anklagen
anschuldigen
Anschuldigungen erheben
anschwärzen
beschuldigen
denunzieren
in bezug auf was?
verklagen
verleumden
verunglimpfen
vorwerfen
zur Last legen
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
ich klage an
2. Person Singular
criminaris criminare
du klagst an
3. Person Singular
criminatur
er/sie/es klagt an
1. Person Plural
criminamur
wir klagen an
2. Person Plural
criminamini
ihr klagt an
3. Person Plural
criminantur
sie klagen an
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
ich klage an
2. Person Singular
crimineris criminere
du klagest an
3. Person Singular
criminetur
er/sie/es klage an
1. Person Plural
criminemur
wir klagen an
2. Person Plural
criminemini
ihr klaget an
3. Person Plural
criminentur
sie klagen an
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
ich klagte an
2. Person Singular
criminabaris criminabare
du klagtest an
3. Person Singular
criminabatur
er/sie/es klagte an
1. Person Plural
criminabamur
wir klagten an
2. Person Plural
criminabamini
ihr klagtet an
3. Person Plural
criminabantur
sie klagten an
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
ich klagte an
2. Person Singular
criminareris criminarere
du klagtest an
3. Person Singular
criminaretur
er/sie/es klagte an
1. Person Plural
criminaremur
wir klagten an
2. Person Plural
criminaremini
ihr klagtet an
3. Person Plural
criminarentur
sie klagten an
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
ich werde anklagen
2. Person Singular
criminaberis criminabere
du wirst anklagen
3. Person Singular
criminabitur
er/sie/es wird anklagen
1. Person Plural
criminabimur
wir werden anklagen
2. Person Plural
criminabimini
ihr werdet anklagen
3. Person Plural
criminabuntur
sie werden anklagen
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
ich habe angeklagt
2. Person Singular
criminatus es
du hast angeklagt
3. Person Singular
criminatus est
er/sie/es hat angeklagt
1. Person Plural
criminati sumus
wir haben angeklagt
2. Person Plural
criminati estis
ihr habt angeklagt
3. Person Plural
criminati sunt
sie haben angeklagt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
ich habe angeklagt
2. Person Singular
criminatus sis
du habest angeklagt
3. Person Singular
criminatus sit
er/sie/es habe angeklagt
1. Person Plural
criminati simus
wir haben angeklagt
2. Person Plural
criminati sitis
ihr habet angeklagt
3. Person Plural
criminati sint
sie haben angeklagt
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
ich hatte angeklagt
2. Person Singular
criminatus eras
du hattest angeklagt
3. Person Singular
criminatus erat
er/sie/es hatte angeklagt
1. Person Plural
criminati eramus
wir hatten angeklagt
2. Person Plural
criminati eratis
ihr hattet angeklagt
3. Person Plural
criminati erant
sie hatten angeklagt
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
ich hätte angeklagt
2. Person Singular
criminatus esses
du hättest angeklagt
3. Person Singular
criminatus esset
er/sie/es hätte angeklagt
1. Person Plural
criminati essemus
wir hätten angeklagt
2. Person Plural
criminati essetis
ihr hättet angeklagt
3. Person Plural
criminati essent
sie hätten angeklagt
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
ich werde angeklagt haben
2. Person Singular
criminatus eris
du wirst angeklagt haben
3. Person Singular
criminatus erit
er/sie/es wird angeklagt haben
1. Person Plural
criminati erimus
wir werden angeklagt haben
2. Person Plural
criminati eritis
ihr werdet angeklagt haben
3. Person Plural
criminati erunt
sie werden angeklagt haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
anklagen
Vorzeitigkeit
criminatus esse
angeklagt haben
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
anklagen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
klage an; klag an!
2. Person Plural
criminamini
klagt an!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
das Anklagen
Genitiv
criminandi
des Anklagens
Dativ
criminando
dem Anklagen
Akkusativ
criminandum
das Anklagen
Ablativ
criminando
durch das Anklagen
Vokativ
criminande
Anklagen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
ich schuldige an
2. Person Singular
criminaris criminare
du schuldigst an
3. Person Singular
criminatur
er/sie/es schuldigt an
1. Person Plural
criminamur
wir schuldigen an
2. Person Plural
criminamini
ihr schuldigt an
3. Person Plural
criminantur
sie schuldigen an
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
ich schuldige an
2. Person Singular
crimineris criminere
du schuldigest an
3. Person Singular
criminetur
er/sie/es schuldige an
1. Person Plural
criminemur
wir schuldigen an
2. Person Plural
criminemini
ihr schuldiget an
3. Person Plural
criminentur
sie schuldigen an
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
ich schuldigte an
2. Person Singular
criminabaris criminabare
du schuldigtest an
3. Person Singular
criminabatur
er/sie/es schuldigte an
1. Person Plural
criminabamur
wir schuldigten an
2. Person Plural
criminabamini
ihr schuldigtet an
3. Person Plural
criminabantur
sie schuldigten an
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
ich schuldigte an
2. Person Singular
criminareris criminarere
du schuldigtest an
3. Person Singular
criminaretur
er/sie/es schuldigte an
1. Person Plural
criminaremur
