Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von conjicere (Verb im Partizip) entspricht Ihr Suchwort conjectus auch noch Formen von: conicere (Verb im Partizip) | conjectus (Nomen)
Kurzübersicht
| Latein | Typ | Flexionsart | Form | Deutsch |
|---|---|---|---|---|
| conjicere | Verb | gemischte Konjugation | Infinitiv | aufhäufen einfügen einordnen folgern (Geld) hineinstecken/verwenden schicken schleudern (in einen Bereich) stoßen vermuten verwickeln werfen zusammenlegen zusammenwerfen zuweisen |
| conjectus | Verb im Partizip | gemischte Konjugation | Nominativ Maskulin Singular Partizip Perfekt Passiv | Partizip von aufhäufen |
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich häufe auf |
| 2. Person Singular | conjicis |
du häufst auf |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es häuft auf |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir häufen auf |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr häuft auf |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie häufen auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde aufgehäuft |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst aufgehäuft |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird aufgehäuft |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden aufgehäuft |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet aufgehäuft |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden aufgehäuft |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich häufe auf |
| 2. Person Singular | conjicias |
du häufest auf |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es häufe auf |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir häufen auf |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr häufet auf |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie häufen auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde aufgehäuft |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest aufgehäuft |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde aufgehäuft |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden aufgehäuft |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet aufgehäuft |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden aufgehäuft |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich häufte auf |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du häuftest auf |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es häufte auf |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir häuften auf |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr häuftet auf |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie häuften auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde aufgehäuft |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest aufgehäuft |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde aufgehäuft |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden aufgehäuft |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet aufgehäuft |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden aufgehäuft |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich häufte auf |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du häuftest auf |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es häufte auf |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir häuften auf |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr häuftet auf |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie häuften auf |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde aufgehäuft |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest aufgehäuft |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde aufgehäuft |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden aufgehäuft |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet aufgehäuft |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden aufgehäuft |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde aufhäufen |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst aufhäufen |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird aufhäufen |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden aufhäufen |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet aufhäufen |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden aufhäufen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde aufgehäuft werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst aufgehäuft werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird aufgehäuft werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden aufgehäuft werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet aufgehäuft werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden aufgehäuft werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe aufgehäuft |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast aufgehäuft |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat aufgehäuft |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben aufgehäuft |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt aufgehäuft |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben aufgehäuft |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin aufgehäuft worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist aufgehäuft worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist aufgehäuft worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind aufgehäuft worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid aufgehäuft worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind aufgehäuft worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe aufgehäuft |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest aufgehäuft |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe aufgehäuft |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben aufgehäuft |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet aufgehäuft |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben aufgehäuft |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei aufgehäuft worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest aufgehäuft worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei aufgehäuft worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien aufgehäuft worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet aufgehäuft worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien aufgehäuft worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte aufgehäuft |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest aufgehäuft |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte aufgehäuft |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten aufgehäuft |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet aufgehäuft |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten aufgehäuft |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war aufgehäuft worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst aufgehäuft worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war aufgehäuft worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren aufgehäuft worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart aufgehäuft worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren aufgehäuft worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte aufgehäuft |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest aufgehäuft |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte aufgehäuft |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten aufgehäuft |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet aufgehäuft |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten aufgehäuft |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre aufgehäuft worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest aufgehäuft worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre aufgehäuft worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären aufgehäuft worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret aufgehäuft worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären aufgehäuft worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde aufgehäuft haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst aufgehäuft haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird aufgehäuft haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden aufgehäuft haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet aufgehäuft haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden aufgehäuft haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde aufgehäuft worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst aufgehäuft worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird aufgehäuft worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden aufgehäuft worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet aufgehäuft worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden aufgehäuft worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
aufhäufen |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
aufgehäuft haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
aufhäufen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
aufgehäuft werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
aufgehäuft worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig aufgehäuft werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
häufe auf; häuf auf! |
| 2. Person Plural | conjicite |
häuft auf! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Aufhäufen |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Aufhäufens |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Aufhäufen |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Aufhäufen |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Aufhäufen |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Aufhäufen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich füge ein |
| 2. Person Singular | conjicis |
du fügst ein |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es fügt ein |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir fügen ein |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr fügt ein |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie fügen ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde eingefügt |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst eingefügt |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird eingefügt |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden eingefügt |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet eingefügt |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden eingefügt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich füge ein |
| 2. Person Singular | conjicias |
du fügest ein |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es füge ein |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir fügen ein |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr füget ein |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie fügen ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde eingefügt |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest eingefügt |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde eingefügt |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden eingefügt |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet eingefügt |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden eingefügt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich fügte ein |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du fügtest ein |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es fügte ein |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir fügten ein |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr fügtet ein |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie fügten ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde eingefügt |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest eingefügt |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde eingefügt |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden eingefügt |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet eingefügt |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden eingefügt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich fügte ein |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du fügtest ein |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es fügte ein |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir fügten ein |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr fügtet ein |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie fügten ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde eingefügt |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest eingefügt |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde eingefügt |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden eingefügt |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet eingefügt |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden eingefügt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde einfügen |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst einfügen |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird einfügen |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden einfügen |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet einfügen |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden einfügen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde eingefügt werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst eingefügt werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird eingefügt werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden eingefügt werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet eingefügt werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden eingefügt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe eingefügt |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast eingefügt |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat eingefügt |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben eingefügt |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt eingefügt |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben eingefügt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin eingefügt worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist eingefügt worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist eingefügt worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind eingefügt worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid eingefügt worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind eingefügt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe eingefügt |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest eingefügt |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe eingefügt |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben eingefügt |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet eingefügt |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben eingefügt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei eingefügt worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest eingefügt worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei eingefügt worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien eingefügt worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet eingefügt worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien eingefügt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte eingefügt |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest eingefügt |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte eingefügt |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten eingefügt |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet eingefügt |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten eingefügt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war eingefügt worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst eingefügt worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war eingefügt worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren eingefügt worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart eingefügt worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren eingefügt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte eingefügt |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest eingefügt |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte eingefügt |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten eingefügt |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet eingefügt |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten eingefügt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre eingefügt worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest eingefügt worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre eingefügt worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären eingefügt worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret eingefügt worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären eingefügt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde eingefügt haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst eingefügt haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird eingefügt haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden eingefügt haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet eingefügt haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden eingefügt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde eingefügt worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst eingefügt worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird eingefügt worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden eingefügt worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet eingefügt worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden eingefügt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
einfügen |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
eingefügt haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
einfügen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
eingefügt werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
eingefügt worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig eingefügt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
füge ein; füg ein! |
| 2. Person Plural | conjicite |
fügt ein! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Einfügen |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Einfügens |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Einfügen |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Einfügen |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Einfügen |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Einfügen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich ordne ein |
| 2. Person Singular | conjicis |
du ordnest ein |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es ordnet ein |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir ordnen ein |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr ordnet ein |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie ordnen ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde eingeordnet |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst eingeordnet |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird eingeordnet |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden eingeordnet |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet eingeordnet |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden eingeordnet |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich ordne ein |
| 2. Person Singular | conjicias |
du ordnest ein |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es ordne ein |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir ordnen ein |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr ordnet ein |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie ordnen ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde eingeordnet |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest eingeordnet |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde eingeordnet |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden eingeordnet |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet eingeordnet |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden eingeordnet |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich ordnete ein |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du ordnetest ein |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es ordnete ein |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir ordneten ein |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr ordnetet ein |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie ordneten ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde eingeordnet |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest eingeordnet |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde eingeordnet |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden eingeordnet |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet eingeordnet |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden eingeordnet |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich ordnete ein |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du ordnetest ein |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es ordnete ein |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir ordneten ein |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr ordnetet ein |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie ordneten ein |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde eingeordnet |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest eingeordnet |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde eingeordnet |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden eingeordnet |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet eingeordnet |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden eingeordnet |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde einordnen |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst einordnen |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird einordnen |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden einordnen |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet einordnen |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden einordnen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde eingeordnet werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst eingeordnet werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird eingeordnet werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden eingeordnet werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet eingeordnet werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden eingeordnet werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe eingeordnet |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast eingeordnet |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat eingeordnet |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben eingeordnet |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt eingeordnet |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben eingeordnet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin eingeordnet worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist eingeordnet worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist eingeordnet worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind eingeordnet worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid eingeordnet worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind eingeordnet worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe eingeordnet |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest eingeordnet |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe eingeordnet |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben eingeordnet |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet eingeordnet |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben eingeordnet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei eingeordnet worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest eingeordnet worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei eingeordnet worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien eingeordnet worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet eingeordnet worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien eingeordnet worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte eingeordnet |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest eingeordnet |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte eingeordnet |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten eingeordnet |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet eingeordnet |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten eingeordnet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war eingeordnet worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst eingeordnet worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war eingeordnet worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren eingeordnet worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart eingeordnet worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren eingeordnet worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte eingeordnet |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest eingeordnet |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte eingeordnet |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten eingeordnet |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet eingeordnet |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten eingeordnet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre eingeordnet worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest eingeordnet worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre eingeordnet worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären eingeordnet worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret eingeordnet worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären eingeordnet worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde eingeordnet haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst eingeordnet haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird eingeordnet haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden eingeordnet haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet eingeordnet haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden eingeordnet haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde eingeordnet worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst eingeordnet worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird eingeordnet worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden eingeordnet worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet eingeordnet worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden eingeordnet worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
einordnen |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
eingeordnet haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
einordnen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
eingeordnet werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
eingeordnet worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig eingeordnet werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
ordne ein! |
| 2. Person Plural | conjicite |
ordnet ein! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Einordnen |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Einordnens |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Einordnen |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Einordnen |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Einordnen |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Einordnen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich folgere |
| 2. Person Singular | conjicis |
du folgerst |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es folgert |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir folgern |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr folgert |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie folgern |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde gefolgert |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst gefolgert |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird gefolgert |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden gefolgert |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet gefolgert |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden gefolgert |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich folgere |
| 2. Person Singular | conjicias |
