berauben/betrügen/prellen
entgehen/entkommen
enttäuschen
hinauszögern
scheitern
täuschen (mit falscher Hoffnung)
verderben/fälschen
vereiteln
verhindern/umgehen
vortäuschen
widerlegen (Argument)
zurückweisen
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratus esse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
!
2. Person Plural
frustramini
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratus esse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
!
2. Person Plural
frustramini
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
ich enttäusche
2. Person Singular
frustraris frustrare
du enttäuschst
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es enttäuscht
1. Person Plural
frustramur
wir enttäuschen
2. Person Plural
frustramini
ihr enttäuscht
3. Person Plural
frustrantur
sie enttäuschen
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
ich enttäusche
2. Person Singular
frustreris frustrere
du enttäuschest
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es enttäusche
1. Person Plural
frustremur
wir enttäuschen
2. Person Plural
frustremini
ihr enttäuschet
3. Person Plural
frustrentur
sie enttäuschen
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
ich enttäuschte
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du enttäuschtest
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es enttäuschte
1. Person Plural
frustrabamur
wir enttäuschten
2. Person Plural
frustrabamini
ihr enttäuschtet
3. Person Plural
frustrabantur
sie enttäuschten
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
ich enttäuschte
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du enttäuschtest
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es enttäuschte
1. Person Plural
frustraremur
wir enttäuschten
2. Person Plural
frustraremini
ihr enttäuschtet
3. Person Plural
frustrarentur
sie enttäuschten
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde enttäuschen
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst enttäuschen
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird enttäuschen
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden enttäuschen
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet enttäuschen
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden enttäuschen
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich habe enttäuscht
2. Person Singular
frustratus es
du hast enttäuscht
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es hat enttäuscht
1. Person Plural
frustrati sumus
wir haben enttäuscht
2. Person Plural
frustrati estis
ihr habt enttäuscht
3. Person Plural
frustrati sunt
sie haben enttäuscht
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich habe enttäuscht
2. Person Singular
frustratus sis
du habest enttäuscht
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es habe enttäuscht
1. Person Plural
frustrati simus
wir haben enttäuscht
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr habet enttäuscht
3. Person Plural
frustrati sint
sie haben enttäuscht
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich hatte enttäuscht
2. Person Singular
frustratus eras
du hattest enttäuscht
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es hatte enttäuscht
1. Person Plural
frustrati eramus
wir hatten enttäuscht
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr hattet enttäuscht
3. Person Plural
frustrati erant
sie hatten enttäuscht
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich hätte enttäuscht
2. Person Singular
frustratus esses
du hättest enttäuscht
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es hätte enttäuscht
1. Person Plural
frustrati essemus
wir hätten enttäuscht
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr hättet enttäuscht
3. Person Plural
frustrati essent
sie hätten enttäuscht
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde enttäuscht haben
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst enttäuscht haben
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird enttäuscht haben
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden enttäuscht haben
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet enttäuscht haben
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden enttäuscht haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
enttäuschen
Vorzeitigkeit
frustratus esse
enttäuscht haben
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
enttäuschen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
enttäusche; enttäusch!
2. Person Plural
frustramini
enttäuscht!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
das Enttäuschen
Genitiv
frustrandi
des Enttäuschens
Dativ
frustrando
dem Enttäuschen
Akkusativ
frustrandum
das Enttäuschen
Ablativ
frustrando
durch das Enttäuschen
Vokativ
frustrande
Enttäuschen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
ich zögere hinaus
2. Person Singular
frustraris frustrare
du zögerst hinaus
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es zögert hinaus
1. Person Plural
frustramur
wir zögern hinaus
2. Person Plural
frustramini
ihr zögert hinaus
3. Person Plural
frustrantur
sie zögern hinaus
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
ich zögere hinaus
2. Person Singular
frustreris frustrere
du zögerst hinaus
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es zögere hinaus
1. Person Plural
frustremur
wir zögern hinaus
2. Person Plural
frustremini
ihr zögert hinaus
3. Person Plural
frustrentur
sie zögern hinaus
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
ich zögerte hinaus
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du zögertest hinaus
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es zögerte hinaus
1. Person Plural
frustrabamur
wir zögerten hinaus
2. Person Plural
frustrabamini
ihr zögertet hinaus
3. Person Plural
frustrabantur
sie zögerten hinaus
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
ich zögerte hinaus
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du zögertest hinaus
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es zögerte hinaus
1. Person Plural
frustraremur
wir zögerten hinaus
2. Person Plural
frustraremini
ihr zögertet hinaus
3. Person Plural
frustrarentur
sie zögerten hinaus
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde hinauszögern
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst hinauszögern
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird hinauszögern
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden hinauszögern
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet hinauszögern
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden hinauszögern
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich habe hinausgezögert
2. Person Singular
frustratus es
du hast hinausgezögert
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es hat hinausgezögert
1. Person Plural
frustrati sumus