wir schuldigten an
2. Person Plural
criminaremini
ihr schuldigtet an
3. Person Plural
criminarentur
sie schuldigten an
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
ich werde anschuldigen
2. Person Singular
criminaberis criminabere
du wirst anschuldigen
3. Person Singular
criminabitur
er/sie/es wird anschuldigen
1. Person Plural
criminabimur
wir werden anschuldigen
2. Person Plural
criminabimini
ihr werdet anschuldigen
3. Person Plural
criminabuntur
sie werden anschuldigen
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
ich habe angeschuldigt
2. Person Singular
criminatus es
du hast angeschuldigt
3. Person Singular
criminatus est
er/sie/es hat angeschuldigt
1. Person Plural
criminati sumus
wir haben angeschuldigt
2. Person Plural
criminati estis
ihr habt angeschuldigt
3. Person Plural
criminati sunt
sie haben angeschuldigt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
ich habe angeschuldigt
2. Person Singular
criminatus sis
du habest angeschuldigt
3. Person Singular
criminatus sit
er/sie/es habe angeschuldigt
1. Person Plural
criminati simus
wir haben angeschuldigt
2. Person Plural
criminati sitis
ihr habet angeschuldigt
3. Person Plural
criminati sint
sie haben angeschuldigt
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
ich hatte angeschuldigt
2. Person Singular
criminatus eras
du hattest angeschuldigt
3. Person Singular
criminatus erat
er/sie/es hatte angeschuldigt
1. Person Plural
criminati eramus
wir hatten angeschuldigt
2. Person Plural
criminati eratis
ihr hattet angeschuldigt
3. Person Plural
criminati erant
sie hatten angeschuldigt
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
ich hätte angeschuldigt
2. Person Singular
criminatus esses
du hättest angeschuldigt
3. Person Singular
criminatus esset
er/sie/es hätte angeschuldigt
1. Person Plural
criminati essemus
wir hätten angeschuldigt
2. Person Plural
criminati essetis
ihr hättet angeschuldigt
3. Person Plural
criminati essent
sie hätten angeschuldigt
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
ich werde angeschuldigt haben
2. Person Singular
criminatus eris
du wirst angeschuldigt haben
3. Person Singular
criminatus erit
er/sie/es wird angeschuldigt haben
1. Person Plural
criminati erimus
wir werden angeschuldigt haben
2. Person Plural
criminati eritis
ihr werdet angeschuldigt haben
3. Person Plural
criminati erunt
sie werden angeschuldigt haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
anschuldigen
Vorzeitigkeit
criminatus esse
angeschuldigt haben
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
anschuldigen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
schuldige an; schuldig an!
2. Person Plural
criminamini
schuldigt an!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
das Anschuldigen
Genitiv
criminandi
des Anschuldigens
Dativ
criminando
dem Anschuldigen
Akkusativ
criminandum
das Anschuldigen
Ablativ
criminando
durch das Anschuldigen
Vokativ
criminande
Anschuldigen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
2. Person Singular
criminaris criminare
3. Person Singular
criminatur
1. Person Plural
criminamur
2. Person Plural
criminamini
3. Person Plural
criminantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
2. Person Singular
crimineris criminere
3. Person Singular
criminetur
1. Person Plural
criminemur
2. Person Plural
criminemini
3. Person Plural
criminentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
2. Person Singular
criminabaris criminabare
3. Person Singular
criminabatur
1. Person Plural
criminabamur
2. Person Plural
criminabamini
3. Person Plural
criminabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
2. Person Singular
criminareris criminarere
3. Person Singular
criminaretur
1. Person Plural
criminaremur
2. Person Plural
criminaremini
3. Person Plural
criminarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
2. Person Singular
criminaberis criminabere
3. Person Singular
criminabitur
1. Person Plural
criminabimur
2. Person Plural
criminabimini
3. Person Plural
criminabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
2. Person Singular
criminatus es
3. Person Singular
criminatus est
1. Person Plural
criminati sumus
2. Person Plural
criminati estis
3. Person Plural
criminati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
2. Person Singular
criminatus sis
3. Person Singular
criminatus sit
1. Person Plural
criminati simus
2. Person Plural
criminati sitis
3. Person Plural
criminati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
2. Person Singular
criminatus eras
3. Person Singular
criminatus erat
1. Person Plural
criminati eramus
2. Person Plural
criminati eratis
3. Person Plural
criminati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
2. Person Singular
criminatus esses
3. Person Singular
criminatus esset
1. Person Plural
criminati essemus
2. Person Plural
criminati essetis
3. Person Plural
criminati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
2. Person Singular
criminatus eris
3. Person Singular
criminatus erit
1. Person Plural
criminati erimus
2. Person Plural
criminati eritis
3. Person Plural
criminati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
Vorzeitigkeit
criminatus esse
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
!
