berauben/betrügen/prellen
entgehen/entkommen
enttäuschen
hinauszögern
scheitern
täuschen (mit falscher Hoffnung)
verderben/fälschen
vereiteln
verhindern/umgehen
vortäuschen
widerlegen (Argument)
zurückweisen
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
2. Person Singular
frustras
3. Person Singular
frustrat
1. Person Plural
frustramus
2. Person Plural
frustratis
3. Person Plural
frustrant
Passiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
2. Person Singular
frustres
3. Person Singular
frustret
1. Person Plural
frustremus
2. Person Plural
frustretis
3. Person Plural
frustrent
Passiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
2. Person Singular
frustrabas
3. Person Singular
frustrabat
1. Person Plural
frustrabamus
2. Person Plural
frustrabatis
3. Person Plural
frustrabant
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
2. Person Singular
frustrares
3. Person Singular
frustraret
1. Person Plural
frustraremus
2. Person Plural
frustraretis
3. Person Plural
frustrarent
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
2. Person Singular
frustrabis
3. Person Singular
frustrabit
1. Person Plural
frustrabimus
2. Person Plural
frustrabitis
3. Person Plural
frustrabunt
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
2. Person Singular
frustravisti
3. Person Singular
frustravit
1. Person Plural
frustravimus
2. Person Plural
frustravistis
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
2. Person Singular
frustraveras
3. Person Singular
frustraverat
1. Person Plural
frustraveramus
2. Person Plural
frustraveratis
3. Person Plural
frustraverant
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
2. Person Singular
frustravisses
3. Person Singular
frustravisset
1. Person Plural
frustravissemus
2. Person Plural
frustravissetis
3. Person Plural
frustravissent
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
Vorzeitigkeit
frustravisse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratum esse
Nachzeitigkeit
frustratum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
!
2. Person Plural
frustrate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
2. Person Singular
frustras
3. Person Singular
frustrat
1. Person Plural
frustramus
2. Person Plural
frustratis
3. Person Plural
frustrant
Passiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
2. Person Singular
frustres
3. Person Singular
frustret
1. Person Plural
frustremus
2. Person Plural
frustretis
3. Person Plural
frustrent
Passiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
2. Person Singular
frustrabas
3. Person Singular
frustrabat
1. Person Plural
frustrabamus
2. Person Plural
frustrabatis
3. Person Plural
frustrabant
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
2. Person Singular
frustrares
3. Person Singular
frustraret
1. Person Plural
frustraremus
2. Person Plural
frustraretis
3. Person Plural
frustrarent
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
2. Person Singular
frustrabis
3. Person Singular
frustrabit
1. Person Plural
frustrabimus
2. Person Plural
frustrabitis
3. Person Plural
frustrabunt
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
2. Person Singular
frustravisti
3. Person Singular
frustravit
1. Person Plural
frustravimus
2. Person Plural
frustravistis
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
2. Person Singular
frustraveras
3. Person Singular
frustraverat
1. Person Plural
frustraveramus
2. Person Plural
frustraveratis
3. Person Plural
frustraverant
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
2. Person Singular
frustravisses
3. Person Singular
frustravisset
1. Person Plural
frustravissemus
2. Person Plural
frustravissetis
3. Person Plural
frustravissent
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
Vorzeitigkeit
frustravisse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratum esse
Nachzeitigkeit
frustratum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
!
2. Person Plural
frustrate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
ich enttäusche
2. Person Singular
frustras
du enttäuschst
3. Person Singular
frustrat
er/sie/es enttäuscht
1. Person Plural
frustramus
wir enttäuschen
2. Person Plural
frustratis
ihr enttäuscht
3. Person Plural
frustrant
sie enttäuschen
Passiv
1. Person Singular
frustror
ich werde enttäuscht
2. Person Singular
frustraris frustrare
du wirst enttäuscht
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es wird enttäuscht
1. Person Plural
frustramur
wir werden enttäuscht
2. Person Plural
frustramini
ihr werdet enttäuscht
3. Person Plural
frustrantur
sie werden enttäuscht
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
ich enttäusche
2. Person Singular
frustres
du enttäuschest
3. Person Singular
frustret
er/sie/es enttäusche
1. Person Plural
frustremus
wir enttäuschen
2. Person Plural
frustretis
ihr enttäuschet
3. Person Plural
frustrent
sie enttäuschen
Passiv
1. Person Singular
frustrer
ich werde enttäuscht
2. Person Singular
frustreris frustrere
du werdest enttäuscht
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es werde enttäuscht
1. Person Plural
frustremur
wir werden enttäuscht
2. Person Plural
frustremini
ihr werdet enttäuscht
3. Person Plural
frustrentur
sie werden enttäuscht
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
ich enttäuschte
2. Person Singular
frustrabas
du enttäuschtest
3. Person Singular
frustrabat
er/sie/es enttäuschte
1. Person Plural
frustrabamus
wir enttäuschten
2. Person Plural
frustrabatis
ihr enttäuschtet
3. Person Plural
frustrabant
sie enttäuschten
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
ich wurde enttäuscht
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du wurdest enttäuscht
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es wurde enttäuscht
1. Person Plural
frustrabamur
wir wurden enttäuscht
2. Person Plural
frustrabamini
ihr wurdet enttäuscht
3. Person Plural
frustrabantur
sie wurden enttäuscht
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
ich enttäuschte
2. Person Singular
frustrares
du enttäuschtest
3. Person Singular
frustraret
er/sie/es enttäuschte
1. Person Plural
frustraremus
wir enttäuschten
2. Person Plural
frustraretis
ihr enttäuschtet
3. Person Plural
frustrarent
sie enttäuschten
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
ich würde enttäuscht
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du würdest enttäuscht
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es würde enttäuscht
1. Person Plural
frustraremur
wir würden enttäuscht
2. Person Plural
frustraremini
ihr würdet enttäuscht
3. Person Plural
frustrarentur
sie würden enttäuscht
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
ich werde enttäuschen
2. Person Singular
frustrabis
du wirst enttäuschen
3. Person Singular
frustrabit
er/sie/es wird enttäuschen
1. Person Plural
frustrabimus
wir werden enttäuschen
2. Person Plural
frustrabitis
ihr werdet enttäuschen
3. Person Plural
frustrabunt
sie werden enttäuschen
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde enttäuscht werden
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst enttäuscht werden
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird enttäuscht werden
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden enttäuscht werden
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet enttäuscht werden
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden enttäuscht werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
ich habe enttäuscht
2. Person Singular
frustravisti
du hast enttäuscht
3. Person Singular
frustravit
er/sie/es hat enttäuscht
1. Person Plural
frustravimus
wir haben enttäuscht
2. Person Plural
frustravistis
ihr habt enttäuscht
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
sie haben enttäuscht
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich bin enttäuscht worden
2. Person Singular
frustratus es
du bist enttäuscht worden
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es ist enttäuscht worden
1. Person Plural
frustrati sumus
wir sind enttäuscht worden
2. Person Plural
frustrati estis
ihr seid enttäuscht worden