du folgerst |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es folgere |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir folgern |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr folgert |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie folgern |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde gefolgert |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest gefolgert |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde gefolgert |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden gefolgert |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet gefolgert |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden gefolgert |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich folgerte |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du folgertest |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es folgerte |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir folgerten |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr folgertet |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie folgerten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde gefolgert |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest gefolgert |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde gefolgert |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden gefolgert |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet gefolgert |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden gefolgert |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich folgerte |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du folgertest |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es folgerte |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir folgerten |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr folgertet |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie folgerten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde gefolgert |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest gefolgert |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde gefolgert |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden gefolgert |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet gefolgert |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden gefolgert |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde folgern |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst folgern |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird folgern |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden folgern |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet folgern |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden folgern |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde gefolgert werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst gefolgert werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird gefolgert werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden gefolgert werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet gefolgert werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden gefolgert werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe gefolgert |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast gefolgert |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat gefolgert |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben gefolgert |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt gefolgert |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben gefolgert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin gefolgert worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist gefolgert worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist gefolgert worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind gefolgert worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid gefolgert worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind gefolgert worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe gefolgert |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest gefolgert |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe gefolgert |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben gefolgert |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet gefolgert |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben gefolgert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei gefolgert worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest gefolgert worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei gefolgert worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien gefolgert worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet gefolgert worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien gefolgert worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte gefolgert |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest gefolgert |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte gefolgert |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten gefolgert |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet gefolgert |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten gefolgert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war gefolgert worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst gefolgert worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war gefolgert worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren gefolgert worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart gefolgert worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren gefolgert worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte gefolgert |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest gefolgert |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte gefolgert |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten gefolgert |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet gefolgert |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten gefolgert |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre gefolgert worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest gefolgert worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre gefolgert worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären gefolgert worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret gefolgert worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären gefolgert worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde gefolgert haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst gefolgert haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird gefolgert haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden gefolgert haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet gefolgert haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden gefolgert haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde gefolgert worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst gefolgert worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird gefolgert worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden gefolgert worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet gefolgert worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden gefolgert worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
folgern |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
gefolgert haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
folgern werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
gefolgert werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
gefolgert worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig gefolgert werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
folgere! |
| 2. Person Plural | conjicite |
folgert! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Folgern |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Folgernes |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Folgern |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Folgern |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Folgern |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Folgern! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
|
| 2. Person Singular | conjicis |
|
| 3. Person Singular | conjicit |
|
| 1. Person Plural | conjicimus |
|
| 2. Person Plural | conjicitis |
|
| 3. Person Plural | conjiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
|
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
|
| 3. Person Singular | conjicitur |
|
| 1. Person Plural | conjicimur |
|
| 2. Person Plural | conjicimini |
|
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
|
| 2. Person Singular | conjicias |
|
| 3. Person Singular | conjiciat |
|
| 1. Person Plural | conjiciamus |
|
| 2. Person Plural | conjiciatis |
|
| 3. Person Plural | conjiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
|
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
|
| 3. Person Singular | conjiciatur |
|
| 1. Person Plural | conjiciamur |
|
| 2. Person Plural | conjiciamini |
|
| 3. Person Plural | conjiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
|
| 2. Person Singular | conjiciebas |
|
| 3. Person Singular | conjiciebat |
|
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
|
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
|
| 3. Person Plural | conjiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
|
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
|
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
|
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
|
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
|
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
|
| 2. Person Singular | conjiceres |
|
| 3. Person Singular | conjiceret |
|
| 1. Person Plural | conjiceremus |
|
| 2. Person Plural | conjiceretis |
|
| 3. Person Plural | conjicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
|
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
|
| 3. Person Singular | conjiceretur |
|
| 1. Person Plural | conjiceremur |
|
| 2. Person Plural | conjiceremini |
|
| 3. Person Plural | conjicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
|
| 2. Person Singular | conjicies |
|
| 3. Person Singular | conjiciet |
|
| 1. Person Plural | conjiciemus |
|
| 2. Person Plural | conjicietis |
|
| 3. Person Plural | conjicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
|
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
|
| 3. Person Singular | conjicietur |
|
| 1. Person Plural | conjiciemur |
|
| 2. Person Plural | conjiciemini |
|
| 3. Person Plural | conjicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
|
| 2. Person Singular | conjecisti |
|
| 3. Person Singular | conjecit |
|
| 1. Person Plural | conjecimus |
|
| 2. Person Plural | conjecistis |
|
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
|
| 2. Person Singular | conjectus es |
|
| 3. Person Singular | conjectus est |
|
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
|
| 2. Person Plural | conjecti estis |
|
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
|
| 2. Person Singular | conjeceris |
|
| 3. Person Singular | conjecerit |
|
| 1. Person Plural | conjecerimus |
|
| 2. Person Plural | conjeceritis |
|
| 3. Person Plural | conjecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
|
| 2. Person Singular | conjectus sis |
|
| 3. Person Singular | conjectus sit |
|
| 1. Person Plural | conjecti simus |
|
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
|
| 3. Person Plural | conjecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
|
| 2. Person Singular | conjeceras |
|
| 3. Person Singular | conjecerat |
|
| 1. Person Plural | conjeceramus |
|
| 2. Person Plural | conjeceratis |
|
| 3. Person Plural | conjecerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
|
| 2. Person Singular | conjectus eras |
|
| 3. Person Singular | conjectus erat |
|
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
|
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
|
| 3. Person Plural | conjecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
|
| 2. Person Singular | conjecisses |
|
| 3. Person Singular | conjecisset |
|
| 1. Person Plural | conjecissemus |
|
| 2. Person Plural | conjecissetis |
|
| 3. Person Plural | conjecissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
|
| 2. Person Singular | conjectus esses |
|
| 3. Person Singular | conjectus esset |
|
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
|
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
|
| 3. Person Plural | conjecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
|
| 2. Person Singular | conjeceris |
|
| 3. Person Singular | conjecerit |
|
| 1. Person Plural | conjecerimus |
|
| 2. Person Plural | conjeceritis |
|
| 3. Person Plural | conjecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
|
| 2. Person Singular | conjectus eris |
|
| 3. Person Singular | conjectus erit |
|
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
|
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
|
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
|
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
|
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
|
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
! |
| 2. Person Plural | conjicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
|
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
|
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
|
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
|
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
|
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich schicke |
| 2. Person Singular | conjicis |
du schickst |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es schickt |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir schicken |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr schickt |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie schicken |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde geschickt |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst geschickt |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird geschickt |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden geschickt |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet geschickt |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden geschickt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich schicke |
| 2. Person Singular | conjicias |
du schickest |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es schicke |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir schicken |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr schicket |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie schicken |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde geschickt |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest geschickt |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde geschickt |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden geschickt |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet geschickt |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden geschickt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich schickte |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du schicktest |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es schickte |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir schickten |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr schicktet |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie schickten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde geschickt |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest geschickt |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde geschickt |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden geschickt |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet geschickt |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden geschickt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich schickte |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du schicktest |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es schickte |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir schickten |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr schicktet |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie schickten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde geschickt |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest geschickt |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde geschickt |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden geschickt |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet geschickt |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden geschickt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde schicken |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst schicken |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird schicken |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden schicken |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet schicken |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden schicken |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde geschickt werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst geschickt werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird geschickt werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden geschickt werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet geschickt werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden geschickt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe geschickt |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast geschickt |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat geschickt |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben geschickt |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt geschickt |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben geschickt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin geschickt worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist geschickt worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist geschickt worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind geschickt worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid geschickt worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind geschickt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe geschickt |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest geschickt |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe geschickt |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben geschickt |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet geschickt |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben geschickt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei geschickt worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest geschickt worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei geschickt worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien geschickt worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet geschickt worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien geschickt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte geschickt |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest geschickt |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte geschickt |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten geschickt |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet geschickt |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten geschickt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war geschickt worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst geschickt worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war geschickt worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren geschickt worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart geschickt worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren geschickt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte geschickt |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest geschickt |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte geschickt |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten geschickt |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet geschickt |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten geschickt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre geschickt worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest geschickt worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre geschickt worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären geschickt worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret geschickt worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären geschickt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde geschickt haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst geschickt haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird geschickt haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden geschickt haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet geschickt haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden geschickt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde geschickt worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst geschickt worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird geschickt worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden geschickt worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet geschickt worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden geschickt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
schicken |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
geschickt haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
schicken werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
geschickt werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
geschickt worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig geschickt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
schicke; schick! |
| 2. Person Plural | conjicite |
schickt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Schicken |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Schickens |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Schicken |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Schicken |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Schicken |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Schicken! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
|
| 2. Person Singular | conjicis |
|
| 3. Person Singular | conjicit |
|
| 1. Person Plural | conjicimus |
|
| 2. Person Plural | conjicitis |
|
| 3. Person Plural | conjiciunt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
|
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
|
| 3. Person Singular | conjicitur |
|
| 1. Person Plural | conjicimur |
|
| 2. Person Plural | conjicimini |
|
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
|
| 2. Person Singular | conjicias |
|
| 3. Person Singular | conjiciat |
|
| 1. Person Plural | conjiciamus |
|
| 2. Person Plural | conjiciatis |
|
| 3. Person Plural | conjiciant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
|
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
|
| 3. Person Singular | conjiciatur |
|
| 1. Person Plural | conjiciamur |
|
| 2. Person Plural | conjiciamini |
|
| 3. Person Plural | conjiciantur |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
|
| 2. Person Singular | conjiciebas |
|
| 3. Person Singular | conjiciebat |
|
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
|
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
|
| 3. Person Plural | conjiciebant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
|
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
|
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
|
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
|
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
|
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
|
| 2. Person Singular | conjiceres |
|
| 3. Person Singular | conjiceret |
|
| 1. Person Plural | conjiceremus |
|
| 2. Person Plural | conjiceretis |
|
| 3. Person Plural | conjicerent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
|
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
|
| 3. Person Singular | conjiceretur |
|
| 1. Person Plural | conjiceremur |
|
| 2. Person Plural | conjiceremini |
|
| 3. Person Plural | conjicerentur |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
|
| 2. Person Singular | conjicies |
|
| 3. Person Singular | conjiciet |
|
| 1. Person Plural | conjiciemus |
|
| 2. Person Plural | conjicietis |
|
| 3. Person Plural | conjicient |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
|
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
|
| 3. Person Singular | conjicietur |
|
| 1. Person Plural | conjiciemur |
|
| 2. Person Plural | conjiciemini |
|
| 3. Person Plural | conjicientur |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
|
| 2. Person Singular | conjecisti |
|
| 3. Person Singular | conjecit |
|
| 1. Person Plural | conjecimus |
|
| 2. Person Plural | conjecistis |
|
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
|
| 2. Person Singular | conjectus es |
|
| 3. Person Singular | conjectus est |
|
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
|
| 2. Person Plural | conjecti estis |
|
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
|
| 2. Person Singular | conjeceris |
|
| 3. Person Singular | conjecerit |
|
| 1. Person Plural | conjecerimus |
|
| 2. Person Plural | conjeceritis |
|
| 3. Person Plural | conjecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
|
| 2. Person Singular | conjectus sis |
|
| 3. Person Singular | conjectus sit |
|
| 1. Person Plural | conjecti simus |
|
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
|
| 3. Person Plural | conjecti sint |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
|
| 2. Person Singular | conjeceras |
|
| 3. Person Singular | conjecerat |
|
| 1. Person Plural | conjeceramus |
|
| 2. Person Plural | conjeceratis |
|
| 3. Person Plural | conjecerant |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
|
| 2. Person Singular | conjectus eras |
|
| 3. Person Singular | conjectus erat |
|
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
|
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
|
| 3. Person Plural | conjecti erant |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
|
| 2. Person Singular | conjecisses |
|
| 3. Person Singular | conjecisset |
|
| 1. Person Plural | conjecissemus |
|
| 2. Person Plural | conjecissetis |
|
| 3. Person Plural | conjecissent |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
|
| 2. Person Singular | conjectus esses |
|
| 3. Person Singular | conjectus esset |
|
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
|
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
|
| 3. Person Plural | conjecti essent |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
|
| 2. Person Singular | conjeceris |
|
| 3. Person Singular | conjecerit |
|
| 1. Person Plural | conjecerimus |
|
| 2. Person Plural | conjeceritis |
|
| 3. Person Plural | conjecerint |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
|
| 2. Person Singular | conjectus eris |
|
| 3. Person Singular | conjectus erit |
|
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
|
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
|
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
|
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
|
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
|
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
|
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
! |
| 2. Person Plural | conjicite |
! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
|
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
|
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
|
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
|
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
|
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich stoße |
| 2. Person Singular | conjicis |
du stößt |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es stößt |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir stoßen |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr stoßt |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie stoßen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde gestoßen |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst gestoßen |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird gestoßen |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden gestoßen |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet gestoßen |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden gestoßen |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich stoße |
| 2. Person Singular | conjicias |
du stoßest |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es stoße |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir stoßen |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr stoßet |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie stoßen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde gestoßen |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest gestoßen |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde gestoßen |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden gestoßen |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet gestoßen |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden gestoßen |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich stieß |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du stießest |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es stieß |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir stießen |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr stießt |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie stießen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde gestoßen |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest gestoßen |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde gestoßen |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden gestoßen |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet gestoßen |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden gestoßen |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich stieße |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du stießest |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es stieße |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir stießen |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr stießet |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie stießen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde gestoßen |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest gestoßen |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde gestoßen |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden gestoßen |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet gestoßen |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden gestoßen |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde stoßen |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst stoßen |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird stoßen |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden stoßen |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet stoßen |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden stoßen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde gestoßen werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst gestoßen werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird gestoßen werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden gestoßen werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet gestoßen werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden gestoßen werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe gestoßen |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast gestoßen |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat gestoßen |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben gestoßen |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt gestoßen |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben gestoßen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin gestoßen worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist gestoßen worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist gestoßen worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind gestoßen worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid gestoßen worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind gestoßen worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe gestoßen |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest gestoßen |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe gestoßen |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben gestoßen |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet gestoßen |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben gestoßen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei gestoßen worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest gestoßen worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei gestoßen worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien gestoßen worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet gestoßen worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien gestoßen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte gestoßen |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest gestoßen |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte gestoßen |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten gestoßen |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet gestoßen |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten gestoßen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war gestoßen worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst gestoßen worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war gestoßen worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren gestoßen worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart gestoßen worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren gestoßen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte gestoßen |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest gestoßen |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte gestoßen |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten gestoßen |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet gestoßen |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten gestoßen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre gestoßen worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest gestoßen worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre gestoßen worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären gestoßen worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret gestoßen worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären gestoßen worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde gestoßen haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst gestoßen haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird gestoßen haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden gestoßen haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet gestoßen haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden gestoßen haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde gestoßen worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst gestoßen worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird gestoßen worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden gestoßen worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet gestoßen worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden gestoßen worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
stoßen |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
gestoßen haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
stoßen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
gestoßen werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
gestoßen worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig gestoßen werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
stoß! |
| 2. Person Plural | conjicite |
stoßt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Stoßen |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Stoßens |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Stoßen |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Stoßen |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Stoßen |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Stoßen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich vermute |
| 2. Person Singular | conjicis |
du vermutest |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es vermutet |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir vermuten |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr vermutet |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie vermuten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde vermutet |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst vermutet |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird vermutet |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden vermutet |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet vermutet |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden vermutet |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich vermute |
| 2. Person Singular | conjicias |
du vermutest |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es vermute |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir vermuten |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr vermutet |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie vermuten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde vermutet |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest vermutet |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde vermutet |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden vermutet |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet vermutet |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden vermutet |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich vermutete |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du vermutetest |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es vermutete |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir vermuteten |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr vermutetet |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie vermuteten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde vermutet |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest vermutet |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde vermutet |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden vermutet |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet vermutet |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden vermutet |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich vermutete |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du vermutetest |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es vermutete |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir vermuteten |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr vermutetet |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie vermuteten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde vermutet |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest vermutet |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde vermutet |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden vermutet |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet vermutet |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden vermutet |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde vermuten |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst vermuten |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird vermuten |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden vermuten |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet vermuten |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden vermuten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde vermutet werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst vermutet werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird vermutet werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden vermutet werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet vermutet werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden vermutet werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe vermutet |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast vermutet |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat vermutet |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben vermutet |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt vermutet |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben vermutet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin vermutet worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist vermutet worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist vermutet worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind vermutet worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid vermutet worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind vermutet worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe vermutet |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest vermutet |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe vermutet |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben vermutet |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet vermutet |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben vermutet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei vermutet worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest vermutet worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei vermutet worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien vermutet worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet vermutet worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien vermutet worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte vermutet |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest vermutet |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte vermutet |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten vermutet |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet vermutet |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten vermutet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war vermutet worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst vermutet worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war vermutet worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren vermutet worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart vermutet worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren vermutet worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte vermutet |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest vermutet |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte vermutet |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten vermutet |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet vermutet |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten vermutet |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre vermutet worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest vermutet worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre vermutet worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären vermutet worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret vermutet worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären vermutet worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde vermutet haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst vermutet haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird vermutet haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden vermutet haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet vermutet haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden vermutet haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde vermutet worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst vermutet worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird vermutet worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden vermutet worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet vermutet worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden vermutet worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
vermuten |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
vermutet haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
vermuten werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
vermutet werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
vermutet worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig vermutet werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
vermute! |
| 2. Person Plural | conjicite |
vermutet! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Vermuten |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Vermutens |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Vermuten |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Vermuten |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Vermuten |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Vermuten! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich verwickle |
| 2. Person Singular | conjicis |
du verwickelst |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es verwickelt |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir verwickeln |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr verwickelt |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie verwickeln |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde verwickelt |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst verwickelt |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird verwickelt |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden verwickelt |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet verwickelt |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden verwickelt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich verwickle |
| 2. Person Singular | conjicias |
du verwickelst |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es verwickle |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir verwickeln |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr verwickelt |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie verwickeln |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde verwickelt |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest verwickelt |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde verwickelt |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden verwickelt |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet verwickelt |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden verwickelt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich verwickelte |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du verwickeltest |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es verwickelte |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir verwickelten |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr verwickeltet |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie verwickelten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde verwickelt |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest verwickelt |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde verwickelt |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden verwickelt |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet verwickelt |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden verwickelt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich verwickelte |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du verwickeltest |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es verwickelte |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir verwickelten |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr verwickeltet |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie verwickelten |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde verwickelt |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest verwickelt |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde verwickelt |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden verwickelt |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet verwickelt |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden verwickelt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde verwickeln |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst verwickeln |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird verwickeln |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden verwickeln |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet verwickeln |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden verwickeln |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde verwickelt werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst verwickelt werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird verwickelt werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden verwickelt werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet verwickelt werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden verwickelt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe verwickelt |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast verwickelt |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat verwickelt |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben verwickelt |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt verwickelt |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben verwickelt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin verwickelt worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist verwickelt worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist verwickelt worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind verwickelt worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid verwickelt worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind verwickelt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe verwickelt |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest verwickelt |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe verwickelt |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben verwickelt |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet verwickelt |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben verwickelt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei verwickelt worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest verwickelt worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei verwickelt worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien verwickelt worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet verwickelt worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien verwickelt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte verwickelt |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest verwickelt |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte verwickelt |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten verwickelt |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet verwickelt |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten verwickelt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war verwickelt worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst verwickelt worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war verwickelt worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren verwickelt worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart verwickelt worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren verwickelt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte verwickelt |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest verwickelt |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte verwickelt |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten verwickelt |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet verwickelt |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten verwickelt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre verwickelt worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest verwickelt worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre verwickelt worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären verwickelt worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret verwickelt worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären verwickelt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde verwickelt haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst verwickelt haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird verwickelt haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden verwickelt haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet verwickelt haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden verwickelt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde verwickelt worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst verwickelt worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird verwickelt worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden verwickelt worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet verwickelt worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden verwickelt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
verwickeln |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
verwickelt haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
verwickeln werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
verwickelt werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
verwickelt worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig verwickelt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
verwickle! |
| 2. Person Plural | conjicite |
verwickelt! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Verwickeln |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Verwickelnes |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Verwickeln |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Verwickeln |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Verwickeln |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Verwickeln! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich werfe |
| 2. Person Singular | conjicis |
du wirfst |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es wirft |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir werfen |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr werft |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie werfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde geworfen |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst geworfen |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird geworfen |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden geworfen |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet geworfen |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden geworfen |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werfe |
| 2. Person Singular | conjicias |
du werfest |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es werfe |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir werfen |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr werfet |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie werfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde geworfen |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest geworfen |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde geworfen |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden geworfen |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet geworfen |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden geworfen |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich warf |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du warfst |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es warf |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir warfen |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr warft |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie warfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde geworfen |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest geworfen |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde geworfen |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden geworfen |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet geworfen |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden geworfen |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich würfe |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du würfest |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es würfe |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir würfen |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr würfet |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie würfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde geworfen |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest geworfen |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde geworfen |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden geworfen |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet geworfen |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden geworfen |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde werfen |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst werfen |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird werfen |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden werfen |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet werfen |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden werfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde geworfen werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst geworfen werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird geworfen werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden geworfen werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet geworfen werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden geworfen werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe geworfen |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast geworfen |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat geworfen |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben geworfen |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt geworfen |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben geworfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin geworfen worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist geworfen worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist geworfen worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind geworfen worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid geworfen worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind geworfen worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe geworfen |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest geworfen |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe geworfen |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben geworfen |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet geworfen |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben geworfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei geworfen worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest geworfen worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei geworfen worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien geworfen worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet geworfen worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien geworfen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte geworfen |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest geworfen |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte geworfen |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten geworfen |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet geworfen |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten geworfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war geworfen worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst geworfen worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war geworfen worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren geworfen worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart geworfen worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren geworfen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte geworfen |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest geworfen |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte geworfen |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten geworfen |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet geworfen |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten geworfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre geworfen worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest geworfen worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre geworfen worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären geworfen worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret geworfen worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären geworfen worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde geworfen haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst geworfen haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird geworfen haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden geworfen haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet geworfen haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden geworfen haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde geworfen worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst geworfen worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird geworfen worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden geworfen worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet geworfen worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden geworfen worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
werfen |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
geworfen haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
werfen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
geworfen werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
geworfen worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig geworfen werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
wirf! |
| 2. Person Plural | conjicite |
werft! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Werfen |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Werfens |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Werfen |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Werfen |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Werfen |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Werfen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich lege zusammen |
| 2. Person Singular | conjicis |
du legst zusammen |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es legt zusammen |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir legen zusammen |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr legt zusammen |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie legen zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde zusammengelegt |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst zusammengelegt |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird zusammengelegt |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden zusammengelegt |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet zusammengelegt |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden zusammengelegt |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich lege zusammen |
| 2. Person Singular | conjicias |