2. Person Plural
criminamini
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
Genitiv
criminandi
Dativ
criminando
Akkusativ
criminandum
Ablativ
criminando
Vokativ
criminande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
ich schwärze an
2. Person Singular
criminaris criminare
du schwärzt an
3. Person Singular
criminatur
er/sie/es schwärzt an
1. Person Plural
criminamur
wir schwärzen an
2. Person Plural
criminamini
ihr schwärzt an
3. Person Plural
criminantur
sie schwärzen an
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
ich schwärze an
2. Person Singular
crimineris criminere
du schwärzest an
3. Person Singular
criminetur
er/sie/es schwärze an
1. Person Plural
criminemur
wir schwärzen an
2. Person Plural
criminemini
ihr schwärzet an
3. Person Plural
criminentur
sie schwärzen an
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
ich schwärzte an
2. Person Singular
criminabaris criminabare
du schwärztest an
3. Person Singular
criminabatur
er/sie/es schwärzte an
1. Person Plural
criminabamur
wir schwärzten an
2. Person Plural
criminabamini
ihr schwärztet an
3. Person Plural
criminabantur
sie schwärzten an
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
ich schwärzte an
2. Person Singular
criminareris criminarere
du schwärztest an
3. Person Singular
criminaretur
er/sie/es schwärzte an
1. Person Plural
criminaremur
wir schwärzten an
2. Person Plural
criminaremini
ihr schwärztet an
3. Person Plural
criminarentur
sie schwärzten an
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
ich werde anschwärzen
2. Person Singular
criminaberis criminabere
du wirst anschwärzen
3. Person Singular
criminabitur
er/sie/es wird anschwärzen
1. Person Plural
criminabimur
wir werden anschwärzen
2. Person Plural
criminabimini
ihr werdet anschwärzen
3. Person Plural
criminabuntur
sie werden anschwärzen
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
ich habe angeschwärzt
2. Person Singular
criminatus es
du hast angeschwärzt
3. Person Singular
criminatus est
er/sie/es hat angeschwärzt
1. Person Plural
criminati sumus
wir haben angeschwärzt
2. Person Plural
criminati estis
ihr habt angeschwärzt
3. Person Plural
criminati sunt
sie haben angeschwärzt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
ich habe angeschwärzt
2. Person Singular
criminatus sis
du habest angeschwärzt
3. Person Singular
criminatus sit
er/sie/es habe angeschwärzt
1. Person Plural
criminati simus
wir haben angeschwärzt
2. Person Plural
criminati sitis
ihr habet angeschwärzt
3. Person Plural
criminati sint
sie haben angeschwärzt
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
ich hatte angeschwärzt
2. Person Singular
criminatus eras
du hattest angeschwärzt
3. Person Singular
criminatus erat
er/sie/es hatte angeschwärzt
1. Person Plural
criminati eramus
wir hatten angeschwärzt
2. Person Plural
criminati eratis
ihr hattet angeschwärzt
3. Person Plural
criminati erant
sie hatten angeschwärzt
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
ich hätte angeschwärzt
2. Person Singular
criminatus esses
du hättest angeschwärzt
3. Person Singular
criminatus esset
er/sie/es hätte angeschwärzt
1. Person Plural
criminati essemus
wir hätten angeschwärzt
2. Person Plural
criminati essetis
ihr hättet angeschwärzt
3. Person Plural
criminati essent
sie hätten angeschwärzt
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
ich werde angeschwärzt haben
2. Person Singular
criminatus eris
du wirst angeschwärzt haben
3. Person Singular
criminatus erit
er/sie/es wird angeschwärzt haben
1. Person Plural
criminati erimus
wir werden angeschwärzt haben
2. Person Plural
criminati eritis
ihr werdet angeschwärzt haben
3. Person Plural
criminati erunt
sie werden angeschwärzt haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
anschwärzen
Vorzeitigkeit
criminatus esse
angeschwärzt haben
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
anschwärzen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
schwärze an; schwärz an!
2. Person Plural
criminamini
schwärzt an!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
das Anschwärzen
Genitiv
criminandi
des Anschwärzens
Dativ
criminando
dem Anschwärzen
Akkusativ
criminandum
das Anschwärzen
Ablativ
criminando
durch das Anschwärzen
Vokativ
criminande
Anschwärzen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
ich beschuldige
2. Person Singular
criminaris criminare
du beschuldigst
3. Person Singular
criminatur
er/sie/es beschuldigt
1. Person Plural
criminamur
wir beschuldigen
2. Person Plural
criminamini
ihr beschuldigt
3. Person Plural
criminantur
sie beschuldigen
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
ich beschuldige
2. Person Singular
crimineris criminere
du beschuldigest
3. Person Singular
criminetur
er/sie/es beschuldige
1. Person Plural
criminemur
wir beschuldigen
2. Person Plural
criminemini
ihr beschuldiget
3. Person Plural
criminentur
sie beschuldigen
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
ich beschuldigte
2. Person Singular
criminabaris criminabare
du beschuldigtest
3. Person Singular
criminabatur
er/sie/es beschuldigte
1. Person Plural
criminabamur
wir beschuldigten
2. Person Plural
criminabamini
ihr beschuldigtet
3. Person Plural
criminabantur
sie beschuldigten
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
ich beschuldigte
2. Person Singular
criminareris criminarere
du beschuldigtest
3. Person Singular
criminaretur
er/sie/es beschuldigte
1. Person Plural
criminaremur
wir beschuldigten
2. Person Plural
criminaremini
ihr beschuldigtet
3. Person Plural
criminarentur
sie beschuldigten
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
ich werde beschuldigen
2. Person Singular
criminaberis criminabere
du wirst beschuldigen
3. Person Singular
criminabitur
er/sie/es wird beschuldigen
1. Person Plural
criminabimur
wir werden beschuldigen
2. Person Plural
criminabimini
ihr werdet beschuldigen
3. Person Plural
criminabuntur
sie werden beschuldigen
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
ich habe beschuldigt
2. Person Singular
criminatus es
du hast beschuldigt
3. Person Singular
criminatus est
er/sie/es hat beschuldigt
1. Person Plural
criminati sumus
wir haben beschuldigt
2. Person Plural
criminati estis
ihr habt beschuldigt
3. Person Plural
criminati sunt
sie haben beschuldigt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
ich habe beschuldigt
2. Person Singular
criminatus sis
du habest beschuldigt
3. Person Singular
criminatus sit
er/sie/es habe beschuldigt
1. Person Plural
criminati simus
wir haben beschuldigt
2. Person Plural
criminati sitis
ihr habet beschuldigt
3. Person Plural
criminati sint
sie haben beschuldigt
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
ich hatte beschuldigt
2. Person Singular
criminatus eras
du hattest beschuldigt
3. Person Singular
criminatus erat
er/sie/es hatte beschuldigt
1. Person Plural
criminati eramus
wir hatten beschuldigt
2. Person Plural
criminati eratis
ihr hattet beschuldigt
3. Person Plural
criminati erant
sie hatten beschuldigt
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
ich hätte beschuldigt
2. Person Singular
criminatus esses
du hättest beschuldigt
3. Person Singular
criminatus esset
er/sie/es hätte beschuldigt
1. Person Plural
criminati essemus
wir hätten beschuldigt
2. Person Plural
criminati essetis
ihr hättet beschuldigt
3. Person Plural
criminati essent
sie hätten beschuldigt
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
ich werde beschuldigt haben
2. Person Singular
criminatus eris
du wirst beschuldigt haben
3. Person Singular
criminatus erit
er/sie/es wird beschuldigt haben
1. Person Plural
criminati erimus
wir werden beschuldigt haben
2. Person Plural
criminati eritis
ihr werdet beschuldigt haben
3. Person Plural
criminati erunt
sie werden beschuldigt haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
beschuldigen
Vorzeitigkeit
criminatus esse
beschuldigt haben
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
beschuldigen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
beschuldige; beschuldig!