3. Person Plural
frustrati sunt
sie sind enttäuscht worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
ich habe enttäuscht
2. Person Singular
frustraveris
du habest enttäuscht
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es habe enttäuscht
1. Person Plural
frustraverimus
wir haben enttäuscht
2. Person Plural
frustraveritis
ihr habet enttäuscht
3. Person Plural
frustraverint
sie haben enttäuscht
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich sei enttäuscht worden
2. Person Singular
frustratus sis
du seiest enttäuscht worden
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es sei enttäuscht worden
1. Person Plural
frustrati simus
wir seien enttäuscht worden
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr seiet enttäuscht worden
3. Person Plural
frustrati sint
sie seien enttäuscht worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
ich hatte enttäuscht
2. Person Singular
frustraveras
du hattest enttäuscht
3. Person Singular
frustraverat
er/sie/es hatte enttäuscht
1. Person Plural
frustraveramus
wir hatten enttäuscht
2. Person Plural
frustraveratis
ihr hattet enttäuscht
3. Person Plural
frustraverant
sie hatten enttäuscht
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich war enttäuscht worden
2. Person Singular
frustratus eras
du warst enttäuscht worden
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es war enttäuscht worden
1. Person Plural
frustrati eramus
wir waren enttäuscht worden
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr wart enttäuscht worden
3. Person Plural
frustrati erant
sie waren enttäuscht worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
ich hätte enttäuscht
2. Person Singular
frustravisses
du hättest enttäuscht
3. Person Singular
frustravisset
er/sie/es hätte enttäuscht
1. Person Plural
frustravissemus
wir hätten enttäuscht
2. Person Plural
frustravissetis
ihr hättet enttäuscht
3. Person Plural
frustravissent
sie hätten enttäuscht
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich wäre enttäuscht worden
2. Person Singular
frustratus esses
du wärest enttäuscht worden
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es wäre enttäuscht worden
1. Person Plural
frustrati essemus
wir wären enttäuscht worden
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr wäret enttäuscht worden
3. Person Plural
frustrati essent
sie wären enttäuscht worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
ich werde enttäuscht haben
2. Person Singular
frustraveris
du wirst enttäuscht haben
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es wird enttäuscht haben
1. Person Plural
frustraverimus
wir werden enttäuscht haben
2. Person Plural
frustraveritis
ihr werdet enttäuscht haben
3. Person Plural
frustraverint
sie werden enttäuscht haben
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde enttäuscht worden sein
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst enttäuscht worden sein
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird enttäuscht worden sein
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden enttäuscht worden sein
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet enttäuscht worden sein
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden enttäuscht worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
enttäuschen
Vorzeitigkeit
frustravisse
enttäuscht haben
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
enttäuschen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
enttäuscht werden
Vorzeitigkeit
frustratum esse
enttäuscht worden sein
Nachzeitigkeit
frustratum iri
künftig enttäuscht werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
enttäusche; enttäusch!
2. Person Plural
frustrate
enttäuscht!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
das Enttäuschen
Genitiv
frustrandi
des Enttäuschens
Dativ
frustrando
dem Enttäuschen
Akkusativ
frustrandum
das Enttäuschen
Ablativ
frustrando
durch das Enttäuschen
Vokativ
frustrande
Enttäuschen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
ich zögere hinaus
2. Person Singular
frustras
du zögerst hinaus
3. Person Singular
frustrat
er/sie/es zögert hinaus
1. Person Plural
frustramus
wir zögern hinaus
2. Person Plural
frustratis
ihr zögert hinaus
3. Person Plural
frustrant
sie zögern hinaus
Passiv
1. Person Singular
frustror
ich werde hinausgezögert
2. Person Singular
frustraris frustrare
du wirst hinausgezögert
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es wird hinausgezögert
1. Person Plural
frustramur
wir werden hinausgezögert
2. Person Plural
frustramini
ihr werdet hinausgezögert
3. Person Plural
frustrantur
sie werden hinausgezögert
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
ich zögere hinaus
2. Person Singular
frustres
du zögerst hinaus
3. Person Singular
frustret
er/sie/es zögere hinaus
1. Person Plural
frustremus
wir zögern hinaus
2. Person Plural
frustretis
ihr zögert hinaus
3. Person Plural
frustrent
sie zögern hinaus
Passiv
1. Person Singular
frustrer
ich werde hinausgezögert
2. Person Singular
frustreris frustrere
du werdest hinausgezögert
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es werde hinausgezögert
1. Person Plural
frustremur
wir werden hinausgezögert
2. Person Plural
frustremini
ihr werdet hinausgezögert
3. Person Plural
frustrentur
sie werden hinausgezögert
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
ich zögerte hinaus
2. Person Singular
frustrabas
du zögertest hinaus
3. Person Singular
frustrabat
er/sie/es zögerte hinaus
1. Person Plural
frustrabamus
wir zögerten hinaus
2. Person Plural
frustrabatis
ihr zögertet hinaus
3. Person Plural
frustrabant
sie zögerten hinaus
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
ich wurde hinausgezögert
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du wurdest hinausgezögert
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es wurde hinausgezögert
1. Person Plural
frustrabamur
wir wurden hinausgezögert
2. Person Plural
frustrabamini
ihr wurdet hinausgezögert
3. Person Plural
frustrabantur
sie wurden hinausgezögert
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
ich zögerte hinaus
2. Person Singular
frustrares
du zögertest hinaus
3. Person Singular
frustraret
er/sie/es zögerte hinaus
1. Person Plural
frustraremus
wir zögerten hinaus
2. Person Plural
frustraretis
ihr zögertet hinaus
3. Person Plural
frustrarent
sie zögerten hinaus
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
ich würde hinausgezögert
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du würdest hinausgezögert
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es würde hinausgezögert
1. Person Plural
frustraremur
wir würden hinausgezögert
2. Person Plural
frustraremini
ihr würdet hinausgezögert
3. Person Plural
frustrarentur
sie würden hinausgezögert
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
ich werde hinauszögern
2. Person Singular
frustrabis
du wirst hinauszögern
3. Person Singular
frustrabit
er/sie/es wird hinauszögern
1. Person Plural
frustrabimus
wir werden hinauszögern
2. Person Plural
frustrabitis
ihr werdet hinauszögern
3. Person Plural
frustrabunt
sie werden hinauszögern
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde hinausgezögert werden
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst hinausgezögert werden
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird hinausgezögert werden
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden hinausgezögert werden
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet hinausgezögert werden
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden hinausgezögert werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
ich habe hinausgezögert
2. Person Singular
frustravisti
du hast hinausgezögert
3. Person Singular
frustravit
er/sie/es hat hinausgezögert
1. Person Plural
frustravimus
wir haben hinausgezögert
2. Person Plural
frustravistis
ihr habt hinausgezögert
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
sie haben hinausgezögert
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich bin hinausgezögert worden
2. Person Singular
frustratus es
