Neben denen auf dieser Seite zu findenden Formen von
consuaviare (Verb) entspricht Ihr Suchwort
consuaviare auch noch Formen von:
consuaviari (Verb)
Hinweis: Synkope: ve ausgefallen (Perfekt: -aver- → -ar-, -ever- → -er-).
Kurzübersicht
Aufstellung aller Formen
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuavio
|
|
| 2. Person Singular |
consuavias
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviat
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviamus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviatis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuavior
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviaris consuaviare
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatur
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviamur
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviamini
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviem
|
|
| 2. Person Singular |
consuavies
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviet
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviemus
|
|
| 2. Person Plural |
consuavietis
|
|
| 3. Person Plural |
consuavient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuavier
|
|
| 2. Person Singular |
consuavieris consuaviere
|
|
| 3. Person Singular |
consuavietur
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviemur
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviemini
|
|
| 3. Person Plural |
consuavientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviabam
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviabas
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviabat
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviabamus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviabatis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviabar
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviabaris consuaviabare
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviabatur
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviabamur
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviabamini
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviarem
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviares
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviaret
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviaremus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviaretis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviarer
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviareris consuaviarere
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviaretur
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviaremur
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviaremini
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviabo
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviabis
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviabit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviabimus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviabitis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviabor
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviaberis consuaviabere
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviabitur
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviabimur
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviabimini
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviavi
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviavisti
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviavit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviavimus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviavistis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviaverunt consuaviavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviatus es
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatus est
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviati estis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviaverim
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviaveris
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviaverit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviati simus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviaveram
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviaveras
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviaverat
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviavissem
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviavisses
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviavisset
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviavero
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviaveris
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviaverit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
consuaviare
|
|
| Vorzeitigkeit |
consuaviavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
consuaviaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
consuaviari consuaviarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
consuaviatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
consuaviatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
consuavia
|
! |
| 2. Person Plural |
consuaviate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
consuaviato
|
| 3. Person Singular |
consuaviato
|
| 2. Person Plural |
consuaviatote
|
| 3. Person Plural |
consuavianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
consuaviare
|
|
| Genitiv |
consuaviandi
|
|
| Dativ |
consuaviando
|
|
| Akkusativ |
consuaviandum
|
|
| Ablativ |
consuaviando
|
|
| Vokativ |
consuaviande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
consuaviandus
|
consuavianda
|
consuaviandum
|
| Genitiv |
consuaviandi
|
consuaviandae
|
consuaviandi
|
| Dativ |
consuaviando
|
consuaviandae
|
consuaviando
|
| Akkusativ |
consuaviandum
|
consuaviandam
|
consuaviandum
|
| Ablativ |
consuaviando
|
consuavianda
|
consuaviando
|
| Vokativ |
consuaviande
|
consuavianda
|
consuaviandum
|
Plural
| Nominativ |
consuaviandi
|
consuaviandae
|
consuavianda
|
| Genitiv |
consuaviandorum
|
consuaviandarum
|
consuaviandorum
|
| Dativ |
consuaviandis
|
consuaviandis
|
consuaviandis
|
| Akkusativ |
consuaviandos
|
consuaviandas
|
consuavianda
|
| Ablativ |
consuaviandis
|
consuaviandis
|
consuaviandis
|
| Vokativ |
consuaviandi
|
consuaviandae
|
consuavianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
consuavians
|
consuavians
|
consuavians
|
| Genitiv |
consuaviantis
|
consuaviantis
|
consuaviantis
|
| Dativ |
consuavianti
|
consuavianti
|
consuavianti
|
| Akkusativ |
consuaviantem
|
consuaviantem
|
consuavians
|
| Ablativ |
consuavianti consuaviante
|
consuavianti consuaviante
|
consuavianti consuaviante