2. Person Plural
criminamini
beschuldigt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
das Beschuldigen
Genitiv
criminandi
des Beschuldigens
Dativ
criminando
dem Beschuldigen
Akkusativ
criminandum
das Beschuldigen
Ablativ
criminando
durch das Beschuldigen
Vokativ
criminande
Beschuldigen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
ich denunziere
2. Person Singular
criminaris criminare
du denunzierst
3. Person Singular
criminatur
er/sie/es denunziert
1. Person Plural
criminamur
wir denunzieren
2. Person Plural
criminamini
ihr denunziert
3. Person Plural
criminantur
sie denunzieren
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
ich denunziere
2. Person Singular
crimineris criminere
du denunzierest
3. Person Singular
criminetur
er/sie/es denunziere
1. Person Plural
criminemur
wir denunzieren
2. Person Plural
criminemini
ihr denunzieret
3. Person Plural
criminentur
sie denunzieren
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
ich denunzierte
2. Person Singular
criminabaris criminabare
du denunziertest
3. Person Singular
criminabatur
er/sie/es denunzierte
1. Person Plural
criminabamur
wir denunzierten
2. Person Plural
criminabamini
ihr denunziertet
3. Person Plural
criminabantur
sie denunzierten
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
ich denunzierte
2. Person Singular
criminareris criminarere
du denunziertest
3. Person Singular
criminaretur
er/sie/es denunzierte
1. Person Plural
criminaremur
wir denunzierten
2. Person Plural
criminaremini
ihr denunziertet
3. Person Plural
criminarentur
sie denunzierten
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
ich werde denunzieren
2. Person Singular
criminaberis criminabere
du wirst denunzieren
3. Person Singular
criminabitur
er/sie/es wird denunzieren
1. Person Plural
criminabimur
wir werden denunzieren
2. Person Plural
criminabimini
ihr werdet denunzieren
3. Person Plural
criminabuntur
sie werden denunzieren
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
ich habe denunziert
2. Person Singular
criminatus es
du hast denunziert
3. Person Singular
criminatus est
er/sie/es hat denunziert
1. Person Plural
criminati sumus
wir haben denunziert
2. Person Plural
criminati estis
ihr habt denunziert
3. Person Plural
criminati sunt
sie haben denunziert
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
ich habe denunziert
2. Person Singular
criminatus sis
du habest denunziert
3. Person Singular
criminatus sit
er/sie/es habe denunziert
1. Person Plural
criminati simus
wir haben denunziert
2. Person Plural
criminati sitis
ihr habet denunziert
3. Person Plural
criminati sint
sie haben denunziert
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
ich hatte denunziert
2. Person Singular
criminatus eras
du hattest denunziert
3. Person Singular
criminatus erat
er/sie/es hatte denunziert
1. Person Plural
criminati eramus
wir hatten denunziert
2. Person Plural
criminati eratis
ihr hattet denunziert
3. Person Plural
criminati erant
sie hatten denunziert
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
ich hätte denunziert
2. Person Singular
criminatus esses
du hättest denunziert
3. Person Singular
criminatus esset
er/sie/es hätte denunziert
1. Person Plural
criminati essemus
wir hätten denunziert
2. Person Plural
criminati essetis
ihr hättet denunziert
3. Person Plural
criminati essent
sie hätten denunziert
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
ich werde denunziert haben
2. Person Singular
criminatus eris
du wirst denunziert haben
3. Person Singular
criminatus erit
er/sie/es wird denunziert haben
1. Person Plural
criminati erimus
wir werden denunziert haben
2. Person Plural
criminati eritis
ihr werdet denunziert haben
3. Person Plural
criminati erunt
sie werden denunziert haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
denunzieren
Vorzeitigkeit
criminatus esse
denunziert haben
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
denunzieren werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
denunziere; denunzier!