du bist hinausgezögert worden
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es ist hinausgezögert worden
1. Person Plural
frustrati sumus
wir sind hinausgezögert worden
2. Person Plural
frustrati estis
ihr seid hinausgezögert worden
3. Person Plural
frustrati sunt
sie sind hinausgezögert worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
ich habe hinausgezögert
2. Person Singular
frustraveris
du habest hinausgezögert
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es habe hinausgezögert
1. Person Plural
frustraverimus
wir haben hinausgezögert
2. Person Plural
frustraveritis
ihr habet hinausgezögert
3. Person Plural
frustraverint
sie haben hinausgezögert
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich sei hinausgezögert worden
2. Person Singular
frustratus sis
du seiest hinausgezögert worden
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es sei hinausgezögert worden
1. Person Plural
frustrati simus
wir seien hinausgezögert worden
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr seiet hinausgezögert worden
3. Person Plural
frustrati sint
sie seien hinausgezögert worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
ich hatte hinausgezögert
2. Person Singular
frustraveras
du hattest hinausgezögert
3. Person Singular
frustraverat
er/sie/es hatte hinausgezögert
1. Person Plural
frustraveramus
wir hatten hinausgezögert
2. Person Plural
frustraveratis
ihr hattet hinausgezögert
3. Person Plural
frustraverant
sie hatten hinausgezögert
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich war hinausgezögert worden
2. Person Singular
frustratus eras
du warst hinausgezögert worden
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es war hinausgezögert worden
1. Person Plural
frustrati eramus
wir waren hinausgezögert worden
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr wart hinausgezögert worden
3. Person Plural
frustrati erant
sie waren hinausgezögert worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
ich hätte hinausgezögert
2. Person Singular
frustravisses
du hättest hinausgezögert
3. Person Singular
frustravisset
er/sie/es hätte hinausgezögert
1. Person Plural
frustravissemus
wir hätten hinausgezögert
2. Person Plural
frustravissetis
ihr hättet hinausgezögert
3. Person Plural
frustravissent
sie hätten hinausgezögert
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich wäre hinausgezögert worden
2. Person Singular
frustratus esses
du wärest hinausgezögert worden
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es wäre hinausgezögert worden
1. Person Plural
frustrati essemus
wir wären hinausgezögert worden
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr wäret hinausgezögert worden
3. Person Plural
frustrati essent
sie wären hinausgezögert worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
ich werde hinausgezögert haben
2. Person Singular
frustraveris
du wirst hinausgezögert haben
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es wird hinausgezögert haben
1. Person Plural
frustraverimus
wir werden hinausgezögert haben
2. Person Plural
frustraveritis
ihr werdet hinausgezögert haben
3. Person Plural
frustraverint
sie werden hinausgezögert haben
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde hinausgezögert worden sein
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst hinausgezögert worden sein
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird hinausgezögert worden sein
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden hinausgezögert worden sein
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet hinausgezögert worden sein
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden hinausgezögert worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
hinauszögern
Vorzeitigkeit
frustravisse
hinausgezögert haben
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
hinauszögern werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
hinausgezögert werden
Vorzeitigkeit
frustratum esse
hinausgezögert worden sein
Nachzeitigkeit
frustratum iri
künftig hinausgezögert werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
zögere hinaus!
2. Person Plural
frustrate
zögert hinaus!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
das Hinauszögern
Genitiv
frustrandi
des Hinauszögernes
Dativ
frustrando
dem Hinauszögern
Akkusativ
frustrandum
das Hinauszögern
Ablativ
frustrando
durch das Hinauszögern
Vokativ
frustrande
Hinauszögern!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
ich scheitere
2. Person Singular
frustras
du scheiterst
3. Person Singular
frustrat
er/sie/es scheitert
1. Person Plural
frustramus
wir scheitern
2. Person Plural
frustratis
ihr scheitert
3. Person Plural
frustrant
sie scheitern
Passiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
ich scheitere
2. Person Singular
frustres
du scheiterst
3. Person Singular
frustret
er/sie/es scheitere
1. Person Plural
frustremus
wir scheitern
2. Person Plural
frustretis
ihr scheitert
3. Person Plural
frustrent
sie scheitern
Passiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
ich scheiterte
2. Person Singular
frustrabas
du scheitertest
3. Person Singular
frustrabat
er/sie/es scheiterte
1. Person Plural
frustrabamus
wir scheiterten
2. Person Plural
frustrabatis
ihr scheitertet
3. Person Plural
frustrabant
sie scheiterten
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
ich scheiterte
2. Person Singular
frustrares
du scheitertest
3. Person Singular
frustraret
er/sie/es scheiterte
1. Person Plural
frustraremus
wir scheiterten
2. Person Plural
frustraretis
ihr scheitertet
3. Person Plural
frustrarent
sie scheiterten
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
ich werde scheitern
2. Person Singular
frustrabis
du wirst scheitern
3. Person Singular
frustrabit
er/sie/es wird scheitern
1. Person Plural
frustrabimus
wir werden scheitern
2. Person Plural
frustrabitis
ihr werdet scheitern
3. Person Plural
frustrabunt
sie werden scheitern
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
ich bin gescheitert
2. Person Singular
frustravisti
du bist gescheitert
3. Person Singular
frustravit
er/sie/es ist gescheitert
1. Person Plural
frustravimus
wir sind gescheitert
2. Person Plural
frustravistis
ihr seid gescheitert
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
sie sind gescheitert
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
ich sei gescheitert
2. Person Singular
frustraveris
du seiest gescheitert
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es sei gescheitert
1. Person Plural
frustraverimus
wir seien gescheitert
2. Person Plural
frustraveritis
ihr seiet gescheitert
3. Person Plural
frustraverint
sie seien gescheitert
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
ich war gescheitert
2. Person Singular
frustraveras
du warst gescheitert
3. Person Singular
frustraverat
er/sie/es war gescheitert
1. Person Plural
frustraveramus
wir waren gescheitert
2. Person Plural
frustraveratis
ihr wart gescheitert
3. Person Plural
frustraverant
sie waren gescheitert
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
ich wäre gescheitert
2. Person Singular
frustravisses
du wärest gescheitert
3. Person Singular
frustravisset
er/sie/es wäre gescheitert
1. Person Plural
frustravissemus
wir wären gescheitert
2. Person Plural
frustravissetis
ihr wäret gescheitert
3. Person Plural
frustravissent
sie wären gescheitert
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
ich werde gescheitert sein
2. Person Singular
frustraveris
du wirst gescheitert sein
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es wird gescheitert sein
1. Person Plural
frustraverimus
wir werden gescheitert sein
2. Person Plural
frustraveritis
ihr werdet gescheitert sein
3. Person Plural
frustraverint
sie werden gescheitert sein
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
scheitern
Vorzeitigkeit
frustravisse
gescheitert sein
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
scheitern werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratum esse
Nachzeitigkeit
frustratum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
scheitere!
