |
sie werden untermacht worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | sufficere |
untermachen |
| Vorzeitigkeit | suffecisse |
untermacht haben |
| Nachzeitigkeit | suffecturum esse |
untermachen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | suffici sufficier |
untermacht werden |
| Vorzeitigkeit | suffectum esse |
untermacht worden sein |
| Nachzeitigkeit | suffectum iri |
künftig untermacht werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | suffice |
untermache; untermach! |
| 2. Person Plural | sufficite |
untermacht! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | sufficito |
| 3. Person Singular | sufficito |
| 2. Person Plural | sufficitote |
| 3. Person Plural | sufficunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | sufficere |
das Untermachen |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
des Untermachens |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
dem Untermachen |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
das Untermachen |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
durch das Untermachen |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
Untermachen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiendus sufficiundus |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
| Genitiv | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendi sufficiundi |
| Dativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficiendae sufficiundae |
sufficiendo sufficiundo |
| Akkusativ | sufficiendum sufficiundum |
sufficiendam sufficiundam |
sufficiendum sufficiundum |
| Ablativ | sufficiendo sufficiundo |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendo sufficiundo |
| Vokativ | sufficiende sufficiunde |
sufficienda sufficiunda |
sufficiendum sufficiundum |
Plural
| Nominativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
| Genitiv | sufficiendorum sufficiundorum |
sufficiendarum sufficiundarum |
sufficiendorum sufficiundorum |
| Dativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Akkusativ | sufficiendos sufficiundos |
sufficiendas sufficiundas |
sufficienda sufficiunda |
| Ablativ | sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
sufficiendis sufficiundis |
| Vokativ | sufficiendi sufficiundi |
sufficiendae sufficiundae |
sufficienda sufficiunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
| Genitiv | sufficientis |
sufficientis |
sufficientis |
| Dativ | sufficienti |
sufficienti |
sufficienti |
| Akkusativ | sufficientem |
sufficientem |
sufficiens |
| Ablativ | sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
sufficienti sufficiente |
| Vokativ | sufficiens |
sufficiens |
sufficiens |
Plural
| Nominativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Genitiv | sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
sufficientium sufficientum |
| Dativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Akkusativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
| Ablativ | sufficientibus |
sufficientibus |
sufficientibus |
| Vokativ | sufficientes |
sufficientes |
sufficientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffectus |
suffecta |
suffectum |
| Genitiv | suffecti |
suffectae |
suffecti |
| Dativ | suffecto |
suffectae |
suffecto |
| Akkusativ | suffectum |
suffectam |
suffectum |
| Ablativ | suffecto |
suffecta |
suffecto |
| Vokativ | suffecte |
suffecta |
suffectum |
Plural
| Nominativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
| Genitiv | suffectorum |
suffectarum |
suffectorum |
| Dativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Akkusativ | suffectos |
suffectas |
suffecta |
| Ablativ | suffectis |
suffectis |
suffectis |
| Vokativ | suffecti |
suffectae |
suffecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | suffecturus |
suffectura |
suffecturum |
| Genitiv | suffecturi |
suffecturae |
suffecturi |
| Dativ | suffecturo |
suffecturae |
suffecturo |
| Akkusativ | suffecturum |
suffecturam |
suffecturum |
| Ablativ | suffecturo |
suffectura |
suffecturo |
| Vokativ | suffecture |
suffectura |
suffecturum |
Plural
| Nominativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
| Genitiv | suffecturorum |
suffecturarum |
suffecturorum |
| Dativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Akkusativ | suffecturos |
suffecturas |
suffectura |
| Ablativ | suffecturis |
suffecturis |
suffecturis |
| Vokativ | suffecturi |
suffecturae |
suffectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| suffectum |
suffectu |