2. Person Plural
criminamini
denunziert!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
das Denunzieren
Genitiv
criminandi
des Denunzierens
Dativ
criminando
dem Denunzieren
Akkusativ
criminandum
das Denunzieren
Ablativ
criminando
durch das Denunzieren
Vokativ
criminande
Denunzieren!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
2. Person Singular
criminaris criminare
3. Person Singular
criminatur
1. Person Plural
criminamur
2. Person Plural
criminamini
3. Person Plural
criminantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
2. Person Singular
crimineris criminere
3. Person Singular
criminetur
1. Person Plural
criminemur
2. Person Plural
criminemini
3. Person Plural
criminentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
2. Person Singular
criminabaris criminabare
3. Person Singular
criminabatur
1. Person Plural
criminabamur
2. Person Plural
criminabamini
3. Person Plural
criminabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
2. Person Singular
criminareris criminarere
3. Person Singular
criminaretur
1. Person Plural
criminaremur
2. Person Plural
criminaremini
3. Person Plural
criminarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
2. Person Singular
criminaberis criminabere
3. Person Singular
criminabitur
1. Person Plural
criminabimur
2. Person Plural
criminabimini
3. Person Plural
criminabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
2. Person Singular
criminatus es
3. Person Singular
criminatus est
1. Person Plural
criminati sumus
2. Person Plural
criminati estis
3. Person Plural
criminati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
2. Person Singular
criminatus sis
3. Person Singular
criminatus sit
1. Person Plural
criminati simus
2. Person Plural
criminati sitis
3. Person Plural
criminati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
2. Person Singular
criminatus eras
3. Person Singular
criminatus erat
1. Person Plural
criminati eramus
2. Person Plural
criminati eratis
3. Person Plural
criminati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
2. Person Singular
criminatus esses
3. Person Singular
criminatus esset
1. Person Plural
criminati essemus
2. Person Plural
criminati essetis
3. Person Plural
criminati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
2. Person Singular
criminatus eris
3. Person Singular
criminatus erit
1. Person Plural
criminati erimus
2. Person Plural
criminati eritis
3. Person Plural
criminati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
Vorzeitigkeit
criminatus esse
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
!
2. Person Plural
criminamini
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
Genitiv
criminandi
Dativ
criminando
Akkusativ
criminandum
Ablativ
criminando
Vokativ
criminande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
ich verklage
2. Person Singular
criminaris criminare
du verklagst
3. Person Singular
criminatur
er/sie/es verklagt
1. Person Plural
criminamur
wir verklagen
2. Person Plural
criminamini
ihr verklagt
3. Person Plural
criminantur
sie verklagen
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
ich verklage
2. Person Singular
crimineris criminere
du verklagest
3. Person Singular
criminetur
er/sie/es verklage
1. Person Plural
criminemur
wir verklagen
2. Person Plural
criminemini
ihr verklaget
3. Person Plural
criminentur
sie verklagen
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
ich verklagte
2. Person Singular
criminabaris criminabare
du verklagtest
3. Person Singular
criminabatur
er/sie/es verklagte
1. Person Plural
criminabamur
wir verklagten
2. Person Plural
criminabamini
ihr verklagtet
3. Person Plural
criminabantur
sie verklagten
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
ich verklagte
2. Person Singular
criminareris criminarere
du verklagtest
3. Person Singular
criminaretur
er/sie/es verklagte
1. Person Plural
criminaremur
wir verklagten
2. Person Plural
criminaremini
ihr verklagtet
3. Person Plural
criminarentur
sie verklagten
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
ich werde verklagen
2. Person Singular
criminaberis criminabere
du wirst verklagen
3. Person Singular
criminabitur
er/sie/es wird verklagen
1. Person Plural
criminabimur
wir werden verklagen
2. Person Plural
criminabimini
ihr werdet verklagen
3. Person Plural
criminabuntur
sie werden verklagen
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
ich habe verklagt
2. Person Singular
criminatus es
du hast verklagt
3. Person Singular
criminatus est
er/sie/es hat verklagt
1. Person Plural
criminati sumus
wir haben verklagt
2. Person Plural
criminati estis
ihr habt verklagt
3. Person Plural
criminati sunt
sie haben verklagt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
ich habe verklagt
2. Person Singular
criminatus sis
du habest verklagt
3. Person Singular
criminatus sit
er/sie/es habe verklagt
1. Person Plural
criminati simus
wir haben verklagt
2. Person Plural
criminati sitis
ihr habet verklagt
3. Person Plural
criminati sint
sie haben verklagt
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
ich hatte verklagt
2. Person Singular
criminatus eras
du hattest verklagt
3. Person Singular
criminatus erat
er/sie/es hatte verklagt
1. Person Plural
criminati eramus
wir hatten verklagt
2. Person Plural
criminati eratis
ihr hattet verklagt
3. Person Plural
criminati erant
sie hatten verklagt
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
ich hätte verklagt
2. Person Singular
criminatus esses
du hättest verklagt
3. Person Singular
criminatus esset
er/sie/es hätte verklagt
1. Person Plural
criminati essemus
wir hätten verklagt
2. Person Plural
criminati essetis
ihr hättet verklagt
3. Person Plural
criminati essent
sie hätten verklagt
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
ich werde verklagt haben
2. Person Singular
criminatus eris
du wirst verklagt haben
3. Person Singular
criminatus erit
er/sie/es wird verklagt haben
1. Person Plural
criminati erimus
wir werden verklagt haben
2. Person Plural
criminati eritis
ihr werdet verklagt haben
3. Person Plural
criminati erunt
sie werden verklagt haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
verklagen
Vorzeitigkeit
criminatus esse
verklagt haben
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
verklagen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
verklage; verklag!