|
| Vokativ |
consuavians
|
consuavians
|
consuavians
|
Plural
| Nominativ |
consuaviantes
|
consuaviantes
|
consuaviantia
|
| Genitiv |
consuaviantium consuaviantum
|
consuaviantium consuaviantum
|
consuaviantium consuaviantum
|
| Dativ |
consuaviantibus
|
consuaviantibus
|
consuaviantibus
|
| Akkusativ |
consuaviantes
|
consuaviantes
|
consuaviantia
|
| Ablativ |
consuaviantibus
|
consuaviantibus
|
consuaviantibus
|
| Vokativ |
consuaviantes
|
consuaviantes
|
consuaviantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
consuaviatus
|
consuaviata
|
consuaviatum
|
| Genitiv |
consuaviati
|
consuaviatae
|
consuaviati
|
| Dativ |
consuaviato
|
consuaviatae
|
consuaviato
|
| Akkusativ |
consuaviatum
|
consuaviatam
|
consuaviatum
|
| Ablativ |
consuaviato
|
consuaviata
|
consuaviato
|
| Vokativ |
consuaviate
|
consuaviata
|
consuaviatum
|
Plural
| Nominativ |
consuaviati
|
consuaviatae
|
consuaviata
|
| Genitiv |
consuaviatorum
|
consuaviatarum
|
consuaviatorum
|
| Dativ |
consuaviatis
|
consuaviatis
|
consuaviatis
|
| Akkusativ |
consuaviatos
|
consuaviatas
|
consuaviata
|
| Ablativ |
consuaviatis
|
consuaviatis
|
consuaviatis
|
| Vokativ |
consuaviati
|
consuaviatae
|
consuaviata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
consuaviaturus
|
consuaviatura
|
consuaviaturum
|
| Genitiv |
consuaviaturi
|
consuaviaturae
|
consuaviaturi
|
| Dativ |
consuaviaturo
|
consuaviaturae
|
consuaviaturo
|
| Akkusativ |
consuaviaturum
|
consuaviaturam
|
consuaviaturum
|
| Ablativ |
consuaviaturo
|
consuaviatura
|
consuaviaturo
|
| Vokativ |
consuaviature
|
consuaviatura
|
consuaviaturum
|
Plural
| Nominativ |
consuaviaturi
|
consuaviaturae
|
consuaviatura
|
| Genitiv |
consuaviaturorum
|
consuaviaturarum
|
consuaviaturorum
|
| Dativ |
consuaviaturis
|
consuaviaturis
|
consuaviaturis
|
| Akkusativ |
consuaviaturos
|
consuaviaturas
|
consuaviatura
|
| Ablativ |
consuaviaturis
|
consuaviaturis
|
consuaviaturis
|
| Vokativ |
consuaviaturi
|
consuaviaturae
|
consuaviatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
consuaviatum
|
consuaviatu
|
Präsens Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuavio
|
|
| 2. Person Singular |
consuavias
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviat
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviamus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviatis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuavior
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviaris consuaviare
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatur
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviamur
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviamini
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviantur
|
|
Präsens Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviem
|
|
| 2. Person Singular |
consuavies
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviet
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviemus
|
|
| 2. Person Plural |
consuavietis
|
|
| 3. Person Plural |
consuavient
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuavier
|
|
| 2. Person Singular |
consuavieris consuaviere
|
|
| 3. Person Singular |
consuavietur
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviemur
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviemini
|
|
| 3. Person Plural |
consuavientur
|
|
Imperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviabam
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviabas
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviabat
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviabamus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviabatis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviabant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviabar
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviabaris consuaviabare
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviabatur
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviabamur
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviabamini
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviabantur
|
|
Imperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviarem
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviares
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviaret
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviaremus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviaretis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviarent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviarer
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviareris consuaviarere
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviaretur
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviaremur
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviaremini
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviarentur
|
|
Futur I
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviabo
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviabis
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviabit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviabimus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviabitis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviabunt
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviabor
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviaberis consuaviabere
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviabitur
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviabimur
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviabimini
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviabuntur
|
|
Perfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviavi
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviavisti
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviavit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviavimus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviavistis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviaverunt consuaviavere
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviatus sum
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviatus es
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatus est
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviati sumus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviati estis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviati sunt
|
|
Perfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviaverim
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviaveris
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviaverit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviatus sim