du legest zusammen |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es lege zusammen |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir legen zusammen |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr leget zusammen |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie legen zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde zusammengelegt |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest zusammengelegt |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde zusammengelegt |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden zusammengelegt |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet zusammengelegt |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden zusammengelegt |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich legte zusammen |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du legtest zusammen |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es legte zusammen |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir legten zusammen |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr legtet zusammen |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie legten zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde zusammengelegt |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest zusammengelegt |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde zusammengelegt |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden zusammengelegt |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet zusammengelegt |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden zusammengelegt |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich legte zusammen |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du legtest zusammen |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es legte zusammen |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir legten zusammen |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr legtet zusammen |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie legten zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde zusammengelegt |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest zusammengelegt |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde zusammengelegt |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden zusammengelegt |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet zusammengelegt |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden zusammengelegt |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde zusammenlegen |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst zusammenlegen |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird zusammenlegen |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden zusammenlegen |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet zusammenlegen |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden zusammenlegen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde zusammengelegt werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst zusammengelegt werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird zusammengelegt werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden zusammengelegt werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet zusammengelegt werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden zusammengelegt werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe zusammengelegt |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast zusammengelegt |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat zusammengelegt |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben zusammengelegt |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt zusammengelegt |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben zusammengelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin zusammengelegt worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist zusammengelegt worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist zusammengelegt worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind zusammengelegt worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid zusammengelegt worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind zusammengelegt worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe zusammengelegt |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest zusammengelegt |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe zusammengelegt |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben zusammengelegt |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet zusammengelegt |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben zusammengelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei zusammengelegt worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest zusammengelegt worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei zusammengelegt worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien zusammengelegt worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet zusammengelegt worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien zusammengelegt worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte zusammengelegt |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest zusammengelegt |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte zusammengelegt |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten zusammengelegt |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet zusammengelegt |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten zusammengelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war zusammengelegt worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst zusammengelegt worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war zusammengelegt worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren zusammengelegt worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart zusammengelegt worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren zusammengelegt worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte zusammengelegt |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest zusammengelegt |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte zusammengelegt |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten zusammengelegt |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet zusammengelegt |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten zusammengelegt |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre zusammengelegt worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest zusammengelegt worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre zusammengelegt worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären zusammengelegt worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret zusammengelegt worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären zusammengelegt worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde zusammengelegt haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst zusammengelegt haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird zusammengelegt haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden zusammengelegt haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet zusammengelegt haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden zusammengelegt haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde zusammengelegt worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst zusammengelegt worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird zusammengelegt worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden zusammengelegt worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet zusammengelegt worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden zusammengelegt worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
zusammenlegen |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
zusammengelegt haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
zusammenlegen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
zusammengelegt werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
zusammengelegt worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig zusammengelegt werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
lege zusammen; leg zusammen! |
| 2. Person Plural | conjicite |
legt zusammen! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Zusammenlegen |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Zusammenlegens |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Zusammenlegen |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Zusammenlegen |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Zusammenlegen |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Zusammenlegen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich werfe zusammen |
| 2. Person Singular | conjicis |
du wirfst zusammen |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es wirft zusammen |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir werfen zusammen |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr werft zusammen |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie werfen zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde zusammengeworfen |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst zusammengeworfen |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird zusammengeworfen |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden zusammengeworfen |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet zusammengeworfen |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden zusammengeworfen |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werfe zusammen |
| 2. Person Singular | conjicias |
du werfest zusammen |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es werfe zusammen |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir werfen zusammen |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr werfet zusammen |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie werfen zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde zusammengeworfen |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest zusammengeworfen |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde zusammengeworfen |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden zusammengeworfen |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet zusammengeworfen |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden zusammengeworfen |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich warf zusammen |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du warfst zusammen |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es warf zusammen |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir warfen zusammen |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr warft zusammen |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie warfen zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde zusammengeworfen |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest zusammengeworfen |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde zusammengeworfen |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden zusammengeworfen |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet zusammengeworfen |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden zusammengeworfen |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich würfe zusammen |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du würfest zusammen |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es würfe zusammen |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir würfen zusammen |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr würfet zusammen |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie würfen zusammen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde zusammengeworfen |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest zusammengeworfen |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde zusammengeworfen |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden zusammengeworfen |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet zusammengeworfen |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden zusammengeworfen |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde zusammenwerfen |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst zusammenwerfen |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird zusammenwerfen |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden zusammenwerfen |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet zusammenwerfen |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden zusammenwerfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde zusammengeworfen werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst zusammengeworfen werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird zusammengeworfen werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden zusammengeworfen werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet zusammengeworfen werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden zusammengeworfen werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe zusammengeworfen |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast zusammengeworfen |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat zusammengeworfen |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben zusammengeworfen |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt zusammengeworfen |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben zusammengeworfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin zusammengeworfen worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist zusammengeworfen worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist zusammengeworfen worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind zusammengeworfen worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid zusammengeworfen worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind zusammengeworfen worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe zusammengeworfen |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest zusammengeworfen |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe zusammengeworfen |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben zusammengeworfen |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet zusammengeworfen |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben zusammengeworfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei zusammengeworfen worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest zusammengeworfen worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei zusammengeworfen worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien zusammengeworfen worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet zusammengeworfen worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien zusammengeworfen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte zusammengeworfen |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest zusammengeworfen |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte zusammengeworfen |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten zusammengeworfen |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet zusammengeworfen |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten zusammengeworfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war zusammengeworfen worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst zusammengeworfen worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war zusammengeworfen worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren zusammengeworfen worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart zusammengeworfen worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren zusammengeworfen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte zusammengeworfen |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest zusammengeworfen |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte zusammengeworfen |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten zusammengeworfen |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet zusammengeworfen |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten zusammengeworfen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre zusammengeworfen worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest zusammengeworfen worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre zusammengeworfen worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären zusammengeworfen worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret zusammengeworfen worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären zusammengeworfen worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde zusammengeworfen haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst zusammengeworfen haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird zusammengeworfen haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden zusammengeworfen haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet zusammengeworfen haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden zusammengeworfen haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde zusammengeworfen worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst zusammengeworfen worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird zusammengeworfen worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden zusammengeworfen worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet zusammengeworfen worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden zusammengeworfen worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
zusammenwerfen |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
zusammengeworfen haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
zusammenwerfen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
zusammengeworfen werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
zusammengeworfen worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig zusammengeworfen werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
wirf zusammen! |
| 2. Person Plural | conjicite |
werft zusammen! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Zusammenwerfen |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Zusammenwerfens |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Zusammenwerfen |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Zusammenwerfen |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Zusammenwerfen |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Zusammenwerfen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |
Präsens Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicio |
ich weise zu |
| 2. Person Singular | conjicis |
du weist zu |
| 3. Person Singular | conjicit |
er/sie/es weist zu |
| 1. Person Plural | conjicimus |
wir weisen zu |
| 2. Person Plural | conjicitis |
ihr weist zu |
| 3. Person Plural | conjiciunt |
sie weisen zu |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicior |
ich werde zugewiesen |
| 2. Person Singular | conjiceris conjicere |
du wirst zugewiesen |
| 3. Person Singular | conjicitur |
er/sie/es wird zugewiesen |
| 1. Person Plural | conjicimur |
wir werden zugewiesen |
| 2. Person Plural | conjicimini |
ihr werdet zugewiesen |
| 3. Person Plural | conjiciuntur |
sie werden zugewiesen |
Präsens Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich weise zu |
| 2. Person Singular | conjicias |
du weisest zu |
| 3. Person Singular | conjiciat |
er/sie/es weise zu |
| 1. Person Plural | conjiciamus |
wir weisen zu |
| 2. Person Plural | conjiciatis |
ihr weiset zu |
| 3. Person Plural | conjiciant |
sie weisen zu |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde zugewiesen |
| 2. Person Singular | conjiciaris conjiciare |
du werdest zugewiesen |
| 3. Person Singular | conjiciatur |
er/sie/es werde zugewiesen |
| 1. Person Plural | conjiciamur |
wir werden zugewiesen |
| 2. Person Plural | conjiciamini |
ihr werdet zugewiesen |
| 3. Person Plural | conjiciantur |
sie werden zugewiesen |
Imperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebam |
ich wies zu |
| 2. Person Singular | conjiciebas |
du wiesest zu |
| 3. Person Singular | conjiciebat |
er/sie/es wies zu |
| 1. Person Plural | conjiciebamus |
wir wiesen zu |
| 2. Person Plural | conjiciebatis |
ihr wiest zu |
| 3. Person Plural | conjiciebant |
sie wiesen zu |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciebar |
ich wurde zugewiesen |
| 2. Person Singular | conjiciebaris conjiciebare |
du wurdest zugewiesen |
| 3. Person Singular | conjiciebatur |
er/sie/es wurde zugewiesen |
| 1. Person Plural | conjiciebamur |
wir wurden zugewiesen |
| 2. Person Plural | conjiciebamini |
ihr wurdet zugewiesen |
| 3. Person Plural | conjiciebantur |
sie wurden zugewiesen |
Imperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerem |
ich wiese zu |
| 2. Person Singular | conjiceres |
du wiesest zu |
| 3. Person Singular | conjiceret |
er/sie/es wiese zu |
| 1. Person Plural | conjiceremus |
wir wiesen zu |
| 2. Person Plural | conjiceretis |
ihr wieset zu |
| 3. Person Plural | conjicerent |
sie wiesen zu |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjicerer |
ich würde zugewiesen |
| 2. Person Singular | conjicereris conjicerere |
du würdest zugewiesen |
| 3. Person Singular | conjiceretur |
er/sie/es würde zugewiesen |
| 1. Person Plural | conjiceremur |
wir würden zugewiesen |
| 2. Person Plural | conjiceremini |
ihr würdet zugewiesen |
| 3. Person Plural | conjicerentur |
sie würden zugewiesen |
Futur I
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciam |
ich werde zuweisen |
| 2. Person Singular | conjicies |
du wirst zuweisen |
| 3. Person Singular | conjiciet |
er/sie/es wird zuweisen |
| 1. Person Plural | conjiciemus |
wir werden zuweisen |
| 2. Person Plural | conjicietis |
ihr werdet zuweisen |
| 3. Person Plural | conjicient |
sie werden zuweisen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjiciar |
ich werde zugewiesen werden |
| 2. Person Singular | conjicieris conjiciere |
du wirst zugewiesen werden |
| 3. Person Singular | conjicietur |
er/sie/es wird zugewiesen werden |
| 1. Person Plural | conjiciemur |
wir werden zugewiesen werden |
| 2. Person Plural | conjiciemini |
ihr werdet zugewiesen werden |
| 3. Person Plural | conjicientur |
sie werden zugewiesen werden |
Perfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeci |
ich habe zugewiesen |
| 2. Person Singular | conjecisti |
du hast zugewiesen |
| 3. Person Singular | conjecit |
er/sie/es hat zugewiesen |
| 1. Person Plural | conjecimus |
wir haben zugewiesen |
| 2. Person Plural | conjecistis |
ihr habt zugewiesen |
| 3. Person Plural | conjecerunt conjecere |
sie haben zugewiesen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sum |
ich bin zugewiesen worden |
| 2. Person Singular | conjectus es |
du bist zugewiesen worden |
| 3. Person Singular | conjectus est |
er/sie/es ist zugewiesen worden |
| 1. Person Plural | conjecti sumus |
wir sind zugewiesen worden |
| 2. Person Plural | conjecti estis |
ihr seid zugewiesen worden |
| 3. Person Plural | conjecti sunt |
sie sind zugewiesen worden |
Perfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecerim |
ich habe zugewiesen |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du habest zugewiesen |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es habe zugewiesen |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir haben zugewiesen |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr habet zugewiesen |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie haben zugewiesen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus sim |
ich sei zugewiesen worden |
| 2. Person Singular | conjectus sis |
du seiest zugewiesen worden |
| 3. Person Singular | conjectus sit |
er/sie/es sei zugewiesen worden |
| 1. Person Plural | conjecti simus |
wir seien zugewiesen worden |
| 2. Person Plural | conjecti sitis |
ihr seiet zugewiesen worden |
| 3. Person Plural | conjecti sint |
sie seien zugewiesen worden |
Plusquamperfekt Indikativ
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjeceram |
ich hatte zugewiesen |
| 2. Person Singular | conjeceras |
du hattest zugewiesen |
| 3. Person Singular | conjecerat |
er/sie/es hatte zugewiesen |
| 1. Person Plural | conjeceramus |
wir hatten zugewiesen |
| 2. Person Plural | conjeceratis |
ihr hattet zugewiesen |
| 3. Person Plural | conjecerant |
sie hatten zugewiesen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus eram |
ich war zugewiesen worden |
| 2. Person Singular | conjectus eras |
du warst zugewiesen worden |
| 3. Person Singular | conjectus erat |
er/sie/es war zugewiesen worden |
| 1. Person Plural | conjecti eramus |
wir waren zugewiesen worden |
| 2. Person Plural | conjecti eratis |
ihr wart zugewiesen worden |
| 3. Person Plural | conjecti erant |
sie waren zugewiesen worden |
Plusquamperfekt Konjunktiv
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecissem |
ich hätte zugewiesen |
| 2. Person Singular | conjecisses |
du hättest zugewiesen |
| 3. Person Singular | conjecisset |
er/sie/es hätte zugewiesen |
| 1. Person Plural | conjecissemus |
wir hätten zugewiesen |
| 2. Person Plural | conjecissetis |
ihr hättet zugewiesen |
| 3. Person Plural | conjecissent |
sie hätten zugewiesen |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus essem |
ich wäre zugewiesen worden |
| 2. Person Singular | conjectus esses |
du wärest zugewiesen worden |
| 3. Person Singular | conjectus esset |
er/sie/es wäre zugewiesen worden |
| 1. Person Plural | conjecti essemus |
wir wären zugewiesen worden |
| 2. Person Plural | conjecti essetis |
ihr wäret zugewiesen worden |
| 3. Person Plural | conjecti essent |
sie wären zugewiesen worden |
Futur II
| Aktiv | ||
| 1. Person Singular | conjecero |
ich werde zugewiesen haben |
| 2. Person Singular | conjeceris |
du wirst zugewiesen haben |
| 3. Person Singular | conjecerit |
er/sie/es wird zugewiesen haben |
| 1. Person Plural | conjecerimus |
wir werden zugewiesen haben |
| 2. Person Plural | conjeceritis |
ihr werdet zugewiesen haben |
| 3. Person Plural | conjecerint |
sie werden zugewiesen haben |
| Passiv | ||
| 1. Person Singular | conjectus ero |
ich werde zugewiesen worden sein |
| 2. Person Singular | conjectus eris |
du wirst zugewiesen worden sein |
| 3. Person Singular | conjectus erit |
er/sie/es wird zugewiesen worden sein |
| 1. Person Plural | conjecti erimus |
wir werden zugewiesen worden sein |
| 2. Person Plural | conjecti eritis |
ihr werdet zugewiesen worden sein |
| 3. Person Plural | conjecti erunt |
sie werden zugewiesen worden sein |
Infinite
| Aktiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjicere |
zuweisen |
| Vorzeitigkeit | conjecisse |
zugewiesen haben |
| Nachzeitigkeit | conjecturum esse |
zuweisen werden |
| Passiv | ||
| Gleichzeitigkeit | conjici conjicier |
zugewiesen werden |
| Vorzeitigkeit | conjectum esse |
zugewiesen worden sein |
| Nachzeitigkeit | conjectum iri |
künftig zugewiesen werden |
Imperative
Imperativ I
| Latein | Deutsch | |
| 2. Person Singular | conjice |
weise zu; weis zu! |
| 2. Person Plural | conjicite |
weist zu! |
Imperativ II
| Latein | |
| 2. Person Singular | conjicito |
| 3. Person Singular | conjicito |
| 2. Person Plural | conjicitote |
| 3. Person Plural | conjicunto |
Gerundium
| Latein | Deutsch | |
| Nominativ | conjicere |
das Zuweisen |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
des Zuweisens |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
dem Zuweisen |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
das Zuweisen |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
durch das Zuweisen |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
Zuweisen! |
Gerundivum
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciendus conjiciundus |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
| Genitiv | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendi conjiciundi |
| Dativ | conjiciendo conjiciundo |
conjiciendae conjiciundae |
conjiciendo conjiciundo |
| Akkusativ | conjiciendum conjiciundum |
conjiciendam conjiciundam |
conjiciendum conjiciundum |
| Ablativ | conjiciendo conjiciundo |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendo conjiciundo |
| Vokativ | conjiciende conjiciunde |
conjicienda conjiciunda |
conjiciendum conjiciundum |
Plural
| Nominativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
| Genitiv | conjiciendorum conjiciundorum |
conjiciendarum conjiciundarum |
conjiciendorum conjiciundorum |
| Dativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Akkusativ | conjiciendos conjiciundos |
conjiciendas conjiciundas |
conjicienda conjiciunda |
| Ablativ | conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
conjiciendis conjiciundis |
| Vokativ | conjiciendi conjiciundi |
conjiciendae conjiciundae |
conjicienda conjiciunda |
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
| Genitiv | conjicientis |
conjicientis |
conjicientis |
| Dativ | conjicienti |
conjicienti |
conjicienti |
| Akkusativ | conjicientem |
conjicientem |
conjiciens |
| Ablativ | conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
conjicienti conjiciente |
| Vokativ | conjiciens |
conjiciens |
conjiciens |
Plural
| Nominativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Genitiv | conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
conjicientium conjicientum |
| Dativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Akkusativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
| Ablativ | conjicientibus |
conjicientibus |
conjicientibus |
| Vokativ | conjicientes |
conjicientes |
conjicientia |
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjectus |
conjecta |
conjectum |
| Genitiv | conjecti |
conjectae |
conjecti |
| Dativ | conjecto |
conjectae |
conjecto |
| Akkusativ | conjectum |
conjectam |
conjectum |
| Ablativ | conjecto |
conjecta |
conjecto |
| Vokativ | conjecte |
conjecta |
conjectum |
Plural
| Nominativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
| Genitiv | conjectorum |
conjectarum |
conjectorum |
| Dativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Akkusativ | conjectos |
conjectas |
conjecta |
| Ablativ | conjectis |
conjectis |
conjectis |
| Vokativ | conjecti |
conjectae |
conjecta |
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| Maskulinum | Femininum | Neutrum | |
| Nominativ | conjecturus |
conjectura |
conjecturum |
| Genitiv | conjecturi |
conjecturae |
conjecturi |
| Dativ | conjecturo |
conjecturae |
conjecturo |
| Akkusativ | conjecturum |
conjecturam |
conjecturum |
| Ablativ | conjecturo |
conjectura |
conjecturo |
| Vokativ | conjecture |
conjectura |
conjecturum |
Plural
| Nominativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
| Genitiv | conjecturorum |
conjecturarum |
conjecturorum |
| Dativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Akkusativ | conjecturos |
conjecturas |
conjectura |
| Ablativ | conjecturis |
conjecturis |
conjecturis |
| Vokativ | conjecturi |
conjecturae |
conjectura |
Supina
| Supin I | Supin II |
| conjectum |
conjectu |