2. Person Plural
criminamini
verklagt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
das Verklagen
Genitiv
criminandi
des Verklagens
Dativ
criminando
dem Verklagen
Akkusativ
criminandum
das Verklagen
Ablativ
criminando
durch das Verklagen
Vokativ
criminande
Verklagen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
ich verleumde
2. Person Singular
criminaris criminare
du verleumdest
3. Person Singular
criminatur
er/sie/es verleumdet
1. Person Plural
criminamur
wir verleumden
2. Person Plural
criminamini
ihr verleumdet
3. Person Plural
criminantur
sie verleumden
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
ich verleumde
2. Person Singular
crimineris criminere
du verleumdest
3. Person Singular
criminetur
er/sie/es verleumde
1. Person Plural
criminemur
wir verleumden
2. Person Plural
criminemini
ihr verleumdet
3. Person Plural
criminentur
sie verleumden
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
ich verleumdete
2. Person Singular
criminabaris criminabare
du verleumdetest
3. Person Singular
criminabatur
er/sie/es verleumdete
1. Person Plural
criminabamur
wir verleumdeten
2. Person Plural
criminabamini
ihr verleumdetet
3. Person Plural
criminabantur
sie verleumdeten
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
ich verleumdete
2. Person Singular
criminareris criminarere
du verleumdetest
3. Person Singular
criminaretur
er/sie/es verleumdete
1. Person Plural
criminaremur
wir verleumdeten
2. Person Plural
criminaremini
ihr verleumdetet
3. Person Plural
criminarentur
sie verleumdeten
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
ich werde verleumden
2. Person Singular
criminaberis criminabere
du wirst verleumden
3. Person Singular
criminabitur
er/sie/es wird verleumden
1. Person Plural
criminabimur
wir werden verleumden
2. Person Plural
criminabimini
ihr werdet verleumden
3. Person Plural
criminabuntur
sie werden verleumden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
ich habe verleumdet
2. Person Singular
criminatus es
du hast verleumdet
3. Person Singular
criminatus est
er/sie/es hat verleumdet
1. Person Plural
criminati sumus
wir haben verleumdet
2. Person Plural
criminati estis
ihr habt verleumdet
3. Person Plural
criminati sunt
sie haben verleumdet
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
ich habe verleumdet
2. Person Singular
criminatus sis
du habest verleumdet
3. Person Singular
criminatus sit
er/sie/es habe verleumdet
1. Person Plural
criminati simus
wir haben verleumdet
2. Person Plural
criminati sitis
ihr habet verleumdet
3. Person Plural
criminati sint
sie haben verleumdet
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
ich hatte verleumdet
2. Person Singular
criminatus eras
du hattest verleumdet
3. Person Singular
criminatus erat
er/sie/es hatte verleumdet
1. Person Plural
criminati eramus
wir hatten verleumdet
2. Person Plural
criminati eratis
ihr hattet verleumdet
3. Person Plural
criminati erant
sie hatten verleumdet
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
ich hätte verleumdet
2. Person Singular
criminatus esses
du hättest verleumdet
3. Person Singular
criminatus esset
er/sie/es hätte verleumdet
1. Person Plural
criminati essemus
wir hätten verleumdet
2. Person Plural
criminati essetis
ihr hättet verleumdet
3. Person Plural
criminati essent
sie hätten verleumdet
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
ich werde verleumdet haben
2. Person Singular
criminatus eris
du wirst verleumdet haben
3. Person Singular
criminatus erit
er/sie/es wird verleumdet haben
1. Person Plural
criminati erimus
wir werden verleumdet haben
2. Person Plural
criminati eritis
ihr werdet verleumdet haben
3. Person Plural
criminati erunt
sie werden verleumdet haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
verleumden
Vorzeitigkeit
criminatus esse
verleumdet haben
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
verleumden werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
verleumde!
2. Person Plural
criminamini
verleumdet!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
das Verleumden
Genitiv
criminandi
des Verleumdens
Dativ
criminando
dem Verleumden
Akkusativ
criminandum
das Verleumden
Ablativ
criminando
durch das Verleumden
Vokativ
criminande
Verleumden!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
ich verunglimpfe
2. Person Singular
criminaris criminare
du verunglimpfst
3. Person Singular
criminatur
er/sie/es verunglimpft
1. Person Plural
criminamur
wir verunglimpfen
2. Person Plural
criminamini
ihr verunglimpft
3. Person Plural
criminantur
sie verunglimpfen
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
ich verunglimpfe
2. Person Singular
crimineris criminere
du verunglimpfest
3. Person Singular
criminetur
er/sie/es verunglimpfe
1. Person Plural
criminemur
wir verunglimpfen
2. Person Plural
criminemini
ihr verunglimpfet
3. Person Plural
criminentur
sie verunglimpfen
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
ich verunglimpfte
2. Person Singular
criminabaris criminabare
du verunglimpftest
3. Person Singular
criminabatur
er/sie/es verunglimpfte
1. Person Plural
criminabamur
wir verunglimpften
2. Person Plural
criminabamini
ihr verunglimpftet
3. Person Plural
criminabantur
sie verunglimpften
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
ich verunglimpfte
2. Person Singular
criminareris criminarere
du verunglimpftest
3. Person Singular
criminaretur
er/sie/es verunglimpfte
1. Person Plural
criminaremur
wir verunglimpften
2. Person Plural
criminaremini
ihr verunglimpftet
3. Person Plural
criminarentur
sie verunglimpften
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
ich werde verunglimpfen
2. Person Singular
criminaberis criminabere
du wirst verunglimpfen
3. Person Singular
criminabitur
er/sie/es wird verunglimpfen
1. Person Plural
criminabimur
wir werden verunglimpfen
2. Person Plural
criminabimini
ihr werdet verunglimpfen
3. Person Plural
criminabuntur
sie werden verunglimpfen
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
ich habe verunglimpft
2. Person Singular
criminatus es
du hast verunglimpft
3. Person Singular
criminatus est
er/sie/es hat verunglimpft
1. Person Plural
criminati sumus
wir haben verunglimpft
2. Person Plural
criminati estis
ihr habt verunglimpft
3. Person Plural
criminati sunt
sie haben verunglimpft
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
ich habe verunglimpft
2. Person Singular
criminatus sis
du habest verunglimpft
3. Person Singular
criminatus sit
er/sie/es habe verunglimpft
1. Person Plural
criminati simus
wir haben verunglimpft
2. Person Plural
criminati sitis
ihr habet verunglimpft
3. Person Plural
criminati sint
sie haben verunglimpft
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
ich hatte verunglimpft
2. Person Singular
criminatus eras
du hattest verunglimpft
3. Person Singular
criminatus erat
er/sie/es hatte verunglimpft
1. Person Plural
criminati eramus
wir hatten verunglimpft
2. Person Plural
criminati eratis
ihr hattet verunglimpft
3. Person Plural
criminati erant
sie hatten verunglimpft
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
ich hätte verunglimpft
2. Person Singular
criminatus esses
du hättest verunglimpft
3. Person Singular
criminatus esset
er/sie/es hätte verunglimpft
1. Person Plural
criminati essemus
wir hätten verunglimpft
2. Person Plural
criminati essetis
ihr hättet verunglimpft
3. Person Plural
criminati essent
sie hätten verunglimpft
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
ich werde verunglimpft haben
2. Person Singular
criminatus eris
du wirst verunglimpft haben
3. Person Singular
criminatus erit
er/sie/es wird verunglimpft haben
1. Person Plural
criminati erimus
wir werden verunglimpft haben
2. Person Plural
criminati eritis
ihr werdet verunglimpft haben
3. Person Plural
criminati erunt
sie werden verunglimpft haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
verunglimpfen
Vorzeitigkeit
criminatus esse
verunglimpft haben
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
verunglimpfen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
verunglimpfe; verunglimpf!
2. Person Plural
criminamini
verunglimpft!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
das Verunglimpfen
Genitiv
criminandi
des Verunglimpfens
Dativ
criminando
dem Verunglimpfen
Akkusativ
criminandum
das Verunglimpfen
Ablativ
criminando
durch das Verunglimpfen
Vokativ
criminande
Verunglimpfen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
ich werfe vor
2. Person Singular
criminaris criminare
du wirfst vor
3. Person Singular
criminatur
er/sie/es wirft vor
1. Person Plural
criminamur
wir werfen vor
2. Person Plural
criminamini
ihr werft vor
3. Person Plural
criminantur
sie werfen vor
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
ich werfe vor
2. Person Singular
crimineris criminere
du werfest vor
3. Person Singular
criminetur
er/sie/es werfe vor
1. Person Plural
criminemur
wir werfen vor
2. Person Plural
criminemini
ihr werfet vor
3. Person Plural
criminentur
sie werfen vor
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
ich warf vor
2. Person Singular
criminabaris criminabare
du warfst vor
3. Person Singular
criminabatur
er/sie/es warf vor
1. Person Plural
criminabamur
wir warfen vor
2. Person Plural
criminabamini
ihr warft vor
3. Person Plural
criminabantur
sie warfen vor
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
ich würfe vor
2. Person Singular
criminareris criminarere
du würfest vor
3. Person Singular
criminaretur
er/sie/es würfe vor
1. Person Plural
criminaremur
wir würfen vor
2. Person Plural
criminaremini
ihr würfet vor
3. Person Plural
criminarentur
sie würfen vor
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
ich werde vorwerfen
2. Person Singular
criminaberis criminabere
du wirst vorwerfen
3. Person Singular
criminabitur
er/sie/es wird vorwerfen
1. Person Plural
criminabimur
wir werden vorwerfen
2. Person Plural
criminabimini
ihr werdet vorwerfen
3. Person Plural
criminabuntur
sie werden vorwerfen
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
ich habe vorgeworfen
2. Person Singular
criminatus es
du hast vorgeworfen
3. Person Singular
criminatus est
er/sie/es hat vorgeworfen
1. Person Plural
criminati sumus
wir haben vorgeworfen
2. Person Plural
criminati estis
ihr habt vorgeworfen
3. Person Plural
criminati sunt
sie haben vorgeworfen
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
ich habe vorgeworfen
2. Person Singular
criminatus sis
du habest vorgeworfen
3. Person Singular
criminatus sit
er/sie/es habe vorgeworfen
1. Person Plural
criminati simus
wir haben vorgeworfen
2. Person Plural
criminati sitis
ihr habet vorgeworfen
3. Person Plural
criminati sint
sie haben vorgeworfen
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
ich hatte vorgeworfen
2. Person Singular
criminatus eras
du hattest vorgeworfen
3. Person Singular
criminatus erat
er/sie/es hatte vorgeworfen
1. Person Plural
criminati eramus
wir hatten vorgeworfen
2. Person Plural
criminati eratis
ihr hattet vorgeworfen
3. Person Plural
criminati erant
sie hatten vorgeworfen
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
ich hätte vorgeworfen
2. Person Singular
criminatus esses
du hättest vorgeworfen
3. Person Singular
criminatus esset
er/sie/es hätte vorgeworfen
1. Person Plural
criminati essemus
wir hätten vorgeworfen
2. Person Plural
criminati essetis
ihr hättet vorgeworfen
3. Person Plural
criminati essent
sie hätten vorgeworfen
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
ich werde vorgeworfen haben
2. Person Singular
criminatus eris
du wirst vorgeworfen haben
3. Person Singular
criminatus erit
er/sie/es wird vorgeworfen haben
1. Person Plural
criminati erimus
wir werden vorgeworfen haben
2. Person Plural
criminati eritis
ihr werdet vorgeworfen haben
3. Person Plural
criminati erunt
sie werden vorgeworfen haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
vorwerfen
Vorzeitigkeit
criminatus esse
vorgeworfen haben
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
vorwerfen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
wirf vor!