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviatus sis
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatus sit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviati simus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviati sitis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviati sint
|
|
Plusquamperfekt Indikativ
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviaveram
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviaveras
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviaverat
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviaveramus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviaveratis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviaverant
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviatus eram
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviatus eras
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatus erat
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviati eramus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviati eratis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviati erant
|
|
Plusquamperfekt Konjunktiv
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviavissem
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviavisses
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviavisset
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviavissemus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviavissetis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviavissent
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviatus essem
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviatus esses
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatus esset
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviati essemus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviati essetis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviati essent
|
|
Futur II
| |
Aktiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviavero
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviaveris
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviaverit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviaverimus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviaveritis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviaverint
|
|
| |
Passiv |
|
| 1. Person Singular |
consuaviatus ero
|
|
| 2. Person Singular |
consuaviatus eris
|
|
| 3. Person Singular |
consuaviatus erit
|
|
| 1. Person Plural |
consuaviati erimus
|
|
| 2. Person Plural |
consuaviati eritis
|
|
| 3. Person Plural |
consuaviati erunt
|
|
Infinite
| |
Aktiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
consuaviare
|
|
| Vorzeitigkeit |
consuaviavisse
|
|
| Nachzeitigkeit |
consuaviaturum esse
|
|
| |
Passiv |
|
| Gleichzeitigkeit |
consuaviari consuaviarier
|
|
| Vorzeitigkeit |
consuaviatum esse
|
|
| Nachzeitigkeit |
consuaviatum iri
|
|
Imperative
Imperativ I
| |
Latein |
Deutsch |
| 2. Person Singular |
consuavia
|
! |
| 2. Person Plural |
consuaviate
|
! |
Imperativ II
| |
Latein |
| 2. Person Singular |
consuaviato
|
| 3. Person Singular |
consuaviato
|
| 2. Person Plural |
consuaviatote
|
| 3. Person Plural |
consuavianto
|
Gerundium
| |
Latein |
Deutsch |
| Nominativ |
consuaviare
|
|
| Genitiv |
consuaviandi
|
|
| Dativ |
consuaviando
|
|
| Akkusativ |
consuaviandum
|
|
| Ablativ |
consuaviando
|
|
| Vokativ |
consuaviande
|
|
Gerundivum
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
consuaviandus
|
consuavianda
|
consuaviandum
|
| Genitiv |
consuaviandi
|
consuaviandae
|
consuaviandi
|
| Dativ |
consuaviando
|
consuaviandae
|
consuaviando
|
| Akkusativ |
consuaviandum
|
consuaviandam
|
consuaviandum
|
| Ablativ |
consuaviando
|
consuavianda
|
consuaviando
|
| Vokativ |
consuaviande
|
consuavianda
|
consuaviandum
|
Plural
| Nominativ |
consuaviandi
|
consuaviandae
|
consuavianda
|
| Genitiv |
consuaviandorum
|
consuaviandarum
|
consuaviandorum
|
| Dativ |
consuaviandis
|
consuaviandis
|
consuaviandis
|
| Akkusativ |
consuaviandos
|
consuaviandas
|
consuavianda
|
| Ablativ |
consuaviandis
|
consuaviandis
|
consuaviandis
|
| Vokativ |
consuaviandi
|
consuaviandae
|
consuavianda
|
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
consuavians
|
consuavians
|
consuavians
|
| Genitiv |
consuaviantis
|
consuaviantis
|
consuaviantis
|
| Dativ |
consuavianti
|
consuavianti
|
consuavianti
|
| Akkusativ |
consuaviantem
|
consuaviantem
|
consuavians
|
| Ablativ |
consuavianti consuaviante
|
consuavianti consuaviante
|
consuavianti consuaviante
|
| Vokativ |
consuavians
|
consuavians
|
consuavians
|
Plural
| Nominativ |
consuaviantes
|
consuaviantes
|
consuaviantia
|
| Genitiv |
consuaviantium consuaviantum
|
consuaviantium consuaviantum
|
consuaviantium consuaviantum
|
| Dativ |
consuaviantibus
|
consuaviantibus
|
consuaviantibus
|
| Akkusativ |
consuaviantes
|
consuaviantes
|
consuaviantia
|
| Ablativ |
consuaviantibus
|
consuaviantibus
|
consuaviantibus
|
| Vokativ |
consuaviantes
|
consuaviantes
|
consuaviantia
|
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
consuaviatus
|
consuaviata
|
consuaviatum
|
| Genitiv |
consuaviati
|
consuaviatae
|
consuaviati
|
| Dativ |
consuaviato
|
consuaviatae
|
consuaviato
|
| Akkusativ |
consuaviatum
|
consuaviatam
|
consuaviatum
|
| Ablativ |
consuaviato
|
consuaviata
|
consuaviato
|
| Vokativ |
consuaviate
|
consuaviata
|
consuaviatum
|
Plural
| Nominativ |
consuaviati
|
consuaviatae
|
consuaviata
|
| Genitiv |
consuaviatorum
|
consuaviatarum
|
consuaviatorum
|
| Dativ |
consuaviatis
|
consuaviatis
|
consuaviatis
|
| Akkusativ |
consuaviatos
|
consuaviatas
|
consuaviata
|
| Ablativ |
consuaviatis
|
consuaviatis
|
consuaviatis
|
| Vokativ |
consuaviati
|
consuaviatae
|
consuaviata
|
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
| |
Maskulinum |
Femininum |
Neutrum |
| Nominativ |
consuaviaturus
|
consuaviatura
|
consuaviaturum
|
| Genitiv |
consuaviaturi
|
consuaviaturae
|
consuaviaturi
|
| Dativ |
consuaviaturo
|
consuaviaturae
|
consuaviaturo
|
| Akkusativ |
consuaviaturum
|
consuaviaturam
|
consuaviaturum
|
| Ablativ |
consuaviaturo
|
consuaviatura
|
consuaviaturo
|
| Vokativ |
consuaviature
|
consuaviatura
|
consuaviaturum
|
Plural
| Nominativ |
consuaviaturi
|
consuaviaturae
|
consuaviatura
|
| Genitiv |
consuaviaturorum
|
consuaviaturarum
|
consuaviaturorum
|
| Dativ |
consuaviaturis
|
consuaviaturis
|
consuaviaturis
|
| Akkusativ |
consuaviaturos
|
consuaviaturas
|
consuaviatura
|
| Ablativ |
consuaviaturis
|
consuaviaturis
|
consuaviaturis
|
| Vokativ |
consuaviaturi
|
consuaviaturae
|
consuaviatura
|
Supina
| Supin I |
Supin II |
consuaviatum
|
consuaviatu
|