wir haben hinausgezögert
2. Person Plural
frustrati estis
ihr habt hinausgezögert
3. Person Plural
frustrati sunt
sie haben hinausgezögert
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich habe hinausgezögert
2. Person Singular
frustratus sis
du habest hinausgezögert
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es habe hinausgezögert
1. Person Plural
frustrati simus
wir haben hinausgezögert
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr habet hinausgezögert
3. Person Plural
frustrati sint
sie haben hinausgezögert
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich hatte hinausgezögert
2. Person Singular
frustratus eras
du hattest hinausgezögert
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es hatte hinausgezögert
1. Person Plural
frustrati eramus
wir hatten hinausgezögert
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr hattet hinausgezögert
3. Person Plural
frustrati erant
sie hatten hinausgezögert
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich hätte hinausgezögert
2. Person Singular
frustratus esses
du hättest hinausgezögert
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es hätte hinausgezögert
1. Person Plural
frustrati essemus
wir hätten hinausgezögert
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr hättet hinausgezögert
3. Person Plural
frustrati essent
sie hätten hinausgezögert
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde hinausgezögert haben
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst hinausgezögert haben
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird hinausgezögert haben
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden hinausgezögert haben
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet hinausgezögert haben
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden hinausgezögert haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
hinauszögern
Vorzeitigkeit
frustratus esse
hinausgezögert haben
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
hinauszögern werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
zögere hinaus!
2. Person Plural
frustramini
zögert hinaus!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
das Hinauszögern
Genitiv
frustrandi
des Hinauszögernes
Dativ
frustrando
dem Hinauszögern
Akkusativ
frustrandum
das Hinauszögern
Ablativ
frustrando
durch das Hinauszögern
Vokativ
frustrande
Hinauszögern!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
ich scheitere
2. Person Singular
frustraris frustrare
du scheiterst
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es scheitert
1. Person Plural
frustramur
wir scheitern
2. Person Plural
frustramini
ihr scheitert
3. Person Plural
frustrantur
sie scheitern
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
ich scheitere
2. Person Singular
frustreris frustrere
du scheiterst
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es scheitere
1. Person Plural
frustremur
wir scheitern
2. Person Plural
frustremini
ihr scheitert
3. Person Plural
frustrentur
sie scheitern
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
ich scheiterte
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du scheitertest
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es scheiterte
1. Person Plural
frustrabamur
wir scheiterten
2. Person Plural
frustrabamini
ihr scheitertet
3. Person Plural
frustrabantur
sie scheiterten
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
ich scheiterte
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du scheitertest
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es scheiterte
1. Person Plural
frustraremur
wir scheiterten
2. Person Plural
frustraremini
ihr scheitertet
3. Person Plural
frustrarentur
sie scheiterten
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde scheitern
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst scheitern
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird scheitern
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden scheitern
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet scheitern
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden scheitern
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich bin gescheitert
2. Person Singular
frustratus es
du bist gescheitert
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es ist gescheitert
1. Person Plural
frustrati sumus
wir sind gescheitert
2. Person Plural
frustrati estis
ihr seid gescheitert
3. Person Plural
frustrati sunt
sie sind gescheitert
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich sei gescheitert
2. Person Singular
frustratus sis
du seiest gescheitert
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es sei gescheitert
1. Person Plural
frustrati simus
wir seien gescheitert
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr seiet gescheitert
3. Person Plural
frustrati sint
sie seien gescheitert
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich war gescheitert
2. Person Singular
frustratus eras
du warst gescheitert
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es war gescheitert
1. Person Plural
frustrati eramus
wir waren gescheitert
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr wart gescheitert
3. Person Plural
frustrati erant
sie waren gescheitert
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich wäre gescheitert
2. Person Singular
frustratus esses
du wärest gescheitert
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es wäre gescheitert
1. Person Plural
frustrati essemus
wir wären gescheitert
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr wäret gescheitert
3. Person Plural
frustrati essent
sie wären gescheitert
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde gescheitert sein
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst gescheitert sein
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird gescheitert sein
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden gescheitert sein
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet gescheitert sein
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden gescheitert sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
scheitern
Vorzeitigkeit
frustratus esse
gescheitert sein
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
scheitern werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
scheitere!
2. Person Plural
frustramini
scheitert!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
das Scheitern
Genitiv
frustrandi
des Scheiternes
Dativ
frustrando
dem Scheitern
Akkusativ
frustrandum
das Scheitern
Ablativ
frustrando
durch das Scheitern
Vokativ
frustrande
Scheitern!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratus esse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
!
2. Person Plural
frustramini
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratus esse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
!