2. Person Plural
frustrate
scheitert!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
das Scheitern
Genitiv
frustrandi
des Scheiternes
Dativ
frustrando
dem Scheitern
Akkusativ
frustrandum
das Scheitern
Ablativ
frustrando
durch das Scheitern
Vokativ
frustrande
Scheitern!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
2. Person Singular
frustras
3. Person Singular
frustrat
1. Person Plural
frustramus
2. Person Plural
frustratis
3. Person Plural
frustrant
Passiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
2. Person Singular
frustres
3. Person Singular
frustret
1. Person Plural
frustremus
2. Person Plural
frustretis
3. Person Plural
frustrent
Passiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
2. Person Singular
frustrabas
3. Person Singular
frustrabat
1. Person Plural
frustrabamus
2. Person Plural
frustrabatis
3. Person Plural
frustrabant
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
2. Person Singular
frustrares
3. Person Singular
frustraret
1. Person Plural
frustraremus
2. Person Plural
frustraretis
3. Person Plural
frustrarent
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
2. Person Singular
frustrabis
3. Person Singular
frustrabit
1. Person Plural
frustrabimus
2. Person Plural
frustrabitis
3. Person Plural
frustrabunt
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
2. Person Singular
frustravisti
3. Person Singular
frustravit
1. Person Plural
frustravimus
2. Person Plural
frustravistis
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
2. Person Singular
frustraveras
3. Person Singular
frustraverat
1. Person Plural
frustraveramus
2. Person Plural
frustraveratis
3. Person Plural
frustraverant
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
2. Person Singular
frustravisses
3. Person Singular
frustravisset
1. Person Plural
frustravissemus
2. Person Plural
frustravissetis
3. Person Plural
frustravissent
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
Vorzeitigkeit
frustravisse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratum esse
Nachzeitigkeit
frustratum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
!
2. Person Plural
frustrate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
2. Person Singular
frustras
3. Person Singular
frustrat
1. Person Plural
frustramus
2. Person Plural
frustratis
3. Person Plural
frustrant
Passiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
2. Person Singular
frustres
3. Person Singular
frustret
1. Person Plural
frustremus
2. Person Plural
frustretis
3. Person Plural
frustrent
Passiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
2. Person Singular
frustrabas
3. Person Singular
frustrabat
1. Person Plural
frustrabamus
2. Person Plural
frustrabatis
3. Person Plural
frustrabant
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
2. Person Singular
frustrares
3. Person Singular
frustraret
1. Person Plural
frustraremus
2. Person Plural
frustraretis
3. Person Plural
frustrarent
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
2. Person Singular
frustrabis
3. Person Singular
frustrabit
1. Person Plural
frustrabimus
2. Person Plural
frustrabitis
3. Person Plural
frustrabunt
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
2. Person Singular
frustravisti
3. Person Singular
frustravit
1. Person Plural
frustravimus
2. Person Plural
frustravistis
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
2. Person Singular
frustraveras
3. Person Singular
frustraverat
1. Person Plural
frustraveramus
2. Person Plural
frustraveratis
3. Person Plural
frustraverant
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
2. Person Singular
frustravisses
3. Person Singular
frustravisset
1. Person Plural
frustravissemus
2. Person Plural
frustravissetis
3. Person Plural
frustravissent
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
Vorzeitigkeit
frustravisse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratum esse
Nachzeitigkeit
frustratum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
!
2. Person Plural
frustrate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
ich vereitle
2. Person Singular
frustras
du vereitelst
3. Person Singular
frustrat
er/sie/es vereitelt
1. Person Plural
frustramus
wir vereiteln
2. Person Plural
frustratis
ihr vereitelt
3. Person Plural
frustrant
sie vereiteln
Passiv
1. Person Singular
frustror
ich werde vereitelt
2. Person Singular
frustraris frustrare
du wirst vereitelt
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es wird vereitelt
1. Person Plural
frustramur
wir werden vereitelt
2. Person Plural
frustramini
ihr werdet vereitelt
3. Person Plural
frustrantur
sie werden vereitelt
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
ich vereitle
2. Person Singular
frustres
du vereitelst
3. Person Singular
frustret
er/sie/es vereitle
1. Person Plural
frustremus
wir vereiteln
2. Person Plural
frustretis
ihr vereitelt
3. Person Plural
frustrent
sie vereiteln
Passiv
1. Person Singular
frustrer
ich werde vereitelt
2. Person Singular
frustreris frustrere
du werdest vereitelt
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es werde vereitelt
1. Person Plural
frustremur
wir werden vereitelt
2. Person Plural
frustremini
ihr werdet vereitelt
3. Person Plural
frustrentur
sie werden vereitelt
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
ich vereitelte
2. Person Singular
frustrabas
du vereiteltest
3. Person Singular
frustrabat
er/sie/es vereitelte
1. Person Plural
frustrabamus
wir vereitelten
2. Person Plural
frustrabatis
ihr vereiteltet
3. Person Plural
frustrabant
sie vereitelten
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
ich wurde vereitelt
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du wurdest vereitelt
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es wurde vereitelt
1. Person Plural
frustrabamur
wir wurden vereitelt
2. Person Plural
frustrabamini
ihr wurdet vereitelt
3. Person Plural
frustrabantur
sie wurden vereitelt
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
ich vereitelte
2. Person Singular
frustrares
du vereiteltest
3. Person Singular
frustraret
er/sie/es vereitelte
1. Person Plural
frustraremus
wir vereitelten
2. Person Plural
frustraretis
ihr vereiteltet
3. Person Plural
frustrarent
sie vereitelten
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
ich würde vereitelt
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du würdest vereitelt
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es würde vereitelt
1. Person Plural
frustraremur
wir würden vereitelt
2. Person Plural
frustraremini
ihr würdet vereitelt
3. Person Plural
frustrarentur
sie würden vereitelt
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
ich werde vereiteln
2. Person Singular
frustrabis
du wirst vereiteln
3. Person Singular
frustrabit
er/sie/es wird vereiteln
1. Person Plural
frustrabimus
wir werden vereiteln
2. Person Plural
frustrabitis
ihr werdet vereiteln
3. Person Plural
frustrabunt
sie werden vereiteln
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde vereitelt werden
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst vereitelt werden
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird vereitelt werden
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden vereitelt werden
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet vereitelt werden
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden vereitelt werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
ich habe vereitelt
2. Person Singular
frustravisti
du hast vereitelt
3. Person Singular
frustravit
er/sie/es hat vereitelt
1. Person Plural
frustravimus
wir haben vereitelt
2. Person Plural
frustravistis
ihr habt vereitelt
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
sie haben vereitelt
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich bin vereitelt worden
2. Person Singular
frustratus es
du bist vereitelt worden
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es ist vereitelt worden
1. Person Plural
frustrati sumus
wir sind vereitelt worden
2. Person Plural
frustrati estis
ihr seid vereitelt worden
3. Person Plural
frustrati sunt
sie sind vereitelt worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
ich habe vereitelt
2. Person Singular
frustraveris
du habest vereitelt
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es habe vereitelt
1. Person Plural
frustraverimus
wir haben vereitelt
2. Person Plural
frustraveritis
ihr habet vereitelt
3. Person Plural
frustraverint
sie haben vereitelt
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich sei vereitelt worden
2. Person Singular
frustratus sis
du seiest vereitelt worden
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es sei vereitelt worden
1. Person Plural
frustrati simus
wir seien vereitelt worden