2. Person Plural
criminamini
werft vor!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
das Vorwerfen
Genitiv
criminandi
des Vorwerfens
Dativ
criminando
dem Vorwerfen
Akkusativ
criminandum
das Vorwerfen
Ablativ
criminando
durch das Vorwerfen
Vokativ
criminande
Vorwerfen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminor
2. Person Singular
criminaris criminare
3. Person Singular
criminatur
1. Person Plural
criminamur
2. Person Plural
criminamini
3. Person Plural
criminantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminer
2. Person Singular
crimineris criminere
3. Person Singular
criminetur
1. Person Plural
criminemur
2. Person Plural
criminemini
3. Person Plural
criminentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminabar
2. Person Singular
criminabaris criminabare
3. Person Singular
criminabatur
1. Person Plural
criminabamur
2. Person Plural
criminabamini
3. Person Plural
criminabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminarer
2. Person Singular
criminareris criminarere
3. Person Singular
criminaretur
1. Person Plural
criminaremur
2. Person Plural
criminaremini
3. Person Plural
criminarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
criminabor
2. Person Singular
criminaberis criminabere
3. Person Singular
criminabitur
1. Person Plural
criminabimur
2. Person Plural
criminabimini
3. Person Plural
criminabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sum
2. Person Singular
criminatus es
3. Person Singular
criminatus est
1. Person Plural
criminati sumus
2. Person Plural
criminati estis
3. Person Plural
criminati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus sim
2. Person Singular
criminatus sis
3. Person Singular
criminatus sit
1. Person Plural
criminati simus
2. Person Plural
criminati sitis
3. Person Plural
criminati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
criminatus eram
2. Person Singular
criminatus eras
3. Person Singular
criminatus erat
1. Person Plural
criminati eramus
2. Person Plural
criminati eratis
3. Person Plural
criminati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
criminatus essem
2. Person Singular
criminatus esses
3. Person Singular
criminatus esset
1. Person Plural
criminati essemus
2. Person Plural
criminati essetis
3. Person Plural
criminati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
criminatus ero
2. Person Singular
criminatus eris
3. Person Singular
criminatus erit
1. Person Plural
criminati erimus
2. Person Plural
criminati eritis
3. Person Plural
criminati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
criminari criminarier
Vorzeitigkeit
criminatus esse
Nachzeitigkeit
criminaturum esse
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
criminare
!
2. Person Plural
criminamini
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
criminator
3. Person Singular
criminator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
criminantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
criminari criminarier
Genitiv
criminandi
Dativ
criminando
Akkusativ
criminandum
Ablativ
criminando
Vokativ
criminande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminandus
criminanda
criminandum
Genitiv
criminandi
criminandae
criminandi
Dativ
criminando
criminandae
criminando
Akkusativ
criminandum
criminandam
criminandum
Ablativ
criminando
criminanda
criminando
Vokativ
criminande
criminanda
criminandum
Plural
Nominativ
criminandi
criminandae
criminanda
Genitiv
criminandorum
criminandarum
criminandorum
Dativ
criminandis
criminandis
criminandis
Akkusativ
criminandos
criminandas
criminanda
Ablativ
criminandis
criminandis
criminandis
Vokativ
criminandi
criminandae
criminanda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminans
criminans
criminans
Genitiv
criminantis
criminantis
criminantis
Dativ
criminanti
criminanti
criminanti
Akkusativ
criminantem
criminantem
criminans
Ablativ
criminanti criminante
criminanti criminante
criminanti criminante
Vokativ
criminans
criminans
criminans
Plural
Nominativ
criminantes
criminantes
criminantia
Genitiv
criminantium criminantum
criminantium criminantum
criminantium criminantum
Dativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Akkusativ
criminantes
criminantes
criminantia
Ablativ
criminantibus
criminantibus
criminantibus
Vokativ
criminantes
criminantes
criminantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminatus
criminata
criminatum
Genitiv
criminati
criminatae
criminati
Dativ
criminato
criminatae
criminato
Akkusativ
criminatum
criminatam
criminatum
Ablativ
criminato
criminata
criminato
Vokativ
criminate
criminata
criminatum
Plural
Nominativ
criminati
criminatae
criminata
Genitiv
criminatorum
criminatarum
criminatorum
Dativ
criminatis
criminatis
criminatis
Akkusativ
criminatos
criminatas
criminata
Ablativ
criminatis
criminatis
criminatis
Vokativ
criminati
criminatae
criminata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
criminaturus
criminatura
criminaturum
Genitiv
criminaturi
criminaturae
criminaturi
Dativ
criminaturo
criminaturae
criminaturo
Akkusativ
criminaturum
criminaturam
criminaturum
Ablativ
criminaturo
criminatura
criminaturo
Vokativ
criminature
criminatura
criminaturum
Plural
Nominativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Genitiv
criminaturorum
criminaturarum
criminaturorum
Dativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Akkusativ
criminaturos
criminaturas
criminatura
Ablativ
criminaturis
criminaturis
criminaturis
Vokativ
criminaturi
criminaturae
criminatura
Supina
Supin I
Supin II
criminatum
criminatu