2. Person Plural
frustramini
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
ich vereitle
2. Person Singular
frustraris frustrare
du vereitelst
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es vereitelt
1. Person Plural
frustramur
wir vereiteln
2. Person Plural
frustramini
ihr vereitelt
3. Person Plural
frustrantur
sie vereiteln
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
ich vereitle
2. Person Singular
frustreris frustrere
du vereitelst
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es vereitle
1. Person Plural
frustremur
wir vereiteln
2. Person Plural
frustremini
ihr vereitelt
3. Person Plural
frustrentur
sie vereiteln
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
ich vereitelte
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du vereiteltest
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es vereitelte
1. Person Plural
frustrabamur
wir vereitelten
2. Person Plural
frustrabamini
ihr vereiteltet
3. Person Plural
frustrabantur
sie vereitelten
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
ich vereitelte
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du vereiteltest
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es vereitelte
1. Person Plural
frustraremur
wir vereitelten
2. Person Plural
frustraremini
ihr vereiteltet
3. Person Plural
frustrarentur
sie vereitelten
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde vereiteln
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst vereiteln
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird vereiteln
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden vereiteln
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet vereiteln
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden vereiteln
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich habe vereitelt
2. Person Singular
frustratus es
du hast vereitelt
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es hat vereitelt
1. Person Plural
frustrati sumus
wir haben vereitelt
2. Person Plural
frustrati estis
ihr habt vereitelt
3. Person Plural
frustrati sunt
sie haben vereitelt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich habe vereitelt
2. Person Singular
frustratus sis
du habest vereitelt
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es habe vereitelt
1. Person Plural
frustrati simus
wir haben vereitelt
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr habet vereitelt
3. Person Plural
frustrati sint
sie haben vereitelt
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich hatte vereitelt
2. Person Singular
frustratus eras
du hattest vereitelt
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es hatte vereitelt
1. Person Plural
frustrati eramus
wir hatten vereitelt
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr hattet vereitelt
3. Person Plural
frustrati erant
sie hatten vereitelt
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich hätte vereitelt
2. Person Singular
frustratus esses
du hättest vereitelt
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es hätte vereitelt
1. Person Plural
frustrati essemus
wir hätten vereitelt
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr hättet vereitelt
3. Person Plural
frustrati essent
sie hätten vereitelt
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde vereitelt haben
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst vereitelt haben
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird vereitelt haben
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden vereitelt haben
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet vereitelt haben
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden vereitelt haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
vereiteln
Vorzeitigkeit
frustratus esse
vereitelt haben
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
vereiteln werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
vereitle!
2. Person Plural
frustramini
vereitelt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
das Vereiteln
Genitiv
frustrandi
des Vereitelnes
Dativ
frustrando
dem Vereiteln
Akkusativ
frustrandum
das Vereiteln
Ablativ
frustrando
durch das Vereiteln
Vokativ
frustrande
Vereiteln!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratus esse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
!
2. Person Plural
frustramini
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
ich täusche vor
2. Person Singular
frustraris frustrare
du täuschst vor
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es täuscht vor
1. Person Plural
frustramur
wir täuschen vor
2. Person Plural
frustramini
ihr täuscht vor
3. Person Plural
frustrantur
sie täuschen vor
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
ich täusche vor
2. Person Singular
frustreris frustrere
du täuschest vor
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es täusche vor
1. Person Plural
frustremur
wir täuschen vor
2. Person Plural
frustremini
ihr täuschet vor
3. Person Plural
frustrentur
sie täuschen vor
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
ich täuschte vor
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du täuschtest vor
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es täuschte vor
1. Person Plural
frustrabamur
wir täuschten vor
2. Person Plural
frustrabamini
ihr täuschtet vor
3. Person Plural
frustrabantur
sie täuschten vor
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
ich täuschte vor
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du täuschtest vor
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es täuschte vor
1. Person Plural
frustraremur
wir täuschten vor
2. Person Plural
frustraremini
ihr täuschtet vor
3. Person Plural
frustrarentur
sie täuschten vor
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde vortäuschen
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst vortäuschen
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird vortäuschen
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden vortäuschen
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet vortäuschen
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden vortäuschen
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich habe vorgetäuscht
2. Person Singular
frustratus es
du hast vorgetäuscht
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es hat vorgetäuscht
1. Person Plural
frustrati sumus
wir haben vorgetäuscht
2. Person Plural
frustrati estis
ihr habt vorgetäuscht
3. Person Plural
frustrati sunt
sie haben vorgetäuscht
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich habe vorgetäuscht
2. Person Singular
frustratus sis
du habest vorgetäuscht
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es habe vorgetäuscht
1. Person Plural
frustrati simus
wir haben vorgetäuscht
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr habet vorgetäuscht
3. Person Plural
frustrati sint
sie haben vorgetäuscht
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich hatte vorgetäuscht
2. Person Singular
frustratus eras
du hattest vorgetäuscht
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es hatte vorgetäuscht
1. Person Plural
frustrati eramus
wir hatten vorgetäuscht
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr hattet vorgetäuscht
3. Person Plural
frustrati erant
sie hatten vorgetäuscht
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich hätte vorgetäuscht
2. Person Singular
frustratus esses
du hättest vorgetäuscht
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es hätte vorgetäuscht
1. Person Plural
frustrati essemus
wir hätten vorgetäuscht
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr hättet vorgetäuscht
3. Person Plural
frustrati essent
sie hätten vorgetäuscht
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde vorgetäuscht haben
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst vorgetäuscht haben
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird vorgetäuscht haben
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden vorgetäuscht haben
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet vorgetäuscht haben
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden vorgetäuscht haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
vortäuschen
Vorzeitigkeit
frustratus esse
vorgetäuscht haben
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
vortäuschen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
täusche vor; täusch vor!