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr seiet vereitelt worden
3. Person Plural
frustrati sint
sie seien vereitelt worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
ich hatte vereitelt
2. Person Singular
frustraveras
du hattest vereitelt
3. Person Singular
frustraverat
er/sie/es hatte vereitelt
1. Person Plural
frustraveramus
wir hatten vereitelt
2. Person Plural
frustraveratis
ihr hattet vereitelt
3. Person Plural
frustraverant
sie hatten vereitelt
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich war vereitelt worden
2. Person Singular
frustratus eras
du warst vereitelt worden
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es war vereitelt worden
1. Person Plural
frustrati eramus
wir waren vereitelt worden
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr wart vereitelt worden
3. Person Plural
frustrati erant
sie waren vereitelt worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
ich hätte vereitelt
2. Person Singular
frustravisses
du hättest vereitelt
3. Person Singular
frustravisset
er/sie/es hätte vereitelt
1. Person Plural
frustravissemus
wir hätten vereitelt
2. Person Plural
frustravissetis
ihr hättet vereitelt
3. Person Plural
frustravissent
sie hätten vereitelt
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich wäre vereitelt worden
2. Person Singular
frustratus esses
du wärest vereitelt worden
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es wäre vereitelt worden
1. Person Plural
frustrati essemus
wir wären vereitelt worden
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr wäret vereitelt worden
3. Person Plural
frustrati essent
sie wären vereitelt worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
ich werde vereitelt haben
2. Person Singular
frustraveris
du wirst vereitelt haben
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es wird vereitelt haben
1. Person Plural
frustraverimus
wir werden vereitelt haben
2. Person Plural
frustraveritis
ihr werdet vereitelt haben
3. Person Plural
frustraverint
sie werden vereitelt haben
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde vereitelt worden sein
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst vereitelt worden sein
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird vereitelt worden sein
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden vereitelt worden sein
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet vereitelt worden sein
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden vereitelt worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
vereiteln
Vorzeitigkeit
frustravisse
vereitelt haben
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
vereiteln werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
vereitelt werden
Vorzeitigkeit
frustratum esse
vereitelt worden sein
Nachzeitigkeit
frustratum iri
künftig vereitelt werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
vereitle!
2. Person Plural
frustrate
vereitelt!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
das Vereiteln
Genitiv
frustrandi
des Vereitelnes
Dativ
frustrando
dem Vereiteln
Akkusativ
frustrandum
das Vereiteln
Ablativ
frustrando
durch das Vereiteln
Vokativ
frustrande
Vereiteln!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
2. Person Singular
frustras
3. Person Singular
frustrat
1. Person Plural
frustramus
2. Person Plural
frustratis
3. Person Plural
frustrant
Passiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
2. Person Singular
frustres
3. Person Singular
frustret
1. Person Plural
frustremus
2. Person Plural
frustretis
3. Person Plural
frustrent
Passiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
2. Person Singular
frustrabas
3. Person Singular
frustrabat
1. Person Plural
frustrabamus
2. Person Plural
frustrabatis
3. Person Plural
frustrabant
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
2. Person Singular
frustrares
3. Person Singular
frustraret
1. Person Plural
frustraremus
2. Person Plural
frustraretis
3. Person Plural
frustrarent
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
2. Person Singular
frustrabis
3. Person Singular
frustrabit
1. Person Plural
frustrabimus
2. Person Plural
frustrabitis
3. Person Plural
frustrabunt
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
2. Person Singular
frustravisti
3. Person Singular
frustravit
1. Person Plural
frustravimus
2. Person Plural
frustravistis
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
2. Person Singular
frustraveras
3. Person Singular
frustraverat
1. Person Plural
frustraveramus
2. Person Plural
frustraveratis
3. Person Plural
frustraverant
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
2. Person Singular
frustravisses
3. Person Singular
frustravisset
1. Person Plural
frustravissemus
2. Person Plural
frustravissetis
3. Person Plural
frustravissent
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
Vorzeitigkeit
frustravisse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratum esse
Nachzeitigkeit
frustratum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
!
2. Person Plural
frustrate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
ich täusche vor
2. Person Singular
frustras
du täuschst vor
3. Person Singular
frustrat
er/sie/es täuscht vor
1. Person Plural
frustramus
wir täuschen vor
2. Person Plural
frustratis
ihr täuscht vor
3. Person Plural
frustrant
sie täuschen vor
Passiv
1. Person Singular
frustror
ich werde vorgetäuscht
2. Person Singular
frustraris frustrare
du wirst vorgetäuscht
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es wird vorgetäuscht
1. Person Plural
frustramur
wir werden vorgetäuscht
2. Person Plural
frustramini
ihr werdet vorgetäuscht
3. Person Plural
frustrantur
sie werden vorgetäuscht
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
ich täusche vor
2. Person Singular
frustres
du täuschest vor
3. Person Singular
frustret
er/sie/es täusche vor
1. Person Plural
frustremus
wir täuschen vor
2. Person Plural
frustretis
ihr täuschet vor
3. Person Plural
frustrent
sie täuschen vor
Passiv
1. Person Singular
frustrer
ich werde vorgetäuscht
2. Person Singular
frustreris frustrere
du werdest vorgetäuscht
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es werde vorgetäuscht
1. Person Plural
frustremur
wir werden vorgetäuscht
2. Person Plural
frustremini
ihr werdet vorgetäuscht
3. Person Plural
frustrentur
sie werden vorgetäuscht
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
ich täuschte vor
2. Person Singular
frustrabas
du täuschtest vor
3. Person Singular
frustrabat
er/sie/es täuschte vor
1. Person Plural
frustrabamus
wir täuschten vor
2. Person Plural
frustrabatis
ihr täuschtet vor
3. Person Plural
frustrabant
sie täuschten vor
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
ich wurde vorgetäuscht
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du wurdest vorgetäuscht
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es wurde vorgetäuscht
1. Person Plural
frustrabamur
wir wurden vorgetäuscht
2. Person Plural
frustrabamini
ihr wurdet vorgetäuscht
3. Person Plural
frustrabantur
sie wurden vorgetäuscht
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
ich täuschte vor
2. Person Singular
frustrares
du täuschtest vor
3. Person Singular
frustraret
er/sie/es täuschte vor
1. Person Plural
frustraremus
wir täuschten vor
2. Person Plural
frustraretis
ihr täuschtet vor
3. Person Plural
frustrarent
sie täuschten vor
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
ich würde vorgetäuscht
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du würdest vorgetäuscht
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es würde vorgetäuscht
1. Person Plural
frustraremur
wir würden vorgetäuscht
2. Person Plural
frustraremini
ihr würdet vorgetäuscht
3. Person Plural
frustrarentur
sie würden vorgetäuscht
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
ich werde vortäuschen
2. Person Singular
frustrabis
du wirst vortäuschen
3. Person Singular
frustrabit
er/sie/es wird vortäuschen
1. Person Plural
frustrabimus
wir werden vortäuschen
2. Person Plural
frustrabitis
ihr werdet vortäuschen
3. Person Plural
frustrabunt
sie werden vortäuschen
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde vorgetäuscht werden
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst vorgetäuscht werden
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird vorgetäuscht werden
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden vorgetäuscht werden
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet vorgetäuscht werden
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden vorgetäuscht werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
ich habe vorgetäuscht
2. Person Singular
frustravisti
du hast vorgetäuscht
3. Person Singular
frustravit
er/sie/es hat vorgetäuscht
1. Person Plural
frustravimus
wir haben vorgetäuscht
2. Person Plural
frustravistis
ihr habt vorgetäuscht
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
sie haben vorgetäuscht
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich bin vorgetäuscht worden
2. Person Singular
frustratus es
du bist vorgetäuscht worden
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es ist vorgetäuscht worden
1. Person Plural
frustrati sumus
wir sind vorgetäuscht worden
2. Person Plural
frustrati estis
ihr seid vorgetäuscht worden
3. Person Plural
frustrati sunt
sie sind vorgetäuscht worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
ich habe vorgetäuscht
2. Person Singular
frustraveris
du habest vorgetäuscht
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es habe vorgetäuscht
1. Person Plural
frustraverimus
wir haben vorgetäuscht
2. Person Plural
frustraveritis
ihr habet vorgetäuscht
3. Person Plural
frustraverint
sie haben vorgetäuscht
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich sei vorgetäuscht worden
2. Person Singular
frustratus sis
du seiest vorgetäuscht worden
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es sei vorgetäuscht worden
1. Person Plural
frustrati simus
wir seien vorgetäuscht worden
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr seiet vorgetäuscht worden
3. Person Plural
frustrati sint
sie seien vorgetäuscht worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
ich hatte vorgetäuscht
2. Person Singular
frustraveras
du hattest vorgetäuscht
3. Person Singular
frustraverat
er/sie/es hatte vorgetäuscht
1. Person Plural
frustraveramus
wir hatten vorgetäuscht
2. Person Plural
frustraveratis
ihr hattet vorgetäuscht
3. Person Plural
frustraverant
sie hatten vorgetäuscht
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich war vorgetäuscht worden
2. Person Singular
frustratus eras
du warst vorgetäuscht worden
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es war vorgetäuscht worden
1. Person Plural
frustrati eramus
wir waren vorgetäuscht worden
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr wart vorgetäuscht worden
3. Person Plural
frustrati erant
sie waren vorgetäuscht worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
ich hätte vorgetäuscht
2. Person Singular
frustravisses
du hättest vorgetäuscht
3. Person Singular
frustravisset
er/sie/es hätte vorgetäuscht
1. Person Plural
frustravissemus
wir hätten vorgetäuscht
2. Person Plural
frustravissetis
ihr hättet vorgetäuscht
3. Person Plural
frustravissent
sie hätten vorgetäuscht
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich wäre vorgetäuscht worden
2. Person Singular
frustratus esses
du wärest vorgetäuscht worden
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es wäre vorgetäuscht worden
1. Person Plural
frustrati essemus
wir wären vorgetäuscht worden
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr wäret vorgetäuscht worden
3. Person Plural
frustrati essent
sie wären vorgetäuscht worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
ich werde vorgetäuscht haben
2. Person Singular
frustraveris
du wirst vorgetäuscht haben
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es wird vorgetäuscht haben
1. Person Plural
frustraverimus
wir werden vorgetäuscht haben
2. Person Plural
frustraveritis
ihr werdet vorgetäuscht haben
3. Person Plural
frustraverint
sie werden vorgetäuscht haben
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde vorgetäuscht worden sein
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst vorgetäuscht worden sein
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird vorgetäuscht worden sein
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden vorgetäuscht worden sein
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet vorgetäuscht worden sein
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden vorgetäuscht worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
vortäuschen
Vorzeitigkeit
frustravisse
vorgetäuscht haben
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
vortäuschen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
vorgetäuscht werden
Vorzeitigkeit
frustratum esse
vorgetäuscht worden sein
Nachzeitigkeit
frustratum iri
künftig vorgetäuscht werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
täusche vor; täusch vor!
2. Person Plural
frustrate
täuscht vor!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
das Vortäuschen
Genitiv
frustrandi
des Vortäuschens
Dativ
frustrando
dem Vortäuschen
Akkusativ
frustrandum
das Vortäuschen
Ablativ
frustrando
durch das Vortäuschen
Vokativ
frustrande
Vortäuschen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
2. Person Singular
frustras
3. Person Singular
frustrat
1. Person Plural
frustramus
2. Person Plural
frustratis
3. Person Plural
frustrant
Passiv
1. Person Singular
frustror
2. Person Singular
frustraris frustrare
3. Person Singular
frustratur
1. Person Plural
frustramur
2. Person Plural
frustramini
3. Person Plural
frustrantur
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
2. Person Singular
frustres
3. Person Singular
frustret
1. Person Plural
frustremus
2. Person Plural
frustretis
3. Person Plural
frustrent
Passiv
1. Person Singular
frustrer
2. Person Singular
frustreris frustrere
3. Person Singular
frustretur
1. Person Plural
frustremur
2. Person Plural
frustremini
3. Person Plural
frustrentur
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
2. Person Singular
frustrabas
3. Person Singular
frustrabat
1. Person Plural
frustrabamus
2. Person Plural
frustrabatis
3. Person Plural
frustrabant
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
3. Person Singular
frustrabatur
1. Person Plural
frustrabamur
2. Person Plural
frustrabamini
3. Person Plural
frustrabantur
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
2. Person Singular
frustrares
3. Person Singular
frustraret
1. Person Plural
frustraremus
2. Person Plural
frustraretis
3. Person Plural
frustrarent
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
3. Person Singular
frustraretur
1. Person Plural
frustraremur
2. Person Plural
frustraremini
3. Person Plural
frustrarentur
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
2. Person Singular
frustrabis
3. Person Singular
frustrabit
1. Person Plural
frustrabimus
2. Person Plural
frustrabitis
3. Person Plural
frustrabunt
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
3. Person Singular
frustrabitur
1. Person Plural
frustrabimur
2. Person Plural
frustrabimini
3. Person Plural
frustrabuntur
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
2. Person Singular
frustravisti
3. Person Singular
frustravit
1. Person Plural
frustravimus
2. Person Plural
frustravistis
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
2. Person Singular
frustratus es
3. Person Singular
frustratus est
1. Person Plural
frustrati sumus
2. Person Plural
frustrati estis
3. Person Plural
frustrati sunt
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
2. Person Singular
frustratus sis
3. Person Singular
frustratus sit
1. Person Plural
frustrati simus
2. Person Plural
frustrati sitis
3. Person Plural
frustrati sint
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
2. Person Singular
frustraveras
3. Person Singular
frustraverat
1. Person Plural
frustraveramus
2. Person Plural
frustraveratis
3. Person Plural
frustraverant
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
2. Person Singular
frustratus eras
3. Person Singular
frustratus erat
1. Person Plural
frustrati eramus
2. Person Plural
frustrati eratis
3. Person Plural
frustrati erant
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
2. Person Singular
frustravisses
3. Person Singular
frustravisset
1. Person Plural
frustravissemus
2. Person Plural
frustravissetis
3. Person Plural
frustravissent
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
2. Person Singular
frustratus esses
3. Person Singular
frustratus esset
1. Person Plural
frustrati essemus
2. Person Plural
frustrati essetis
3. Person Plural
frustrati essent
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
2. Person Singular
frustraveris
3. Person Singular
frustraverit
1. Person Plural
frustraverimus
2. Person Plural
frustraveritis
3. Person Plural
frustraverint
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
2. Person Singular
frustratus eris
3. Person Singular
frustratus erit
1. Person Plural
frustrati erimus
2. Person Plural
frustrati eritis
3. Person Plural
frustrati erunt
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
Vorzeitigkeit
frustravisse
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
Vorzeitigkeit
frustratum esse
Nachzeitigkeit
frustratum iri
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
!
2. Person Plural
frustrate
!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
Genitiv
frustrandi
Dativ
frustrando
Akkusativ
frustrandum
Ablativ
frustrando
Vokativ
frustrande
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu
Präsens Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustro
ich weise zurück
2. Person Singular
frustras
du weist zurück
3. Person Singular
frustrat
er/sie/es weist zurück
1. Person Plural
frustramus
wir weisen zurück
2. Person Plural
frustratis
ihr weist zurück
3. Person Plural
frustrant
sie weisen zurück
Passiv
1. Person Singular
frustror
ich werde zurückgewiesen
2. Person Singular
frustraris frustrare
du wirst zurückgewiesen
3. Person Singular
frustratur
er/sie/es wird zurückgewiesen
1. Person Plural
frustramur
wir werden zurückgewiesen
2. Person Plural
frustramini
ihr werdet zurückgewiesen
3. Person Plural
frustrantur
sie werden zurückgewiesen
Präsens Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrem
ich weise zurück
2. Person Singular
frustres
du weisest zurück
3. Person Singular
frustret
er/sie/es weise zurück
1. Person Plural
frustremus
wir weisen zurück
2. Person Plural
frustretis
ihr weiset zurück
3. Person Plural
frustrent
sie weisen zurück
Passiv
1. Person Singular
frustrer
ich werde zurückgewiesen
2. Person Singular
frustreris frustrere
du werdest zurückgewiesen
3. Person Singular
frustretur
er/sie/es werde zurückgewiesen
1. Person Plural
frustremur
wir werden zurückgewiesen
2. Person Plural
frustremini
ihr werdet zurückgewiesen
3. Person Plural
frustrentur
sie werden zurückgewiesen
Imperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustrabam
ich wies zurück
2. Person Singular
frustrabas
du wiesest zurück
3. Person Singular
frustrabat
er/sie/es wies zurück
1. Person Plural
frustrabamus
wir wiesen zurück
2. Person Plural
frustrabatis
ihr wiest zurück
3. Person Plural
frustrabant
sie wiesen zurück
Passiv
1. Person Singular
frustrabar
ich wurde zurückgewiesen
2. Person Singular
frustrabaris frustrabare
du wurdest zurückgewiesen
3. Person Singular
frustrabatur
er/sie/es wurde zurückgewiesen
1. Person Plural
frustrabamur
wir wurden zurückgewiesen
2. Person Plural
frustrabamini
ihr wurdet zurückgewiesen
3. Person Plural
frustrabantur
sie wurden zurückgewiesen
Imperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustrarem
ich wiese zurück
2. Person Singular
frustrares
du wiesest zurück
3. Person Singular
frustraret
er/sie/es wiese zurück
1. Person Plural
frustraremus
wir wiesen zurück
2. Person Plural
frustraretis
ihr wieset zurück
3. Person Plural
frustrarent
sie wiesen zurück
Passiv
1. Person Singular
frustrarer
ich würde zurückgewiesen
2. Person Singular
frustrareris frustrarere
du würdest zurückgewiesen
3. Person Singular
frustraretur
er/sie/es würde zurückgewiesen
1. Person Plural
frustraremur
wir würden zurückgewiesen
2. Person Plural
frustraremini
ihr würdet zurückgewiesen
3. Person Plural
frustrarentur
sie würden zurückgewiesen
Futur I
Aktiv
1. Person Singular
frustrabo
ich werde zurückweisen
2. Person Singular
frustrabis
du wirst zurückweisen
3. Person Singular
frustrabit
er/sie/es wird zurückweisen
1. Person Plural
frustrabimus
wir werden zurückweisen
2. Person Plural
frustrabitis
ihr werdet zurückweisen
3. Person Plural
frustrabunt
sie werden zurückweisen
Passiv
1. Person Singular
frustrabor
ich werde zurückgewiesen werden
2. Person Singular
frustraberis frustrabere
du wirst zurückgewiesen werden
3. Person Singular
frustrabitur
er/sie/es wird zurückgewiesen werden
1. Person Plural
frustrabimur
wir werden zurückgewiesen werden
2. Person Plural
frustrabimini
ihr werdet zurückgewiesen werden
3. Person Plural
frustrabuntur
sie werden zurückgewiesen werden
Perfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustravi
ich habe zurückgewiesen
2. Person Singular
frustravisti
du hast zurückgewiesen
3. Person Singular
frustravit
er/sie/es hat zurückgewiesen
1. Person Plural
frustravimus
wir haben zurückgewiesen
2. Person Plural
frustravistis
ihr habt zurückgewiesen
3. Person Plural
frustraverunt frustravere
sie haben zurückgewiesen
Passiv
1. Person Singular
frustratus sum
ich bin zurückgewiesen worden
2. Person Singular
frustratus es
du bist zurückgewiesen worden
3. Person Singular
frustratus est
er/sie/es ist zurückgewiesen worden
1. Person Plural
frustrati sumus
wir sind zurückgewiesen worden
2. Person Plural
frustrati estis
ihr seid zurückgewiesen worden
3. Person Plural
frustrati sunt
sie sind zurückgewiesen worden
Perfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustraverim
ich habe zurückgewiesen
2. Person Singular
frustraveris
du habest zurückgewiesen
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es habe zurückgewiesen
1. Person Plural
frustraverimus
wir haben zurückgewiesen
2. Person Plural
frustraveritis
ihr habet zurückgewiesen
3. Person Plural
frustraverint
sie haben zurückgewiesen
Passiv
1. Person Singular
frustratus sim
ich sei zurückgewiesen worden
2. Person Singular
frustratus sis
du seiest zurückgewiesen worden
3. Person Singular
frustratus sit
er/sie/es sei zurückgewiesen worden
1. Person Plural
frustrati simus
wir seien zurückgewiesen worden
2. Person Plural
frustrati sitis
ihr seiet zurückgewiesen worden
3. Person Plural
frustrati sint
sie seien zurückgewiesen worden
Plusquamperfekt Indikativ
Aktiv
1. Person Singular
frustraveram
ich hatte zurückgewiesen
2. Person Singular
frustraveras
du hattest zurückgewiesen
3. Person Singular
frustraverat
er/sie/es hatte zurückgewiesen
1. Person Plural
frustraveramus
wir hatten zurückgewiesen
2. Person Plural
frustraveratis
ihr hattet zurückgewiesen
3. Person Plural
frustraverant
sie hatten zurückgewiesen
Passiv
1. Person Singular
frustratus eram
ich war zurückgewiesen worden
2. Person Singular
frustratus eras
du warst zurückgewiesen worden
3. Person Singular
frustratus erat
er/sie/es war zurückgewiesen worden
1. Person Plural
frustrati eramus
wir waren zurückgewiesen worden
2. Person Plural
frustrati eratis
ihr wart zurückgewiesen worden
3. Person Plural
frustrati erant
sie waren zurückgewiesen worden
Plusquamperfekt Konjunktiv
Aktiv
1. Person Singular
frustravissem
ich hätte zurückgewiesen
2. Person Singular
frustravisses
du hättest zurückgewiesen
3. Person Singular
frustravisset
er/sie/es hätte zurückgewiesen
1. Person Plural
frustravissemus
wir hätten zurückgewiesen
2. Person Plural
frustravissetis
ihr hättet zurückgewiesen
3. Person Plural
frustravissent
sie hätten zurückgewiesen
Passiv
1. Person Singular
frustratus essem
ich wäre zurückgewiesen worden
2. Person Singular
frustratus esses
du wärest zurückgewiesen worden
3. Person Singular
frustratus esset
er/sie/es wäre zurückgewiesen worden
1. Person Plural
frustrati essemus
wir wären zurückgewiesen worden
2. Person Plural
frustrati essetis
ihr wäret zurückgewiesen worden
3. Person Plural
frustrati essent
sie wären zurückgewiesen worden
Futur II
Aktiv
1. Person Singular
frustravero
ich werde zurückgewiesen haben
2. Person Singular
frustraveris
du wirst zurückgewiesen haben
3. Person Singular
frustraverit
er/sie/es wird zurückgewiesen haben
1. Person Plural
frustraverimus
wir werden zurückgewiesen haben
2. Person Plural
frustraveritis
ihr werdet zurückgewiesen haben
3. Person Plural
frustraverint
sie werden zurückgewiesen haben
Passiv
1. Person Singular
frustratus ero
ich werde zurückgewiesen worden sein
2. Person Singular
frustratus eris
du wirst zurückgewiesen worden sein
3. Person Singular
frustratus erit
er/sie/es wird zurückgewiesen worden sein
1. Person Plural
frustrati erimus
wir werden zurückgewiesen worden sein
2. Person Plural
frustrati eritis
ihr werdet zurückgewiesen worden sein
3. Person Plural
frustrati erunt
sie werden zurückgewiesen worden sein
Infinite
Aktiv
Gleichzeitigkeit
frustrare
zurückweisen
Vorzeitigkeit
frustravisse
zurückgewiesen haben
Nachzeitigkeit
frustraturum esse
zurückweisen werden
Passiv
Gleichzeitigkeit
frustrari frustrarier
zurückgewiesen werden
Vorzeitigkeit
frustratum esse
zurückgewiesen worden sein
Nachzeitigkeit
frustratum iri
künftig zurückgewiesen werden
Imperative
Imperativ I
Latein
Deutsch
2. Person Singular
frustra
weise zurück; weis zurück!
2. Person Plural
frustrate
weist zurück!
Imperativ II
Latein
2. Person Singular
frustrato
3. Person Singular
frustrato
2. Person Plural
frustratote
3. Person Plural
frustranto
Gerundium
Latein
Deutsch
Nominativ
frustrare
das Zurückweisen
Genitiv
frustrandi
des Zurückweisens
Dativ
frustrando
dem Zurückweisen
Akkusativ
frustrandum
das Zurückweisen
Ablativ
frustrando
durch das Zurückweisen
Vokativ
frustrande
Zurückweisen!
Gerundivum
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrandus
frustranda
frustrandum
Genitiv
frustrandi
frustrandae
frustrandi
Dativ
frustrando
frustrandae
frustrando
Akkusativ
frustrandum
frustrandam
frustrandum
Ablativ
frustrando
frustranda
frustrando
Vokativ
frustrande
frustranda
frustrandum
Plural
Nominativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Genitiv
frustrandorum
frustrandarum
frustrandorum
Dativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Akkusativ
frustrandos
frustrandas
frustranda
Ablativ
frustrandis
frustrandis
frustrandis
Vokativ
frustrandi
frustrandae
frustranda
Partizipien
Gleichzeitigkeit (Partizip Präsens Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustrans
frustrans
frustrans
Genitiv
frustrantis
frustrantis
frustrantis
Dativ
frustranti
frustranti
frustranti
Akkusativ
frustrantem
frustrantem
frustrans
Ablativ
frustranti frustrante
frustranti frustrante
frustranti frustrante
Vokativ
frustrans
frustrans
frustrans
Plural
Nominativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Genitiv
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
frustrantium frustrantum
Dativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Akkusativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Ablativ
frustrantibus
frustrantibus
frustrantibus
Vokativ
frustrantes
frustrantes
frustrantia
Vorzeitigkeit (Partizip Perfekt Passiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustratus
frustrata
frustratum
Genitiv
frustrati
frustratae
frustrati
Dativ
frustrato
frustratae
frustrato
Akkusativ
frustratum
frustratam
frustratum
Ablativ
frustrato
frustrata
frustrato
Vokativ
frustrate
frustrata
frustratum
Plural
Nominativ
frustrati
frustratae
frustrata
Genitiv
frustratorum
frustratarum
frustratorum
Dativ
frustratis
frustratis
frustratis
Akkusativ
frustratos
frustratas
frustrata
Ablativ
frustratis
frustratis
frustratis
Vokativ
frustrati
frustratae
frustrata
Nachzeitigkeit (Partizip Futur Aktiv)
Singular
Maskulinum
Femininum
Neutrum
Nominativ
frustraturus
frustratura
frustraturum
Genitiv
frustraturi
frustraturae
frustraturi
Dativ
frustraturo
frustraturae
frustraturo
Akkusativ
frustraturum
frustraturam
frustraturum
Ablativ
frustraturo
frustratura
frustraturo
Vokativ
frustrature
frustratura
frustraturum
Plural
Nominativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Genitiv
frustraturorum
frustraturarum
frustraturorum
Dativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Akkusativ
frustraturos
frustraturas
frustratura
Ablativ
frustraturis
frustraturis
frustraturis
Vokativ
frustraturi
frustraturae
frustratura
Supina
Supin I
Supin II
frustratum
frustratu