2. Person Plural
frustramini
täuscht vor!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
das Vortäuschen
Genitiv
frustrandi
des Vortäuschens
Dativ
frustrando
dem Vortäuschen
Akkusativ
frustrandum
das Vortäuschen
Ablativ
frustrando
durch das Vortäuschen
Vokativ
frustrande
Vortäuschen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratus esse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
!
2. Person Plural
frustramini
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustror
ich weise zurück
2. Person Singular
frustraris frustrare
du weist zurück
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es weist zurück
1. Person Plural
frustramur
wir weisen zurück
2. Person Plural
frustramini
ihr weist zurück
3. Person Plural
frustrantur
sie weisen zurück
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrer
ich weise zurück
2. Person Singular
frustreris frustrere
du weisest zurück
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es weise zurück
1. Person Plural
frustremur
wir weisen zurück
2. Person Plural
frustremini
ihr weiset zurück
3. Person Plural
frustrentur
sie weisen zurück
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabar
ich wies zurück
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du wiesest zurück
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es wies zurück
1. Person Plural
frustrabamur
wir wiesen zurück
2. Person Plural
frustrabamini
ihr wiest zurück
3. Person Plural
frustrabantur
sie wiesen zurück
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarer
ich wiese zurück
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du wiesest zurück
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es wiese zurück
1. Person Plural
frustraremur
wir wiesen zurück
2. Person Plural
frustraremini
ihr wieset zurück
3. Person Plural
frustrarentur
sie wiesen zurück
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde zurückweisen
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst zurückweisen
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird zurückweisen
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden zurückweisen
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet zurückweisen
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden zurückweisen
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich habe zurückgewiesen
2. Person Singular
frustratus es
du hast zurückgewiesen
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es hat zurückgewiesen
1. Person Plural
frustrati sumus
wir haben zurückgewiesen
2. Person Plural
frustrati estis
ihr habt zurückgewiesen
3. Person Plural
frustrati sunt
sie haben zurückgewiesen
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich habe zurückgewiesen
2. Person Singular
frustratus sis
du habest zurückgewiesen
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es habe zurückgewiesen
1. Person Plural
frustrati simus
wir haben zurückgewiesen
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr habet zurückgewiesen
3. Person Plural
frustrati sint
sie haben zurückgewiesen
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich hatte zurückgewiesen
2. Person Singular
frustratus eras
du hattest zurückgewiesen
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es hatte zurückgewiesen
1. Person Plural
frustrati eramus
wir hatten zurückgewiesen
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr hattet zurückgewiesen
3. Person Plural
frustrati erant
sie hatten zurückgewiesen
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich hätte zurückgewiesen
2. Person Singular
frustratus esses
du hättest zurückgewiesen
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es hätte zurückgewiesen
1. Person Plural
frustrati essemus
wir hätten zurückgewiesen
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr hättet zurückgewiesen
3. Person Plural
frustrati essent
sie hätten zurückgewiesen
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde zurückgewiesen haben
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst zurückgewiesen haben
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird zurückgewiesen haben
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden zurückgewiesen haben
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet zurückgewiesen haben
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden zurückgewiesen haben
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
zurückweisen
Vorzeitigkeit
frustratus esse
zurückgewiesen haben
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
zurückweisen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustrare
weise zurück; weis zurück!
2. Person Plural
frustramini
weist zurück!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrator
3. Person Singular
frustrator
2. Person Plural
existiert nicht
3. Person Plural
frustrantor
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrari frustrarier
das Zurückweisen
Genitiv
frustrandi
des Zurückweisens
Dativ
frustrando
dem Zurückweisen
Akkusativ
frustrandum
das Zurückweisen
Ablativ
frustrando
durch das Zurückweisen
Vokativ
frustrande
Zurückweisen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu